ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΚΟΙΝΩΣ ΓΕΝΑΡΗΣ 2012
Aρχημηνιά κι αρχή χρονιά…
-Τσιπ σαν βουάρ .
- Τα ρέστα μου .
Έπαιξε το φορτηγό του στα χαρτιά παραμονή πρωτοχρονιάς και το έχασε. Ευτυχώς που είχε ξεφορτώσει το εμπόρευμα, αλλιώς θα το έχανε κι αυτό. Κι ακόμη ευτύχημα που το σπίτι ήταν διπλά – τριπλά υποθηκευμένο και δεν το δέχτηκαν. Σε ένα χωριό της Εδέσσης το συμβάν, τίποτε το ασυνήθιστο βέβαια, μια και κάθε χρόνο, κάποιος παθιασμένος με τον Ρήγα σπαθί ή τη Ντάμα καρό παίζει και χάνει.
Παλιό το συμβάν, εν Πάτραις μάλιστα πριν χρόνια, κάπου στην Ανθούπολη, όπου παραλίγο να παίξει και τη γυναίκα του. Ευτυχώς αυτός που τον κέρδισε ήταν ο κουνιάδος του κι έτσι γλίτωσε η γυναικούλα!
Ο Ιανουάριος έχει το όνομά του από τον θεό Ιανό των Ρωμαίων ο οποίος ήταν διπρόσωπος. Από τη μία γελαστός από την άλλη
συνοφρυωμένος .Σημαδιακό ότι ο Ιανουάριος χαρακτηρίζεται από κέρδη και ζημίες
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά Ψηλή μου δεντρολιβανιά.
Στριμόκωλος ο καινούργιος χρόνος .Περικοπές, μειώσεις , συντελεστές, αποδείξεις ,τεκμήρια και κατώτεροι του κατώτερου οι μισθοί. Να κλαις τη φτωχολογιά –έλεγε ο πατέρας μου.Οι πλούσιοι θα καβατζάρουν. 6 Δις μετακόμισαν εν μια νυκτί στην αλλοδαπή, με τη φήμη ότι θα φορολογηθούν οι καταθέσεις .
Σε επιτήρηση η Ελλάδα, αλλά παρ` όλ` αυτά, στο καζίνο της Πάτρας, η προσέλευση ήταν 1500 παίκτες παραπάνω, ενώ στα καζίνο της Ελλάδας παίχθηκαν και χάθηκαν 2,5 Δις, χώρια οι ιδιωτικές λέσχες όπου ως γνωστόν μπαίνετε ντυμένοι και φεύγετε γυμνοί.!!!
Το σύνδρομο του παίκτη, είναι ότι όσο χάνει τόσο διπλασιάζει τη μίζα, ελπίζοντας να κερδίσει τα χαμένα.
Το δελτίο ειδήσεων των 8 μας έκοψε τη χολή. Και νέα φορολογικά βάρη αναγγέλλονται κατά ριπάς. Ο Καρατζαφέρης απειλεί να φύγει, ενώ ο Παπανδρέου απειλεί να μείνει!!!
Μόνη χαρά οι γιορτές με τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα της μπουρζουαζίας που λέει η Παπαρήγα
« Χρόνια πολλά να ζήσει η Βασιλικούλα σας και να τη δείτε όπως επιθυμείται, τσιτσίδι στο « τοπ μόντελ»
-Ευχαριστούμε παρομοίως και σεις να δείτε τον Αντωνάκη σας ποδοσφαιριστή στον Ολυμπιακό, να κονομάει τα εκατομμύρια με τη σέσουλα!
- Ευτυχώς μας φέρανε τέσσερες τούρτες και τρία ουίσκυ ένεκα η γιορτή της κόρης, που όμως τις φυλάξαμε στο ψυγείο και τις πήγαμε των Φώτων και του Αϊ –Γιαννιού στον Φώτη, στον θείο Γιάννη και τη θεία Χαρούλα. Τα ουίσκυ τα φυλάξαμε γιατί δε χαλάνε και έχουμε και άλλους εορταζόμενους του Αγίου Αντωνίου και του Αγίου Αθανασίου
Κατά τα άλλα μπήκαμε μέσα, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, τέτοιες μέρες.
Το δώρον της χρονιάς, μας το δώσανε μισό. Μας κράτησαν και 250 από το επικουρικό, πάπαλα ο μισθός του Γενάρη φάγαμε και την προκαταβολή του Φλεβάρη ομοίως.
Τι είναι λοιπόν οι γιορτές για μας τους μεγάλους ; Ένα εμπορικό παζάρι όπου πολλά βάζεις και λίγα παίρνεις . Μια ατμόσφαιρα χαράς που μόλις σβήσουν τα φώτα και πάψει η μουσική το μόνο που μένει είναι να τραβάς τα μαλλιά σου « Που τα ξοδέψαμε ρε γυναίκα τόσα λεφτά»
Τι έμεινε από τη μαγεία των Χριστουγέννων ; Ή τη λάμψη της Πρωτοχρονιάς ;
Ένας χρόνος ακόμη , πρόσθεσε το βάρος του και τις απαιτήσεις του. Χάσαμε 12 μήνες ή 365 ημέρες ή 8.760 ώρες ή 525.600 λεπτά ή ακόμη 31.536.000 δευτερόλεπτα από τη ζωή μας ! Ανοίγεις το ημερολόγιο και σε σαρκάζει εκείνο το "Αίσιον και ευτυχές το νέον έτος που γράφει στην πρώτη σελίδα "
Αίσιον ή…απαίσιον ;
Κι όμως, παρ όλα αυτά φίλοι μου, η ζωή τελειώνει όταν τελειώσει η ελπίδα .Το ωραιότερο δώρο που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του και μάλιστα ανέξοδο, είναι η ελπίδα.! Η ωραιότερη λέξη και η πιο όμορφη απαντοχή.
Μην το βάζετε κάτω .Ακόμα κι αν πια δεν είμαστε παιδιά, ένας χρόνος μπροστά περιμένει να τον ζήσουμε. Κάντε τον σταυρό σας και με τη βοήθεια του Θεού, όλα θα πάνε καλά Το είπε κι ο Πρωθυπουργός άλλωστε. Ψέματα θα πει; .
Στ. Ιντζεγιάννης
Υγ Το ωραιότερο δώρο που μου κάνανε, ήταν ένα βιβλίο με…παραμύθια. Το πιο επίκαιρο που μπορεί να διαβάσει κανείς.!!! Σ.Ι .
Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012
50 ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΨΗΦΟΥ
της Χριστιάννας Λούπα (15-3-06)
«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας
γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων
είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς
πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον
και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου
μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον
ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα
εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα
πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως
εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… Επειδή εν τούτοις αι
ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να
ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των
θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε
εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον,
άρα αποκρουστέον.»
Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.
της Χριστιάννας Λούπα (15-3-06)
«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας
γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων
είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς
πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον
και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου
μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον
ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα
εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα
πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως
εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… Επειδή εν τούτοις αι
ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να
ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των
θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε
εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον,
άρα αποκρουστέον.»
Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.
Καθ οδόν
ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ
Φάγαμε, ήπιαμε, χορτάσαμε , σπάσαμε και το ρόδι έτσι για το καλό της χρονιάς να ξορκίσουμε το κακό μάτι και την Τρόικα η οποία κάθε που έρχεται, όλο και κάτι μας κόβει. Τα τελευταία νέα λένε ότι θα απαγορεύσουν τα γιορτάσια διότι λένε εσείς οι Έλληνες όλο γιορτές και πανηγύρια και ώπα – ώπα είστε. Και άντε ένα ουίσκυ στον έναν, μια τούρτα στον άλλον, που να βγείτε πέρα. Ευτυχώς που τα ποτά δε χαλάνε και τα φυλάμε, οπότε τα πηγαίνουμε με τη σειρά μας στο επόμενο γιορτάσι .Προσοχή μόνο να βγάλετε την κάρτα από πάνω μην την πάθετε σαν τη θεία Αυγουστίνα. Το έχω ξαναγράψει αλλά είναι τόσο χαρακτηριστικό που δεν αντέχω και θα το ξαναγράψω.
Πήρε ένα ωραίο κουτί με δυο ποτά μέσα –ένα ουίσκυ και μία τεντούρα- αλλά έβαλε την κάρτα της με τις ευχές, μέσα στο κουτί. Το πήρανε οι άνθρωποι και δίχως να το ανοίξουν, το στείλανε με τη σειρά τους σε άλλον που κι αυτός ανυποψίαστος ότι μέσα είχε κάρτα, το πήγε σε άλλον και από χέρι σε χέρι, στις 15 Ιουνίου που γιόρταζε η θεία (Μνήμη Ιερού Αυγουστίνου Επισκόπου Ιππώνας) της το ξαναφέρανε. Ανοίγει το κουτί -σα γνωστό μου φαίνεται-και βρίσκει την κάρτα της μέσα !!!
Να κόψετε τις γιορτές επιμένει η Τρόικα διότι στοιχίζουν.
Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι η Φτώχια θέλει καλοπέραση και η αρχοντιά καμάρι.
Καμάρι με άδεια τσέπη γίνεται ; Δε γίνεται που λέει και η διαφήμιση.
Το λοιπόν φάγαμε ήπιαμε, τραγουδήσαμε-Άγιος Βασίλης έρχεται και δε μας καταδέχεται- φάγαμε και κανά δυο κουραμπιέδες παραπάνω- και το άλλο πρωί που μέτρησε το ζάχαρο της ήρθε ο ουρανός καπάκι.3,40!
Να μου έλειπε-λέει, αλλά σηκώθηκε το βράδι νυχοπατώντας, μη την πάρουμε χαμπάρι, άνοιξε το κουτί με τις δίπλες και ρήμαξε τις τέσσερις που είχαν απομείνει. Είπα – λέει μιας και από αύριο θα αρχίσω τη δίαιτα ξανά, να είμαι τουλάχιστον φαγωμένη !!!
Αυτά βλέπουν οι ξένοι και προσπαθούν- από ζήλεια, όχι τίποτε άλλο- να μας τα κόψουν. Θυμάμαι τον ξάδερφο που το Λος Άντζελες που δήθεν έκανε δίαιτα, αλλά μόλις τον πήγα στην Ομόνοια και παράγγειλα κοκορέτσι όλο έλεγε πειράζει-πειράζει, χοληστερίνη –χοληστερίνη, αλλά δεν άφησε ψίχουλο για ψίχουλο και ταράτσωσε και δεύτερη μερίδα.
Ξάδερφε πρόσεχε πειράζει –τον πείραξα !
-Μόλις γυρίσουμε θα αρχίσω δίαιτα-είπε και παράγγειλε και μία κοντοσούβλι, χώρια η γυναίκα του η Γαλλίδα που κάθε πρωί ζυγιζότανε μη πάρει κιλό παραπάνω, αλλά έτσι και πέφταμε σε ψησταριά έγλυφε και τα δάχτυλά της. Φυσικά πλήρωνα εγώ-διότι ό Έλληνας έχει το άτιμο το φιλότιμο που το πληρώνει με το παραπάνω!!!
Παρ` όλ` αυτά καλά περάσαμε. Δόξα τω Θεώ .Διότι σήμερα έχει – αύριο δεν έχει καθημερινά οι ειδήσεις σου μαυρίζουν την καρδιά. Από περικοπή σε περικοπή στο τέλος θα την πάθουμε σαν τον Ανατολίτη. Τώρα που έμαθα τον γάιδαρό μου να μην τρώει μου ψόφησε.
Αισιόδοξη η στήλη. Θα τα καταφέρουμε. Ακόμη κι αν οι ξένου απειλούν- θα σας βγάλουμε την πίστη-μόνο την πίστη μας δε χάνουμε εμείς Έστω και χωρίς γιορτάσια θα επιζήσουμε .Άσε που είναι ευτύχημα ότι τα ποτά δε χαλάνε και από τον έναν στον άλλον με ένα μπουκάλι τεντούρα –προτιμάτε τα Πατρινά προϊόντα-θα βγάλουμε καθαρή ολόκληρη χρονιά. Αμ πως !!!
Σταυρος Ιντζεγιάννης
ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ
Φάγαμε, ήπιαμε, χορτάσαμε , σπάσαμε και το ρόδι έτσι για το καλό της χρονιάς να ξορκίσουμε το κακό μάτι και την Τρόικα η οποία κάθε που έρχεται, όλο και κάτι μας κόβει. Τα τελευταία νέα λένε ότι θα απαγορεύσουν τα γιορτάσια διότι λένε εσείς οι Έλληνες όλο γιορτές και πανηγύρια και ώπα – ώπα είστε. Και άντε ένα ουίσκυ στον έναν, μια τούρτα στον άλλον, που να βγείτε πέρα. Ευτυχώς που τα ποτά δε χαλάνε και τα φυλάμε, οπότε τα πηγαίνουμε με τη σειρά μας στο επόμενο γιορτάσι .Προσοχή μόνο να βγάλετε την κάρτα από πάνω μην την πάθετε σαν τη θεία Αυγουστίνα. Το έχω ξαναγράψει αλλά είναι τόσο χαρακτηριστικό που δεν αντέχω και θα το ξαναγράψω.
Πήρε ένα ωραίο κουτί με δυο ποτά μέσα –ένα ουίσκυ και μία τεντούρα- αλλά έβαλε την κάρτα της με τις ευχές, μέσα στο κουτί. Το πήρανε οι άνθρωποι και δίχως να το ανοίξουν, το στείλανε με τη σειρά τους σε άλλον που κι αυτός ανυποψίαστος ότι μέσα είχε κάρτα, το πήγε σε άλλον και από χέρι σε χέρι, στις 15 Ιουνίου που γιόρταζε η θεία (Μνήμη Ιερού Αυγουστίνου Επισκόπου Ιππώνας) της το ξαναφέρανε. Ανοίγει το κουτί -σα γνωστό μου φαίνεται-και βρίσκει την κάρτα της μέσα !!!
Να κόψετε τις γιορτές επιμένει η Τρόικα διότι στοιχίζουν.
Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι η Φτώχια θέλει καλοπέραση και η αρχοντιά καμάρι.
Καμάρι με άδεια τσέπη γίνεται ; Δε γίνεται που λέει και η διαφήμιση.
Το λοιπόν φάγαμε ήπιαμε, τραγουδήσαμε-Άγιος Βασίλης έρχεται και δε μας καταδέχεται- φάγαμε και κανά δυο κουραμπιέδες παραπάνω- και το άλλο πρωί που μέτρησε το ζάχαρο της ήρθε ο ουρανός καπάκι.3,40!
Να μου έλειπε-λέει, αλλά σηκώθηκε το βράδι νυχοπατώντας, μη την πάρουμε χαμπάρι, άνοιξε το κουτί με τις δίπλες και ρήμαξε τις τέσσερις που είχαν απομείνει. Είπα – λέει μιας και από αύριο θα αρχίσω τη δίαιτα ξανά, να είμαι τουλάχιστον φαγωμένη !!!
Αυτά βλέπουν οι ξένοι και προσπαθούν- από ζήλεια, όχι τίποτε άλλο- να μας τα κόψουν. Θυμάμαι τον ξάδερφο που το Λος Άντζελες που δήθεν έκανε δίαιτα, αλλά μόλις τον πήγα στην Ομόνοια και παράγγειλα κοκορέτσι όλο έλεγε πειράζει-πειράζει, χοληστερίνη –χοληστερίνη, αλλά δεν άφησε ψίχουλο για ψίχουλο και ταράτσωσε και δεύτερη μερίδα.
Ξάδερφε πρόσεχε πειράζει –τον πείραξα !
-Μόλις γυρίσουμε θα αρχίσω δίαιτα-είπε και παράγγειλε και μία κοντοσούβλι, χώρια η γυναίκα του η Γαλλίδα που κάθε πρωί ζυγιζότανε μη πάρει κιλό παραπάνω, αλλά έτσι και πέφταμε σε ψησταριά έγλυφε και τα δάχτυλά της. Φυσικά πλήρωνα εγώ-διότι ό Έλληνας έχει το άτιμο το φιλότιμο που το πληρώνει με το παραπάνω!!!
Παρ` όλ` αυτά καλά περάσαμε. Δόξα τω Θεώ .Διότι σήμερα έχει – αύριο δεν έχει καθημερινά οι ειδήσεις σου μαυρίζουν την καρδιά. Από περικοπή σε περικοπή στο τέλος θα την πάθουμε σαν τον Ανατολίτη. Τώρα που έμαθα τον γάιδαρό μου να μην τρώει μου ψόφησε.
Αισιόδοξη η στήλη. Θα τα καταφέρουμε. Ακόμη κι αν οι ξένου απειλούν- θα σας βγάλουμε την πίστη-μόνο την πίστη μας δε χάνουμε εμείς Έστω και χωρίς γιορτάσια θα επιζήσουμε .Άσε που είναι ευτύχημα ότι τα ποτά δε χαλάνε και από τον έναν στον άλλον με ένα μπουκάλι τεντούρα –προτιμάτε τα Πατρινά προϊόντα-θα βγάλουμε καθαρή ολόκληρη χρονιά. Αμ πως !!!
Σταυρος Ιντζεγιάννης
Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011
ΣΧΟΛΙΑ
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΟΜΙΛΊΑ Γ.ΛΑΖΟΥΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΊΔΕΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΆΡΤΗ 14-12-2011 ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΎΤΩΝ
Λένε πως οι λαοί που λησμονούν την ιστορία τους ,δεν έχουν μέλλον. Ο Δήμαρχος Καλαβρύτων Γ. Λαζουράς μιλώντας προχθές στη Διακίδειο προσυπέγραψε την ρήση, όχι μόνον ως καθ ύλην αρμόδιος-καθώς λέμε- αλλά ως και κατά το συναίσθημα ενδεδειγμένος, για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων την Αποφράδα 13 Δεκεμβρίου του 1943.
Τραγικός ο τόνος συνάρπασε και συγκίνησε θυμίζοντας τα τραγικά γεγονότα σε μια ομιλία συναισθηματικά φορτισμένη. Μια ομιλία από καρδιάς, θα λέγαμε.
Σε δυο ενότητες η ομιλία του κ. Λαζουρά, κράτησε το ακροατήριο εγκλωβισμένο στο ύφος και τον τόνο του τραγικού, που ταιριάζει σε γεγονότα όπως το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων .Γεγονότα που δεν αποτελούν μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και δίδαγμα για την θηριωδία του πολέμου και της ναζιστικής φιλοσοφίας του αφανισμού και του ολέθρου.
Λιτός, απλός, τεκμηριωμένος ο λόγος καθώς ταιριάζει στο πένθος, είχε τη δομή εκείνη που είναι απαραίτητη, για να παρακολουθήσει κανείς τη σειρά των γεγονότων και την τραγική εξέλιξή τους. Κρατώντας το μέτρο μιας χρονικά περιορισμένης ομιλίας, κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον σε ένα θέμα που παρουσιάζει μια δυσκολία για κάθε ομιλητή. Έχει ιστορηθεί και αναλυθεί το ολοκαύτωμα –και κάθε χρόνο από τότε- ώστε μοιραία, ο όποιος ομιλητής βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα ή να βρει στοιχεία καινούργια ή να επαναλάβει τα όσα έχουν ειπωθεί.
Ο Δήμαρχος των Καλαβρύτων ξεπέρασε τη δυσκολία χωρίζοντας την ομιλία του σε δύο ενότητες. Η πρώτη ενότητα ήταν μια λιτανεία μνήμης,
που κάναμε βήμα- βήμα από το σχολείο μέχρι το λόφο του Καπή.
Περιγραφικός στα όρια του πένθους, απέφυγε τα χιλιοειπωμένα σχόλια, για να αφήσει τη φαντασία του καθενός, να ζήσει τις τραγικές στιγμές που μυδράλια των δολοφόνων πλημμύριζαν στο αίμα τα Καλάβρυτα αλλά και τη Γερμανική ιστορία.
Στη δεύτερη ενότητα η συμπερασματική του στάθηκε αφ ενός στο δίδαγμα της ιστορίας για να μην υπάρξουν ξανά Καλάβρυτα, αλλά και στις διπλωματικές δικολαβίες και τα προσκόμματα εκ μέρους της Αμερικής- κυρίως- που εμπόδισαν την μέχρι σήμερα τουλάχιστον υλική αποζημίωση των θυμάτων, μια και η ηθική θα παραμένει στίγμα αιώνιο της Ναζιστικής θηριωδίας.
Ο κ .Λαζουράς μου ξανάφερε στη μνήμη αυτό που έχει πει ο μεγάλος ιστορικός Άρνολτ Τόυμπι «Για να μάθεις το μέλλον πρέπει να μελετήσεις το παρελθόν» Αλλά τάχα ποιόν αφορά, εμάς που το ιστορούμε ή τους Γερμανούς που το έπραξαν ;
Σταύρο Ιντζεγιάννης
Λένε πως οι λαοί που λησμονούν την ιστορία τους ,δεν έχουν μέλλον. Ο Δήμαρχος Καλαβρύτων Γ. Λαζουράς μιλώντας προχθές στη Διακίδειο προσυπέγραψε την ρήση, όχι μόνον ως καθ ύλην αρμόδιος-καθώς λέμε- αλλά ως και κατά το συναίσθημα ενδεδειγμένος, για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων την Αποφράδα 13 Δεκεμβρίου του 1943.
Τραγικός ο τόνος συνάρπασε και συγκίνησε θυμίζοντας τα τραγικά γεγονότα σε μια ομιλία συναισθηματικά φορτισμένη. Μια ομιλία από καρδιάς, θα λέγαμε.
Σε δυο ενότητες η ομιλία του κ. Λαζουρά, κράτησε το ακροατήριο εγκλωβισμένο στο ύφος και τον τόνο του τραγικού, που ταιριάζει σε γεγονότα όπως το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων .Γεγονότα που δεν αποτελούν μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και δίδαγμα για την θηριωδία του πολέμου και της ναζιστικής φιλοσοφίας του αφανισμού και του ολέθρου.
Λιτός, απλός, τεκμηριωμένος ο λόγος καθώς ταιριάζει στο πένθος, είχε τη δομή εκείνη που είναι απαραίτητη, για να παρακολουθήσει κανείς τη σειρά των γεγονότων και την τραγική εξέλιξή τους. Κρατώντας το μέτρο μιας χρονικά περιορισμένης ομιλίας, κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον σε ένα θέμα που παρουσιάζει μια δυσκολία για κάθε ομιλητή. Έχει ιστορηθεί και αναλυθεί το ολοκαύτωμα –και κάθε χρόνο από τότε- ώστε μοιραία, ο όποιος ομιλητής βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα ή να βρει στοιχεία καινούργια ή να επαναλάβει τα όσα έχουν ειπωθεί.
Ο Δήμαρχος των Καλαβρύτων ξεπέρασε τη δυσκολία χωρίζοντας την ομιλία του σε δύο ενότητες. Η πρώτη ενότητα ήταν μια λιτανεία μνήμης,
που κάναμε βήμα- βήμα από το σχολείο μέχρι το λόφο του Καπή.
Περιγραφικός στα όρια του πένθους, απέφυγε τα χιλιοειπωμένα σχόλια, για να αφήσει τη φαντασία του καθενός, να ζήσει τις τραγικές στιγμές που μυδράλια των δολοφόνων πλημμύριζαν στο αίμα τα Καλάβρυτα αλλά και τη Γερμανική ιστορία.
Στη δεύτερη ενότητα η συμπερασματική του στάθηκε αφ ενός στο δίδαγμα της ιστορίας για να μην υπάρξουν ξανά Καλάβρυτα, αλλά και στις διπλωματικές δικολαβίες και τα προσκόμματα εκ μέρους της Αμερικής- κυρίως- που εμπόδισαν την μέχρι σήμερα τουλάχιστον υλική αποζημίωση των θυμάτων, μια και η ηθική θα παραμένει στίγμα αιώνιο της Ναζιστικής θηριωδίας.
Ο κ .Λαζουράς μου ξανάφερε στη μνήμη αυτό που έχει πει ο μεγάλος ιστορικός Άρνολτ Τόυμπι «Για να μάθεις το μέλλον πρέπει να μελετήσεις το παρελθόν» Αλλά τάχα ποιόν αφορά, εμάς που το ιστορούμε ή τους Γερμανούς που το έπραξαν ;
Σταύρο Ιντζεγιάννης
Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011
Ιχνηλασίες
Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη
Ο ΙΣΤΟΡΗΤΗΣ
-Παναγιώτας Λάμπρη-
Χρειάζεται ένα ιδιαίτερο συγγραφικό τάλαντο, για να προσδώσεις κύρος, στην βιογραφία μιας προσωπικότητας, που όσο κι αν ήταν σπουδαία, ήταν αναγνωρίσιμη στον στενό επιστημονικό -πνευματικό κύκλο και να την αναδείξεις . Πολύ περισσότερο αν σκεφτεί κανείς, ότι ζούμε σε μια εποχή όπου πνευματικοί ταγοί, ονόματα βαρύγδουπα διεθνούς κύρους και αναγνώρισης, χάνονται σε χρόνο μηδέν. Από αυτή την άποψη η κυρία Λάμπρη επέτυχε να αποκαταστήσει στην μνήμη μας, έναν πολυγραφότατο και σπουδαίο επιστήμονα όχι μόνο στον καθ` αυτόν χώρο του, αλλά και σε τόσους άλλους τομείς, όπως η λογοτεχνία ή κριτική, το δοκίμιο, η λαογραφία , η μετάφραση η ποίηση .Τον Κων. Διαμάντη. Τον πάλαι ποτέ μαθητάκο από τη Ροδαυγή της Άρτας, ο οποίος ζητούσε με αίτησή του στον γυμνασιάρχη, να εγγραφεί στο γυμνάσιο ως άπορος, για να μην αποστερηθεί την έφεσή του για μάθηση και κατάφερε να φτάσει Διευθυντής των Γενικών Αρχείων του Κράτους
Βεβαίως το μεγάλο μήνυμα της βιογραφίας (300 σελίδες μεγάλου σχήματος, πολυτελούς εκδόσεως, με εικονογράφηση) είναι, ότι, για να αναγνωρισθεί κάποιος, και να φτάσει σε ύπατα πνευματικά και επιστημονικά αξιώματα, δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει γονεϊκές πνευματικές παρακαταθήκες ή μεγάλη οικονομικά άνεση. Αρκεί εκείνη η φλόγα που καίει τους ξεχωριστούς και τους κάνει να ξεπετάγονται από το πλήθος. Να γίνονται παράδειγμα προς μίμηση.
Διαβάζοντας, θυμήθηκα παλαιότερη επισήμανση του προέδρου του ιατρικού συλλογου Πύργου, Γ. Λαμπρόπουλου στο ιατρικό συνέδριο του 1927 όπου είπε ότι πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών διότι παρατηρείται «ότι προέρχονται από τα ορεινά διαμερίσματα κατά το πλείστον οι διαπρέποντες εις τας τέχνας , τας επιστήμας, την βιομηχανίαν, το εμπόριον»
Ο Διαμάντης –ο Ιστορητής κατά τον τίτλο του βιβλίου-επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Η συγγραφέας, γνωστή στον ευρύτερο κύκλο της Ελληνικής γραμματείας, φωτίζει πολύπλευρα την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Διαμάντη με σαφή αποδεικτικά στοιχεία, δίνοντας με τον τρόπο αυτό και στον ιστορούμενο, αλλά και στον ιστορητή (εδώ τη συγγραφέα), το κύρος μιας βιογραφικής μελέτης, που έλκει ίσως την ιδέα της συγγραφής, από το ότι είναι συντοπίτης της, αλλά εκτείνεται στην πανελλήνια σκηνή των προσωπικοτήτων που προβάλλουν και τιμούν την Ελλάδα.
Είναι αξιοπρόσεκτη η δομή, με την οποία η κυρία Λάμπρη προβάλλει την προσωπικότητα του ιστορούμενου.
20 κεφάλαια που διατηρούν μιαν αυτοτέλεια, πάνω στον κοινό τους άξονα. Αυτό έχει σημασία, διότι διευκολύνει τον αναγνώστη, να γνωρίσει τον Κων. Διαμάντη, περισσότερο δεμένο με τα δικά του ενδιαφέροντα. Λόχου χάρη ένας λαογράφος θα σκύψει με περισσό ενδιαφέρον στον λαογράφο Διαμάντη, ενώ ένας δοκιμιογράφος θα προσέξει τα γλωσσικά μελετήματα. Το τονίζω, υπογραμμίζοντας τη δομή του βιβλίου, γιατί ενδόμυχα, ο καθένας μας αναζητεί να βρει τον βιογραφούμενο στον τομέα του ενδιαφέροντός του.
Ελάχιστες προσωπικότητες παρουσιάζονται με τόσο πολύπλευρα και πολυεπίπεδα πνευματικά ενδιαφέροντα και όχι σαν πνευματικό πάρεργο αλλά μελετημένα με επιστημονικό κύρος.
.Η λεπτομέρεια των βιογραφικών στοιχείων και το ενδιαφέρον της συγγραφέως, να τα συλλέξει και να τα διασώσει στον χρόνο, με μια τόσο μοναδική βιογραφική ιστόρηση,την προσωπικότητα του Κ .Διαμάντη, τιμά ιδιαίτερα και αναδεικνύει όχι μόνο τον βιογραφούμενο, αλλά και το συγγραφικό τάλαντο της κυρίας Παναγιώτας Λάμπρη.
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη
Ο ΙΣΤΟΡΗΤΗΣ
-Παναγιώτας Λάμπρη-
Χρειάζεται ένα ιδιαίτερο συγγραφικό τάλαντο, για να προσδώσεις κύρος, στην βιογραφία μιας προσωπικότητας, που όσο κι αν ήταν σπουδαία, ήταν αναγνωρίσιμη στον στενό επιστημονικό -πνευματικό κύκλο και να την αναδείξεις . Πολύ περισσότερο αν σκεφτεί κανείς, ότι ζούμε σε μια εποχή όπου πνευματικοί ταγοί, ονόματα βαρύγδουπα διεθνούς κύρους και αναγνώρισης, χάνονται σε χρόνο μηδέν. Από αυτή την άποψη η κυρία Λάμπρη επέτυχε να αποκαταστήσει στην μνήμη μας, έναν πολυγραφότατο και σπουδαίο επιστήμονα όχι μόνο στον καθ` αυτόν χώρο του, αλλά και σε τόσους άλλους τομείς, όπως η λογοτεχνία ή κριτική, το δοκίμιο, η λαογραφία , η μετάφραση η ποίηση .Τον Κων. Διαμάντη. Τον πάλαι ποτέ μαθητάκο από τη Ροδαυγή της Άρτας, ο οποίος ζητούσε με αίτησή του στον γυμνασιάρχη, να εγγραφεί στο γυμνάσιο ως άπορος, για να μην αποστερηθεί την έφεσή του για μάθηση και κατάφερε να φτάσει Διευθυντής των Γενικών Αρχείων του Κράτους
Βεβαίως το μεγάλο μήνυμα της βιογραφίας (300 σελίδες μεγάλου σχήματος, πολυτελούς εκδόσεως, με εικονογράφηση) είναι, ότι, για να αναγνωρισθεί κάποιος, και να φτάσει σε ύπατα πνευματικά και επιστημονικά αξιώματα, δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει γονεϊκές πνευματικές παρακαταθήκες ή μεγάλη οικονομικά άνεση. Αρκεί εκείνη η φλόγα που καίει τους ξεχωριστούς και τους κάνει να ξεπετάγονται από το πλήθος. Να γίνονται παράδειγμα προς μίμηση.
Διαβάζοντας, θυμήθηκα παλαιότερη επισήμανση του προέδρου του ιατρικού συλλογου Πύργου, Γ. Λαμπρόπουλου στο ιατρικό συνέδριο του 1927 όπου είπε ότι πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών διότι παρατηρείται «ότι προέρχονται από τα ορεινά διαμερίσματα κατά το πλείστον οι διαπρέποντες εις τας τέχνας , τας επιστήμας, την βιομηχανίαν, το εμπόριον»
Ο Διαμάντης –ο Ιστορητής κατά τον τίτλο του βιβλίου-επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Η συγγραφέας, γνωστή στον ευρύτερο κύκλο της Ελληνικής γραμματείας, φωτίζει πολύπλευρα την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Διαμάντη με σαφή αποδεικτικά στοιχεία, δίνοντας με τον τρόπο αυτό και στον ιστορούμενο, αλλά και στον ιστορητή (εδώ τη συγγραφέα), το κύρος μιας βιογραφικής μελέτης, που έλκει ίσως την ιδέα της συγγραφής, από το ότι είναι συντοπίτης της, αλλά εκτείνεται στην πανελλήνια σκηνή των προσωπικοτήτων που προβάλλουν και τιμούν την Ελλάδα.
Είναι αξιοπρόσεκτη η δομή, με την οποία η κυρία Λάμπρη προβάλλει την προσωπικότητα του ιστορούμενου.
20 κεφάλαια που διατηρούν μιαν αυτοτέλεια, πάνω στον κοινό τους άξονα. Αυτό έχει σημασία, διότι διευκολύνει τον αναγνώστη, να γνωρίσει τον Κων. Διαμάντη, περισσότερο δεμένο με τα δικά του ενδιαφέροντα. Λόχου χάρη ένας λαογράφος θα σκύψει με περισσό ενδιαφέρον στον λαογράφο Διαμάντη, ενώ ένας δοκιμιογράφος θα προσέξει τα γλωσσικά μελετήματα. Το τονίζω, υπογραμμίζοντας τη δομή του βιβλίου, γιατί ενδόμυχα, ο καθένας μας αναζητεί να βρει τον βιογραφούμενο στον τομέα του ενδιαφέροντός του.
Ελάχιστες προσωπικότητες παρουσιάζονται με τόσο πολύπλευρα και πολυεπίπεδα πνευματικά ενδιαφέροντα και όχι σαν πνευματικό πάρεργο αλλά μελετημένα με επιστημονικό κύρος.
.Η λεπτομέρεια των βιογραφικών στοιχείων και το ενδιαφέρον της συγγραφέως, να τα συλλέξει και να τα διασώσει στον χρόνο, με μια τόσο μοναδική βιογραφική ιστόρηση,την προσωπικότητα του Κ .Διαμάντη, τιμά ιδιαίτερα και αναδεικνύει όχι μόνο τον βιογραφούμενο, αλλά και το συγγραφικό τάλαντο της κυρίας Παναγιώτας Λάμπρη.
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011
Σχολιάζοντας Θέατρο
Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
(Αύγουστου Στρίμπεργκ)
Για μια φορά ας αρχίσουμε από το τέλος στην αρχή. Στο θέατρο Ακτ (στις σκάλες Γεροκωστοπούλου) το «Ελεύθερο Θέατρο Τέχνες» πραγματοποιεί με τον «Πατέρα» του Αύγουστου Στρίμπεργκ μια μοναδική επιτυχία και ανεπιφύλακτα μπορεί να πει κανείς πως όποιος δεν τη δει θα έχει χάσει μια θαυμάσια παράσταση, σ` ένα έργο του κλασικού ρεπερτορίου, που έχουν ανεβάσει οι μεγαλύτεροι θίασοι των Αθηνών.
Ο Ίλαρχος Άντολφ(Μιχάλης Σμυρλής) ένας στρατιωτικός διανοούμενος , μια διχασμένη φαλοκρατική προσωπικότητα, που μοιράζεται ανάμεσα στην αγάπη για τη γυναίκα του Λαόυρα (Βιβή Μπακαλάρου) και την αντίληψή του για την αρσενική εξουσία στη οικογένεια. Λέει : Η γυναίκα από τη στιγμή που παντρεύεται παραχωρεί όλες τις εξουσίες στον άντρα της. Άποψη που δε συμμερίζεται η γυναίκα του, συντηρώντας έτσι την από καταβολής κόσμου διαμάχη ανάμεσα στα δύο φύλα.
Η φιλονικία τους που φαινομενικά στηρίζεται στο ποιος έχει τη ευθύνη της ανατροφής της κόρης τους Βέρθας (Δήμτρα Τερζή) στο βάθος δεν είναι παρά η προσπάθεια της γυναίκας –της όποιας γυναίκας διαχρονικά
-να ξεφύγει από την εξουσία του άντρα, του οποίου η προσωπικότητα και η ανωτερότητα του, την καταπιέζει φέρνοντας της σε δεύτερη μοίρα στην οικογένεια. Και φυσικά ανελέητη και αδιάφορη για τις συνέπειες, δε διστάζει να χρησιμοποιήσει όποια μέσα, όσο παράλογα και ανήθικα είναι. Τον χτυπά στη αχίλλειο πτέρνα του κάθε αρσενικού, ανά τους αιώνες .Την πατρότητα του παιδιού τους . Εκμεταλλευόμενη την ιδιόρρυθμη προσωπικότητά του και με ακούσιους συνεργούς της και τα άλλα μέλη της οικογένειας, τον οδηγεί στην παραφροσύνη, σπέρνοντας του την υποψία, ότι η κόρη του δεν είναι παιδί του. Ποιός αρσενικός δε θα τρελαινόντανε;
Η σκηνοθετική γραμμή του Μίλτου Σπυρόπουλου, εκμεταλλεύτηκε άριστα αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που έχει ο χώρος και τις δυνατότητες των συντελεστών, επικεντρώνοντας αυστηρά και αδιάλειπτα το βλέμμα του θεατή πάνω στα κύρια πρόσωπα. Τον Ίλαρχο και τη Λάουρα ( σε προέκταση το τυπικό αντρόγυνο) οι οποίοι γέμισαν τη σκηνή και με την κίνηση, τη στάση, το ύφος και το λόγο αναπλήρωσαν ακόμη και την ακραία αφαιρετική γραμμή των σκηνικών.
Ο Μιχάλης Σμυρλής πίστεψε στον ρόλο του και κορύφωσε το δράμα του Στρίμπεργκ με το προσωπικό του πάθος, πέρα από κάθε απαίτηση, ακόμη και ενός δύσκολου θεατή. Η ψυχρή και ανελέητη -αιώνια ίδια- γυναίκα, βρήκε μια εξαίρετη ερμηνεύτρια που βίωσε σαν προσωπικό της πρόβλημα,το ρολό της, στη Βιβή Μπακαλάρου, ενώ η Φωτεινή Σταθοπούλου (νταντά του Ίλαρχου) στάθηκε εκπληκτικά ζωντανή σε ένα ρόλο που άρχισε αδιάφορα για να κορυφωθεί στο τέλος. Πειστικοί και ιδιαίτερα ισορροπημένοι-πραγματικοί-στους μικρότερους αλλά καίριους ρόλους τους και οι άλλοι συντελεστές Μίλτος Σπυρόπουλος =Πάστορας , Β Παπαδημητρόπουλος =γιατρός Βέρθα η κόρη =Δήμητρα Τερζή, Μάρκος Γέττος= ορντινάνατσα του ίλαρχου.
Θα χάσετε αν δεν το δείτε !
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
(Αύγουστου Στρίμπεργκ)
Για μια φορά ας αρχίσουμε από το τέλος στην αρχή. Στο θέατρο Ακτ (στις σκάλες Γεροκωστοπούλου) το «Ελεύθερο Θέατρο Τέχνες» πραγματοποιεί με τον «Πατέρα» του Αύγουστου Στρίμπεργκ μια μοναδική επιτυχία και ανεπιφύλακτα μπορεί να πει κανείς πως όποιος δεν τη δει θα έχει χάσει μια θαυμάσια παράσταση, σ` ένα έργο του κλασικού ρεπερτορίου, που έχουν ανεβάσει οι μεγαλύτεροι θίασοι των Αθηνών.
Ο Ίλαρχος Άντολφ(Μιχάλης Σμυρλής) ένας στρατιωτικός διανοούμενος , μια διχασμένη φαλοκρατική προσωπικότητα, που μοιράζεται ανάμεσα στην αγάπη για τη γυναίκα του Λαόυρα (Βιβή Μπακαλάρου) και την αντίληψή του για την αρσενική εξουσία στη οικογένεια. Λέει : Η γυναίκα από τη στιγμή που παντρεύεται παραχωρεί όλες τις εξουσίες στον άντρα της. Άποψη που δε συμμερίζεται η γυναίκα του, συντηρώντας έτσι την από καταβολής κόσμου διαμάχη ανάμεσα στα δύο φύλα.
Η φιλονικία τους που φαινομενικά στηρίζεται στο ποιος έχει τη ευθύνη της ανατροφής της κόρης τους Βέρθας (Δήμτρα Τερζή) στο βάθος δεν είναι παρά η προσπάθεια της γυναίκας –της όποιας γυναίκας διαχρονικά
-να ξεφύγει από την εξουσία του άντρα, του οποίου η προσωπικότητα και η ανωτερότητα του, την καταπιέζει φέρνοντας της σε δεύτερη μοίρα στην οικογένεια. Και φυσικά ανελέητη και αδιάφορη για τις συνέπειες, δε διστάζει να χρησιμοποιήσει όποια μέσα, όσο παράλογα και ανήθικα είναι. Τον χτυπά στη αχίλλειο πτέρνα του κάθε αρσενικού, ανά τους αιώνες .Την πατρότητα του παιδιού τους . Εκμεταλλευόμενη την ιδιόρρυθμη προσωπικότητά του και με ακούσιους συνεργούς της και τα άλλα μέλη της οικογένειας, τον οδηγεί στην παραφροσύνη, σπέρνοντας του την υποψία, ότι η κόρη του δεν είναι παιδί του. Ποιός αρσενικός δε θα τρελαινόντανε;
Η σκηνοθετική γραμμή του Μίλτου Σπυρόπουλου, εκμεταλλεύτηκε άριστα αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που έχει ο χώρος και τις δυνατότητες των συντελεστών, επικεντρώνοντας αυστηρά και αδιάλειπτα το βλέμμα του θεατή πάνω στα κύρια πρόσωπα. Τον Ίλαρχο και τη Λάουρα ( σε προέκταση το τυπικό αντρόγυνο) οι οποίοι γέμισαν τη σκηνή και με την κίνηση, τη στάση, το ύφος και το λόγο αναπλήρωσαν ακόμη και την ακραία αφαιρετική γραμμή των σκηνικών.
Ο Μιχάλης Σμυρλής πίστεψε στον ρόλο του και κορύφωσε το δράμα του Στρίμπεργκ με το προσωπικό του πάθος, πέρα από κάθε απαίτηση, ακόμη και ενός δύσκολου θεατή. Η ψυχρή και ανελέητη -αιώνια ίδια- γυναίκα, βρήκε μια εξαίρετη ερμηνεύτρια που βίωσε σαν προσωπικό της πρόβλημα,το ρολό της, στη Βιβή Μπακαλάρου, ενώ η Φωτεινή Σταθοπούλου (νταντά του Ίλαρχου) στάθηκε εκπληκτικά ζωντανή σε ένα ρόλο που άρχισε αδιάφορα για να κορυφωθεί στο τέλος. Πειστικοί και ιδιαίτερα ισορροπημένοι-πραγματικοί-στους μικρότερους αλλά καίριους ρόλους τους και οι άλλοι συντελεστές Μίλτος Σπυρόπουλος =Πάστορας , Β Παπαδημητρόπουλος =γιατρός Βέρθα η κόρη =Δήμητρα Τερζή, Μάρκος Γέττος= ορντινάνατσα του ίλαρχου.
Θα χάσετε αν δεν το δείτε !
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)