Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

ΓΝΩΜΗ 10 / 7 / 17

                                                                    ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

      ΕΝ ΘΕΡΜΩ 40Ο

     Οικογενειακό μας το θέμα, αλλά νομίζω πως έχει ενδιαφέρον κι ας λένε « τα εν οίκω μη εν Δήμω». Άλλωστε και στη βουλή το ίδιο δε γίνεται τόσα χρόνια; Και εκεί μάλιστα, όχι μόνο βγάζουν ο ένας τα άπλυτα του άλλου, αλλά τα απλώνουν κιόλας όπως παλιά τη μπουγάδα, για να φανούν οι λεκέδες και αρπάζονται σαν τις νοικοκυρές στη βρύση Γιατί πήγες κι είπες κι έλεγες πως πήγα κι είπα κι έλεγα!!!
   Μερικές φορές κάποια γεγονότα  προκαλούν  από μόνα τους γενίκευση. Είναι από εκείνα που μπορεί να συμβούν σε όλους μας Δε φαντάζομαι να είμαι ο μόνος που γκρινιάζει με 38-40ο  βαθμούς θερμοκρασία.
 Το τελευταίο ανέκδοτο που κυκλοφορεί  είναι που ο κ. Πρωθυπουργός έκανε επέμβαση κήλης, κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας, όταν σηκώσει βάρη. Εν προκειμένω λένε, ότι ο κ. Τσίπρας την έπαθε  διότι σηκώνει τώρα τελευταία  τα βάρη του κ. Καμένου στη βουλή. Δεν είναι δα και λίγα. Η στήλη  από καρδιάς εύχεται στον κ. Πρωθυπουργό «ταχείαν ανάρρωσιν», αλλά να προσέχει, γιατί από προσωπική εμπειρία, η κήλη ξαναεμφανίζεται αν ξανασηκώσεις βάρος. Και μάλιστα το βάρος ολόκληρης βουλής όπου άλλος με το μακρύ κι άλλος με το κοντό τους δε φτάνει που έχεις την αντιπολίτευση αλλά έχεις και τους δικούς σου να σου σκοτίζουνε τον… έρωτα!
  Ωστόσο άλλο είναι το θέμα μου. Η ζέστη. Αυτή η αφόρητη ζέστη που σε βαράει κατακούτελα και δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Διότι  από τη μια μεριά έχεις την Μολδαβή που φροντίζει τον παππού και γυρίζει θεοτσίτσιδι ένεκα που  είναι μέρος της …θεραπείας του, λέει και από την άλλη έχεις τη συμβία σου που απειλεί να τη διώξει και να χάσουμε τον παππού και μαζί και τη …θεραπεία του!
  Γι αυτό παλιά-σκέφτομαι- οι άνθρωποι πεθαίνανε από τα 60-65.διότι δεν είχαν Ουκρανέζες να τους  φροντίζουν ενώ τώρα να είναι καλά οι κυρίες αυτές, που κάτι με το μασάζ, κάτι με τα μπάνια, κάτι με τις εντριβές και τα δυναμωτικά χάπια (!)  οι άνθρωποι ζούνε και ως τα 99 !!!
   Και κάπου εκεί είναι που μελαγχολούμε διότι καλά είναι που ζει ο παππούς κορακοζώητος, αλλά αν το καλοσκεφτείς όλη την κληρονομιά την τρώει στη …θεραπεία και στα δάνεια.!
   Άλλη αυτή η ιστορία με τα δάνεια. Κάναμε χαρές και πανηγύρια. Γεμίσαμε λεφτά! Σε  έπαιρνε η τράπεζα στις 12 τα μεσάνυχτα την ώρα που η Ασημίνα  ροχάλιζε τρισευτυχισμένη, βλέποντας  όνειρο πως την είχαν ανακηρύξει «Μις  κουζίνα» και σου έλεγε έλα το πρωί να σου δώσουμε έτσι στο κουβεντιαστό 10 χιλιάδες να πας διακοπές με την οικογένεια να δείτε το γαλάζιο Δούναβη, που λέει το βαλς και που μόνο γαλάζιος δεν είναι αλλά θολός και θεοβρώμικος.
   Τώρα σε ξαναπαίρνουν στα μαύρα μεσάνυχτα από την τράπεζα πάλι και σε φοβερίζουν να σου κατάσχουν το σπίτι γιατί καθυστέρησες τη δόση. Να το πάρουν να το κάνουν τι; Τα περισσότερα  σπίτια στην Ελλάδα υποθηκευμένα  είναι. Ακόμη και το κράτος, σκέφτεται να υποθηκεύσει – λένε- το κτήριο της βουλής  με τον άγνωστο στρατιώτη και με τους τριακόσιους …γνωστούς  μαζί,  μέσω ΤΑΙΠΕΔ!!!
  Βέβαια, λέει ο Χαράλαμπος, φτιάξαμε το καλύβι του παππού στην Άνω Καλεντίνη διώροφο με 9 δωμάτια και 7 μπάνια (Θέλαμε βλέπεις να έχει και ξενώνα) Μια φορά μόνο πήγαμε στα 10  χρόνια και δεν ξαναπήγαμε, διότι η κυρία μου αγανάκτησε: «Αντί να παιδεύομαι δυο μέρες να το συγυρίσω για να μείνουμε Σαββατοκύριακο, δεν πάω στη Ζάκυνθο να κάνω και τα μπάνια μου;»
     Γελάμε -θα πείτε-αλλά ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις  τους 40ο βαθμούς που μας τσουρουφλίζουν είναι ένα χαμόγελο. Η εβδομάδα που περνάμε θα είναι διακεκαυμένη! Προσοχή μη κυκλοφορείτε-λένε οι γιατροί. Καθίστε σπίτι να κάνετε παρέα  στη Βουλγάρα που φτιάχνει το γάλα του παππού με το σορτσάκι της (είναι η …επαγγελματική της στολή ,λέει) και θα δείτε τι όμορφα θα νοιώσετε. Δε βλέπετε που και ο Τσακαλώτος με τον Σόιμπλε αγκαλίτσα το πάνε.                                          
                                           Σταύρος  Ιντζεγιαννης
.






















Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟς 7 / 7 / 17

                                                        KΑΘ ΟΔΟΝ
                                                                        
    ΟΙ ΕΥΠΑΘΕΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ

  Είναι μέρες τώρα που η τηλεόραση επιμένει «Προσοχή στις ευπαθείς ηλικίες . Μη βγαίνετε έξω. Η γη βρίσκεται στο αφήλιο δηλαδή στο πιο απομακρυσμένο σημείο από τον ήλιο και επειδή οι  ακτίνες του πέφτουν  κάθετα είναι εξαιρετικά επικίνδυνες»   Ευκαιρία η δική μου για να μου σπάσει το ηθικό.-κάτσε σπίτι χριστιανέ μου δεν ακούς που λέει ευπαθείς ηλικίες..
 Να δεις που το γρουσούζεψε. Πως μου ήρθε ζαλάδα προχτές , πως με φέρανε σπίτι, ούτε που κατάλαβα
« Να φέρουμε γιατρό» είπε η μεγάλη μου κόρη.
  Αδύνατο- δήλωσα αμέσως γιατί θυμήθηκα την περίπτωση της θείας Αμαλίας. Είχε βροχικά  η μακαρίτισσα, έβηχε λίγο, τίποτα περισσότερο, ώσπου μια μέρα  πως της ήρθε και είπε να φέρουμε το γιατρό να της δώσει κανένα σιρόπι για το λαιμό. Ήρθε το λοιπόν ο ντόκτορ την κοίταξε μπρος πίσω - επάνω κάτω, δεν είναι τίποτε είπε, θα της γράψω κάτι χάπια και θα περάσει.
    Πήρε η θεία Αμαλία τα χάπια  και την τρίτη ημέρα…την κλάψαμε.  Σαν να μην έφτανε αυτό επάνω που την κλαίγαμε , πήρε τηλέφωνο ο γιατρός : Καλημέρα πως πάει η ασθενής ;
    -Τι να πάει γιατρέ μου, είπε η μάνα μου μέσα στο κλάμα της. Πάει και δεν ξαναγυρίζει. Δεν ακούς που την κλαίμε ;
 - Τι λέτε ;Και να δεις που το φοβήθηκα, γιατί είχα μιαν αμφιβολία μήπως έκανα λάθος και της έδωσα τα χάπια  που ήταν για τον  Θεμιστοκλή τον ράφτη που πάσχει από καρδιακή ανεπάρκεια. Κρίμα. Θεός σ΄χωρέστη. Συλλυπητήρια !
Από τότε όταν ακούω γιατρό, το βάζω στα πόδια. Άσε που θυμήθηκα και  τη μακαρίτισσα τη μάνα μου που έβαζε κρύες κομπρέσες του πατέρα μου –τον …χάσαμε κι αυτόν από τις παγωμένες κομπρέσες -
Κάπου εκεί ήταν που καθώς είχα γλαρώσει μισοζαλισμένες βλέπω τη γυναίκα μου που έψαχνε την ντουλάπα  της. Τι ψάχνεις – ρώτησα, τίποτε- μου απάντησε, .Κλείσε τα μάτια σου και χαλάρωσε εσύ.
Κάτι δε μου άρεσε και καμώθηκα τον κοιμισμένο. Φοβερό. Την είδα που ξεχώριζε, μαύρες κάλτσες μαύρη φούστα, μαύρη μπλούζα, μαύρα παπούτσια μέχρι και μαύρα… γυαλιά!
   Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Άρχισαν να χτυπούν τα μηνίγγια μου και το θερμόμετρο έδειξε στα καλά καθούμενα …39,8 ! Και σαν να μην έφτανε αυτό είδα και τις κόρες μου που φοράγανε ολόμαυρα. Αγανάκτησα. Από τώρα μωρέ ,ζωντανό με κηδεύετε. Με κοίταξαν απορημένες : Τι είναι αυτά που λες  πατέρα. Τα μαύρα είναι μόδα και τα φορέσαμε γιατί πάμε στης Ηλέκτρας που γιορτάζει το τρίτο της διαζύγιο!
   Έτσι είχαν τα πράγματα όταν η γυναίκα μου, μου έφερε να πιω ένα …ματζούνι για δυναμωτικό να συνέλθω. Είναι πολύ καλό – είπε, από αυτό έπινε και η κυρά –Λίτσα απέναντι   
 - Ναι αλλά αυτή πέθανε
-Σιγά κρύε. Πέθανε αλλά όχι από το  ματζούνι. Πέθανε από εγκεφαλικό μόλις πήρε το εκκαθαριστικό της εφορίας !!
   Τι ήταν να το πιω! Ύστερα από δυο ώρες με τσάκισε ένας πόνος στομάχι , λύθηκαν τα γόνατά μου στέγνωσε η γλώσσα μου κι άρχισα να χάνω τον κόσμο γύρω μου. Όπου κάποια στιγμή ένοιωσα τη γυναίκα μου να με σκουντάει. Δεν είχα το κουράγιο ούτε να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου ή να κινήσω τα χέρια μου . Τρομοκρατήθηκε. Έβαλε τις φωνές : Τρέξετε ο πατέρας σας πέθανε. Σώπα είπε η μικρή μου, δεν παθαίνει τίποτε αυτός. Έφερε ένα καθρεφτάκι  και το κράτησε στο στόμα μου να δει αν θαμπώνει.
   Ζωντανός είναι μην κάνετε έτσι. Να τον τσιμπήσουμε πρότεινε η μεγάλη και με τσίμπησε με μια καρφίτσα τόσο δυνατά που τινάχτηκα .Εκεί ήταν που τις είδα μέσα στο αλάφιασμά μου και τις τρεις τους να στέκονται μπροστά μου με τα άσπρα τους νυχτικά.
 - Ποιοί είστε –ρώτησα λαχταρισμένος.
 -Οι Ουράνιες δυνάμεις  απάντησε γελώντας η μεγάλη μου !
 Ένοιωσα το σπίτι να στριφογυρίζει και λιποθύμησα.
Από εκεί και έπειτα το μόνο που θυμάμαι είναι κάτι χαστούκια που μου έριχνε η μικρή για να συνέλθω.
  - Δεν ντρέπεσαι να χτυπάς τον πατέρα σου –της είπα όταν συνήλθα.
  -Ήταν να χάσω τέτοια ευκαιρία, να βγάλω το άχτι μου για το τόσο ξύλο που μου είχες ρίξει όταν ήμουνα μικρή-μου απάντησε γελώντας και μ΄ αγκάλιασε  τρυφερά!!!


                      Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 3 / 7 / 17


                                                            ΕΝ  ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
     Η ΜΙΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ

     Είναι γνωστό ότι έφτιαξε ο Θεός τον Αδάμ και επειδή γκρίνιαζε - ντε και καλά θέλω παρέα- έφτιαξε και τη γυναίκα κι  από εδώ και πέρα είναι που  στράβωσε η δουλειά.
    Διότι είδε η Μιμίκα τη θάλασσα, μπλε σαν τη Νέα Δημοκρατία την εποχή του Καραμανλή του πρεσβύτερου και κόσμο γύρω –γύρω πολύ σαν τις συγκεντρώσεις που έκανε ο Αντρέας -Θεός σ`χωρέστον κι αυτόν κι εκείνους που τον ψήφιζαν- και είπε θα βουτήξω. Κι έβαλε  στην αρχή το αριστερό της ποδαράκι (ένεκα που είναι αριστερή) και είπε  πω -πω είναι παγωμένη σαν την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τώρα τελευταία, αλλά μετά το ξανασκέφτηκε και είπε θα βάλω και το άλλο πόδι. Και τότε ήταν που βράχηκε  το φουστάνι της –φόραγε μακριά όπως η Παπαρήγα παλιά (σ.σ Μου ήταν πιο συμπαθητική από τον Κουτσούμπα) και είπε η Μιμίκα θα το βγάλω να στεγνώσει. Και το έβγαλε φίλε μου και την είδαν κάτι πρώην νεαροί παρελθούσης  χρήσεως και πετάχτηκαν τα μάτια τους έξω κι έβαλαν τις φωνές και μαζεύτηκε κόσμος, όπως γίνεται στις συγκεντρώσεις των συνταξιούχων του ΙΚΑ και τη θαύμαζαν ποιος θα πάει κοντύτερα, να βλέπει καλύτερα και πολύ της άρεσε της Μιμίκας να τη θαυμάζουν και σκέφτηκε: Θα βγάλω το επάνω κομμάτι να δω τι θα κάνουν. Και το έβγαλε. Μάλιστα, το έβγαλε και έγινε σεισμός 5,7 ρίχτερ σαν εκείνον που είχε γίνει το 98 νομίζω ή το 99, αν θυμάστε στην Πάτρα και είχε πει ο Υπουργός θα αποζημιωθούν οι πληγέντες και μέχρι σήμερα ακόμη δεν πήραμε δεκάρα, αλλά θα πάρουμε οπωσδήποτε, διότι όπως λέει και ο θειος ο Βασίλης οι Υπουργοί δε λένε ποτέ ψέματα. Δε νομίζω!!!
  Και εκεί ήταν που είδε ο Θεός τι γίνεται στη γη και είπε « α σιχτίρ δεν έχετε προκοπή» και  έριξε  ένα γκαζοτενεκέ πετρέλαιο στην Εγγύς Ανατολή κι όρμησαν πατείς με πατώ σε ποιος θα πρωταρπάξει το πετρέλαιο και από τότε σκοτώνονται εκεί πέρα, όπως ακριβώς είχε γίνει με τον Πύργο της Βαβέλ, όπου είχαν αρπαχτεί αν θυμάστε οι Αριστεροί του Τσίπρα με τους Αριστερούς της Κωνσταντοπούλου, οι συμβασιούχοι ζητάγανε μονιμοποίηση, ο Τόσκας απαγόρευε συγκεντρώσεις, ο Γιαβρόγλου ξανάφερνε το άσυλο, ενώ οι Δεξιοί μια ζωή φαταούλες τα θέλανε όλα δικά τους και οργίστηκε ο Παντοδύναμος και έριξε μια πολυγλωσσία και από τότε αδύνατο να συνεννοηθούν Φώφη, Γιωργάκης, Βενιζέλος, Θεοδωράκης, Λεβέντης  Ναι μα την αλήθεια, το γράφει  και ο Αγαθάγγελος!!!
  Αυτά ήταν η αιτία που στράβωσε η δουλειά, διότι της άρεσε της Μιμίκας να πηγαίνει στην παραλία και να τα βγάζει όλα φόρα καμπάνα. Δηλαδή όχι όλα, διότι φορούσε ένα κορδόνι στη μέση, να χωρίζει τα επάνω από τα κάτω –όπως η ξηρά από τη θάλασσα –και να μαζεύεται όλο το ΚΑΠΗ λες και πρόκειται για κοινωνικό τουρισμό, να θαυμάσουν τα εφτά θαύματα του κόσμου :Μάτια , μύτη, στόμα, στήθος, πόδια, χέρια και κάτι άλλο που ντρέπομαι να το γράψω!
    Θα μου πείτε « μόνο η Μιμίκα κυκλοφορεί έτσι;» Όχι βέβαια.   
   Διότι  εκτός από την κυρία Φεβρωνία  που κατέβηκε να κάνει μπάνιο με μαγιό ολόσωμο, από τα γόνατα έως τον λαιμό, σαν εκείνο που φορούσε η γιαγιά στο Κορδελιό, όλες οι άλλες κυκλοφορούν ως Εύα εν τω Παραδείσω, με φύλα  συκής. Και μάλιστα, μερικές προτιμούν φύλο λεμονιάς, που είναι μικρότερο, κρύβει λιγότερα κι ας στοιχίζει ακριβότερα, Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι γυναίκες στοιχίζουν ακριβά, ντυμένες, αλλά πολύ ακριβότερα γδυτές!!!
   Το ερώτημα είναι τι άλλο θα βγάλει η γυναίκα, προσπαθώντας να προκαλέσει τον αρσενικό, πολύ περισσότερο που στην εποχή μας, αφού κατάκτησε θες με το μυαλό , θες με το κορμί της , όλα τα αρσενικά οχυρά, έγινε από θήραμα -κυνηγός και είναι μοναδική περίπτωση όπου το θήραμα παρακαλεί τον κυνηγό του να τον συλλάβει έστω κι αν κινδυνεύει να τον γδάρει ζωντανό, όπως γίνεται συνήθως. Αμφιβάλλετε:
  Υγ Για όσους ενδιαφέρονται η Μιμίκα  κάνει μπάνιο στον Αλυσσό !!!

  Σταύρος Ιντζεγιάννης

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

εκκλησιολογος 1 / 7 / 17

                                         ΚΑΘ ΟΔΟΝ

    ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ

    Ουδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν ἢ γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει ἢ του ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε θεώ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.
   Καθώς άκουγα  την Κυριακή, τον διάκονο που από τον άμβωνα διάβαζε την από το κατά Ματθαίον περικοπή, ο νους μου ξεστράτισε  για λίγο σε χρόνια παιδικά, τότε που ο συγχωρεμένος ο πατέρας γκρίνιαξε-πες καλύτερα αρπάχτηκε με τον Δεσπότη τον Σπυρίδωνα (Άρτα 1940) γιατί έβαλε επίτροπο τον Βαγγέλη τον Σκ… γνωστό χαρτοπαίχτη και υπόπτων συναλλαγών με όχι και άμεμπτο ποινικό μητρώο.
  -Δέσποτα  αυτόν βρήκες;
  -Και γιατί δεν πας εσύ-είπε ο Δεσπότης
  -Γιατί εγώ έχω φόβο Κυρίου. Έμπορος είμαι κάνω και τις… λαδιές μου. Ενώ ο Βαγγέλας… ρώτα την ενορία να σου πούνε. Όχι δηλαδή που έφτιασε το καμπαναριό και όλα καλά.
   Άφρισε ο Γκινάκας κι έκανε μήνες να πατήσει στο σπίτι μας, τακτικός επισκέπτης άλλοτε.
   Γνωστός και μη εξαιρετέος στους κύκλους των παρανόμων ο Βαγγέλης ο Σκ… , υπόπτων συναλλαγών και χαρτοπαίχτης (ου μην και χαρτοκλέφτης  μια και αυτά τα δύο πάνε μαζί) και άρπαγας και άλλα πολλά λέγανε σε βάρος του, κάθε Κυριακή με το κοστούμι του και την χρυσή καδένα του ρολογιού στο γιλέκο και κάτι  μακριούς σταυρούς από την κεφαλή ως τα γόνατα έκανε δωρεά την επιδιόρθωση του καμπαναριού  και κάτι χρυσοκέντητα για το Aρτοφόριο και την Αγία Τράπεζα-πλούσιος γαρ-μέχρι που τον βάλανε και επίτροπο να καμαρώνει.
   Άλλη εποχή-άλλος τόπος μικρός- άλλοι άνθρωποι. Το να είσαι επίτροπος στην εκκλησία σου, ήτανε τίτλος τιμής, για τον οποίο δικαιωματικά υπερηφανευόσουν και σε δείχνανε μάλιστα. Αυτός είναι επίτροπος στην ενορία του! Δηλαδή έντιμος – Θεοφοβούμενος-υπεράνω ανθρωπίνων μικροαδυναμιών! Και νάτος ο Σκ..στο παγκάρι της εκκλησίας να παίρνεις αντίδωρο από το χέρι του!
   Ούτε ο πρώτος  ούτε ο τελευταίος σε ένα μικρό μέρος όπως η Άρτα εκείνη την εποχή και όπου ο καθένας ήξερε τα …βαθέως βάθους οικογενειακά του καθενός. Έτσι και σε πιάνανε στο στόμα τους οι γειτόνισσες που κάθε σούρουπο βγάζανε  τα σκαμνάκια και καθότανε στην εξώπορτα για το σχετικό κουτσομπολιό –κοινωνικό σχόλιο το λένε σήμερα επί το ευγενέστερο- σε θάβανε. Αυτό είχε βέβαια και το καλό του. Διότι κατά τον κ. Βλάχο τον εισαγγελέα αυτό το κους – κους ήτανε  ο χωροφύλακας της ηθικής. Εκείνο το «τι θα πει ο κόσμος» .Που τολμούσε καμία να γυρίσει αργοπορημένη στο σπίτι. Την άλλη μέρα την είχαν ξεφωνίσει. Αυτή η…! Κακό – κάκιστο βέβαια, αλλά από τη μια μεριά είχε  και τον φόβο της κοινωνικής κατακραυγής που τη γράφουμε σήμερα στα παλιά μας τα παπούτσια, μια και… ένοχος –ένοχον ου ποιεί. Πως το είπε ο Κύριος. Ο αναμάρτητος πρώτος να ρίξει την πέτρα. Αλλά ποιός αναμάρτητος; Σκύψανε όλοι τα κεφάλια και φύγανε.
   Ο νους ξεστράτισε για λίγο. Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και Μαμωνά. Είχα γράψει κάποτε στα νιάτα μου  από αφορμή γνωστού μου που ερχότανε στην εκκλησία την Κυριακή και όλη την άλλη βδομάδα τριαραρί – τριαραλό!
 

  ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ
  Ανεβοκατέβαζε καντήλια
  στις στοές του βιοπορισμού.
  Δαίμονας στα πληρωμένα κρεβάτια
  της σαρκικής του κραιπάλης.
  Την  Κυριακή με το καλό του κοστούμι,
   - άσπρο κολάρο άψογη γραβάτα -
   Ζητούσε έλεος
   στο πρώτο στασίδι
  παραμένοντας  μέχρι  τέλους
   για να πάρει αντίδωρο
  -ταπεινός-
   φιλώντας το χέρι του Δεσπότη
 
  Δύσκολα βρίσκεις τον αναμάρτητο στην εποχή μας, ωστόσο διακρίνεται ο Θεοφοβούμενο από τον… αθεόφοβο! Φαίνεται από τις κουβέντες του, από τη στάση του, από τις ιδέες του, εκείνος που νοιάζεται για την ηθική του –όσο βέβαια είναι δυνατό-και προσπαθεί να στέκεται όσο γίνεται μέσα στο « ευ και μετ` αρετής » της ανθρώπινης καθημερινότητας.
   Το να κατρακυλάς είναι ένα μείον. Αλλά το να προσπαθείς να κρατηθείς είναι μια θέση. Να θεωρείς χρέος σου να σηκωθείς και να ξαναπαλέψεις και ξανά και ξανά. Δεν έχεις τέλος η προσπάθεια, όπως δεν έχουν τέλος και οι πειρασμοί. Εκείνες οι μικρές ήττες, οι μικρές αδυναμίες, οι απογοητεύσεις είναι μια άρνηση.. Όμως από την άλλη οι μικρές –ακόμη και οι ασήμαντες, όπως νομίζεις- νίκες σου  ενάντια στον πειρασμό, ενάντια στον κατήφορο  είναι ένας θρίαμβος. Ένα «ζήτω»  που δικαιώνει την προσπάθεια και προσυπογράφει το « κατ` εικόνα και κατ ομοίωση» του Θεού.

Σταύρος Ιντζεγιάννης

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟς 17 / 6 / 17

                                                       ΚΑΘ ΟΔΟΝ 
     ΑΣΥΛΟ

   471 φοιτητές του πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης με αίτησή τους ζητούν να μη καταργηθεί το Πανεπιστημιακό άσυλο, δεδομένου ότι το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης,έχει γίνει κέντρο παντός είδους ανομίας και όπου ναρκομανείς και προαγωγοί αλωνίζουν καθημερινά προς δόξα του ασύλου, που παρέχεται παρά την απαγόρευση, κατά το γνωστό της λαϊκής θυμοσοφίας «μπάτε σκύλοι αλέστε…»! Σκεφθείτε δηλαδή τι έχει να γίνει, αν καταργηθεί η έστω και κατ` αυτόν τον τρόπο, απαγόρευση.  Έτσι, λένε οι φοιτητές, όχι εγώ, να εξηγούμεθα, διότι ως γνωστό όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά. Όποιος δεν τα φυλάει… καλά να πάθει Και μη πείτε ότι είναι υπερβολές, διότι και τα μισά να είναι αλήθεια, πάλι πολλά είναι!
   Το θέμα ξαναήρθε στην επικαιρότητα καθώς ο κ Γιαβρόγλου-πανεπιστημιακός μεν , κομματικό στέλεχος δε, της γνωστής θεωρίας « ηθική της πρώτης φοράς αριστερά!» , επιμένει «μη θίγετε τα κακώς κείμενα» διότι έσεται ήμαρ εκλογών και μπορεί  ο τάδε ή η δείνα να παρανομούν, αλλά είναι και ψηφοφόροι. Να μη ξεχνάμε ότι μία ψήφος από εδώ, μία από εκεί, νάτος βουλευτής ο κύριος ! Κάτι ήξερε ο Γιώργος Μητσάκης λαϊκός φιλόσοφος της μπουζουκαρίας που θεσμοθέτησε: « Όταν καπνίζει ο λουλάς  εσύ δεν πρέπει να μιλάς» ο έστιν μεθερμηνευόμενο .Τουμπεκί ψιλοκομένο!!!
   Κατά τα λεξικά, άσυλο θεωρείται  ο απαραβίαστος τόπος  λόγω του ιερού του χαρακτήρα π.χ το ιερό της Αθηνάς στη Σπάρτη ή τόπος καταφύγιο των καταδιωκομένων ή χώρος στον οποίον η πολιτεία δε δικαιούται να εισέλθει χωρίς ειδική άδεια κατά περίσταση π.χ Πανεπιστημιακό άσυλο. Άσυλο στη νομική του  έννοια, θεωρείται και η προστασία που παρέχεται από την πολιτεία κατόπιν αιτήσεώς του –και δια ειδικούς λόγους-σε κάποιον, ο οποίος διώκεται για πολιτικούς λόγους από ξένη χώρα .Ακόμη άσυλο θεωρείται η προστασία  που παρέχεται για φιλανθρωπικούς λόγους σε άστεγους , οικονομικά ανήμπορους, χρόνια ή ανίατα ασθενείς ή άτομα που δεν μπορούν να συντηρήσουνε τον εαυτό τους. Κατ επέκταση και το καταφύγιο που βρίσκει κανείς σε ώρα ανάγκης. Λόγου χάρη που αλλού να πάει ένας ναρκομανής να χτυπήσει μια ένεση με την άνεσή του!!!
   Μα στο Πανεπιστήμιο-αγανακτεί καλός μου φίλος που η κόρη του σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης-το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, θεωρείται από άποψη επιστημονικής  επάρκειας, από τα καλύτερα της  Ευρώπης-το σωστό να λέγεται!
   Εξ άλλου από μία άποψη, έχει και το δίκιο του ο κ Γιαβρόγλου, ο οποίος θεωρεί ότι οι φοιτητές ως υπεύθυνοι πολίτες ξέρουν να προστατεύσουν εαυτούς. Μόνο που αυτοί που παρανομούν δεν είναι φοιτητές, αλλά εξωσπουδαστικά στοιχεία που βρίσκουν καταφύγιο εκεί και ανενόχλητοι –άσυλο γαρ-απολαμβάνουν τη δόση τους. Και όχι μόνο. Διότι κάθε φορά που καταλήγουν σε βανδαλισμούς και καταστροφές ή ίσως και κλοπές τα πληρώνουμε εμείς. Και οι οποίοι φυσικά δεν απολαμβάνουμε των Υπουργικών προνομίων και δη του παχυλού υπουργικού μισθού.
   Γνωστός μου - έχω και τέτοιους γνωστούς, να τους χαίρομαι!!- χρήστης ουσιών λένε οι κακιές γλώσσες-υποστηρίζει ότι κατά βάθος πρόκειται για …πανεπιστημιακή έρευνα επί των βλαβερών συνεπειών της ηρωίνης ή της κοκαϊνης και των άλλων παρεμφερών ουσιών. Τα παιδιά σπουδάζουν τη χρήση ή την κατάχρηση της πάσης είδους παρανομίας!!! Άρα πρόκειται για ερευνητικό πρόγραμμα και επομένως στο πανεπιστήμιο που άλλου;
    Δε ξέρω πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο συμπαθέστατος κ. Υπουργός, στην ικανότητα των πανεπιστημιακών συλλόγων, να αναλάβουν όλα εκείνα τα βάρη, που τους φόρτωσε η εκπαιδευτική πολιτική του 1981, όπου οι φοιτητές με την κομματική τους κονκάρδα και τις κομματικές τους οδηγίες, κυβερνούσαν από κλητήρος έως Πρυτάνεως. Ήδη επανέρχεται το παλαιό σύστημα,κατά το οποίο οι φοιτητές μετέχουν στα όργανα παρά του ότι από όλες τις πτέρυγες της βουλής κρίθηκε από ανεπαρκές έως επικίνδυνο.
 Ωστόσο δεν είναι ούτε αυτό εκείνο που καταδικάζουμε. Καταδικάζουμε απερίφραστα το ότι κάθε Υπουργός θεωρεί χρέος του  να αλλάξει το υπάρχον και αντί να έχουμε μια εθνική διακομματική παιδεία που να αντέχει για πολλά χρόνια αλλάζουμε κάθε φορά για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας,
ότι  βάλαμε την προσωπική μας σφραγίδα στα… αθλίως κείμενα ! Αποτέλεσμα Μηδέν από μηδέν= μηδέν εκτός μιας μικρής λεπτομέρειας που μπορεί-λέω μπορεί-να αφορά και την ψηφοθηρία. Γιατί όχι; Ένα ιδιότυπο άσυλο επανεκλογής είναι και αυτό.
                              Σταύρος Ιντζεγιάννης







ΓΝΩΜΗ 19 / 6 / 17

                                               ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
     Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΤΥΧΊΟ

   Αναβάλλεται η ανακοίνωση των βάσεων για τον Ιούλιο, που σημαίνει ότι παρατείνεται η αγωνία μαθητών και γονέων. Ίσως μάλιστα περισσότερο …γονέων! Ανθρώπινο. Τα έχουμε περάσει όλοι
    Δεν έγραψε καλά ο δικός μου .Βαφτιστήρι της αδερφής μου. Δεν έγραψε καλά ομολογεί. Γιατί;
    Διότι διαβάζεις, τα λες, τα ξαναλές, τα επαναλαμβάνεις, αλλά τη στιγμή που έχεις την κόλα μπροστά σου τα ξεχνάς ή κάνεις λάθος ή δεν ερμηνεύεις σωστά την ερώτηση και άλλο ζητάει –άλλο γράφεις ! Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος.
   Του θανατά ο νεαρός. Προσπαθούμε να τον προσγειώσουμε.  Αποστολάκη μου δε σπουδάσαμε όλοι μας αλλά ακόμη και οι ασπούδαστοι κάπως βολευτήκαμε. Άλλωστε και με το πτυχίο τι νομίζεις, το πολύ – πολύ να πας  υπάλληλος σε κάποια εταιρεία  του εξωτερικού, όπου τα Ελληνικά πτυχία είναι περιζήτητα, μια και στην Ελλάδα, ανέκαθεν, για να γίνεις κάτι δεν εξαρτάται από το τι ξέρεις, αλλά  από το …ποιόν ξέρεις. Σε ποιο κόμμα ανήκεις. Δεν είναι ο κανόνας, αλλά είναι το πιο σίγουρο.
 Εξ άλλου δες τι γίνεται και με τους πτυχιούχους που μας κυβερνάνε. Κυβέρνηση –αντιπολίτευση δε μπορούν να συνεννοηθούν ξέρεις γιατί ;Διότι ξέρουν τη θεωρεία αλλά δε ξέρουν αυτό που ξέρει ο μανάβης της γειτονιάς. Δηλαδή όταν βγάζεις 10 δε μπορεί να ξοδεύεις 12, ακόμη  κι αν έχεις βγάλει όχι ένα,  αλλά 10 Πανεπιστήμια.
   Εδώ είναι το θέμα μου και στο οποίο ο νεαρός μου  έχει μιαν απάντηση που …με κολλάει στον τοίχο. 
    Συμφωνώ, λέει, αλλά το πτυχίο όπως και νάχει είναι απαραίτητο. Η εποχή που έβαζες ένα κατσαβίδι και μια πένσα στην κωλότσεπη  και κονόμαγες λεφτά ως μάστορας, τελείωσε. Για να ανοίξεις κομμωτήριο χρειάζεται να έχεις βγάλει ΤΕΙ-λέει η Κούλα της κυρά Νίκης η οποία κουρεύει τα πάντα –μέχρι και σκυλάκια-διότι αλλιώς δε σου δίνουν άδεια επαγγέλματος. Αν πεις και για συνεργείο εκεί ζητάνε όχι μόνο πτυχίο αλλά και… μεταπτυχιακό για να πάρεις άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος κι ας δούλευες σε συνεργείο 10 χρόνια. Αλλιώς θα μείνεις…
 κάλφας εσαεί κι ας είσαι ο καλύτερος της αγοράς. Άσε που εκτός από το πτυχίο δε σου δίνουν άδεια  αν δεν έχεις και τον απαραίτητο εξοπλισμό. Άλλαξαν τα πράγματα νουνέ. Ούτε μανάβης δε γίνεσαι πια χωρίς πτυχίο –που λέει ο λόγος –διότι ο ανταγωνισμός απαιτεί γνώσεις. Το τεφτέρι που ο πατέρας μου κι εσύ- συνεχίζει ο νεαρός –που γράφατε τόσα ξόδεψα , τόσα εισέπραξα συν –πλην-διά,  ίσον τόσα στην τσέπη  τελείωσε. Πρέπει να ξέρεις να χειρίζεσαι υπολογιστή, για να τα υπολογίζεις: Τόσα τα ειδικά έξοδα, τόσα τα γενικά, τόσα η εφορεία, τόσα το ΙΚΑ, τόσα  το δάνειο της τράπεζας, μείον οι τόκοι συν η προμήθεια του μεσολαβητή για να πάρεις το δάνειο, πλέον ο λογιστής –βάλε και κάτι  ο εφοριακός που θα σου κάνει τον έλεγχο –αν δηλαδή πέσεις σε …ανάποδο-άντε να βρεις άκρη αν δεν έχεις σπουδάσει σε … «χάι σκουλ οφ εκόνομι Λόντον» Ακόμη και οι πατάτες της λαχαναγοράς ή τα κρεμμύδια είναι στο χρηματιστήριο.
  ( σ.σ Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο: « κυρία με σπουδές  και κάτοχος δύο γλωσσών , καθαρή, περιποιημένη, κομψή,  αναλαμβάνει περίθαλψη ηλικιωμένων συνταξιούχων ΕΥΚΑΤΑΣΤΑΤΩΝ και με ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ (sic) Τηλέφωνο… κινητό… και  mail….gr »)
  Δηλαδή νουνέ-συνεχίζει ο νεαρός μου - ακόμη και το αρχαιότερο επάγγελμα χρειάζεται πτυχίο, όπως καταλαβαίνεις. Δες τους μπασκετμπωλίτες, όλοι τους κολεγιόπαιδα. Άρα;
    Κάποτε ο Μεταξάς καθιέρωσε την υποχρεωτική παιδεία  Δημοτικού. Σήμερα - η ζωή και όχι ο νόμος- επιβάλλει Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στις ανάγκες και εσχάτως έγινε απαραίτητο και το μεταπτυχιακό και οι 2 ή 3 γλώσσες! Μεθαύριο θα πρέπει να ξέρουμε και τη γλώσσα των εξωγήινων για να συνενοηθούμε με αυτούς που θα   έρθουν από τον… Άρη.
   - Απαραίτητο λοιπόν το πτυχίο. Συμφωνείς νουνέ;
   - Όχι. Απλώς ένα κλειδί για να ανοίξεις πιο εύκολα μια πόρτα, που την ανοίγεις και χωρίς αυτό, αρκεί να σπρώξεις δυνατά και να πιστεύεις στον εαυτό σου και σ` αυτό που θέλεις να κάνεις !
                     Σταύρος Ιντζεγιάννης



ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 10 / 6 / 17




                                                          ΚΑΘ ΟΔΟΝ
   ΠΑΝΕΛΗΝΙΕΣ 2017

  - Πως έγραψες ρωτάω το βαφτιστήρι της αδερφής μου
  - Πώς να γράψω νουνέ-απαντάει. Έλεγε στη νεοελληνική γλώσσα, αλλά δε διευκρίνιζε σε ποια γλώσσα πρέπει να απαντήσουμε, διότι νεοελληνική γλώσσα δεν είναι μία. Με καταλαβαίνεις; Στο σπίτι λέμε 6 Ιουνίου ενώ ο καθηγητής μας λέει 6 Ιούνη. Ο ξάδερφος της μαμάς ο Λευτέρης λέει Γιούνη διότι είναι πολιτικοποιημένος λέει στην άκρα αριστερά και ο Θεμιστοκλής που λέει ότι είναι ποιητής γράφει 6 του Θεριστή.
    Υποψιάζομαι ότι δεν έχει γράψει τίποτε, αλλά για να μη κακοκαρδίσω τη μητέρα του δίνω δίκιο.Επεμβαίνει όμως ο πατέρας του
   - Ε, πως δεν έγραψε το παιδί. Έγραψε το όνομά του και μάλιστα  με κεφαλαία. Δεν αρκεί; Να μη ζητάμε και πολλά!
  Δεν προλαβαίνει να τελειώσει και έρχεται βοήθεια από τα… υψηλά κλιμάκια να υπερασπιστεί το νεαρό. Τι θέλατε να κάνει το παιδί. Αφού βάλανε κείμενο από αυτά που δεν είχε διαβάσει. Αν έπεφτε αυτό που ήξερε θα έπαιρνε άριστα .Έτσι Κωστάκη μου; Σύστημα είναι αυτό, να σου βάζουν ό,τι θέλουν;
   Έτοιμοι είναι να αρπαχτούν πατέρας μητέρα και γιος και μυρίζομαι καυγά. Συμφωνώ  πάραυτα με… τη μαμά διότι το να μη συμφωνήσεις μαζί της αποτελεί  αδίκημα που τιμωρείται με διακοπή ακόμη και της  καλημέρας!!!.
  Η ιστορία είναι μια από τις πολλές που συμβαίνουν αυτές τις ημέρες  στα σπίτια των υποψηφίων φοιτητών, δεδομένου ότι δεν καταργήθηκαν οι εξετάσεις και το να μπεις στο Πανεπιστήμιο εξακολουθεί - όπως και παλιά  - να αποτελεί το όνειρο όχι μόνο του νεαρού ή της νεαράς ( μπορεί της νεαρής ή της κοπελιάς, ανάλογα  ποια γλώσσα χρησιμοποιείς) αλλά και της οικογενείας.
   Ξυράφι ο Κωστάκης, το μεγάλο καμάρι της κυρά –Φρόσως από φροντιστήριο σε φροντιστήριο και από αποτυχία σε αποτυχία, θέλει να γίνει  αστροφυσικός  ή… αστροναύτης (!) ή τέλος πάντων  καθηγητής  πανεπιστημίου στην ανάγκη, που λέει ο λόγος.
  -Αλλά να δίνεις εξετάσεις ρε νουνέ εν έτη 2017 μ. Χ πώς να σπουδάσεις που σου κόβουν τα φτερά διότι δε στάθηκες τυχερός να πέσει το μάθημα (μεταξύ μας το μοναδικό!!!)που έχεις διαβάσει είναι να μη βλαστημάς ;
- Έλα ντε. Και βλαστημάς και μουντζώνεις – υπερθεματίζω.
  Σε πρώτη γραμμή οικογενειακής ταλαιπωρίας οι Πανελλήνιες το μεγάλο πρόβλημα που κρατά σε συναγερμό κα εγρήγορση κάθε χρόνο τέτοια  εποχή γονείς και μαθητές μια και εξακολουθούν να υπάρχουν άσχετα του ότι την κατάργησή τους υποσχότανε προεκλογικά τα κόμματα (το κάθε κόμμα, να εξηγούμεθα) και ούτε και θα καταργηθούνε διότι ο ετήσιος τζίρος  είναι 2 ,8 Δις. μόνο ο φανερός, διότι ο άδηλος κανείς δεν ξέρει που φτάνει. Πέρα από αυτό απασχολεί χιλιάδες καθηγητές που σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να τους απορροφήσει τι Δημόσιο. Το οποίο Δημόσιο σχολείο με φροντίδα  είτε των καθηγητών, είτε της οικογένειας, είτε των μαθητών , είτε της πολιτείας, είτε των κομματικών οργανώσεων που βρίσκουν εκεί πρόσφορο έδαφος για προσηλυτισμό, έχει απαξιωθεί πλήρως. Ποιος τολμά να καταργήσει τα παντός είδους και πάσης φύσεως φροντιστήρια;
   Εξ άλλου  οι  σπουδές εξακολουθούν να είναι το όνειρο του κάθε νέου γιατί μπορεί να μην είναι ο μοναδικός τρόπος βιοπορισμού, αλλά  εξακολουθεί να είναι μια πόρτα που ανοίγει σε ένα μέλλον. Αβέβαιο ίσως, αλλά στη σημερινή πραγματικότητα το πτυχίο- το όποιο πτυχίο-αποτελεί μιαν απόδειξη ότι  μπορείς να παρακολουθήσεις την διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις των καιρών μας.
  Και δε φτάνει πια το πτυχίο. Οι απαιτήσεις των επιχειρήσεων  σε  επιστημονικό προσωπικό - παράγοντας απαραίτητος για να ανταποκριθεί στον ανταγωνισμό -  αναγκάζουν τους νέους να προσπαθούν όλο και περισσότερο για απόκτηση περισσοτέρων εφοδίων. Μεταπτυχιακά επί μεταπτυχιακών. Και δυστυχώς οι σπουδές δεν είναι πια όπως παλιά,  όταν μοναδικό εφόδιο για σπουδή ήταν η θέληση του σπουδαστή και το… καλάθι με το ψωμί και τα αυγά ή τις  χορτόπιτες που έστελνε η μάνα κάθε εβδομάδα  για να επιβιώσουμε. Οι σπουδές σήμερα δυστυχώς είναι πολυέξοδες, που κυριολεκτικά  εξοντώνουν την οικογένεια και με αβέβαιο μέλλον. Πόσοι και πόσοι πτυχιούχοι δεν κατέληξαν άνεργοί ή σε επαγγέλματα που δεν χρειάζονται πτυχία αλλά ξύπνιο μυαλό και θέληση για δουλειά και επιβίωση.
  Κουνάει το κεφάλι του ο φίλος μου. Και με πτυχίο άσχημα και χωρίς πτυχίο ασχημότερα. Και δυστυχώς έχει δίκιο !!! 
                                                   Στ Ιντζεγιάννης