fileas

2012-01-11T11:59:00.001-08:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΚΟΙΝΩΣ ΓΕΝΑΡΗΣ 2012

Aρχημηνιά κι αρχή χρονιά…
-Τσιπ σαν βουάρ .
- Τα ρέστα μου .
Έπαιξε το φορτηγό του στα χαρτιά παραμονή πρωτοχρονιάς και το έχασε. Ευτυχώς που είχε ξεφορτώσει το εμπόρευμα, αλλιώς θα το έχανε κι αυτό. Κι ακόμη ευτύχημα που το σπίτι ήταν διπλά – τριπλά υποθηκευμένο και δεν το δέχτηκαν. Σε ένα χωριό της Εδέσσης το συμβάν, τίποτε το ασυνήθιστο βέβαια, μια και κάθε χρόνο, κάποιος παθιασμένος με τον Ρήγα σπαθί ή τη Ντάμα καρό παίζει και χάνει.
Παλιό το συμβάν, εν Πάτραις μάλιστα πριν χρόνια, κάπου στην Ανθούπολη, όπου παραλίγο να παίξει και τη γυναίκα του. Ευτυχώς αυτός που τον κέρδισε ήταν ο κουνιάδος του κι έτσι γλίτωσε η γυναικούλα!
Ο Ιανουάριος έχει το όνομά του από τον θεό Ιανό των Ρωμαίων ο οποίος ήταν διπρόσωπος. Από τη μία γελαστός από την άλλη
συνοφρυωμένος .Σημαδιακό ότι ο Ιανουάριος χαρακτηρίζεται από κέρδη και ζημίες
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά Ψηλή μου δεντρολιβανιά.
Στριμόκωλος ο καινούργιος χρόνος .Περικοπές, μειώσεις , συντελεστές, αποδείξεις ,τεκμήρια και κατώτεροι του κατώτερου οι μισθοί. Να κλαις τη φτωχολογιά –έλεγε ο πατέρας μου.Οι πλούσιοι θα καβατζάρουν. 6 Δις μετακόμισαν εν μια νυκτί στην αλλοδαπή, με τη φήμη ότι θα φορολογηθούν οι καταθέσεις .
Σε επιτήρηση η Ελλάδα, αλλά παρ` όλ` αυτά, στο καζίνο της Πάτρας, η προσέλευση ήταν 1500 παίκτες παραπάνω, ενώ στα καζίνο της Ελλάδας παίχθηκαν και χάθηκαν 2,5 Δις, χώρια οι ιδιωτικές λέσχες όπου ως γνωστόν μπαίνετε ντυμένοι και φεύγετε γυμνοί.!!!
Το σύνδρομο του παίκτη, είναι ότι όσο χάνει τόσο διπλασιάζει τη μίζα, ελπίζοντας να κερδίσει τα χαμένα.
Το δελτίο ειδήσεων των 8 μας έκοψε τη χολή. Και νέα φορολογικά βάρη αναγγέλλονται κατά ριπάς. Ο Καρατζαφέρης απειλεί να φύγει, ενώ ο Παπανδρέου απειλεί να μείνει!!!
Μόνη χαρά οι γιορτές με τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα της μπουρζουαζίας που λέει η Παπαρήγα
« Χρόνια πολλά να ζήσει η Βασιλικούλα σας και να τη δείτε όπως επιθυμείται, τσιτσίδι στο « τοπ μόντελ»
-Ευχαριστούμε παρομοίως και σεις να δείτε τον Αντωνάκη σας ποδοσφαιριστή στον Ολυμπιακό, να κονομάει τα εκατομμύρια με τη σέσουλα!
- Ευτυχώς μας φέρανε τέσσερες τούρτες και τρία ουίσκυ ένεκα η γιορτή της κόρης, που όμως τις φυλάξαμε στο ψυγείο και τις πήγαμε των Φώτων και του Αϊ –Γιαννιού στον Φώτη, στον θείο Γιάννη και τη θεία Χαρούλα. Τα ουίσκυ τα φυλάξαμε γιατί δε χαλάνε και έχουμε και άλλους εορταζόμενους του Αγίου Αντωνίου και του Αγίου Αθανασίου
Κατά τα άλλα μπήκαμε μέσα, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, τέτοιες μέρες.
Το δώρον της χρονιάς, μας το δώσανε μισό. Μας κράτησαν και 250 από το επικουρικό, πάπαλα ο μισθός του Γενάρη φάγαμε και την προκαταβολή του Φλεβάρη ομοίως.
Τι είναι λοιπόν οι γιορτές για μας τους μεγάλους ; Ένα εμπορικό παζάρι όπου πολλά βάζεις και λίγα παίρνεις . Μια ατμόσφαιρα χαράς που μόλις σβήσουν τα φώτα και πάψει η μουσική το μόνο που μένει είναι να τραβάς τα μαλλιά σου « Που τα ξοδέψαμε ρε γυναίκα τόσα λεφτά»
Τι έμεινε από τη μαγεία των Χριστουγέννων ; Ή τη λάμψη της Πρωτοχρονιάς ;
Ένας χρόνος ακόμη , πρόσθεσε το βάρος του και τις απαιτήσεις του. Χάσαμε 12 μήνες ή 365 ημέρες ή 8.760 ώρες ή 525.600 λεπτά ή ακόμη 31.536.000 δευτερόλεπτα από τη ζωή μας ! Ανοίγεις το ημερολόγιο και σε σαρκάζει εκείνο το "Αίσιον και ευτυχές το νέον έτος που γράφει στην πρώτη σελίδα "
Αίσιον ή…απαίσιον ;
Κι όμως, παρ όλα αυτά φίλοι μου, η ζωή τελειώνει όταν τελειώσει η ελπίδα .Το ωραιότερο δώρο που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του και μάλιστα ανέξοδο, είναι η ελπίδα.! Η ωραιότερη λέξη και η πιο όμορφη απαντοχή.
Μην το βάζετε κάτω .Ακόμα κι αν πια δεν είμαστε παιδιά, ένας χρόνος μπροστά περιμένει να τον ζήσουμε. Κάντε τον σταυρό σας και με τη βοήθεια του Θεού, όλα θα πάνε καλά Το είπε κι ο Πρωθυπουργός άλλωστε. Ψέματα θα πει; .
Στ. Ιντζεγιάννης
Υγ Το ωραιότερο δώρο που μου κάνανε, ήταν ένα βιβλίο με…παραμύθια. Το πιο επίκαιρο που μπορεί να διαβάσει κανείς.!!! Σ.Ι .

2012-01-11T11:53:00.001-08:00

50 ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΨΗΦΟΥ
της Χριστιάννας Λούπα (15-3-06)
«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας
γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων
είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς
πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον
και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου
μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον
ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα
εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα
πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως
εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… Επειδή εν τούτοις αι
ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να
ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των
θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε
εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον,
άρα αποκρουστέον.»
Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.

2012-01-11T11:44:00.000-08:00

Καθ οδόν

ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ

Φάγαμε, ήπιαμε, χορτάσαμε , σπάσαμε και το ρόδι έτσι για το καλό της χρονιάς να ξορκίσουμε το κακό μάτι και την Τρόικα η οποία κάθε που έρχεται, όλο και κάτι μας κόβει. Τα τελευταία νέα λένε ότι θα απαγορεύσουν τα γιορτάσια διότι λένε εσείς οι Έλληνες όλο γιορτές και πανηγύρια και ώπα – ώπα είστε. Και άντε ένα ουίσκυ στον έναν, μια τούρτα στον άλλον, που να βγείτε πέρα. Ευτυχώς που τα ποτά δε χαλάνε και τα φυλάμε, οπότε τα πηγαίνουμε με τη σειρά μας στο επόμενο γιορτάσι .Προσοχή μόνο να βγάλετε την κάρτα από πάνω μην την πάθετε σαν τη θεία Αυγουστίνα. Το έχω ξαναγράψει αλλά είναι τόσο χαρακτηριστικό που δεν αντέχω και θα το ξαναγράψω.
Πήρε ένα ωραίο κουτί με δυο ποτά μέσα –ένα ουίσκυ και μία τεντούρα- αλλά έβαλε την κάρτα της με τις ευχές, μέσα στο κουτί. Το πήρανε οι άνθρωποι και δίχως να το ανοίξουν, το στείλανε με τη σειρά τους σε άλλον που κι αυτός ανυποψίαστος ότι μέσα είχε κάρτα, το πήγε σε άλλον και από χέρι σε χέρι, στις 15 Ιουνίου που γιόρταζε η θεία (Μνήμη Ιερού Αυγουστίνου Επισκόπου Ιππώνας) της το ξαναφέρανε. Ανοίγει το κουτί -σα γνωστό μου φαίνεται-και βρίσκει την κάρτα της μέσα !!!
Να κόψετε τις γιορτές επιμένει η Τρόικα διότι στοιχίζουν.
Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι η Φτώχια θέλει καλοπέραση και η αρχοντιά καμάρι.
Καμάρι με άδεια τσέπη γίνεται ; Δε γίνεται που λέει και η διαφήμιση.
Το λοιπόν φάγαμε ήπιαμε, τραγουδήσαμε-Άγιος Βασίλης έρχεται και δε μας καταδέχεται- φάγαμε και κανά δυο κουραμπιέδες παραπάνω- και το άλλο πρωί που μέτρησε το ζάχαρο της ήρθε ο ουρανός καπάκι.3,40!
Να μου έλειπε-λέει, αλλά σηκώθηκε το βράδι νυχοπατώντας, μη την πάρουμε χαμπάρι, άνοιξε το κουτί με τις δίπλες και ρήμαξε τις τέσσερις που είχαν απομείνει. Είπα – λέει μιας και από αύριο θα αρχίσω τη δίαιτα ξανά, να είμαι τουλάχιστον φαγωμένη !!!
Αυτά βλέπουν οι ξένοι και προσπαθούν- από ζήλεια, όχι τίποτε άλλο- να μας τα κόψουν. Θυμάμαι τον ξάδερφο που το Λος Άντζελες που δήθεν έκανε δίαιτα, αλλά μόλις τον πήγα στην Ομόνοια και παράγγειλα κοκορέτσι όλο έλεγε πειράζει-πειράζει, χοληστερίνη –χοληστερίνη, αλλά δεν άφησε ψίχουλο για ψίχουλο και ταράτσωσε και δεύτερη μερίδα.
Ξάδερφε πρόσεχε πειράζει –τον πείραξα !
-Μόλις γυρίσουμε θα αρχίσω δίαιτα-είπε και παράγγειλε και μία κοντοσούβλι, χώρια η γυναίκα του η Γαλλίδα που κάθε πρωί ζυγιζότανε μη πάρει κιλό παραπάνω, αλλά έτσι και πέφταμε σε ψησταριά έγλυφε και τα δάχτυλά της. Φυσικά πλήρωνα εγώ-διότι ό Έλληνας έχει το άτιμο το φιλότιμο που το πληρώνει με το παραπάνω!!!
Παρ` όλ` αυτά καλά περάσαμε. Δόξα τω Θεώ .Διότι σήμερα έχει – αύριο δεν έχει καθημερινά οι ειδήσεις σου μαυρίζουν την καρδιά. Από περικοπή σε περικοπή στο τέλος θα την πάθουμε σαν τον Ανατολίτη. Τώρα που έμαθα τον γάιδαρό μου να μην τρώει μου ψόφησε.
Αισιόδοξη η στήλη. Θα τα καταφέρουμε. Ακόμη κι αν οι ξένου απειλούν- θα σας βγάλουμε την πίστη-μόνο την πίστη μας δε χάνουμε εμείς Έστω και χωρίς γιορτάσια θα επιζήσουμε .Άσε που είναι ευτύχημα ότι τα ποτά δε χαλάνε και από τον έναν στον άλλον με ένα μπουκάλι τεντούρα –προτιμάτε τα Πατρινά προϊόντα-θα βγάλουμε καθαρή ολόκληρη χρονιά. Αμ πως !!!
Σταυρος Ιντζεγιάννης

ΣΧΟΛΙΑ

2011-12-19T12:12:00.000-08:00

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΟΜΙΛΊΑ Γ.ΛΑΖΟΥΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΊΔΕΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΆΡΤΗ 14-12-2011 ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΎΤΩΝ

Λένε πως οι λαοί που λησμονούν την ιστορία τους ,δεν έχουν μέλλον. Ο Δήμαρχος Καλαβρύτων Γ. Λαζουράς μιλώντας προχθές στη Διακίδειο προσυπέγραψε την ρήση, όχι μόνον ως καθ ύλην αρμόδιος-καθώς λέμε- αλλά ως και κατά το συναίσθημα ενδεδειγμένος, για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων την Αποφράδα 13 Δεκεμβρίου του 1943.
Τραγικός ο τόνος συνάρπασε και συγκίνησε θυμίζοντας τα τραγικά γεγονότα σε μια ομιλία συναισθηματικά φορτισμένη. Μια ομιλία από καρδιάς, θα λέγαμε.
Σε δυο ενότητες η ομιλία του κ. Λαζουρά, κράτησε το ακροατήριο εγκλωβισμένο στο ύφος και τον τόνο του τραγικού, που ταιριάζει σε γεγονότα όπως το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων .Γεγονότα που δεν αποτελούν μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και δίδαγμα για την θηριωδία του πολέμου και της ναζιστικής φιλοσοφίας του αφανισμού και του ολέθρου.
Λιτός, απλός, τεκμηριωμένος ο λόγος καθώς ταιριάζει στο πένθος, είχε τη δομή εκείνη που είναι απαραίτητη, για να παρακολουθήσει κανείς τη σειρά των γεγονότων και την τραγική εξέλιξή τους. Κρατώντας το μέτρο μιας χρονικά περιορισμένης ομιλίας, κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον σε ένα θέμα που παρουσιάζει μια δυσκολία για κάθε ομιλητή. Έχει ιστορηθεί και αναλυθεί το ολοκαύτωμα –και κάθε χρόνο από τότε- ώστε μοιραία, ο όποιος ομιλητής βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα ή να βρει στοιχεία καινούργια ή να επαναλάβει τα όσα έχουν ειπωθεί.
Ο Δήμαρχος των Καλαβρύτων ξεπέρασε τη δυσκολία χωρίζοντας την ομιλία του σε δύο ενότητες. Η πρώτη ενότητα ήταν μια λιτανεία μνήμης,
που κάναμε βήμα- βήμα από το σχολείο μέχρι το λόφο του Καπή.
Περιγραφικός στα όρια του πένθους, απέφυγε τα χιλιοειπωμένα σχόλια, για να αφήσει τη φαντασία του καθενός, να ζήσει τις τραγικές στιγμές που μυδράλια των δολοφόνων πλημμύριζαν στο αίμα τα Καλάβρυτα αλλά και τη Γερμανική ιστορία.
Στη δεύτερη ενότητα η συμπερασματική του στάθηκε αφ ενός στο δίδαγμα της ιστορίας για να μην υπάρξουν ξανά Καλάβρυτα, αλλά και στις διπλωματικές δικολαβίες και τα προσκόμματα εκ μέρους της Αμερικής- κυρίως- που εμπόδισαν την μέχρι σήμερα τουλάχιστον υλική αποζημίωση των θυμάτων, μια και η ηθική θα παραμένει στίγμα αιώνιο της Ναζιστικής θηριωδίας.
Ο κ .Λαζουράς μου ξανάφερε στη μνήμη αυτό που έχει πει ο μεγάλος ιστορικός Άρνολτ Τόυμπι «Για να μάθεις το μέλλον πρέπει να μελετήσεις το παρελθόν» Αλλά τάχα ποιόν αφορά, εμάς που το ιστορούμε ή τους Γερμανούς που το έπραξαν ;
Σταύρο Ιντζεγιάννης

2011-12-06T12:42:00.001-08:00

Ιχνηλασίες
Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη
Ο ΙΣΤΟΡΗΤΗΣ
-Παναγιώτας Λάμπρη-

Χρειάζεται ένα ιδιαίτερο συγγραφικό τάλαντο, για να προσδώσεις κύρος, στην βιογραφία μιας προσωπικότητας, που όσο κι αν ήταν σπουδαία, ήταν αναγνωρίσιμη στον στενό επιστημονικό -πνευματικό κύκλο και να την αναδείξεις . Πολύ περισσότερο αν σκεφτεί κανείς, ότι ζούμε σε μια εποχή όπου πνευματικοί ταγοί, ονόματα βαρύγδουπα διεθνούς κύρους και αναγνώρισης, χάνονται σε χρόνο μηδέν. Από αυτή την άποψη η κυρία Λάμπρη επέτυχε να αποκαταστήσει στην μνήμη μας, έναν πολυγραφότατο και σπουδαίο επιστήμονα όχι μόνο στον καθ` αυτόν χώρο του, αλλά και σε τόσους άλλους τομείς, όπως η λογοτεχνία ή κριτική, το δοκίμιο, η λαογραφία , η μετάφραση η ποίηση .Τον Κων. Διαμάντη. Τον πάλαι ποτέ μαθητάκο από τη Ροδαυγή της Άρτας, ο οποίος ζητούσε με αίτησή του στον γυμνασιάρχη, να εγγραφεί στο γυμνάσιο ως άπορος, για να μην αποστερηθεί την έφεσή του για μάθηση και κατάφερε να φτάσει Διευθυντής των Γενικών Αρχείων του Κράτους
Βεβαίως το μεγάλο μήνυμα της βιογραφίας (300 σελίδες μεγάλου σχήματος, πολυτελούς εκδόσεως, με εικονογράφηση) είναι, ότι, για να αναγνωρισθεί κάποιος, και να φτάσει σε ύπατα πνευματικά και επιστημονικά αξιώματα, δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει γονεϊκές πνευματικές παρακαταθήκες ή μεγάλη οικονομικά άνεση. Αρκεί εκείνη η φλόγα που καίει τους ξεχωριστούς και τους κάνει να ξεπετάγονται από το πλήθος. Να γίνονται παράδειγμα προς μίμηση.
Διαβάζοντας, θυμήθηκα παλαιότερη επισήμανση του προέδρου του ιατρικού συλλογου Πύργου, Γ. Λαμπρόπουλου στο ιατρικό συνέδριο του 1927 όπου είπε ότι πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών διότι παρατηρείται «ότι προέρχονται από τα ορεινά διαμερίσματα κατά το πλείστον οι διαπρέποντες εις τας τέχνας , τας επιστήμας, την βιομηχανίαν, το εμπόριον»
Ο Διαμάντης –ο Ιστορητής κατά τον τίτλο του βιβλίου-επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Η συγγραφέας, γνωστή στον ευρύτερο κύκλο της Ελληνικής γραμματείας, φωτίζει πολύπλευρα την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Διαμάντη με σαφή αποδεικτικά στοιχεία, δίνοντας με τον τρόπο αυτό και στον ιστορούμενο, αλλά και στον ιστορητή (εδώ τη συγγραφέα), το κύρος μιας βιογραφικής μελέτης, που έλκει ίσως την ιδέα της συγγραφής, από το ότι είναι συντοπίτης της, αλλά εκτείνεται στην πανελλήνια σκηνή των προσωπικοτήτων που προβάλλουν και τιμούν την Ελλάδα.
Είναι αξιοπρόσεκτη η δομή, με την οποία η κυρία Λάμπρη προβάλλει την προσωπικότητα του ιστορούμενου.
20 κεφάλαια που διατηρούν μιαν αυτοτέλεια, πάνω στον κοινό τους άξονα. Αυτό έχει σημασία, διότι διευκολύνει τον αναγνώστη, να γνωρίσει τον Κων. Διαμάντη, περισσότερο δεμένο με τα δικά του ενδιαφέροντα. Λόχου χάρη ένας λαογράφος θα σκύψει με περισσό ενδιαφέρον στον λαογράφο Διαμάντη, ενώ ένας δοκιμιογράφος θα προσέξει τα γλωσσικά μελετήματα. Το τονίζω, υπογραμμίζοντας τη δομή του βιβλίου, γιατί ενδόμυχα, ο καθένας μας αναζητεί να βρει τον βιογραφούμενο στον τομέα του ενδιαφέροντός του.
Ελάχιστες προσωπικότητες παρουσιάζονται με τόσο πολύπλευρα και πολυεπίπεδα πνευματικά ενδιαφέροντα και όχι σαν πνευματικό πάρεργο αλλά μελετημένα με επιστημονικό κύρος.
.Η λεπτομέρεια των βιογραφικών στοιχείων και το ενδιαφέρον της συγγραφέως, να τα συλλέξει και να τα διασώσει στον χρόνο, με μια τόσο μοναδική βιογραφική ιστόρηση,την προσωπικότητα του Κ .Διαμάντη, τιμά ιδιαίτερα και αναδεικνύει όχι μόνο τον βιογραφούμενο, αλλά και το συγγραφικό τάλαντο της κυρίας Παναγιώτας Λάμπρη.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-11-20T14:31:00.000-08:00

Σχολιάζοντας Θέατρο
Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
(Αύγουστου Στρίμπεργκ)

Για μια φορά ας αρχίσουμε από το τέλος στην αρχή. Στο θέατρο Ακτ (στις σκάλες Γεροκωστοπούλου) το «Ελεύθερο Θέατρο Τέχνες» πραγματοποιεί με τον «Πατέρα» του Αύγουστου Στρίμπεργκ μια μοναδική επιτυχία και ανεπιφύλακτα μπορεί να πει κανείς πως όποιος δεν τη δει θα έχει χάσει μια θαυμάσια παράσταση, σ` ένα έργο του κλασικού ρεπερτορίου, που έχουν ανεβάσει οι μεγαλύτεροι θίασοι των Αθηνών.
Ο Ίλαρχος Άντολφ(Μιχάλης Σμυρλής) ένας στρατιωτικός διανοούμενος , μια διχασμένη φαλοκρατική προσωπικότητα, που μοιράζεται ανάμεσα στην αγάπη για τη γυναίκα του Λαόυρα (Βιβή Μπακαλάρου) και την αντίληψή του για την αρσενική εξουσία στη οικογένεια. Λέει : Η γυναίκα από τη στιγμή που παντρεύεται παραχωρεί όλες τις εξουσίες στον άντρα της. Άποψη που δε συμμερίζεται η γυναίκα του, συντηρώντας έτσι την από καταβολής κόσμου διαμάχη ανάμεσα στα δύο φύλα.
Η φιλονικία τους που φαινομενικά στηρίζεται στο ποιος έχει τη ευθύνη της ανατροφής της κόρης τους Βέρθας (Δήμτρα Τερζή) στο βάθος δεν είναι παρά η προσπάθεια της γυναίκας –της όποιας γυναίκας διαχρονικά
-να ξεφύγει από την εξουσία του άντρα, του οποίου η προσωπικότητα και η ανωτερότητα του, την καταπιέζει φέρνοντας της σε δεύτερη μοίρα στην οικογένεια. Και φυσικά ανελέητη και αδιάφορη για τις συνέπειες, δε διστάζει να χρησιμοποιήσει όποια μέσα, όσο παράλογα και ανήθικα είναι. Τον χτυπά στη αχίλλειο πτέρνα του κάθε αρσενικού, ανά τους αιώνες .Την πατρότητα του παιδιού τους . Εκμεταλλευόμενη την ιδιόρρυθμη προσωπικότητά του και με ακούσιους συνεργούς της και τα άλλα μέλη της οικογένειας, τον οδηγεί στην παραφροσύνη, σπέρνοντας του την υποψία, ότι η κόρη του δεν είναι παιδί του. Ποιός αρσενικός δε θα τρελαινόντανε;
Η σκηνοθετική γραμμή του Μίλτου Σπυρόπουλου, εκμεταλλεύτηκε άριστα αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που έχει ο χώρος και τις δυνατότητες των συντελεστών, επικεντρώνοντας αυστηρά και αδιάλειπτα το βλέμμα του θεατή πάνω στα κύρια πρόσωπα. Τον Ίλαρχο και τη Λάουρα ( σε προέκταση το τυπικό αντρόγυνο) οι οποίοι γέμισαν τη σκηνή και με την κίνηση, τη στάση, το ύφος και το λόγο αναπλήρωσαν ακόμη και την ακραία αφαιρετική γραμμή των σκηνικών.
Ο Μιχάλης Σμυρλής πίστεψε στον ρόλο του και κορύφωσε το δράμα του Στρίμπεργκ με το προσωπικό του πάθος, πέρα από κάθε απαίτηση, ακόμη και ενός δύσκολου θεατή. Η ψυχρή και ανελέητη -αιώνια ίδια- γυναίκα, βρήκε μια εξαίρετη ερμηνεύτρια που βίωσε σαν προσωπικό της πρόβλημα,το ρολό της, στη Βιβή Μπακαλάρου, ενώ η Φωτεινή Σταθοπούλου (νταντά του Ίλαρχου) στάθηκε εκπληκτικά ζωντανή σε ένα ρόλο που άρχισε αδιάφορα για να κορυφωθεί στο τέλος. Πειστικοί και ιδιαίτερα ισορροπημένοι-πραγματικοί-στους μικρότερους αλλά καίριους ρόλους τους και οι άλλοι συντελεστές Μίλτος Σπυρόπουλος =Πάστορας , Β Παπαδημητρόπουλος =γιατρός Βέρθα η κόρη =Δήμητρα Τερζή, Μάρκος Γέττος= ορντινάνατσα του ίλαρχου.
Θα χάσετε αν δεν το δείτε !
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-11-16T22:25:00.001-08:00

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΘΕΟΥ

Ζητιάνευαν ψίχουλα,
στα περιστέρια της πλατείας.
Μια ατελείωτη λιτανεία απελπισίας ,
για την έσχατη πλάνη,
στη γη της λευκής επαγγελίας τους

Κάθε τόσο,
ζηλεύοντας τα μυρμήγκια
που αποθήκευαν το «αύριον»
εκλιπαρούσαν
τον μαύρο Θεό τους
«δως ημίν σήμερον»

2011-11-16T22:23:00.001-08:00

Ε ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΝΩΜΗ ΠΑΤΡΩΝ

Πάτρα .Νοέμβρης 16-2011
Κύριε διευθυντά

Στο θέμα της βιβλιοθήκης κι εγώ. Όχι για να κρίνω ή να επικρίνω τα της βιβλιοθήκης καταγγελλόμενα αυτές τις ημέρες, αλλά για να δημοσιοποιήσω προσωπικές μου διαπιστώσεις. Και πιστεύω ότι έχω αυτό το δικαίωμα, καθώς επί χρόνια-ων ουκ έστιν αριθμός- βρίσκομαι τακτικός επισκέπτης στη βιβλιοθήκη.
Έτσι, έχοντας προσωπική άποψη, μπορώ να βεβαιώσω ότι η λειτουργία της είναι άψογη. Βρέθηκα μάρτυρας πολλών μαθητών ή άλλων αναγνωστών, που αν και δεν ήξεραν τι ακριβώς ζητούσαν ή και που να το ψάξουν, εξυπηρετήθηκαν χάρις στο ενδιαφέρον και τη γνώση των υπαλλήλων σε βαθμό απόλυτο.
Θα πει κανείς ότι αυτό είναι το καθήκον τους. Αλλά όχι. Άλλο η εκ καθήκοντος εξυπηρέτηση και άλλο η προθυμία και το ενδιαφέρον .Αυτή η διάθεση να διευκολύνουν, να βοηθήσουν ,ακόμη και να συμβουλεύσουν σχετικά με αναζητήσεις. Άλλο το να κάθομαι στην καρέκλα μου και να λέω ναι- όχι-το έχουμε δεν το έχουμε ,το δανείζουμε ή δεν το δανείζουμε και άλλο το να προσπαθείς να βρεις λύσεις για να βοηθήσεις τον αναγνώστη. Όσοι είμαστε τακτικοί επισκέπτες, είμαστε μάρτυρες αυτής της επάρκειας και της γνώσης του αντικειμένου που έχουν οι υπάλληλοι της βιβλιοθήκης από του τελευταίου μέχρι του διευθυντού.
Αν κάτι πήγε στραβό σ` αυτή την υπόθεση, ας αναζητηθεί στα κατά καιρούς Δημοτικά Συμβούλια, που δεν έσκυψαν πάνω στο θέμα της επάρκειας ή της καταλληλότητας των χώρων και είδαν αυτόν τον πνευματικό πνεύμονα της πόλης, σαν κάτι το αμελητέο και μάλλον -για να είμαστε πιο ειλικρινείς- σαν κάτι το μη ψηφοθηρικό. Βλέπετε η βιβλιοθήκη δεν κουβαλάει ψήφους .Φευ!!!
Ευχαριστώ
Σταύρος Ιντζεγιάννης
ΠΙΣΤΟΛΕΣ

2011-11-07T13:23:00.001-08:00

ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Ιχνηλατούσαν
αιτιολογίες ύπαρξης,
μ` αποφάγια
ρακένδυτης απελπισίας,
στον τροπικό της επιβίωσης

Στο βάθος του κάδου,
οι μνήμες της μαύρης πατρίδας,
χλεύαζαν αιώνες δουλείας,
με λευκά απορρίμματα,
μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

Επιστολές

2011-10-15T09:28:00.000-07:00

Κύριον Σωκράτην Νίκαν
Θεολόγον Πάτρα Οκτώβρης 14.
Πάτρα

Αγαπητέ μου Σωκράτη.

Συγχωρησέ μου τον ενικό, αλλά σε θεωρώ τόσο αγαπητό και τόσο οικείο που ο πληθυντικός θα μου δημιουργούσε μιαν απόσταση, μιαν αποξένωση από τον θαυμασμό και την παραδοχή της ανωτερότητάς σου, που έχω.
Σε χαίρομαι κάθε που σ` ακούω, σε κάποια ομιλία σου, από αυτές που ο «Λύχνος» αναμεταδίδει –δεν έχει δυστυχώς πρόγραμμα-και από τύχη παρακολουθώ». Και θαυμάζω τόσο το γλαφυρό σου ύφος ,αυτή την άνεση στην εκφορά του λόγου και την αισθητική της έκφρασης, αλλά και το βάθος της αναλυτικής σου σκέψης.
Την εννοιολογική πληρότητα και τη σαφήνεια με την οποία χειρίζεσαι τη γλώσσα. Σκέφτομαι ότι δεν είναι απλά θέμα σπουδών ή γνώσεων μόνο, αλλά και χάρισμα –ευλογία –εύνοια Θεού. Το αν δεν κατάφερα να σε συγχαρώ σε τόσες περιπτώσεις μ` όλο που θα `πρεπε καταλόγισέ μου το στην αμέλεια ή και στο πολυάσχολο –παρά την ηλικία μου-μ` όλο που σαν ελαφρυντικό είναι …έωλο!
Σου γράφω σήμερα καθώς προ ολίγου, μαζί με την Ιωάννα –τη γυναίκα μου-ακούγαμε μιαν επανάληψη από κάποια σου ομιλία στον Μορφωτικό Σύλλογο Κυριών- δεν ανέφερε ημερομηνία αλλά τι ρόλο παίζει;- Χάρηκα-θαύμασα-ζήλεψα γιατί όχι;- τον τρόπο που χειρίζεσαι αυτή την ευλογημένη ελληνική, αναδεικνύοντας όλο τον πλούτο και την ομορφιά της .Το πολυεπίπεδο και πολύμορφο του θησαυρού της και των λεπτών αποχρώσεών της . Αναφέρομαι στην ανάλυσή σου στο τροπάριο του Γεωργίου Ακροπολίτη -τις έστιν ούτος ο ξένος- αν συγκράτησα καλά τον τίτλο - όπου η αναφορά σου στις λέξεις Ξένος , Οικείος, Λόγος, ήταν ένα σεμινάριο της εννοιολογικής διαφοροποίησης, αλλά και της αισθητικής του ήχου που κρατούν οι λέξεις στην ελληνική γλώσσα, μαζί και κόλαφος για όσους τόσο αφρόντιστα –ή τάχα εσκεμμένα ;-την πολεμούν και ως ένα βαθμό έχουν επιτύχει να την καταστρέψουν όπως κάθε τι που μαζί με τη θρησκεία και την παράδοση χαρακτηρίζουν την ελληνικότητα μας και αποτελούν τη μόνη τεκμηριωμένη απάντηση στον ανεκδιήγητον εκείνον Φαλμεράιερ. Χάρηκα τον χειμαρρώδη λόγο σου, τόσο απλόν, τόσο βαθυστόχαστον και απολαυστικόν μα και τόσο κατανοητόν ώστε να συνεπαίρνεις όποιο ακροατήριο κι αν έχεις.
Δέξου την αγάπη τη γυναίκας μου και τη δική μου μαζί και την παράκληση να μας κρατάς στη χορεία των θαυμαστών και των φίλων σου.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

Υγ Δυστυχώς δεν έχω πια στήλη σε εφημερίδα όπως πρώτα για να το δημοσιεύσω αλλά αν χρησιμοποιείς το διαδίκτυο το έχω καταχωρίσει στο Blog : fileas-stiv.blogspot.com. Σ.I

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

2011-10-14T13:14:00.000-07:00

14-10-2011
Απειλεί η κυβέρνηση να δημοσιοποιήσει τα ονόματα όσων δηλώνουν εισοδήματα ελάχιστα ή καθόλου, την ώρα που έχουν καταθέσεις στο εξωτερικό χιλιάδων ή και εκατομμυρίων.
Ε και ; Τι έχω να κερδίσω εγώ; Το δικό μου πρόβλημά είναι πως θα πληρώσω το χαράτσι το οποίο κάθε τόσο μου φορτώνει ή τις κατακεφαλιές που μου ρίχνει κάθε τρεις και λίγο ο πρωθυπουργεύων Ευαγ Βενιζέλος, ξεχνώντας ότι η κυβέρνηση φέρνει ακεραία την ευθύνη, γιατί δεν μπόρεσε να συλλάβει ή να παρεμποδίσει την φοροδιαφυγή.
Μεταθέτοντας το πρόβλημα από τη δική μου αδυναμία να πληρώσω τους φόρους που μου φορτώνει, στους ατσίδες που κατάφεραν να φοροδιαφεύγουν ,πιστεύει ο κ. Αντιπρόεδρος ότι έτσι παίρνει άφεση αμαρτιών; Άσε που τα μεγάλα ψάρια δεν πιάνονται ποτέ.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

2011-10-13T06:53:00.000-07:00

Michael Zafiris 13 Οκτώβριος 12:38 π.μ.

Εγώ κι ο φίλτατος και αγαπητός Πέτρος Ανδρουτσοπουλος καθηγ. Βυζαντινής Μουσικής και φοιτητής Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου...ετοιμάσαμε εκπομπή που σχετίζεται με την βυζαντινη και Ορθόδοξη παράδοση...περιέχει κυρίως βυζαντινούς ύμνους και αναλύουμε διάφορα θέματα για την ψαλτική τέχνη αλλα και διάφορα εκκλησιαστικά Ζητήματα...Η εκπομπή θα προβάλεται κάθε Κυριακή στις 10 και μισή το πρωί απο τον σταθμο της Αποστολικής Εκκλησίας των Πατρών 88.4 fm ... Θα χαρούμε να μας ακούσετε...premiera αυτήν την Κυριακή...

ΣΗΜΕΏΣΗ FILEA : ΑΞΊΖΕΙ ΝΑΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΉΕΤΕ.καιρός να ακούσουμε και κατι ωραίο στο ραδιόφωνο.Αν και η εκπομπές του 88,4 έχουν πάντα μια ακροαματική ιδιαιτερότητα. Άλλωστε όταν ξερεις τι ακούς στην εκκλησία - εννοώ τους ύμνους-αποκτά ένα αλλιώτικο ενδιαφέρον και γίνεται πέρα από ακρόαμα και απόλαυση!

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

2011-10-12T12:14:00.000-07:00

ΤΡΊΤΗ 11/10 ΣΤΗ ΝΕΤ …κάποτε ο Γ Παπανδρέου και η κυβέρνηση του θα είναι μια κακή ανάμνηση αλλά η ΕΡΤ και η δημόσια τηλεόραση θα είναι εδώ.
Το ερώτημα όμως είναι που θα είμαστε εμείς οι υπόλοιποι , που δεν είμαστε ούτε βουλευτές ούτε κρατικοδίαιτοι,ούτε καν της κλαδικής των σοσια...ληστών

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

2011-10-12T05:21:00.000-07:00

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΎ -3
Να γιατί θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ.
Βενιζέλος-Θα ξαναγυρίσουμε στα επίπεδα του 2004 .
ΖΗΤΩ νικήσαμε τον χρόνο. Θα ξαναγίνω 7 χρόνια νεότερος Τι άλλο καλύτερο θα μπορούσα να ελπίζω στη ζωή μου. Άσε που θα πάρω –αναδρομικά ; -και όσα μου
χρωστάνε μέχρι σήμερα

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

2011-10-11T13:40:00.000-07:00

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ -2
Πρωθυπουργός προς τον Ελληνικό λαό. Είμαστε σε πόλεμο και είναι αναγκαίες οι θυσίες.
Μου θύμισε τον στρατηγό πριν από τη μάχη. Στρατιώτες η πατρίδα απαιτεί σήμερα από τον καθένα σας να κάνει το καθήκον του Ή όλοι μαζί θα νικήσουμε ή όλοι μαζί θα …πεθάνετε!!!

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ -10 .10 2011

2011-10-11T13:25:00.000-07:00

βΕΝΙΖΈΛΟΣ ΣΕ ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ-

Το 2009 είχαμε πρωτογενές έλλειμα 20 Δις Το κατεβάσαμε το 2010 σε 7,5, ήδη το 2011 θα είναι 2,5 Δις και το 2012 θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα.
-Ναι αλλά πως το κατεβάσατε κύριε αντιπρόεδρε-σημειώνω εγώ
Μου θυμιζει την περίπτωση του Αναστάση που του λέει η γυναίκα του δεν έχουμε σήμερα λεφτά να φάμε.
Φεύγει ο Αναστασης βγάζει ένα σουγιά, σταματάει στη γωνία του δρόμου κάποιον και του λέει.Ή μου δίνεις ένα κατοστάρικο ή χάνεις τη ζωή σου ΄
Παιρνει το κατοστάρικο και τρέχει στη γυναίκα του.Ορίστε που βρήκα λεφτά να περάσουμε την εβδομάδα μας και βλέπουμε.
Διότι κατεβάζουμε το ελλειμα ματώνοντας από τη φορολογία -αρπάζοντας από τις τσέπες μας - και όχι από την περιστολήτων δαπανών ούτε από απολύσεις -κακό κάκιστο !-που εξαγγέλονται αλλά αντί αυτού έχουμεκαι διορισμούς άλλων 24 χιλιάδων ημετέρων.

Επιστολές και απαντήσεις -Επικαιρο -ενδιαφέρον

2011-10-07T08:32:00.000-07:00

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
1 παραλήπτεςΚοιν.: παραλήπτεςΕσείς Περισσότερα
Ιδιαίτ. κοιν.: παραλήπτεςΕσείς Προβολή λεπτομερειών ΑΠΟ:ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΠΡΟΣ:Stavros Indzeyian Το μήνυμα επισημάνθηκε 12:24 μ.μ. Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011Κύριο μέρος μηνύματοςAγαπητε Σταύρο,
Η επιστολή μου αφορα το δικό μας εδώ Ανδρέα Τριανταφυλλόπουλο.Εγώ δεν διαφωνώ για τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.Οι ίδιοι που με τις γνωστές διαδικασίας τους προσέλαβαν στο Δημόσιο κ.λ.π. και επιβαρύνεται το σύνολο του Ελληνικού λαού,να τους απολύσουν,αν και είναι σκληρό το μέτρο,Πράγματι γι΄ εκείνους που έχασαν την εργασία τους στον ιδιωτικό τομέα δεν μιλάει κανείς.Εγώ εκείνο που θέλω να στυλιτεύσω είναι η υποκρισία των βουλευτών που ανωδύνως κάνουν δηλώσεις γιά να χαϊδεύουν αυτιά και όταν είναι να υψώσουν φωνή κάνουν τις κότες στο κοτέτσι.
Με την αγάπη μου
Λεωνίδας
Χαιρετισμούς στην Ιωάννα.

Στις 7 Οκτωβρίου 2011 12:10 μ.μ., ο χρήστης Stavros Indzeyian έγραψε:

Αγαπητέ μου Λεωνίδα.Προφανώς η επιστολή σου-αναπάντητη μέχρι ώρα από ότι διαπιστώνω-απευθύνεται στον Κ Λοβέρδο ή όχι; Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι όλοι φωνάζουν για τις 30.000 ή και περισσότερες των Δημοσίων υπαλλήλων κια καλώς βέβαια.Αλλά για τις χιλιαδες -λένε για 500 ποιος ξέρει δεν μπορώνα το ελέγξω-των ιδιωτικών υπαλλήλων και των εργατών που απολύθηκαν λόγων των αδιευκρινίστου αριθμού λουκέτων γιατί δε φωνάζει κανείς;Αυτοί δεν έχουν οικογένειες, υποχρεώσεις παιδιά ; Με την αγάπη μου Σταύρος

--------------------------------------------------------------------------------
Απο: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
Προς: "andreas.triantafyllopoulos@gmail.com"
Στάλθηκε: 8:49 μ.μ. Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011
Θεμα: ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Αγαπητέ Ανδρέα
Σύμφωνα με δηλώσεις σου στο Ραδιοφωνικο Σταθμό "ΡΑΔΙΟ ΓΑΜΜΑ" στις αρχές Μαϊου άφησες ανοικτό το ενδεχόμενο να παραιτηθείς από την βουλευτική σου ιδιότητα αν τυχόν η κυβέρνηση προχωρήσει σε απολύσεις υπαλλήλων που απασχολούνται με συμβάσεις αορίστου χρόνου σε Ν.Π.Ι.Δ. ή δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Μετά την απόφαση της Κυβέρνησης γιά απόλυση 30.000 υπαλλήλων τι σκέφτεσε να κάνεις.Βλέπεις να υλοποιείται αυτό το ενδεχόμενο; ή αυτές οι δηλώσεις σου ήταν απλώς γιά κατανάλωση από τους αφελείς...
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Λεωνιδας Γ.Μαργαρίτης
Δικηγόρος-Αντιπρόεδρος Α.Σ.Π.Ε.

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΒΙΒΛΙΑ

2011-09-07T22:34:00.000-07:00

ΓΙΑΝΝΗ ΚΩΤΣΑΔΑΜ

ΠΡΟΕΚΤΆΣΕΙΣ
Στην ποιητική Δημιουργία του Γιάννη Κορίδη

Μια ενδιαφέρουσα κριτική ανάλυση, πάνω στις προεκτάσεις και τις τομές της ποίησης, μέσα από διεισδύσεις και ανιχνεύσεις ,παρουσιάζει ο Γιάννης Κωτσαδάμ ιχνηλατώντας την ποιητική του διαδρομή του Γιάννη Κορίδη από το 1952 μέχρι το 2010.
390 σελίδες –εκδόσεις Ιωλκός 2011-με έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα πρόλογο για την ποίηση και την ποιητική σε μια προσπάθεια γενικότερης τοποθέτησης στο βαθύτερο νόημά της και πάντα με αφορμή την ποιητική πορεία του Γιαννη Κορίδη ,μια πορεία 58 ετών, με πρώτα δημοσιευμένα ποιήματα στα 16 χρόνια του το 1952
Ο Γιάννης Κωτσαδάμ αναλύοντας τις 9 συλλλογές Κορίδη μία προς μία στέκεται στις προεκτάσεις τους υπογραμμίζοντας ότι αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι η απλή ανάγνωση της ποίησης, αλλά η με στοχασμό κατάδυση στα βάθη του συνειδητού αλλά και του υποσυνείδητου του ποιητικού λόγου με τον όρο ότι το ξάστερο μάτι βαθαίνει ως την έσχατη ίνα του ποιητικού ιστού και τον φωτίζει με λατρεία στην αλήθεια.
Ιχνηλατώντας τη διαδρομή του Κορίδη, από την πρώτη « Με την Ανατολή του ήλιου» 16 ετών για την οποία ο Μιχ Περάνθης θα γράψει «Η γνησιότητα της ποιητής διαθέσεως υπάρχει Και γίνεται προσευχή, αίνος, μετάνοια, παραβολή μ` ένα πνεύμα ταπεινοφροσύνης και εγκαρτέρησης» αναφέρεται μέχρι την τελευταία «κλειστός χώρος»-2009
Αυτό που ξεφεύγει από τις συνήθεις κριτικές αναλύσεις είναι ο τρόπος που ο Κωτσαδάμ προσεγγγίζει γενικότερα την ποίηση έχοντας πάντα αφορμή την ποιητική δημιουργία του Κορίδη η οποία του δίνει την ευκαιρία να αναπτύξει τις απόψεις του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα της πνευματικότητας του καθημερινού μας βίου.
Οι προεκτάσεις του και οι θέσεις του ισχυροποιούνται και υπογραμμίζονται με συχνή αναφορά και παραπομπές στο ποιητικό και το γενικότερο πνευματικό έργο σύγχρονων καθιερωμένων ποιητών- συγγραφέων- διανοουμένων -Βάρναλης- Σεφέρης- Άβλιχος -Δημοτικό τραγούδι και άλλοι ημεδαποί ή ξένοι- -που δίνουν στο όλο έργο μια πολυπλευρικότητα και μια πολυεπίπεδη θεώρηση πάνω στα πνευματικά πολιτικά, αισθηματικά ακόμη και εκκλησιαστικά πράγματα του καιρού μας για τα οποία κρατά μια αιχμηρή κριτική και για τα οποία ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς οφείλει να ομολογήσει ότι τεκμηριώνονται πάνω σε ποικίλες εκφάνσεις της καθημερινότητας.(αφορισμοί- υποδοχή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κ.α)
Οι «κραυγές στη θύελλα » του δίνουν την ευκαιρία να παρατηρήσει: Από την κοινωνία μας οι σιωπές έχουν εξορισθεί ενώ «Χωρίς σιωπή και θαυμασμό η ψυχή δε γίνεται ποιητική. Η έμπνευση δεν ευδοκιμεί. Η σιωπή ανασταίνει τις λέξεις και πλάθει την ομορφιά της τέχνης …ότι είναι το χώμα για το φυτό το νερό για τα υδρόβια και ο αέρας για τα αερόβια είναι η σιωπή για την ποίηση» κι ακόμη με την ίδια αφορμή πάντα θα γράψει «Η ποίηση όπως η σύνολη τέχνη όταν κυοφορείται στη σιωπή φτερώνεται στροβιλίζεται αναφλέγεται εκτινάσσεται και πυρπολεί.»
Για το «Το πρόσωπο της γης» για το οποίο ο Νίκος Καζαντζάκης σε επιστολή του στον Ποιητή το 1957 θα γράψει «Διάβασα το πρόσωπο της γης και γνώρισα ένα αληθινό ποιητή» ο Γιάννης Κωτσαδάμ (χτυπώ πάνω σε βράχια κακοτράχαλα μια στάλα ζωής ν` αναστήσω-μια σταγόνα νερού να γλείψει τον ιδρώτα της μαρτυρικής μου γενιάς) σημειώνει: Ο πόνος του ποιητή κυρίαρχο στοιχείο διαποτίζει ολόκληρο το ποίημα. Η εικονοπλαστική του δύναμη αιχμαλωτίζει. Πορτρέτα εικόνες .Το παράπονο σμιλεμένο σε όγκο βαρύ στέκει καταλυτικό και πληγώνει.
Πιο αναλυτικός στις «Διεισδύσεις»με αφορμή κάποιους στίχους (Χρόνο με το χρόνο αφαιρούμε βήματα εγκαταλείπουμε τον αγώνα) κι αλλού (Ούτε χορτάρι νιόβγαλτο ούτε νερό πηγής στα χέρια μου) σημειώνει:
«Ο Γιάννης Κορίδης μετράει θαρρείς κόμπο , κόμπο στους καϋμούς του κόσμου. Γίνεται στο έπακρο αυτό που είναι από φυσικού κι από αρματωσιά ευπαθείς σεισμογράφοςς. Είναι η δική του συνείδηση και ταυτόχρονα ο απόηχος της συνείδησης ή της τραγικότητας όλων των συνοδοιπόρων στη ρημαγμένη γη»
Ωστόσο ο Κωτσαδάμ με αφορμή την «Αφιέρωση» για την οποία γράφει « Είναι γεμάτη από σκιρτήματα ψυχής που καταυγάζεται από σέλας ερωτικό» επιχειρεί μια τομή στην προσωπικότητα και το χρέος του ποιητή σημειώνοντας πως «Ο ποιητής δεν είναι ιεροκήρυκας , είναι κήρυκας με κηρύκειο ιερό…μέσα του τήκονται τα πάντα. Είναι το μεγάλο χωνευτήρι που κοχλάζει ασταμάτητα, τον συνέχουν τα νοήματα σύνολης της ζωής
Κι ακόμη θα παρατηρήσει: Το ποιητικό υπέδαφος του Γ.Κορίδη είναι κατάφορτο από οδύνες και λεπτό έρωτα.Αυτό το ζεύγος αξιών είναι το κινούν της σύνολης δημιουργίας του ποιητή (χρονολόγιο)
Κι ακόμη Ο Γ.Κορίδης βάζει τον δάχτυλο στην πληγή. Στην πληγή μιας κοινωνίας μαραμένης και αδιέξοδης Ο πυρήνας της ποίησή του είναι είναι ο σεισμογράφος του ανθρώπινου πόνου (Η νύχτα της Θάλασσας)
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προέκταση της ιχνηλασίας του Γιάννη Κωτσαδάμ στην ποίηση του Γιάννη Κορίδη παρουσιάζει η «Γενική Θεώρηση» σελ 263 όπου παρουσιάζεται μια γενική θέση του κριτικού- αναλυτή για τον ποιητή Κορίδη αλλά και την ποίησή του ( είναι φανερό σε όλη την έκταση του ποιητικού λόγου του πως εκείνο που συνέχει και διαποτίζει το στοχασμό και την ευαισθησία του είναι ο άνθρωπος ,η ζωή και τα προβλήματά του ….Ο ποιητικός λόγος του Γ.Κ κατεργάζεται κοινά συναισθήματα και γενικές ιδέες του Ανθρώπου….Η μοναξιά του καιρού που παίρνει διαστάσεις και μορφές πρωτόγνωρες…ο Ποιητής μεταστοιχειώνει τη ζωή σε ποίηση…τα φωτίζει με ιλαρό φως κατανόησης και ευπροσηγορίας…λαμπαδηφόρος ο λόγος του στυλώνει τη συνείδησή μας καταγράφοντας και φωτίζοντας τα κακοφορμισμένα έλκη. Η ποίηση του Γιάννη Κορίδη είναι ελληνική. Είναι χοάνη που μέσα της κυλούν «οιον ελαίου ρεύμα»απαλά και αθόρυβα όλα τα γνωρίσματα του Ελληνικού. Έχει μέτρο ήθους και ήθος μέτρου Διαποτίζεται και διαπνέεται από πνεύμα σεμνότητος, από λογισμό σώφρονα. Δεν κομπορρημονεί βλάσφημα. Έχει γνώση των ορίων της σύνεσης και του προκλητικού. Ο ποιητής είναι μαχητικός με επίγνωση με θάρρος όχι με θράσος κ.α)
Ιδιαίτερα όμως εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη η θέσεις του στη διερεύνηση του ποιητικού λόγου και ακόμη στο χρέους του ποιητή όπου εστιάζοντας, έχει σε 50 πάνω- κάτω σελίδες έναν τσεκουράτο καταγγελτικό λόγο -που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Για το σύστημα και τους κρατούντες. Για την καταφορά των καιρών αλλά και για την πολιτική.
Σημειώνοντας ότι θεωρεί αναγκαία μια εκτενή αναφορά στην ουσία της ποιητικής δημιουργίας για να φανεί ο ανάποδος δρόμος που πορεύεται η ανθρωπότητα και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν, υπογραμμίζει ότι η μόνη ευάρεστη νότα στο χαλασμό είναι η λυτρωτική ποίηση …θάνατος της ποίησης και των ποιητών σημαίνει ανατίναξη της κοινωνίας…Ο τροχός της ιστορίας δεν κινείται με στρατηλάτες και πολεμοκάπηλους αλλά με ποιητές και στοχαζόμενους. Ειδικότερα ο Γιάννης Κωτσαδάμ θέτει και απαντά στο ερώτημα «Τι είναι και πως συντελείται ή καλλιτεχνική δημιουργία ;Υπάρχει αλήθεια μυστικό στην καλλιτεχνική δημιουργία»
Η απάντησή του :…«με την οποιαδήποτε καλλιτεχνική έκφραση ο άνθρωπος βεβαιώνεται και ερείδεται πάνω σε κάποιο στερεό κρηπίδωμα που τον κάνει ικανό να ξεδιπλώσει τις δυνάμεις του και να πορευτεί πέρα απ` όπου η φύση τον άφησε στην αρχή της ζωής…Σ` αυτή την καλλιτεχνική δημιουργία που είναι παράλληλα στήριγμα και ανανεωτικό ανάπτυγμα συνυπάρχουν σε ιδιάζουσα αναλογία δύο παραγωγικές αιτίες .Πρώτα το συναίσθημα και έπειτα ο λόγος ,η λογική»
Δεν είναι δυνατό βέβαια σε ένα σύντομο σχολιασμό να αναφερθείς στον καταξιωμένη ποίηση του Γιάννη Κορίδη και στην διερεύνηση -τις τομές της κριτικής –ανάλυσης του διακεκριμένου κριτικού Γιάννη Κωτσαδάμ.θα παρατηρήσω ωστόσο ότι κρίνοντας την ποίηση και τον ποιητή ο Κωτσαδάμ γράφει ο ίδιος εν πολλοίς ένα ποιητικό κείμενο με αναφορά στην αισθητική των λέξεων που χρησιμοποιεί και την καθαρότητα του λόγου και φυσικά χρειάζεται να υπογραμμίσω ότι οι «Προεκτάσεις» δεν είναι απλά ένα βιβλίο για ανάγνωση – τέρψη αλλά ένα εργαλείο προβληματισμού και μελέτης.

Σταύρος Ιντζεγιάννης
Σαρανταπόρου 34 262.23 Πάτρα
E mail sindzeyan@ yahoo.gr

Το κείμενο υπάρχει και στο blog : fileas-stiv.blogspot.com

2011-09-07T22:26:00.000-07:00

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΠΙΔΡΟΜΗΣ
(Δημητρίου Γεωργίου Πανόπουλου)

Μια διαφορετική καταγραφή της ιστορίας μέσα από τη μνήμη ενός δεκατετράχρονου παιδιού όπως την έζησε κι έμεινε στο βάθος της μνήμης του με τον τρόμο την αγωνία αλλά και τους μικρούς ενθουσιασμούς που γεννούσε το γεγονός ότι μπόρεσε να ζήσει τη οικογένεια της οποίας βρέθηκε προστάτης στα 14 του χρόνια.
H ιδιαιτερότητα της αφήγησης, σε πρώτο πρόσωπο, βρίσκεται στο ότι αφηγείται με ότι και όπως η μνήμη διατήρησε ανέπαφα από το χρόνο περιστατικά, ψυχολογικές του αντιδράσεις ,ντοπιολαλιά και κυρίως τις απορίες και τις ερωταποκρίσεις της παιδικής ηλικίας.
Έχουν γραφεί και θα γράφονται παρά τον μισό και παραπάνω αιώνα (67 χρόνια από το 1943)εκατοντάδες περιγραφές βασισμένες σε προφορικές μαρτυρίες ή ιστορικά αρχεία και κάθε μία με τη δική της αξία. Εδώ όμως έχουμε μιαν αλλιώτικη περιγραφή του τρόμου και του πανικού, της οδοιπορίας, της πείνας αλλά και του αγώνα που κάνανε οι άνθρωποι για μια χούφτα σιτάρι ή τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις για να σώσουν τη ζωή τους.
Δόκιμος ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας ο κ Μίμης Πανόπουλος ( (Εκτός των άλλων μας έχει δώσει δύο περισπούδαστες ιστορικές έρευνες .«Ο κλήρος στην Εθνεγερσία του 1821» και «Οι Μαζαίοι αγωνιστές του1821» , όπου προβάλλονται με βάση αδιάσειστα στοιχεία από τα Ιστορικά και εθνολογικά αρχείο του κράτους η συμμέτοχή του κλήρου στον αγώνα του 21 αλλά και τα εναρκτήρια του αγώνα της εθνικής μας παλιγγενεσίας από τα Καλάβρυτα )γυρίζοντας τον χρόνο πίσω θυμάται και εξιστορεί τις μέρες του τρόμου και της φρίκης στην περιοχή των Καλαβρύτων και στη γενέτειρά του Μαζέικα.
Ένα σύντομο, ιστορικό πόνημα όπου ο κ. Δημήτρης Πανόπουλος αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την επιδρομή των Γερμανών στα Μαζέικα και όπου ο αναγνώστης ανακαλύπτει μέσα από τις παραμέτρους της αφήγησης πολύτιμα στοιχεία για τον χρόνο και τα γεγονότα της Γερμανικής κατοχής όχι μόνο στα Καλάβρυτα-Μαζέικα αλλά σε όλο το κατοχικό φάσμα στην Ελλάδα.
Έχουμε σε κύρια περιγραφή τον τρόπο της οικονομικής συναλλαγής της εποχής που γύριζε την οικονομία στις πηγές της γέννεσής της με την ανταλλαγή προϊόντων και όχι με το χρήμα. «Αγόρασα σκέπες μαύρες και καφέ ,κάλτσες τσεμπέρες, βελόνες κουβαρίστρες χτένια και ότι άλλο μπορούσε να αποτελέσει ανταλλάξιμο προϊόν. Δηλαδή φασόλια αραποσίτι, αβγά κ.τ.λ»
Έχουμε την κατοχική κυβέρνηση στις πόλεις αλλά και την κυβέρνηση του βουνού, των ανταρτών: «Την εποχή εκείνη Ιούλιος του 1943 προκειμένου να μετακινηθεί κανείς από την κωμόπολη έστω για τα γύρω χωριά, απαιτείτο άδεια από το φρουραχείο των ανταρτών που η έδρα του ήταν η Κλειτορία»
Έχουμε ακόμη σε δυο απλές γραμμές μιαν άποψη της τραγωδία της κατοχής « σε μια εξόρμησή τους –οι Γερμανοί- έκαψαν το σπίτι μας όπως και όλη την κωμόπολη με όλα τα υπάρχοντά μας»
Ακόμη αλλού: « Πριν καλά –καλά μπω στην εφηβεία, ήμουν 14 χρονών έγινα απότομα άνδρας»
Μια σημαντική πληροφορία για την εκπαίδευση έχουμε καθώς ο πατέρας Πανόπουλος ήτο διδάσκαλος από το 1901.Με βάση ότι ο συχωρεμένος ήταν 59 ετών το 1943 οδηγούμαστε στη σκέψη ότι οι δάσκαλοι διοριζότανε τελειώνοντας το γυμνάσιο(δημοτικό, σχολαρχείο, γυμνάσιο) 17 ετών.
Ακόμη: Ζήτησα από τη θεία το γαϊδούρι. Το σίγουρο μεταφορικό μέσο της εποχής. Και ακόμη οι Εγγλέζοι είχαν μοιράσει από μία λίρα σε όλες τις οικογένειες που κάηκαν τα σπίτια τους
Όλα αυτές οι παράμετροι της κύριας αφήγησης που περιγράφει τον τρόπο και τις αδιάκοπες μετακινήσεις τους προκειμένου να αποφύγουν τη σύλληψή τους από τους Γερμανούς δίνουν στο αφήγημα του κ. Πανόπουλου ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μαζί με τον γλαφυρό τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας αφηγείται τα περιστατικά κάνουν «Το χρονικό μιας επιδρομής» ένα τερπνό μαζί και χρήσιμο ιστορικό ανάγνωσμα.
Ο αναγνώστης παρακολουθεί ημέρα την ημέρα ή πιο σωστά ώρα την ώρα την αγωνία των ανθρώπων για την επιβίωσή τους αλλά και την θηριωδία των στρατευμάτων κατοχής.
Το χρονικό μιας επιδρομής όπως την έζησε ένα 14χρονο αγόρι και που αποτελεί ένα χρήσιμο ντοκουμέντο για να μαθαίνουν οι νέοι και να μη ξεχνούν οι παλαιότεροι΄
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-07-06T11:43:00.000-07:00

Σχολιάζοντας ποιητικά κείμενα των νέων μας

ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑ
(Της ΠΕΝΝΥΣ ΔΑΓΛΑΡΗ)

Τρία ποιήματα της Πέννυς Δάγλαρη που έτυχε να διαβάσω, έτσι στη σειρά, θα μπορούσε να είναι μια τριλογία. Μια τριλογία αφιερωμένη στη σύγχρονη αγωνία των νέων. Αλλά μαζί και μια καταγγελία, για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήσαμε-και οδηγούμε- οι παλαιότερες γενιές, τους νέους Είχα την εντύπωση πως η Πέννυ Δάγλαρη μια νέα ποιήτρια από τον Πύργο της Ηλείας, απολογητής και εισαγγελέας μαζί της γενιάς της, μας έστηναν στον τοίχο, καλώντας μας να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας απέναντι στη γενιά τους

Γράφει

1ο
Ανελεύθεροι.
Πράοι.
Πήραμε το δρόμο της φυγής
με λίγα βιβλία
στα χέρια.
Υπακούοντας
στους νόμους
της νέας μας πολιτείας
ήρθαν κι άλλοι μαζί μας
όμως
τι να τα κάνουμε τα βιβλία
και τους στίχους,
μας έδωσαν όπλα
και μάθαμε να πολεμάμε
ο ένας τον άλλον
με τις τσέπες γεμάτες στίχους.
--------------------
2ο
Πορευόμαστε
μέσα στην ομίχλη
όπως το άστρο της Βηθλεέμ
Πολύ το κρύο
και στην ψυχή μας
και γύρω μας.
Δε θα βρούμε ποτέ το δρόμο.
Το άστρο
σβήνει μπροστά μας
χάνεται
Χάνεται και η αγάπη
Το μίσος περιθάλπει τους χαλεπούς καιρούς μας
---------------------------
3ο
Στο περιβόλι
σφοδρός άνεμος.
Είμαστε κάμποσα παιδιά
αγόρια κορίτσια.
Προσπαθούμε
να σηκώσουμε το σήμερα
στους ώμους μας.
Δεν τα καταφέραμε.
Φωνάζουμε κι άλλα παιδιά .
Το αύριο
θα μας βρει στον αγώνα της ζωής

Τρία ποιήματα. Μια κραυγή.( Ε σεις από το κάστρο μ` ακούτε-Παπαδιαμάντης, Ο μικρός αιπώλος)
Ακούμε ή τάχα τυφλοί τα τ`ώτα τον τε νουν !!!
Γράφει η νεαρά ποιήτρια
« Ανελεύθεροι,πράοι πήραμε το δρόμο της φυγής»
Αυτό το ανελεύθεροι είναι μια φωνή αγωνίας από το δεσμωτήριο των κανόνων που θεσπίσαμε γι αυτούς με τους λανθασμένους δρόμους στους οποίους οδηγήσαμε-που οδηγούμε - τα νιάτα τους.. Ποιος είναι ο κριτής ;
-Τα νιάτα.!
Αυτά είναι που μας κρίνουν και μας ζητούν τον λόγο.
«Με λίγα βιβλία στο χέρι» Μ` αυτά ξετελέψαμε το χρέος μας απέναντί τους.. Τους δώσαμε τα βιβλία – τη γνώση .
Κι αυτοί ; «Υπακούοντας στους νόμους της νέας πολιτείας. Πήραμε το δρόμο της φυγής» Εκεί λοιπόν τους οδηγούμε -στους δρόμους της φυγής!
Μας έδωσαν όπλα και πολεμάμε ο ένας τον άλλον.
Αρκεί που τους δώσαμε τη γνώση, τη μάθηση; Όμως το ηθικό χρέος .Τι να τα κάνουμε τα βιβλία –γράφει.
Μας έδωσαν όπλα να πολεμήσουμε τον συνάνθρωπο -τα βιβλία ή γνώση- όλα κι όλα τα όπλα Η αγωνία της νέας γενιάς μπροστά στ` αδιέξοδα της δικής μας αφροσύνης. Τι να τα κάνουμε τα βιβλία –φωνάζει η Πέννυ Δάγλαρη- Και πολεμάμε ο ένας τον άλλον με τις τσέπες γεμάτες στίχους
.Να λοιπόν το χρέος του ποιητή. ν αντισταθεί όχι με τα όπλα αλλά με τους στίχους
Με την ευαισθησία απέναντι στον άλλον άνθρωπο
Πορευόμαστε – γράφει η ποιήτρια – μέσα στη ομίχλη
όπως το άστρο της Βηθλεέμ Πολύ το κρύο και στην ψυχή μας και γύρω μας
Αυτός είναι ο κόσμος που έστησε η απρονοησία μας. Ένας κόσμος γεμάτος κρύο. Ένας κόσμος γεμάτος αδιέξοδα «Δε θα βρούμε ποτέ το δρόμο»
«Χάνεται η αγάπη. Το μίσος περιθάλπει τους χαλεπούς καιρούς» Έτσι σε δυο στίχους ένα νέος ανθρωπος ( και δεν είναι τυχαία η Πέννυ Δάγλαρη. Είναι νομικός,με ιδιαίτερη καλλιέργεια ) περιγράφει και στοχοποιεί την κοινωνία μέσα στην οποία το αναγκάζουμε να μεγαλώσει.
Μια κοινωνία όπου…
« Στο περιβόλι σφοδρός άνεμος…
Προσπαθούμε να σηκώσουμε το σήμερα στους ώμους μας»
Αυτού λοιπόν φτάσαμε ,να ζητάμε από τους νέους να σηκώσουν το σήμερα. Αυτό που εμείς ρίξαμε -άβουλοι και μοιραίοι αντάμα, θα έγραφε ο Βάρναλης – χάμω. Ζητάμε από τα παιδιά να σηκώσουν στους ώμους τους τα δικά μας λάθη. «Φωνάζουμε κι άλλα παιδιά»-γράφει. Καλεί σε συναγερμό - μια λαοθάλασσα νιάτα - να μαζευτούν να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν, να βάλουν πλάτη για να σηκώσουν- το σήμερα, τη νεκρή ελπίδα να τη στήσουν σημαία των δικών τους καιρών- αυτό που καταρρακώσαμε εμείς.
Μια νέα ποιήτρια νοιώθει τη ανάγκη να ορθώσει το λόγο της, να φωνάξει την αγωνίας της –διαμαρτυρία, μαζί και καταγγελία και κόλαφος για τα αδιέξοδα –«δε θα βρούμε ποτέ το δρόμο!-Το άστρο σβήνει μπροστά μας .Χάνεται η αγάπη»
Εισαγγελικός ο λόγος ( σημαδιακό ότι είναι δικηγόρος, στα ίχνη τα επιστημονικά και πνευματικά του πατέρα της του δικηγόρου και πνευματικού ταγού του τόπου του και όχι μόνο. του Στάθη Δάγλαρη) χωρίς να διστάζει να τον κατηγορήσει μαζί με όλους της γενιάς του –της γενιάς μας-για τους νόμους –τους κανόνες –την τάξη- της νέας πολιτείας.
Ποιος από μας τάχα θα μπορέσει – θα έχει το θράσος- να απολογηθεί σ` αυτούς τους νέους και τι να πει ;
Όταν οι νέοι ποιητές μιλάνε, εμείς καλό θα είναι όχι μόνο να τους ακούμε - όσο κι αν το κατηγορητήριο είναι βαρύ- αλλά σκύβοντας το κεφάλι να τηρούμε αιδήμονα σιωπή !!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης 6-7-2011

δυο ποιητικά σχεδιάσματα

2011-06-28T13:54:00.001-07:00

ΟΙ ΩΡΕΣ

1
Οι ώρες
καταγράφουν την αγωνία των ημερών
στις συντεταγμένες του αναπόφευκτου

Σε μυστική συνεδρία

οι λεπτοδείκτες
σταυροφόροι του αναπόδραστου
συνεχίζουν την αντίστροφη μέτρηση
προς
τα μελλοθάνατα όνειρα.

Οδύρωνται
Τη ματαιότητα των εγκόσμιων

Πάνω στα τείχει
ο παλιός των ημερών
χλευάζει
ψευδαισθήσεις και αισθήματα .

2

Τη νύχτα
τα φαντάσματα
ξενυχτάνε στο κεφαλόσκαλο της λήθης
Κουβεντιάζουν
με τις αποπλανημένες ελπίδες
και τα ορφανά όνειρα
της ημέρας
Ύστερα
Τυλίγουν τα άσαρκα μέλη τους
στο σάβανο του παράλογου
και
υπογράφουν παρουσία
στη μοναδ

κριτική

2011-06-28T13:50:00.001-07:00

Αγαπητέ κ Λάμπρου

Σας ευχαριστώ για τη συλλογή διηγημάτων σας που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε.
Την απόλαυσα σαν μια διεργασία ενός -κάποιες φορές αντιφατικού- εσωτερικού χώρου όπου σε μορφή ενός άτυπου μα ωστόσο –ασχέτως φόρμας- ποιητικού δοκιμιακού κειμένου με βάσει το παράλογο ή τον αυτοματισμό της γραφής αποτυπώνει τον παρορμητισμό της σκέψης.
Υπάρχει πράγματι μια ενδιαφέρουσα γραφή που ανάγει το διήγημα σε μια συνομιλία του συγγραφέα με το alter ego του, με αντικείμενο τον διαλογισμό πάνω στο υπαρξιακό πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου- εν χώρο και χρόνο πάντοτε- με τον ένα ή τον άλλον τρόπο και η οποία όπως και με τη σύγχρονη ποίηση απευθύνεται όχι στο τι καταλαβαίνω αλλά στο τι αισθάνομαι.
Είναι κάτι σαν τον εμπρεσιονισμό όπου το μέρος αφομοιώνεται στο σύνολο σε μια γενική εντύπωση του όλου. Για όσους αγαπάμε-μερικοί και υπηρετούν- αυτή το είδος της γραφής ή της εικαστικής τέχνης η συλλογή σας διηγημάτων με τίτλο « Η Άντζελα,ο διάβολος κι εγώ» έχει το ειδικό ενδιαφέρον της και αποτελεί ένα ακόμη σαφές δείγμα ότι η ανθρώπινη σκέψη όταν εκφράζεται δεν φυλακίζεται σε στερεότυπα γραφής, αλλά ακολουθεί την ιδιαιτερότητα και την διαφορετικότητα η οποία χαρακτηρίζει τον κάθε λογοτέχνη.
Σταυρος Ιντζεγιαννης

Πάτρα 28 Ιουνίου 2011

2011-06-18T02:37:00.000-07:00

Δυο ποιήματα της Μαρίας Τσιράκου ( δείγμα γραφής)
από την ποιητική συλλογή της «Εν πορεία»

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Μια νύχτα μετά
την πανσέληνο
οι σκέψεις απόρησαν
με το γίγνεσθαι.
Σα`να ταν όλα
Σκοτάδι
-πως περνούν τα χρόνια-.
Σα να μην υπήρχε επαφή
πως αντέχει ο άνθρωπος!
. Οι λέξεις ειπώθηκαν
Αβίαστα ωραία
κι ήταν η νύχτα
γεμάτη φως.
Στο αιώνιο έλεος
–λίγο μετά την πανσέληνο-
Δε μετρήσαμε σιωπές
μονάχα ανάσες

ΚΟΥΚΙΔΕΣ

Ντύθηκα τη βροχή σου
μέρα καλοκαιριού
τι κι αν ο τόνος της βραδιάς σου
ελλιπής ήταν.
Η φωτιά σου στο στήθος ακόμα καίει.
Ξεχώρισα
την εποχή που μου χρωστάς
φόρεσα.
Χωρίζω αλλιώς τις ημερομηνίες ,
το κόμματα εσένα χωρούν.
Παίρνω το δρόμο σου
την αύρα σου ακολουθώντας
περιμένω τα θέλω σου.
Οι κουκίδες σου τώρα πια
τέμνονται με τα συναισθήματά μου.
Διάθλαση φωτός στα χέρια .
Πρίσματα γίναμε ψυχή μου
στο δρόμο , στο χρόνο
στο είμαστε εδώ

2011-06-18T01:49:00.001-07:00

ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ –ΝΕΑ ΗΘΗ

.Πω πω τι διαβάζει κανείς στις στατιστικές. Μία στις δύο Έλληνιδες- απατά τον άντρα της Φοβερά τα ποσοστά όσον αφορά τις γυναίκες,: Βασίλη ξύπνα. Η Λιλίκα το ξενύχτησε πάλι.
-Σώπα ρε, η δική μου κορώνα και ιδέα μου. Που τολμάει να κάνει βήμα Για ποιόν με περνάς. Άσε που τη βάζω και ορκίζεται αν έρθει περασμένα μεσάνυχτα .
-Με τη κουμπάρα μας ήμουνα Βασιλάκη μου. Στη ζωή σου αν σου λέω ψέματα η καψερή.
Ναι δε λέω, αλλά, όλο τη δική σου ζωή βάζει ενέχυρο , δε λέει στη ζωή της. Όλες στη ζωή του αντρός τους ορκίζονται. Σίγουρα πράγματα Δε ξέρεις τι σε βρίσκει.
Αλλά και με τους άντρες οι στατιστικές είναι αποκαλυπτικές .Τρεις στους τέσσερις άντρες γύρω στα 65 με 70 απατούν τη γυναίκα τους. Δηλαδή-μεταξύ μας- όχι ακριβώς απατούν. Προσπαθούν να απατήσουν .Διότι άλλο τι κάνω και άλλο τι…προσπαθώ να κάνω. Άσε που σε λίγο καιρό το βιάγκρα θα πουλιέται στα περίπτερα. Τόση ζήτηση έχει!
Πάντως από ότι προκύπτει ,γύρω στα 45 με 55 οι γυναίκες και στα 65 με 70-75 οι άντρες, το χάνουν τελείως κι εντελώς. Κι αντί να καθίσουν στο σπίτι να διαβάζουν την Αγία Γραφή το παίζουν:«μη με κοιτάς που γέρασα κι ασπρίσαν τα μαλλιά μου»
Θυμήθηκα συμβάν προ καιρού σε ζευγάρι της λεγομένης «καλής κοινωνίας»των Πατρών που είχε κάνει θραύση, στους κύκλους γνωστής καφετέριας.
Η ιστορία, κάπου μεταξύ Λόγγου και Σελιανίτικων και που δείχνει ότι η στατιστική είναι σωστή πέρα για πέρα.
-Που θα πας Βασιλάκη μου ( στην τύχη το όνομα, γιατί πρόκειται για αναγνωρίσιμους και το συμβάν είναι απολύτως αληθινό) .
-Θα βγούμε με… τους παλιούς συμμαθητές να γιορτάσουμε τα 50 χρόνια που τελειώσαμε το Γυμνάσιο. Και βαριέμαι κιόλας, αλλά δε θέλω να πουν ότι δεν καταδέχομαι
-Να πας Βασιλάκη μου. Να πας αγάπη μου !
Και ιδού ο Βασιλάκης, «έβαλε το σκούρο του ,άναψε το πούρο του, μπήκε στο αμάξι του και …εντάξει του»που λέει το τραγούδι
Ώρα 9 η ιστορία , όπου ο Βασιλάκης, πίνει τις μπυρίτσες του με την «ιστορία μου αμαρτία μου»και σοροπιάζει και χαϊδολογιέται και σου και μου και «τι είπες στη γυναίκα σου και το` σκασες
- Είπα ότι θα φάω με συμμαθητές. Τέτοιο μόμολο που είναι . Ξημεροβραδιάζεται, σου λέω, στον κύκλο μελέτης των προφητειών και των ενοράσεων.
Και να γέλια και να χαχαχούχα και να χαϊδολογήματα στο μισοσκόταδο. Όταν
-Βασιλάκη η γυναίκα σου!!!
Στην απέναντι πλευρά η κυρία του κυρίου ζευγαράκι κι αυτή μπήκε και κάθισε στο γάμα της αίθουσας να μη φαίνεται.
- Βασιλάκη «Ποιος ειν` αυτός ο αψηλός , ποιος είν` αυτός ο τύπος. Φίλος σου είναι η γνωστός ή το αμόρε μήπως ».
Όχι δεν είναι φίλος. Είναι ο κουνιάδος της αδερφής της .
Δεν ξέρω αν τα ζευγάρια είδαν το ένα το άλλο- δεν παίρνω όρκο- μου είπε αυτόπτης μάρτυς. Ίσως ναι –ίσως όχι. Μάλλον ναι, αλλά… πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε .
Η συνέχεια στο σπίτι, όπως τη διηγήθηκε στη φίλη της και η οποία το κυκλοφόρησε αμέσως στην καφετέρια , αλλά υπό εχεμύθειαν έ; Μην το πείτε πουθενά και εκτεθώ!!!
- Πώς πέρασες Βασιλάκη μου;
Καλά Λιλίκα μου. Βαρετά. Ξέρεις τα συνήθη. Θυμάσαι ετούτο, θυμάσαι το άλλο. Μνημόσυνο. Όρκο και σταυρό δεν ξαναπάω.
-Να πας Βασιλάκη μου. Να πας αγάπη μου, γιατί όχι ;Ξέρεις κι εγώ είχα πάει στο κύκλο μελέτης των επιπτώσεων της ακτινοβολίας στην πλαζ το καλοκαίρι.
-Πέρασες καλά Λιλίκα μου ;
- Μπα βαρετά. Δεν ξαναπάω.
Πολιτισμένα πράγματα. Ο ένας με τους συμμαθητές, η άλλη με τις προφητείες , ωραία ζωή, με την ψυχαγωγία της, με τα απρόοπτά της ,με τις εναλλαγές της και με τα …ψέματά της.
-Αυτά -λέει ο Λαυρέντης- είναι το αλατοπίπερο της συζυγικής ευτυχίας
-Μωρέ ναι. Όσο την απατάς εσύ έχει καλώς. Αλλά αν σε απατάει αυτή τι γίνεται ;
Ο άντρας είναι πολυγαμικό ζώο –μπαίνει στην κουβέντα ο δάσκαλος της παρέας. Δεν υπολογίζεται απάτη.
Για το …ζώο δεν έχει κανείς αντίρρηση.Είναι. Για το πολυγαμικό όμως για ρώτα τη γυναίκα σου, να δούμε τη λέει και μετά τα κουβεντιάζουμε.!!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-06-07T11:46:00.001-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΣΤΟ ΦΑΣΚΕΛΟ

Σε ανακοίνωση που εξεδόθη μετά τη συνεδρίαση του Γαλλικού Υπουργικού συμβουλίου αναφέρεται ότι ο Γάλλος Πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ ντ Εστέν ετόνισε ότι « η είσοδος της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή κοινότητα θα ενισχύσει την ακτινοβολία και την πολιτιστική επιρροή της Ευρώπης καθώς και το δημοκρατικό ιδεώδες που εμπνέει τις Ευρωπαϊκές χώρες» Αυτά τον Απρίλιο του 1979
Ύστερα από 32 χρόνια, ο ίδιος, ο άλλοτε φίλος της Ελλάδος, Ζισκάρ ντ Εστέν (υπέρμαχος της άποψης ότι πρέπει να επιβάλλονται αυστηρότερες και ταχύτερες κυρώσεις εις βάρος των χωρών με μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και χρέος. Εcofin 15-3-2011) είπε: Αφήστε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει. «Τα κράτη που αποτυγχάνουν στη διαχείριση των οικονομιών τους, πρέπει να αναλαμβάνουν το κόστος, ακριβώς όπως και οι επιχειρήσεις . Εφόσον μια χώρα δεν μπορεί να επαναφέρει σε ισορροπία τα οικονομικά της τότε θα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη και να προχωρήσει σε υποτίμηση του νομίσματός της .Αυτό θα ήταν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΓΙ` ΑΥΤΗ, αλλά όχι για την υπόλοιπη Ευρωζώνη » Μάιος του 2011
Φυσικά την ίδια ώρα, οι διάφοροι πρόεδροι και αξιωματούχοι της
Ε.Ε, ζουν και προκαλούν με τη χλιδάτη και υπερπολυτελή ζωή και τα ταξίδια τους , με έξοδα των διαφόρων οργανισμών των οποίων ηγούνται: Βλέπε έργα και ημέρες του Εμανουέλ Μπαρόζο για τα οποία βοά με πρωτοσέλιδα όλη η Ευρώπη
Ανάμεσα στο χειροκρότημα του 1979 και το φάσκελο του 2011 μεσολάβησαν 32 χρόνια. Ούτε η…ακτινοβολία μας , ούτε η πολιτιστική μας επιρροή ούτε η προγονικές μας παρακαταθήκες τους ,ούτε τα δημοκρατικά μας ιδεώδη ( από Κλεισθένη -508 π.X,) και που θα ενέπνεαν τους Ευρωπαίους εταίρους μας, κατόρθωσαν να μας σώσουν.
Παρά την αίγλη του Παρθενώνα ή του Ολυμπιακού ιδεώδους ή των φιλοσοφικών σχολών της αρχαίας Αθήνας, εξακολουθούμε να είμαστε πιστοί μαθητές της σχολής Καραγκιόζη ή του καρπαζοεισπράκτορα Χατζηαβάτη.
Όσοι πρόλαβαν την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία θα θυμούνται τον τρόπο που κοροϊδεύαμε τους Αμερικανούς ναύτες με τα δολάρια που τους τα εξαργυρώναμε για δίφραγκα .Είναι Αμερικανάκι σήμαινε πως ήταν αφελής ή μάλλον κορόιδο. Όταν μάλιστα προσπαθούσε κάποιος να μας ξεγελάσει λέγαμε : Για Αμερικανάκι με πέρασες ;
Το ίδιο και με τους Τούρκους :Μπουνταλάδες τους ανεβάζαμε , μπουνταλάδες τους κατεβάζαμε. Τελικά η ιστορία απέδειξε πως οι μπουνταλάδες είμαστε εμείς και όχι αυτοί .
Κατά την ανάλυση του Αυστριακού Υπουργού οικονομικών, παρά τους αφορισμούς και τις φοβέρες για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, σε τελευταία ανάλυση η Ευρώπη είναι κερδισμένη, διότι απομυζά υπέρογκους τόκους που κανονικά έχουν προ πολλού υπερκεράσει το κεφάλαιο κατά την τακτική των τοκογλύφων δανειστών μας που δεν έχει τέλος, Οι τράπεζες της Ευρώπης έχουν γεμίσει από τα Δις των Ελλήνων που τα εξάγουν για να τα εξασφαλίσουν και τα εκμεταλλεύονται οι Ευρωπαίοι .Οι διάφοροι οίκοι που υποβαθμίζουν κάθε τόσο τα Ελληνικά ομόλογα, στην πραγματικότητα βοηθούν να αγοραστούν από κερδοσκόπους, για ένα κομμάτι ψωμί Άλλωστε ούτε η Γερμανία πλήρωσε το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις συμψηφίζοντάς τα με την μεταναστευτική πολιτική, η οποία όμως, σε ρεαλιστική ανάλυση, βοήθησε την ίδια τη Γερμανία να ξαναχτιστεί και τα εργοστάσιά της να κινηθούν, με τα φτηνά εργατικά χέρια των μεταναστών
Όσο για μας, 36 χρόνια από την μεταπολίτευση, η περίφημη δημοκρατία μας, απεδείχθη αδύναμη να αντιδράσει στην αρπαχτή μερικών, οι οποίοι ζουν εις βάρος των αφελών και που κανείς τους δεν πάει φυλακή , κανείς τους δεν ντρέπεται, αλλά κυκλοφορούν άνετοι και ωραίοι και όχι μόνο, αλλά μας θεωρούν και συνυπεύθυνους :Μαζί τα φάγαμε !!!
Φυσικά δεν είμαστε υπέρ του προπηλακισμού των βουλευτών. Άπαγε της βλασφημίας. Ούτε διατείνεται κανείς ότι καλοί- κακοί όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Από το σημείο όμως αυτό, μέχρι του να εγκαλούν αυτοί, τους υβριστές τους, αντί να τηρούν αιδήμονα σιωπή ,πάει πολύ. Το δικαστήριο για όσους βρίζουν, χλευάζουν, προπηλακίζουν, το στήνουμε εμείς πρώτοι, αποδοκιμάζοντες τέτοιες ενέργειες. Αυτοί δεν είναι σε θέση να καταδικάζουν γιατί ως γνωστόν. Ένοχος , ένοχον ου ποιεί.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-05-31T10:27:00.000-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΔΑΝΕΙΚΑ …ΚΙ ΑΓΥΡΙΣΤΑ

Μας αρέσει ή όχι ζούμε κάτω από την πίεση του περίφημου μνημονίου με το οποίο το Δ.Ν.Τ και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προσπαθούν όχι βέβαια να συμμορφώσουν το οικονομικό χάος που έχει απαξιώσει την πολιτική ζωή της Ελλάδος , αλλά να εξασφαλίσουν τα λεφτά που μας δανείζουν με το αζημίωτο, όπως παλαιά με την αλίστου μνήμης Δ.Ο.Ε-( Δηλαδή την είσπραξη εκ μέρους των δανειστών μας των φόρων από τα σπίρτα, τράπουλες ,τσιγαρόχαρτο, αλάτι, πετρέλαιο σμυρίδα Νάξου)
Αξίζει για την επικαιρότητα, να κάνουμε μια αναδρομή στα δάνεια που πήρε η Ελλάδα από την εποχή της ανεξαρτησίας και τα οποία εγκλώβισαν από τότε, την οικονομική μας ζωή. Το πώς τα καταφέρνουμε κάθε φορά να επιζούμε είναι μια άλλη ιστορία. Απόγονοι του Καραγκιόζη είμαστε .Αλίμονο να μη τα καταφέρναμε.
Το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας το πήραμε το 1824 το οποίο είχε ονομαστική αξία 800.000 στερλίνες από τις οποίες έφτασαν στα χέρια μας μόνο 308.000 και πολεμοφόδια 11.900 στερλίνες.
Αναλαμβάνοντας το 1825 ο Ζαϊμης στο ταμείο υπήρχαν μόνο 16 γρόσια ούτε μία λίρα . Από τότε !!!
Το δεύτερο δάνειο το 1825 είχε ονομαστική αξία 2.000.000 από τις οποίες έφτασαν στα χέρια μας μόλις 529.000 καθώς από το αρχικό ποσό κρατήθηκαν διάφορα ποσά για τόκους – έξοδα- μεσιτικά( και μίζες βέβαια. Αμφιβάλλετε;) και εξόφληση μέρους προηγουμένου δανείου (Πηγή : Τάσος Ηλιαδάκης)
Από τις υπόλοιπες 529.000 εστάλησαν στην Αμερική 156.000 για να κατασκευαστούν δύο ατμοκίνητες φρεγάτες και 126.000 στην Αγγλία για 6 ατμοκίνητα πλοία. Ακόμη ποσό 137.000 για μισθοδοσία του ναυάρχου Κόχραν (με το αζημίωτο ο ναύαρχος ε;)και υπόλοιπο 190.000 για τον εμφύλιο σπαραγμό που μας έδερνε από τότε, την ώρα που ο Ιμπραήμ έφτανε ανενόχλητος στην Πελοπόννησο και εμείς βγάζαμε τα μάτια μας.
Οι ιστορικοί, μάλιστα, θεωρούν ότι το δάνειο, ήταν ένα από τα αίτια για τον εμφύλιο ,γιατί κάθε κόμμα σπαταλούσε υπέρ αυτού σε εξαγορά βουλευτών –ψηφοφόρων-διορισμούς και μισθοδοσία κυρίως στρατιωτικών σε σημείο ώστε να έχει η Ελλάδα 12.000 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς για 20.000 στρατιώτες. Λέγεται ότι ο Γκούρας δήλωνε μισθοδοσία 12.000 στρατιωτών ενώ είχε μόνο.3.000 !!!(πηγή Παπατσώνης)
Από αυτό και η λαϊκή ρήση : Ο καπετάν ένας !
Για να σωθεί ο Μεσολόγγι δεν απομείνανε παρά μόνο 20.000.(Παπαρηγόπουλος)

Είναι η εποχή που η Ελλάδα ονομάσθηκε… Ψωροκώσταινα !!!
Δεν είναι απίθανο ότι και η ναυμαχία του Ναυαρίνου τον Οκτώβρη του 1827 που η επανάσταση φαινότανε να καταρρέει, δεν έγινε από φιλελληνισμό και μόνο, αλλά γιατί με τη διάλυση του Ελληνικού κράτους οι Αγγλογάλλοι θα χάνανε τα λεφτά που μας είχαν δανείσει (Γι αυτό λέμε, ότι και σήμερα, δεν συμφέρει να μας αφήσουν να βουλιάξουμε. Μας κρατάνε για το δικό τους συμφέρον)
Επί Όθωνος οι τρεις Μ. Δυνάμεις εγγυήθηκαν 60 εκατομ. Γαλ. Φράγκα σε τρεις δόσεις από τις οποίες πήραμε μόνο τις δύο τα 40.Τα υπόλοιπα ουδέποτε δόθηκαν Αλλά και από τα 40.εκατ. τα μισά κρατηθήκαν από τους δανειστές για προεξόφληση τόκων –μεσιτικά – (κάποιοι πήραν και τo… δώρο τους) και το υπόλοιπο σπαταλήθηκε σε μισθοδοσίες και έξοδα των Βαυαρών. Είχαμε να ταϊσουμε κι αυτούς βάσει…μνημονίου όπως γίνεται καλή ώρα με τη Τρόικα τώρα που κάθονται τρων και πίνουν και τη φτώχεια φοβερίζουν. Θα πείτε ότι αυτοί είναι μόνο τρεις.. Αμ δε. Υπάρχουν γύρω τους ένα σωρό στελέχοι τραπεζών και σύμβουλοι… πολυφαγάδες !
Τελικά στο τέλος της Οθωνικής περιόδου χρωστούσαμε τριπλάσια από εκείνα που είχαμε πάρει. Είμαστε …ατσίδες!
Επί Τρικούπη συνήφθησαν εφτά δάνεια με ληστρικούς όρους έως την τραγική ομολογία του :Κύριοι δυστυχώς επτωχεύσαμεν.( Για την ιστορία η ακριβής φράση ήταν : Κύριοι αδυνατούμε να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας )
Από εκεί και πέρα πήραμε κατά σειρά το 1879, 60 εκατ. Γαλλικά φράγκα – Το 1881, 120 εκατ .-το 1884, 100 εκατ.-το 1887, 135 εκατ.- το 1889, 155 εκατ. και το 1890, 89 εκτ. για την κατασκευή του σιδηροδρόμου Πειραιά – Λάρισας .Τα περισσότερα από την τράπεζα Κων/πολεως του Ανδρέα Συγγρού ο οποίος ήλεγχε και τις εταιρείες που είχαν αναλάβει τα έργα και με επιτόκια που εκυμαίνοντο μεταξύ 5,5% -8,5% !!!
Όπως έλεγε ο συγχωρεμένος , κανείς δε σε δανείζει αν δεν έχει συμφέρον να το κάνει .Ψέματα ;
Πάντως από το συνολικό ποσό των 643 εκατ. Χρυσών Γαλ φράγκων θα εισπράξαμε μόνο τα 443 εκατ. ενώ για τοκοχρεωλύσια καταβλήθηκαν 455 εκατ. Δηλαδή περισσότερα από αυτά που πήραμε.
Μοιραία η χρεοκοπία. Η ιστορία όμως τραβάει πολύ μακριά .
Γι αυτό την άλλη Δευτέρα η συνέχεια
Σταύρος Ιντζεγιαννης

2011-05-30T13:59:00.000-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
LOS INDIGNADOS

Εξαπλώνεται με μορφή επιδημίας, το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών που συγκεντρώνονται στις πλατείες σε μια ειρηνική και ακηδεμόνευτη χωρίς το κομματικό καπέλωμα-συγκέντρωση, διαμαρτυρόμενοι όχι μόνο για τα εξοντωτικά κυβερνητικά μέτρα αλλά και κατά της πολιτικής και των πολιτικών συλλήβδην που οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι λαοί επιλέγοντας μια νέα μορφή διαμαρτυρίας, διαδηλώνουν μαζικά σε όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου εκφράζοντας την άποψη -των νέων κυρίως -για το πολιτικό σύστημα που παραπαίοντας μεταξύ ενός αποτυχημένου σοσιαλισμού κι ενός ανάλγητου καπιταλισμού δημιουργεί ολοένα και περισσότερο εξαθλιωμένους πολίτες χωρίς ελπίδα μιας καλύτερης ημέρας.
Η αγανάκτηση μοιάζει καζάνι που βράζει με άγνωστο μέχρι αυτή τη στιγμή, το αν και το πότε το καπάκι θα εκτιναχθεί και με ποιόν τρόπο. Η πείνα και η ανέχεια μαζί με την ανεργία και την ανασφάλεια είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι.
Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η κατάσταση ελέγχεται από τους ίδιους τους συγκεντρωμένους, δε σημαίνει ότι αυτές οι χιλιάδες του λαού θα μένουν για πολύ καιρό ειρηνικά συγκεντρωμένες. Ο Θεός να βάλλει το χέρι του, γιατί μια σπίθα, ένα σύνθημα, μια ανεξέλεγκτη κραυγή, αρκεί για να ανάψει η δυναμίτιδα. Να εκραγεί η αγανάκτηση.
Η αγανάκτηση υπάρχει για πολλά πράγματα και σε πολλές μορφές από την πολιτική έως το Σούπερ μάρκετ και τις λαϊκές αγορές. Από τα έδρανα της βουλής μέχρι τα τηλεοπτικά κανάλια. Από τα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου έως τα φαρμακεία που μένουν απλήρωτα και από τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ που περιμένουν δυο μήνες για καρδιολογικές εξετάσεις έως τα ποδοσφαιρικά γήπεδα και ακόμη έως και αυτή τη συζυγική κρεβατοκάμαρα.
Αυτός : Πάλι θα μας έρθει η μάνα σου; Τα Χριστούγεννα την είχαμε και κάθισε ολόκληρη βδομάδα, τι θέλει κι έρχεται κάθε τρεις και λίγο
Αυτή : Αμάν ρε Χριστόφορε, θα σου βγουν τα μάτια με το ντεκολτέ αυτής της χαζοβιόλας απέναντι που τα έβγαλε όλα έξω, σα δε ντρέπεται που δεν άφησε σιλικόνι για σιλικόνι!!!
Η αγανάκτηση κυκλοφορεί πιο έντονη στην αγορά: Πάλι ακρίβυνε η φέτα. Ούτε μπρόκολο δεν μπορεί να αγοράσεις πια.
Σκέψου να αυξηθεί και ο Φ.Π.Α και σου κόβουν και το επίδομα!
Αγανακτισμένοι όμως και οι επαγγελματίες που γίνονται αποδέκτες της μείωσης του αγοραστικού δυναμικού : Μας γονάτισαν τα μέτρα. Από λουκέτο σε λουκέτο πάμε. Άλλοι τα φάγανε εμείς τα πληρώνουμε !!!
Φυσικά και στα γήπεδα, ακόμη χειρότερα. Μόνο που εκεί η αγανάκτηση των φιλάθλων είναι διαχρονική . Τον Ιούνιο του 1962 παίζοντας το τελικό του κυπέλου μεταξύ των « αιωνίων » ο Ελβετός διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει τον αγώνα στο 100ο λεπτό της παράτασης λόγω σκότους. Αγανακτισμένος ο κόσμος νομίζοντας ότι ο αγώνας ήταν σικέ όρμισε στο γήπεδο να λυντσάρει τον διαιτητή .Ο αγώνας διακόπηκε οριστικά αλλά χωρίς να ορισθεί επαναληπτικός. Έτσι το 1962 δεν είχαμε κυπελλούχο!!!
Φοβερή δύναμη η αγανάκτηση του κόσμου ιδιαίτερα όταν αφορά το επίπεδο διαβίωσής του .Το 532 σημειώθηκε « η στάση του Νϊκα » όταν αρχίζοντας από αφορμή τη διαμάχη για τις αρματοδρομείες μεταξύ Πρασίνων και Βένετων (αθλητισμός και εδώ, με τους έξαλλους και ανεξέλεγκτους οπαδούς) κατέληξε σε διαμαρτυρία κατά της φορολογικής πολιτικής του Ιουστινιανού με αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί το πλήθος στον ιππόδρομο ζητώντας την αποπομπή των Υπουργών οικονομικών Ιωάννη του Καπαδόκη και του Τριβωνιανού . Αποτέλεσμα ήταν οι ταραχές να επεκταθούν με σύνθημα ΝΊΚΑ –ΝΙΚΑ (Λαέ ΝΙΚΑ) και εκεί στον ιππόδρομο λέει η ιστορία εσφάγησαν από την κρατική φρουρά 30.000. Ο αριθμός είναι μάλλον υπερβολικός, αλλά οπωδήποτε ήταν μεγάλος.
Όλα αυτά όμως είναι απλά πταίσματα, μπροστά στην συζυγική αγανάκτηση . Άνεργος ο Τρύφων, άφηνε δεν άφηνε 20 ευρώ να περάσουν βδομάδα. Αλλά παραδόξως καλότρωγε .Τη μία μέρα μπριζόλες, την άλλη τσιπούρες την παράλλη παϊδάκια .Καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ,αλλά μια που έτρωγε , χόρταινε, έκανε το κορόιδο. Ώσπου ξαφνικά το μενού γύρισε στη φακή, Δε μίλησε τη μια μέρα ,αλλά την άλλη φασόλια , τη τρίτη μπρόκολα, έβαλε τις φωνές καταγανακτισμένος.
-«Βρε γυναίκα είναι φαγητό για κερατά αυτό, εμ` απατημένος , εμ νηστικός »!!!
Κάπως έτσι και με τη σημερινή κατάσταση, όπου ο λαός ,διαμαρτύρεται αγανακτησμένος : Και μας κατάκλεψαν και μας αφήνουν και νηστικούς !!!
Αντέχεται;
Στ Ιντζεγιαννης

2011-05-24T10:01:00.000-07:00

Εν κατακλείδι
ΒΑΣΙΚΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ

Α ρε παλιομισοφόρια τι τραβάν για σας τ` αγόρια !
- Άφρον.. άφρον !
-Η Εύα με εξαπάτησε Κύριε
Ήθελές τα έπαθές τα –λέει ο λαός με τη δική του σοφία
Με χειροπέδες, ένα θλιβερό ανθρωπάκι, ο άλλοτε ισχυρός του Δ.Ν.Τ που με ένα του ναι ή όχι ανεβοκατέβαζε χρηματιστήρια. Η ειρωνεία : Κατηγορούσε άλλους πως δεν μπορούν να βάλουμε τάξη στα οικονομικά τους ποιός ; αυτός που δεν μπορούσε να βάλλει σε τάξη το…σώβρακό του Καθ` υποτροπήν μάλιστα και όχι μόνο άπαξ…αλλά δίπαξ, τρίπαξ!!!
Δεν δικάζουμε και δεν καταδικάζουμε κανέναν. Δε στήνουμε δικαστήριο. Απλώς προβληματιζόμαστε .Ποιοι κυβερνάνε τον κόσμο !!!
Και δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος. Κάθε τόσο, κάποιος επώνυμος από αυτούς που μας κουνάνε το δάχτυλο και τρέμουμε , απασχολεί την κοινή γνώμη με τα καμώματά του.
Πριν χρόνια ο «πλανητάρχης»!!! κατηγορήθηκε για έλλειμμα ηθικών αντιστάσεων ( η πιο κομψή έκφραση που μπορώ να βρω) Θυμάστε τι κρότο είχε κάνει. Μέχρι και το φόρεμα της Λεβύνσκι είχε κάνει σημαία του ο Λευκός Οίκος ( « λευκός » τρόπος του λέγειν. Απ` έξω κούκλα από μέσα πανούκλα) Φυσικά…ζήτησε «συγνώμην !!!» και ούτε γάτος ούτε ζημιά. Ούτε τη γυναίκα του ενόχλησε. Εξακολούθησε να κουμαντάρει και όχι μόνο τη χώρα του, αλλά να επηρεάζει κατά κάποιον τρόπο και τις τύχες των άλλων λαών κι ας μη μπορούσε να κυβερνήσει ούτε τα πάθη του. Βλέπετε η ηθική της εξουσίας δεν έχει σχέση με τη ηθική της κρεβατοκάμαρας.
Χρόνια τώρα πρωθυπουργός γειτονικής χώρας απασχολεί τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με τις βίλες οργίων και τα σκάνδαλά του χωρίς και να συγκινεί κανέναν στη χώρα του και μάλιστα επαίρεται-όπως τον είδαμε προ ημερών στη τηλεόραση- για τα ερωτικά του κατορθώματα. Αλλά και στη Γαλλία αν θυμάστε ο προβεβλημένος σοσιαλιστής πρόεδρος –συχωρεμένος πια –απεκαλύφθη μετά το θάνατό του ότι είχε διπλή ερωτική ζωή και είχε και εξώγαμο τέκνο. Και στη γηραιά Αλβιώνα, κάθε τόσο, κάποιος υπουργός συλλαμβάνεται να …ατακτεί, όμοιος- ομοίω. Για θυμηθείτε τον Προφιούμο με την Κριστίν Κίλερ
Και αυτοί οι άνθρωποι που δεν μπορούν να επιβληθούν στις ορέξεις τους που δε σέβονται την οικογένειά τους, που δεν σκέπτονται το στρεβλό παράδειγμα που δίνουν στους άλλους, εννοούν να επιβάλουν τη θέλησή τους στο λαό τους, πιθανότατα και όλους εμάς, μια και η περιβόητη παγκοσμιοποίηση, μας δένει χειροπόδαρα με συγκοινωνούντα οικονομικά και πολιτικά ή στρατιωτικά συμφέροντα.
Κι όμως οι ίδιοι που δεν σέβονται το αξίωμά τους και τον νόμο που εκπροσωπούν, νομοθετούν, οριοθετούν και υπογραμμίζουν κανόνες ζωής για τους άλλους; Όχι σπάνια , καταδικάζουν με την υπογραφή τους ολόκληρους λαούς;
Δεν κρίνουμε τις πράξεις του προέδρου του Δ.Ν.Τ πολλώ μάλλον που όλη η ιστορία, κρύβει καθώς λένε, κάποιο παρασκήνιο ή κάποια πολιτικά παιγνίδια. Δεν αποκλείεται. «Το Βασικό Ένστικτο» χρησιμοποιήθηκε ανέκαθεν τόσο στην κατασκοπεία όσο και στην πολιτική .Οι δυνατοί έχουν τις αδυναμίες τους. Όλοι έχουν την Αχίλλειο πτέρνα τους .Αλλά και μόνο το γεγονός ότι διαπομπεύεται ένας άνθρωπος που αρκούσε να κουνήσει το δάχτυλό του για να στήσει στον τοίχο τις οικονομίες των άλλων, αρκεί για να προβληματίσει όλους μας .
Αυτοί είναι λοιπόν οι περίφημοι «Μεγάλοι»που τους σέρνει από τη μύτη το πάθος και το…λάθος τους ;
Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι – μου θυμίζει ο Ευαγγελικός λόγος. Έχουν εκατομμύρια λεφτά και δεν έχουν μιας πεντάρας αξιοπρέπεια. όσο για μυαλό, κουκούτσι κι εκείνο… μες στο παντελόνι τους
Προβληματισμένοι στεκόμαστε για τον ηθικό ξεπεσμό του Στρος Καν, για τον οποίο θα καταδικάζαμε τον τελευταίο συνάνθρωπό μας τον μη αναγνωρίσιμο , τον μη προβεβλημένο, τον ανθρωπάκο της καθημερινής βιοπάλης. Ούτε τα εκατομμύρια του ,ούτε το αξίωμά του τον έσωσε : Όπως έστρωσε κοιμάται – λέει ο λαός
Δε στήνουμε καρμανιόλες για κανέναν γιατί συνήθως φροντίζουν να τις στήσουν οι ίδιοι. Απλώς αναρωτιόμαστε .Αυτοί λοιπόν κυβερνάνε τον κόσμο; Θυμάστε τον Τσαγγανέα στο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»; Άνθρωποι- άνθρωποι, που είναι οι άνθρωποι;
- Ανθρωπίσκοι όλοι τους !
Σταυρος Ιντζεγιαννης

2011-05-18T12:43:00.001-07:00

Σχολιάζοντας βιβλία.

ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
- ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΛΌΓΙΟ-

Ένα οδοιπορικό στα χρόνια και τους χώρους του θεάτρου το «ΘΕΑΤΡΙΚΌ ΑΝΑΛΌΓΙΟ» της γνωστής φιλολόγου και θεατρολόγου ,κ. Χριστίνας Κόκκοτα .- Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πολύπλευρη και πολυεπίπεδη έρευνα - παρουσίαση και κριτική ανάλυση του θεατρικού χώρου με τους δραματουργούς, του ηθοποιούς, τις τάσεις, και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από χώρα σε χώρα και από θέατρο σε θέατρο.
Με συνοδοιπόρο την επιστημονική γνώση και την εμπειρία της, ξεναγεί τον αναγνώστη της στο χώρο του θεάτρου σε 290 σελίδες και σε 63 σταθμούς μελετώντας –κρίνοντας –παρουσιάζοντας τις διάφορες και διαφορετικές όψεις του θεάτρου από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Από τη μάσκα και τον συμβολισμό της μεταμφίεσης έως τον ηθοποιό και την ερμηνεία του και το ρεπερτόριο με τα κύρια στοιχεία του από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονή μας εποχή.
Ο αναγνώστης ξεναγείται στους χαρακτηριστικούς σταθμούς από το αρχαίο έως και του σύγχρονο θέατρο υπογραμμίζοντας ότι :Εκφραστικό μέσο δεν είναι μόνο η φωνή του ηθοποιού αλλά το σύνολο σώμα του και το οποίο με τη διπλή του υπόσταση ως σημαίνον και σημαινόμενο ανάγεται σε φορέα μηνυμάτων (σελ 25). μέχρι κάποια πρόσωπα του θεάτρου που άφησαν τη σφραγίδα τοις παρακαταθήκη για τους επερχόμενους.
Το αρχαίο θέατρο, με τη διάσταση πολιτική- φιλολογική σάτιρα του Αριστοφάνη (52) η Νεοελληνική αλλά και η Ευρωπαϊκή σκηνή αναλύονται στους κυριότερους σταθμούς των .Ο Μάριος Ποντίκας ( μάστορας του θεατρικού λόγου, βαθύς ανατόμος, της νεοελληνικής κοινωνίας ) αλλά και ο Διονυσιασμός του Λόρκα όπου απουσιάζει η «Ελπίδα για λύτρωση και ανάσταση στην κατά Λόρκα κάθαρση»106. και ο νεορομαντισμός του Εντμόν Ροστάν ή στον Στρίνμπεργκ όπου «Ο φόβος της θηλυκής κυριαρχίας στοιχειώνει ολάκερη τη δημιουργία του»σελ 117
Η κ. Κόκκοτα αναλύει με υπευθυνότητα τόσο την πολύπλευρη προσωπικότητα του δραματουργού όσο και του ηθοποιού από το αρχαίο θέατρο μέχρι τις μέρες μας .
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η 5η ενότητα όπου ο αναγνώστης παρακολουθεί μια περιδιάβαση από το Ιαπωνικό θέατρο Νο, στη θεατρική Αθήνα ή στο Πολωνικό θέατρο όπου στον πρόλογο του «Γάμου» του Γκόμπροβιτς «Οι άνθρωποι όταν είναι μαζί επιβάλλουν ο ένας στον άλλον τρόπους ύπαρξης, ομιλίας συμπεριφοράς…Ο καθένας παραμορφώνει τους άλλους ενώ ταυτόχρονα παραμορφώνεται απ` αυτούς»
Ακόμη μια σύντομη περιδιάβαση στη θεατρική Βιέννη «Μπερλίνερ Ανσαμπλ» η το «Πίκολο Τεάτρο»ή το Νεοϋορκέζικο “living thatre”που δίχασε και προκάλεσε το κοινό με το ετερόκλιτο ρεπερτόριό του (Στρίμπεργκ, Πιραντέλο, Αρτώ)
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις στην ενότητα ΣΤ για τη θεατρική πρωτοπορία όπου στη σελίδα 230 «Όχι λίγες φορές η πρωτοπορία μπορεί να εκφράζεται με την προκλητική ηθοποιία ή με την επιθυμία του δημιουργού να δοκιμαστεί η υπομονή των θεατών. Ακόμη και η ορθοφωνία και η βασική θεατρική αρχή ότι οι «ηθοποιοί πρέπει να ακούγονται με σαφήνεια»μπορεί σκόπιμα να αγνοηθεί και να χλευαστεί από το πρωτοποριακό θέατρο»
Να σημειωθεί η υπεύθυνη άποψή της - άποψη ειδικού- για το ρεπερτόριο του δικού μας ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ «Γιατί στο ρεπερτόριό του να μην υπάρχει ένα έργο του Ι. Καμπανέλλη. του Κορέ ή του Μουρσελά ,και των διασκεδαστικών του Τσιφόρου ή του Ψαθά» που έχουν- να προσθέσουμε εμείς εξασφαλισμένο κοινό και αποτελεί και απαίτηση του κοινού- αλλά και όπως γράφει η Κυρία Κόκκοτα «έτσι ώστε όχι απλώς να υπάρχει και να επιβιώνει αλλά να μετουσιώνεται σε μια τοπική παιδευτική εστία»
Προσωπικά πιστεύουμε ότι το ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ» της κ. Κόκκοτα πλήρωσε μιαν έλλειψη στη θεατρική μας παιδεία.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-05-18T12:41:00.001-07:00

ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΑΝΘΡΩΠΙΣΚΟΙ

Το γεγονός της σύλληψης του προέδρου του Δ.Ν.Τ για προβλήματα ηθικής τάξεως ξανάφερε τη συζήτηση στο ερώτημα : Ποιοι μας κυβερνάνε;
Κάθε τόσο, κάποιος προβεβλημένος, απασχολεί την κοινή γνώμη με τα καμώματά του που κάθε άλλο παρά συνιστούν και την προσωπικότητά του και τη θέση του και τον θώκο στον οποίο βρίσκονται.
Το προχθεσινό συμβάν που κάνει το γύρο του κόσμου, με τον πρόεδρο να οδηγείται με χειροπέδες για λόγους ανηθικότητας , προβληματίζει όλους μας. Και δεν είναι ο μόνος. Πριν χρόνια ο «πλανητάρχης»!!! κατηγορήθηκε για έλλειμμα ηθικών αντιστάσεων. Θυμάστε τι κρότο είχε κάνει. Αλλά…ζήτησε «συγνώμην !!!» και εξακολούθησε να άρχει και όχι μόνο τη χώρα του αλλά να επηρεάζει κατά κάποιον τρόπο και τις τύχες των άλλων λαών κι ας μη μπορούσε να κυβερνήσει ούτε τα πάθη του.
Χρόνια τώρα πρωθυπουργός γειτονικής χώρας απασχολεί τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με τα σκάνδαλά του χωρίς και να συγκινεί κανέναν στη χώρα του και μάλιστα επαίρεται-όπως τον είδαμε προ ημερών στη τηλεόραση- για τα ερωτικά του κατορθώματα. Αλλά και στη Γαλλία αν θυμάστε ο προβεβλημένος σοσιαλιστής πρόεδρος –συχωρεμένος πια –απεκαλύφθει μετά το θάνατό του ότι είχε διπλή ερωτική ζωή και είχε και εξώγαμο τέκνο. Και στη γηραιά Αλβιώνα, κάθε τόσο, κάποιος υπουργός συλλαμβάνεται να …ατακτεί, όμοιος ομοίω !!!
Και αυτοί οι άνθρωποι που δεν μπορούν να κυβερνήσουν τον εαυτό τους που δε σέβονται την οικογένειά τους, που δεν σκέπτονται το στρεβλό παράδειγμα που δίνουν στους άλλους, εννοούν να κυβερνούν το λαό τους πιθανότατα και όλους εμάς, μια και η περιβόητη παγκοσμιοποίηση, μας δένει χειροπόδαρα με αλληλοσυνενούμενα οικονομικά και πολιτικά ή στρατιωτικά συμφέροντα.
Με ποιο ηθικό έρεισμα οι ίδιοι που δεν σέβονται το αξίωμά τους και τον νόμο που εκπροσωπούν, νομοθετούν, οριοθετούν και υπογραμμίζουν κανόνες ζωής για τους άλλους; Πως γίνεται να καταδικάζουν με την υπογραφή τους ολόκληρους λαούς; Πριν χρόνια – γιατί να κρυβόμαστε; -και δικός μας, μάλλον άτακτος, αποποινικοποίησε τη μοιχεία, δίνοντας άφεση εκ προοιμίου σε όλους τους μελλοντικά μοιχούς κατά το
«Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώστε» που λέει ο λαός μας. Σοφός ο λόγος του!
Δεν είμαστε κριτές των πράξεων του προέδρου του Δ.Ν.Τ .Ούτε να καταδικάσουμε ή να αθωώσουμε .Δε στήνουμε δικαστήριο πολλώ μάλλον που όλη η ιστορία, κρύβει καθώς λένε, κάποιο παρασκήνιο ή κάποια πολιτικά παιγνίδια. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι διασύρεται ένας άνθρωπος που κουνάει το δάχτυλό του και ανεβοκατεβάζει την οικονομία των άλλων με ένα ναι ή με ένα όχι, αρκεί για να προβληματίζει όλους μας .
Ποιοι κυβερνάνε επιτέλους τον κόσμο; Αυτοί που δεν μπορούν να κυβερνήσουν τας πάθη τους ;Αυτοί που κατεβαίνουν στο επίπεδο του οποιουδήποτε ανίκανου και μωρού; Αυτοί που δε διαθέτουν το ελάχιστο ίχνος αξιοπρέπειας . Με ποιο θράσος αυτοί που ίσως ντρέπονται – ΑΝ ντρέπονται!!!- να αντικρίσουν τα παιδιά τους θα αντικρίσουν τον λαό που εκπροσωπούν;
Προβληματισμένοι στεκόμαστε μπρος στον απύθμενο ηθικό ξεπεσμό για τον οποίο θα καταδικάζαμε τον τελευταίο συνάνθρωπό μας τον μη αναγνωρίσιμο , τον μη προβεβλημένο, τον ανθρωπάκο της καθημερινής βιοπάλης.
Δε στήνουμε στον τοίχο κανέναν. Απλώς ρωτάμε .Αυτοί μας κυβερνάνε; Αυτοί ζητάνε από μας συνέπεια και υπακοή στους νόμους ,Αυτοί που δεν μπορούν να χαλιναγωγήσουν τα πάθη τους, κυβερνάνε τον κόσμο ; και μετά αναρωτιόμαστε γιατί βαίνουμε στην καταστροφή. Άμυαλός ο βοσκός χαμένο το κοπάδι –Σοφία λαού.
Ε ανθρωπίσκοι- ανθρωπίσκοι !!!
Σταυρος

2011-05-12T00:04:00.000-07:00

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΠΟΛΥΕΔΡΟ-9-5-2011

ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
-Στην αεροπορία -

Λένε πως όταν συναντιούνται μετά από χρόνια παλιές φίλες μιλάνε για τους γυμνασιακούς έρωτές τους . Όταν συναντιόμαστε παλιοί φίλοι μιλάμε για το στρατιωτική μας ζωή..
Αυτό και μόνο δείχνει πόσο καθοριστική για τη ζωή μας στάθηκε η στρατιωτική μας θητεία .Μια περίοδος που μπορεί να μην είναι σημαντική από την άποψη της βιοποριστικής μας καριέρας-ίσως να είναι και ανασταλτική σε πολλές περιπτώσεις- ωστόσο σημάδεψε τη ζωή μας έτσι, που χρόνια μετά, θυμόμαστε πρόσωπα και πράγματα από αυτή την περίοδο.

Και πράγματι ο στρατός είναι ένα κομβικό σημείο για εφέδρους και μονίμους ακόμη, όπου υπάρχει μια έντονη και σε κάθε παράμετρο αλλαγή της μέχρι τότε ζωής μας. Μια απότομη αλλαγή που ανατρέπει συνήθειες και σχέδια .Σα να σε πετάνε στο πέλαγος χωρίς να ξέρεις κολύμπι και κολυμπάς για να σωθείς. Μια δοκιμασία –δυσάρεστη στην αρχή μέχρι που να βλαστημάς την ώρα που γεννήθηκες -αλλά ιδιαίτερα ευχάριστη σαν ανάμνηση.Ο στρατός είναι μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, με τη φιλοσοφία της με τους κανόνες της με τον τρόπο συμπεριφοράς ακόμη και με τη γλώσσα της.; Ένας κόσμος ολόκληρος που ζει και κινείται μέσα στο δίπτυχο- καθώς σωστά αναφέρει ο συγγραφέας – ιεραρχία –πειθαρχία . Και φυσικά για τους εφέδρους μια παρένθεση - παλιά τράβαγε δυο και τρία χρόνια- ενώ για τους μονίμους είναι μια καριέρα βιοποριστική όπως όλες οι βιοποριστικές εργασίες, αλλά που όμως διατηρεί την ένστολη ιδιαιτερότητά της. Για τους ιπτάμενους ακόμη περισσότερη, αφού το να πετάς δεν είναι μια συνηθισμένη υπηρεσία. Έχει τη χαρά καθώς γράφουν οι αεροπόροι – στο βιβλίο που παρουσιάζουμε- να νοιώθεις απελευθερωμένος αλλά…έχει και τους κινδύνους της.

Η συγγραφή καταχωρείται σε δύο ενότητες , η πρώτη – 7 κεφάλαια που αναφέρονται συνοπτικά στην ιστορία της αεροπορίας-και η δεύτερη 30 κεφάλαια όπου καταχωρείται μεμαρτυρημένα από τα γραπτά των αεροπόρων , εφέδρων και μονίμων ή ζωή και η γλώσσα στην αεροπορική βάση και στις μονάδες. Μαρτυρίες καταχωρημένες άλλες σε βιβλία αεροπόρων, άλλες σε ημερολογιακές καταγραφές ή σε εφημερίδες της εποχής κι άλλες σε προφορικές αναμνήσεις που συνέλλεξε ο συγγραφέας κινούμενος δίκην ρεπόρτερ, μα πάντα με τη διάθεση, να διασωθούν στον χρόνο από αυτόν τον ιδιότυπο συλλέκτη αναμνήσεων. Τον Κώστα Αθανασόπουλο.
Είναι η πέμπτη μελέτη που μας δίνει ο κ. Αθανασόπουλος -μέρος μιας τριλογίας –στρατός ναυτικό, αεροπορία - όπου μελετάται η ζωή και η γλώσσα του στρατού ξηράς, θαλάσσης και αέρος.

Ο συγγραφέας ακολουθεί τη μεθοδικότητα του αρχαιολόγου ο οποίος ψηφίδα , ψηφίδα προσπαθεί να αποκαλύψει και να συγκολλήσει - να συμπληρώσει το εύρημα του ώστε να ολοκληρωθεί η εικόνα.

Στο πρώτο κεφάλαιο που λειτουργεί σαν πλαίσιο της όλης μελέτης και που μπορεί να θεωρηθεί εισαγωγικό δίνονται γενικές πληροφορίες για την ιστορία της αεροπορίας και του αεροπλάνου , ενώ στο δεύτερο μέρος η μεθοδικότητα του συγγραφέα – συλλέκτη- μελετητή, γραπτών και προφορικών αναμνήσεων μας βάζει μέσα στην αεροπορική βάση με τις ιδιαιτερότητες και τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ αξιωματικών και σμηνιτών ή ακόμη από βάση σε βάση και από εποχή σε εποχή.

Ένας κόσμος ολόκληρος που αποκαλύπτεται σαν μια πανοραμική ταινία στην οποία καθένας από μας αναγνωρίζει κάτι από τη δική του στρατιωτική ζωή. Αυτό το πελώριο σχολείο ή αν θέλετε αυτή την μαγική μηχανή που σε παίρνει παιδί για να σε αποδώσει άντρα.

Το να συλλέξεις προφορικής ή γραπτές μαρτυρίες ή να διαβάσεις δεκάδες βιβλία που ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό σίγουρα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.

Μέσα από τη σωρεία των μαρτυριών, το να διαλέξεις το ουσιώδες , το ενδιαφέρον και κυρίως εκείνο που αξίζει να διασωθεί στο χρόνο –θα έλεγα ακόμη και να μείνει σαν εργαλείο, για επόμενους μελετητές δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο.. Χρειάζεται γνώση, εμπειρία, αλλά και τεχνική ώστε όλο αυτό το υλικό αναμνήσεων να γίνει τελικά ένα λογοτέχνημα. Αυτό που παρουσιάζουμε σήμερα. Ένα βιβλίο που διαβάζεται άνετα, ευχάριστα διατηρώντας την επαφή με τον αναγνώστη αμείωτη από την αρχή ως το τέλος. Μία σωρεία τεκμηρίων, επεισοδίων και ανεκδότων που σε προκαλούν να διαβάσεις τη συνέχεια και που χωρίς να χάνουν το ενδιαφέρον τους ,σου γεννά συχνά μιαν ιλαρή διάθεση. Το σοβαρό μαζί και το ευτράπελο.. Εξ άλλου το γεγονός ότι απαρτίζεται από αυτοτελή κεφάλαια διευκολύνει την ανάγνωση χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη.
Όλα αυτά είναι αυτό που λέμε το ύφος του συγγραφέα !

Στην πρώτη ενότητα που αφορά την περίοδο έως το 1940 ιστορείται μέσα από γραπτά κείμενα (Ηλίας Καρταμαλάκης Η γενιά των Ικάρων- Δ .Κωταντούλας Οδοιπορικό στα χρόνια εκείνα-. ) η πρώτη περίοδος της Ελληνικής αεροπορίας. Τα πρώτα βήματα και οι πρώτες προσπάθειες να δημιουργήσει και η Ελλάδα τη δική της αεροπορική δύναμη και η οποία μάλιστα πρόλαβε και να δράσει ως επιθετικό όπλο κατά των Ιταλών ενώ η δεύτερη περίοδος 1941-2006 όπου καταχωρούνται αποσπάσματα κυρίως από τα βιβλία των –Σαράντος Αποστολίδης .Ένας αεροπόρος θυμάται –Χρ.Φακίνος .Μεταξύ ουρανού και γης και Πετώντας -Χρ.Παληκαρίδης .Μια ζωή επ ώμου και άλλων αποσπασματικά .

Η πρώτη ενότητα χωρίζεται σε δύο εποχές. Η μία από τους μυθολογικούς χρόνους έως τους ιστορικούς .(Ερμής με τα φτερωτά του σαντάλια. Ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος με τα κερένια φτερά . ο Φρίξος και η Έλλη κ.α)-Η δεύτερη από τους ιστορικούς έως το 1940 όπου ιστορούνται αφ ενός οι πρώτες προσπάθειες του ανθρώπου να πετάξει ( Αδελφοί Μογκολφιέροι, αδελφοί Ράιτ Φον Ζέπελιν κα.α ) αφ` ετέρου δε μέσα από γραπτά κείμενα η πρώτη περίοδος της Ελληνικής αεροπορίας.

Από καθαρά ιστορική άποψη, για όσους ενδιαφέρονται όχι μόνο να διαβάσουν επιδερμικά –αν επιτρέπεται ο όρος –την ιστορική μελέτη του Κώστα Αθανασόπουλου αλλά ψάχνουν να μάθουν , να σπουδάσουν κατά κάποιον τρόπο το θέμα της Ελληνικής Αεροπορίας στα πρώτα της χρόνια το πρώτο αυτό μέρος έχει ιδιαίτερη σπουδαιότητα.

Στη δεύτερη ενότητα που αφορά την Αεροπορία στα χρόνια από το 1940 και εντεύθεν το ενδιαφέρον μετατοπίζεται σε μια πιο λογοτεχνική και ευχάριστα αναγνώσιμη περίοδο. Μια περίοδο που πολλοί έζησαν στις αεροπορικές βάσεις και έτσι το ενδιαφέρον δεν είναι απλά το πώς και τι μέσα στις αεροπορικές βάσεις αλλά κυρίως και οι αναγωγές σε όλα αυτά που έζησαν είτε στην αεροπορία είτε στους στρατώνες πεζικού μια και καθώς ξέρουμε λίγο πολύ ο στρατός σε όλα τα όπλα τουλάχιστον στη βασική εκπαίδευση είχε κοινά σημεία

Στο πρώτο αυτό μέρος τα ονόματα των πρώτων αεροπόρων μας καθώς και τα ανδραγαθήματα, τα ακροβατικά , αλλά και ο φόβος της πρώτης πτήσης είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα και προκαλούν, ερεθίζουν τον αναγνώστη να διαβάσει τη συνέχεια

Όπως σημειώνει ο ε.α σμήναρχος Χ. Φακίνος Την εποχή εκείνη (1950) το όπλο της αεροπορίας φάνταζε εξωπραγματικό και αφάνταστα απλησίαστο. Και μόνο που ανέφερες ότι θα τολμούσες να υπηρετήσεις και μάλιστα σαν ιπτάμενος αυτόματα περνούσες στον χώρο των παλαβών και επειδή η παλαβομάρα είναι συνυφασμένη και με τον κίνδυνο η συγκατάβαση των γονέων ήταν απαραίτητη Μάχες δινότανε μεταξύ γονέων και αρσενικών επιγόνων γι αυτή τη συγκατάθεση.

Στην δεύτερη ενότητα που εκτείνεται στις 190 από τις 242 συνολικά σελίδες , ο αναγνώστης ζει με μια εκπληκτική ζωντάνια τη ζωή σε μια αεροπορική βάση όπου καταχωρούνται χωριστά η ζωή των εφέδρων, των μονίμων, η ζωή των υπαξιωματικών ή των αξιωματικών Μια ζωή που αλλοτριώνει την προσωπικότητά σου για να την αντικαταστήσει με αυτή που θέλει ο στρατός.

Δείτε για παράδειγμα
« Λαβόντες υπ όψιν κ.τ.λ επιτρέπομεν εις τον Υποσμηναγόν Κουδούνη Ανάργυρον όπως συνέλθη εις πρώτον γάμον μετά της επίσης εις πρώτον γάμο συνερχομένης Μαρίας Μιχοπούλου κτλ --(Δηλαδή δεν έφτανε να θέλει η νύφη και ο γαμπρός καθώς λέμε αλλά και ο Στρατός.
Κι αλλού
Ο Υφ/γος τιμωρεί με 15θήμερη φυλάκιση τον υποσμηναγόν…διότι δημιούργησε χρέος χιλίων δραχμών προς τον…ιδιώτην και δεν προέβη εις έγκαιρον εξώφλησιν.-- Πράγμα που δείχνει ότι οι μόνιμοι Ίκαροι δεν είχαν καν ιδιωτική ζωή. Ο στρατός δεν ήταν απλώς η οικογένειά τους αλλά και ο εμπλεκόμενος σε κάθε εκδήλωση της ζωής των

Ακόμη και στην πολιτική .
Διαβάζουμε
Τη Κυριακή που ερχότανε ξημέρωναν εθνικές βουλευτικές εκλογές.. Ο πολιτικός αντίπαλος χειρότερος από τον χειρότερο εξωτερικό εχθρό του έθνους έπρεπε να εξοντωθεί .Κάθε μέσο , κάθε ενέργεια ήταν θεμιτή. Έτσι σαν ξημέρωσε η ημέρα με πολιτική περιβολή εξετέλεσαν το μοναδικό τους ιερό καθήκον με τον τρόπο φυσικά που τους ορμήνεψαν.
Άλλες εποχές άλλες νοοτροπίες !

Υπάρχει ένα λογοτεχνικό κεφάλαιο κάτι σαν δοξαστικό μαζί και ελεγείο για τις πρώτες γενιές των αεροπόρων μας που βγήκαν από το ΕΚΕΧ( Εκπαιδευτκό κέντρο εφέδρων χειριστών ) από τον ε.α αντισμήναρχο Χρ Φακινο.

Σ` αυτό το κέντρο από το 1949 μέχρι το 1958 που έκλεισε φοίτησαν 1134 μαθητές Από αυτούς ονομάστηκαν ανθυποσμηναγοί οι 608 Δηλαδή το 53%.80 θυσίασαν τη ζωή τους για τη δόξα της αεροπορίας, και ένα 25% έμειναν και ακολούθησαν σαν μόνιμοι μαζί με τους της σχολής Ικάρων σκαλοπάτια της ιεραρχίας. Οι εγκαταστάσεις της σχολής ισοπεδώθηκαν και απάνω τους επεκτάθηκε αυτό που απόμεινε.Ο κήπος της Γεσθημανής και των δακρύων. Σήμερα τίποτε δε θυμίζει εκείνο το φυτώριο των πρώτων μαθητών των αιθέρων που μαζί με τους αριστοκράτες της σχολής Ικάρων έγραψαν με αίμα και ιδρώτα την μεταπολεμική ιστορία της πολεμικής και της πολιτικής ιστορίας της αεροπορίας .

Απαραίτητη μια διευκρίνηση : Ο συγγραφέας ασχολείται συνολικά με την αεροπορία σαν όπλο , και όχι μόνο με τους ιπτάμενους της σχολής Ικάρων που οι άλλοι ονόμαζαν αριστοκράτες της Αεροπορίας.

Την εμπειρία της πρώτης πτήσης περιγράφει ο Δ. Κωταντούλας
Στις 19 Σεπτεμβρίου πέταξα μόνος χωρίς εκπαιδευτή με συνολικό χρόνο εκπαίδευσης στον αέρα 12 ώρες και 45 λεπτά. Η απόφαση πάρθηκε μετά από εξέταση στον αέρα. Το σολάρισμα δηλαδή η πρώτη πτήση ήταν πανηγυρική το παρακολούθησαν όλοι εκπαιδευτές και εκπαιδευόμενοι. Συγχαρητήρια στον εκπαιδευτή και στον μαθητή μαζί με σφαλιάρες και ευχές για καλή εξέλιξη.

Κι αλλού : Δάσκαλος μου ο αξέχαστος – θρυλικός αεροπόρος Πελοπίδας Φράγκος .Έπαιρνε τα μεγάλα πουλιά στο κυνήγι. Όταν σολάρισα επιχείρησα να τον μιμηθώ πήρα στο κυνηγητό περιστέρια αλλά από λάθος μου κατέβηκα χαμηλά χτύπησα πάνω στο έδαφος και το αεροπλάνο έκανε γκελ-Ευτυχώς χωρίς ζημιά !

Η γενιά των αεροπόρων του 41-47 εκπαιδεύτηκε στις σχολές της ΡΑΦ στη Μ Ανατολή είτε στην Ν Αφρική και κατόπιν από το 1950 στην Ελλάδα μαζί με Εγγλέζους΄ Το τι γινότανε το διαβάζουμε παρακάτω.

Οι 35 από τους 70 που είμαστε βασική εκπαίδευση εκπαιδεύτηκαμε μαζί με Εγγλέζους στο εργοστάσιο Σαρίδι στην οδό Συγγρού δίπλα στη Πάντειο Το εργοστάσιο το είχαν επιτάξει και το είχαν γεμίσει με υλικά.
Έκλεβαν οι Εγγλέζοι κλέβαμε κι εμείς. .Βούταγαν αυτοί, βουτάγαμε κι εμείς .Λέγαμε τι καθόμαστε. Κάναμε όπως κάνανε κι αυτοί.

Και φυσικά δεν λείπανε και τα ευτράπελα.
Στη Ν.Αφρική όπου είταν επισμηνίας γνωρίστηκε τυχαία με δυο κυρίες και κάθισε μαζί τους στο μπαρ ενός ξενοδοχείου. Αφού πέρασε αρκετή ώρα συζητώντας φεύγοντας τον εξυπηρέτησαν με το αυτοκίνητό τους πηγαίνοντας στη βάση όπου υπηρετούσε. Τότε του εξήγησαν «Λοιπόν η Μαίρη είναι σύζυγος του σμήναρχου Μπώλ κι εγώ είμαι η σύζυγος του υποδιοικητού Ρόπμερτσον» Μου κόπηκαν τα πόδια. Έμεινα με το χέρι στο πόμολο της πόρτας Είχα βγει σε μπαρ και χαχάνιζα με τη γυναίκα του Θεού και τη γυναίκα του βοηθού του θεού. Φρόντισαν όμως να με καθησυχάσουν.
Αύριο το βράδι στις 9 να είσαι εδώ να πάμε στο χωριό για ένα ποτό. Αυτό είναι διαταγή μου είπε η Μαίρη.

Από την ίδια ενότητα και το ακόλουθο
Ημερησία διαταγή. Υπομνήσκω εις άπαντας και απαγορεύω πάσαν συζήτησιν με τας εργαζομένας εις την βάσιν γυναίκας,

Στα απροσδόκητα καταχωρείται και το παρακάτω,
Κάποτε ένας εκπαιδευτής έκανε χαμηλή πτήση και ζουμάρισε πάνω από ένα αυτοκίνητο που κατόπιν διαπίστωσε ότι ήταν του Υπουργού Αεροπορίας

Βέβαια ο στρατός έχει και τα ευτραπελά του που ίσως εκείνη τη στιγμή που τα ζεις δεν το καταλαβαίνεις όσο είσαι νεοσύλλεκτος αλλά παλιώνοντας δύο και τρία χρόνια τότε που υπηρέτησε η δική μου γενιά το ανεκδοτολόγιο γέμισε ευτράπελα.

Τηλεφωνική επικοινωνία :
Εδώ αντισμήναρχος Ποντίκας.
Μάλιστα κ/Αντισμήναρχε .Εδώ επισμηνίας Γάτος
Ρε συ με δουλεύεις Θα σε φτιάξω εγώ
Όχι κ. Ποντίκα λέγομαι Γάτος με ταυτότητα .Μπορείτε να το διαπιστώσετε.
Γραμμένο σε σκοπιά Φίλε κοιμήσου .Φυλάς λιγότερο.

Ερχόμενος στο Άραξο γλυκό μου κοριτσάκι ανάπαυση και προσοχή τα νόμιζα συρτάκι
Ήρθα πρωί στον Άραξο να γίνω αεροπόρος μα απ΄το καψόνι το πολύ έγινα δορυφόρος
Ρεφραίν : ‘Αρον άρον στον Άραξον αυτόν

Κόβω το δαχτυλάκι μου
το κάνω μολυβάκι
και με το αίμα της καρδιάς
σου γράφω γραμματάκι

Κι ακόμη στα…λαογραφικά της αεροπορίας ο γάμος αξιωματικού εν στολή όπου το ζεύγος των νεονύμφων αναγκάζεται να περάσει κάτω από μια αψίδα με διασταυρούμενα ξίφη συναδέλφων του γαμπρού οι οποίοι για να αφήσουν ελεύθερη τη δίοδο τον αναγκάζουν σε ένα σωρό ιλαροτραγικές καταστάσεις
Ιδιαίτερο κεφάλαιο αφιερώνει ο συγγραφέας για τη γλώσσα της αεροπορίας που έχει όπως και η γλώσσα του Στρατού και του Ναυτικού με τις οποίες έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί ο συγγραφέας τη δική της ιδιαιτερότητα.

Ο αναγνώστης τελειώνει την ανάγνωση μέσα σε μια ατμόσφαιρα ιλαρότητας και ευφορίας χάρη στον τρόπο που ο Κώστα ς Αθανασόπουλος ο συλλέκτης των αναμνήσεων καταχωρεί μεθοδικά –άσχετα πως τα διαβάζει ο καθένας-τη ζωή στην εκπαίδευση και στις βάσεις έτσι που ζεις την αεροπορία όχι μόνο ιστορικά αλλά κυρίως από την ανθρώπινη πλευρά του σμηνίτη- σμηνία- επισμηναγού ή αντισμήναρχου κι ακριβώς αυτή η ανθρώπινη πλευρά της στρατιωτικής
ζωής είναι αυτό που καταξιώνει τον συγγραφέα και τη συγγραφή του.

Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-05-08T12:21:00.000-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΔΗΛΩ ΥΠΕΥΘΥΝΩΣ

Παίδες ευαγείς εν τη καμίνω! Ande portas οι δηλώσεις για την εφορία, οι οποίες γίνονται τον Απρίλη, επειδή είναι ο μήνας που λέμε ψέματα, αλλά υπογράφουμε υπευθύνως ότι είναι αλήθεια : -Μα τον Άγιο- δηλώ ότι !!!
- Σα λίγα βάλαμε –λέω του λογιστή.
- Έλα μωρέ, έτσι κι αλλιώς αυτοί θα τα διπλασιάσουν!!!
Δηλώσεις υπάρχουν πολλών ειδών εκ των οποίων οι σπουδαιότερες ήτανε οι δηλώσεις εθνικοφροσύνης της πάλαι ποτέ ηρωικής εποχής: Υπευθύνως δηλώ ότι αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τον κομουνισμό και να μου κοπεί η γλώσσα αν ζητωκραυγάσω για το σφυροδρέπανο-και οι οποίες αφορούσαν τον απλό λαό, τον αγνό, τον ανιδιοτελή, τον πραγματικά ιδεολόγο που ήταν πρόθυμος να πέσει στη φωτιά για το κόμμα. Το κόμμα που αποτελούσε γι` αυτόν θρησκεία και γι` αυτό δεν υπέγραψε ποτέ δήλωση μετανοίας, προτιμώντας το ξύλο και την εξορία ,την ίδια στιγμή που κάποιοι μεγαλόσχημοι ,υπέγραφαν, δήθεν για να μείνουν ελεύθεροι, να διευθύνουν τον αγώνα –όπως έλεγε, ο αλήστου μνήμης, καθοδηγητής μου
Οι δεύτερες σε σοβαρότητα δηλώσεις , είναι οι
δηλώσεις της εφορίας Τόσα έβγαλα, τόσα έκρυψα , τόσα περισσεύουν, τόσα λέει να γράψουμε ο λογιστής μου, κόβω κι εγώ κάτι και τα υπόλοιπα τα δηλώνουμε με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό… στην τσέπη, Προσθέτει , πολλαπλασιάζει, διαιρεί-ουδέποτε αφαιρεί- η εφορία και αφού υπολογίσει όσα θέλει, σου στέλνει το εκκαθαριστικό σε φάκελο με την ένδειξη επείγον μη και καθυστερήσεις .Αν είναι να σου –δώσει, πράγμα απίθανο για τις ημέρες μας, το αναβάλλει για το προσεχές μέλλον. Λέγεται ότι θα το δίνουν σε ομόλογα.
Οι δηλώσεις αυτές αφορούν όλους τους Έλληνες αλλά από όσα ακούγονται καθημερινά κανείς από τους έχοντες και κατέχοντες δεν τις παίρνει στα σοβαρά.
Εκτός από αυτές τις δηλώσεις υπάρχουν και οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών που όμως δεν προσμετρούνται αφ ενός διότι είναι προφορικές και υπάγονται στα έπεα πτερόεντα και αφ ετέρου διότι αυτοί άλλα λένε , άλλα εννοούν και άλλα κάνουν.
Υπάρχουν ακόμη οι δηλώσεις της κυβέρνησης :Θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή – για πες αλεύρι !Υπάρχουν οι δηλώσεις για τα αυθαίρετα (αν το δηλώσεις θα το σώσεις )κι ακόμα οι δηλώσεις του Παπακωνσταντίνου, δε θα παρθούν άλλα μέτρα, αλλά θα γίνουν… διορθωτικές παρεμβάσεις !!!
Υπάρχουν ακόμη οι δηλώσεις για το «πόθεν έσχες» των πολιτικών οι οποίοι όμως κρύβουν το πόθεν και δηλώνουν μόνο το… «αίσχον»!!!

Η τρίτη σε σοβαρότητα περίπτωση δηλώσεως ήταν της γυναίκας του Φώντα ( η ιστορία είναι αληθινή ,πέρα για πέρα,απλώς αλλάζουν τα ονόματα) που σε στιγμές ευφορίας και κρασοκατάνυξης του υπέγραψε υπό τύπον αστειότητος δήλωση ότι : Υπευθύνως δηλώ ότι επιτρέπω στον άντρα μου να ξενοτρώει ,να ξενοκοιμάται και να μπαινοβγαίνει όπου θέλει. Διότι όπως έλεγε «νόμιζε» ότι είχε το γάιδαρό της δεμένο.
Στο αστείο η ιστορία την έδειχνε κι όλας η δική σου ότι να τι του υπέγραψα, ώσπου ο Φώντας, αντί να το σκίσει το χαρτί όταν ξεμέθυσαν, το δίπλωσε καλά – καλά και το φύλαξε για…ώρα ανάγκης.
-Είναι δική σας η υπογραφή – ρώτησε ο πρόεδρος την ενάγουσα που ζητούσε το δίκιο της στο δικαστήριο.
-Μάλιστα κύριε πρόεδρε.
-Ώστε του επιτρέπατε να ξενοτρώει
-Αστεία κάναμε κύριε πρόεδρε.
Έσκυψε η πάρεδρος και ψιθύρισε πίσω από τα χαρτιά στον πρόεδρο: Αστεία με τα… σώβρακα γίνονται; Η ιστορία αληθινή -1952 ή 54, εν Πάτραις μάλιστα-τότε που ακόμη ο πανθομολογουμένως εραστής με γκαραντί Αντρέας, δεν είχε αποποινικοποιήσει τη μοιχεία και τους μοιχούς τους πηγαίνανε τυλιγμένους με το σεντόνι στο αυτόφωρο.
Εμοίχευσα ιδού το έγκλημά μου!
Έλα εδώ εσύ φώναξε ο πρόεδρος τον κατηγορούμενο. Δε διάβασες ποτέ την έκτη εντολή, ου μοιχεύσεις .
-Την ξέρω κύριε πρόεδρε, αλλά έχω άδεια με την υπογραφή της . Ιδού –ανέμισε το χαρτί .Το γράφει καθαρά: Επιτρέπω κ.τ.λ. Χαμός στην αίθουσα. Όρμησε η κυρία να του το αρπάξει, αλλά ο τύπος έβαλε τα γέλια. Έχω και φωτοαντίγραφο επικυρωμένο για το γνήσιο της υπογραφής –εκάγχασε.
Συμπέρασμα : έλεγαν οι πατεράδες μας- την υπογραφή σου και άλλα τινά να προσέχεις που τα βάζεις και τι δηλώνεις .Αλλά ποιος τους άκουγε
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-05-07T22:12:00.001-07:00

Εν κατακλείδι
ΜΑΝΑ –ΜΑΝΟΥΛΑ - ΜΑΜΑ

Η γιορτή της μάνας σήμερα.
Μάνα δε βρίσκεται λέξη καμία νάχει στον ήχο της τόση αρμονία
Μάνα υπάρχει όντως μία αλλά …μανούλια πολλά. Μερικά δε και μανουλομάνουλα. Δηλαδή δυο φορές μανούλια.
Μάνα – μανούλα , μητέρα μαμά και «ωχ Μάνα μου». Υπάρχει ακόμη και η μανάρα που αποτελεί άλλη εκδοχή του σεξουαλικού τύπου βαρέων βαρών απ` όπου και το γνωστό τι σου κάνω μάνα μου ;Υπάρχει ακόμη και το μανουλίτσα που αποτελεί τον χαζοχαρούμενο τύπο του ερωτευμένου που δε βλέπει μπροστά του.
Μάνα ο γιος μάνα κι ο γέρος μάνα της γης σε κάθε μέρος.
Η σπουδαιότερη γιορτή σε παγκόσμια κλίμακα. Από τη μάνα βυζάξαμε τη ζωή και ίσως για αυτό από γονιδιακά κατάλοιπα όταν δούμε γυναίκα ό νους μας πάει αμέσως εκεί. Πω-πω
…γάλα. Τυχεράκια μπέμπη !!!
Στην αγκαλιά της μάνας άλλωστε απολαύσαμε το πρώτο γυναικείο χάδι. Και ήταν και το μόνο δωρεάν Από εκεί και πέρα όλα τα άλλα τα πληρώσαμε πανάκριβα !
Από την αρχαιότητα καταφανέστατη η μητρική αγάπη.
Στον Ομηρικό κύκλο όταν η Θέτις παντρεύεται τον Πηλέα ο Απόλλων τη ρωτά τη γαμήλιο δώρο θέλει να της χαρίσει και η Θέτις αντί για χρυσά ή άλλα δώρα που θα ζητούσε η κάθε μία για τον εαυτό της του ζητάει το παιδί που θα γεννηθεί από το γάμο της να είναι άτρωτο από οποίο κακό. Σκέφτεται όχι τον εαυτό της ή τον άντρα της αλλά το παιδί που μέλλει να γεννήσει.
Ο χριστιανισμός θεσπίζοντας τη μονογαμική οικογένεια ισχυροποίησε το ρόλο της μητέρας μέσα και πάνω στο πρόσωπο της μητέρας του Θεού που γίνεται και μητέρα του κόσμου .
Η μητέρα με τον χριστιανισμό γίνεται ένα πρόσωπο ιερό που αποκτά το σεβασμό και τη λατρεία .
Ω πανάχραντε μήτερ θα ψάλλει ο υμνωδός.
Και μέσα από την αξεπέραστη ποίηση του Ακάθιστου Ύμνου θα δώσει ο υμνωδός της εκκλησία όλο το μεγαλείο της μητρότητας.

Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον εξ ου τρέφονται πιστοί
Χαίρε ξύλον ευσκιόφυλλον υφ ου σκέπονται πιστοί

Η Αναγέννηση θα μας δώσει εξαίσιες εικόνες της Παναγίας με το βρέφος αλλά καμιά δεν θα συγκριθεί με τη Βυζαντινή αγιογραφία όπου βλέπουμε την Παναγία τη βρεφοκρατούσα- του πανσέληνου- με τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια με εκείνο το μητρικό βλέμμα το γεμάτο αγάπη και τρυφερότητα αλλά και εγκαρτέρηση σαν να οραματίζεται από τότε το σταυρικό μαρτύριο για το παιδί της . - όπου η εσωτερικότητα ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια σχηματοποιεί και περιγράφει τη μητρότητα πρότυπο στους αιώνες.
Η γιορτή καθιερώθηκε όταν η Αμερικανίδα Άννα Μαρία Ριβς αγανακτισμένη από τις εκατόμβες των νεκρών του πολέμου, κάλεσε τις γυναίκες – μητέρες- ασχέτως χρώματος και πολιτικών πεποιθήσεων να φωνάξουν κατά του πολέμου, Στις 9 Μαϊου 1914 ο πρόεδρος Ουίλσον καθιέρωσε ως εορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μαϊου και η οποία γιορτάζεται παγκόσμια. Χωρίς όμως να πάψουν οι πόλεμοι και οι εκατόμβες των νέων παιδιών που σκοτώνονται στα πεδία της μάχης.
Είχα δει μια σκηνή στα μικράτα μου που μου έμεινε. Λέγανε για τον Νάσο τον σφάχτη- χασάπης ήτανε- πως ήταν πολύ σκληρός και από φυλακή σε φυλακή πέρασε τα νιάτα του.
Μεγάλος πια ζούσε με τη γυναίκα του και τη μάνα του ώσπου πέθανε κάποια φορά η κυρά Γιαννιά –η μάνα του .Στάθηκε ώρα πολλή μπροστά στο φέρετρο , χωρίς να λέει κουβέντα , μήτε με ένα δάκρυ. Μόνο την κοίταζε. Κι άξαφνα έσυρε φωνή : Μάνα ωρή μάνα – σ΄αγαπάω ωρή γριά κι ας μη σου το ΄πα ποτέ. Σ΄αγαπάω ωρή μάνα τ΄ακούς-σ΄αγαπάω κι έπεσε εκείνος ο άντρουκλας που `χε κάνει ληστείες – και φόνο λέγανε κάποτε- πάνω στο άψυχο σώμα της κι έκλαιγε γοερά μέχρι που τον σήκωσαν κάποιοι και τον τράβηξαν παράμερα
Άπειρα τα παραδείγματα της μητρικής παρουσίας μέσα στην οικογένεια.
Τραγουδήθηκε, ζωγραφίσθηκε, έγινε γλυπτό, γράφηκαν ποιήματα για χάρη της, χτίσθηκαν ναοί επ` ονόματί της, λατρεύτηκε όσο κανείς άλλος άνθρωπος και ακόμα και μετά το θάνατό της στις δύσκολες στιγμές μας «Ωχ μανούλα μου»φωνάζουμε. Θα πάω στη μάνα μου λέμε όταν φοβερίζουμε να χωρίσουμε Εκτός βέβαια από μερικούς που έχοντας σκίσει τη γάτα δε λένε θα πάω –λένε να πας. Αλλά αυτοί είναι η εξαίρεση και ως γνωστόν οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα Ψέματα ;
Σταυρος Ιντζεγιαννης

2011-04-12T11:26:00.001-07:00

1909.ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ
---------------------------------

Και ο ευρών αμοιφθήσεται!
-Απωλέσθη;
-Μάλιστα. Απωλέσθησαν τα ολίγα υπόλοιπα της εμπιστοσύνης που είχαμε στην κρατική μηχανή. Αλάδωτη, σκουριασμένη, ασυντήρητη κακοδουλεμένη, με ανίκανους μηχανικούς ,πώς να την εμπιστευτείς; Τη μια εξαγγελία μια άλλη την άλλη εκ διαμέτρου αντίθετη διαδέχεται. Ότι λέγεται την μια ημέρα τη επομένη αναιρείται χωρίς καν να κάνουν τον κόπο να το διαψεύσουν ή να αιτιολογίσουν την αναίρεση
Δεν θα γίνουν άλλες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Πόσες φορές το ακούσαμε και πόσες φορές δεν τις πετσοκόψανε.
Καταντήσαμε να μας περιγελούν οι Τούρκοι, ότι θα ζητιανεύουμε –θα απλώσουμε μαντήλι- είπε ο Αντιμεμέτης της κυβέρνησης των Μεμέτηδων και θα κλαψουρίζουμε ,ότι προαιρείστε να συχωρεθούν τα πεθαμένα σας. Και το λένε ποιοι; Αυτοί που χρωστάνε 16 φορές τον προϋπολογισμό του κράτους αλλά δεν τους πειράζει κανείς και τους δανείζουν κι όλας .
Απωλέσθη η εμπιστοσύνη στα λόγια του Υπουργού οικονομικών. Ούτε οι δικοί του δεν τον εμπιστεύονται πια. Εξ οικείων τα βέλη .Άλλα λέγαμε χτες , άλλα λέμε σήμερα –τον κάρφωσε η κυρία Παπανδρέου. Η Βάσω όχι η χήρα του Ανδρέα. Άλλη αυτή. Πως να κατεβούμε στον λαό και τι να του πούμε;
Το σκεφτόμαστε να πάμε σε συγκέντρωση –ειπώθηκε στη κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ .Θα μας πάρουν με τα γιαούρτια –λένε άλλοι που το πάθημα του κ Πάγκαλου –αλλά και το γιουχάισμα του κ Καστανίδη προ ημερών ,έγινε φόβος και τρόμος για όλους. Το γιαούρτι – όσο κι αν είμαστε αντίθετοι με τέτοιες συμπεριφορές-έγινε σύμβολο δημόσιας κατακραυγής. Αλλοίμονο!!!
Δεν θα κάνουμε άλλες περικοπές – λέει ο κ Παπακωνσταντίνου. «Βρέστε μου έναν λόγο για τον οποίον πρέπει να τον πιστέψουμε» λέει ο Φανούρης στη γερουσία του καφενέ «Άσπρα έλεγε μαύρα εφάρμοζε .Ποιός τον εμπιστεύεται; Δε θα κάνουμε οριζόντιες περικοπές αλλά κάθετες. Τι θα πει αυτό; Εγώ τη μόνη κάθετη που ξέρω είναι μία χειρονομία κι αυτή δε γράφεται γιατί είναι άσεμνη»
Θριαμβολογεί η Νέα Δημοκρατία ότι κλείνει η ψαλίδα και δεν σκέφτεται ότι απωλέσθη η εμπιστοσύνη που είχαμε στο πολιτικό μας σύστημα μέρος του οποίου είναι κι αυτή. Πατώνουν στις δημοσκοπίσεις και η πολιτική και οι πολιτικοί .85% δεν εμπιστεύονται κανέναν. Ποιός θα μας σώσει ρωτά η δημοσκόπιση. Κανένας είναι η απάντηση !
Ακόμα χειρότερα η ερώτηση για τους αρχηγούς των κομμάτων. Ποιόν εμπιστεύεστε για πρωθυπουργό; Όλοι μαζί, σούμα, δεν πιάνουν ούτε το 50%. των ψηφοφόρων .Κάτω από το 25% οι πρώτοι.
Οι κλέφτες στο Γουδί – φωνάζανε πριν έναν αιώνα ακριβώς.1909.
Τα αίτια μέχρι σήμερα , παραμένουν τα ίδια. Η αδυναμία να εφαρμοσθούν οι νόμοι .Ψηφίζονται και δεν εφαρμόζονται .Μοιάζει να μην τους υπολογίζει κανείς .Δημιουργούνται επιτροπές για να ελέγχουν τις άλλες που υπάρχουν και διορίζονται αδιάφθοροι για να προσέχουν τους άλλους αδιάφθορους που έχουν κιόλας διαφθαρεί από τους ήδη διεφθαρμένους.
. Η συναλλαγή των πολιτικών κομμάτων, η οικονομική δυσπραγία από την κακώς εφαρμοζόμενη και άδικη φορολογία που επιβαρύνει ιδίως τις λαϊκές τάξεις και στραγγαλίζει την ανάπτυξη. Η κακή απονομή της δικαιοσύνης που δεν έχει στείλει έως τώρα κανέναν κλέφτη του δημοσίου χρήματος στη φυλακή- κι ας υπάρχουν ομολογημένες περιπτώσεις - Η έλλειψη δημοσίας ασφάλειας. Διπλοκλειδωνόμαστε στα σπίτια μας και σε λίγο θα ζητάμε και το παρασύνθημα για να ανοίξουμε. Και ακόμα χειρότερο. Η έλλειψη στοιχειώδους ευθιξίας από μέρους αποτυχημένων Υπουργών.
Χώρια που ακούμε πως ήρθε η Τρόικα και χάνουμε τον ύπνο μας. Εκατό χρόνια ακριβώς από το κίνημα στο Γουδί και όσο κι αν είμαστε - ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ του κάθε είδους κινήματος--τα αίτια που οδήγησαν στο κίνημα όπως τα περιγράφουν, παραμένουν τα ίδια..
Να ξαναθυμηθούμε το σύνθημα; Οι κλέφτες στο Γουδί φωνάζανε τότε. Στη φυλακή λέμε τώρα εμείς, πιο επιεικείς, αλλά ποιος να στείλει ποιόν. Κόρακας ,κοράκου μάτι…λέει ο λαός
Απωλέσθη η εμπιστοσύνη του λαού στο πολιτικό μας σύστημα και στους πολιτικούς συλλήβδην ένθεν κακείθεν. Παρακαλείται ο ευρών να την προσκομίσει στον εξοχώτατο πρόεδρο της Δημοκρατίας και αμοιφθήσεται!!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης

ι

2011-04-12T10:37:00.001-07:00

Καθ οδόν
ΑΠΕΡΓΙΑΚΑ

Έξη μέρες να απεργείς και την εβδόμη… να αναπαύεσαι !!!
Συγχωρήστε μου την αλλαγή θεματολογίας αλλά…η γειτονιά γέμισε ποντικούς. Αρουραίους που πανηγυρίζουν την απεργία των οδοκαθαριστών η οποία μια εβδομάδα τώρα γέμισε την πόλη σκουπίδια προς ευωχίαν και αγαλλίαση των τρωκτικών αλλά και των πάσης φύσεως ζωϋφίων.
Ζούμε με κατάκλειστα παράθυρα και τα παντζούρια ακόμη-λέει η κυρία Θεώνη, δεδομένου ότι ο κάδος των σκουπιδιών, βρίσκεται κάτω ακριβώς από το παράθυρό της .Σωρός. Βουνό. Ακόμη και το πεζοδρόμιο που δεν μπορείς πια να περάσεις ,αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να κατεβείς στο οδόστρωμα με κίνδυνο να σε χτυπήσει κάποιο από τα τροχοφόρα ή πιο πολύ τα μηχανάκια που περνούν σύρριζα στο πεζοδρόμιο.
Δικαίωμα του εργαζομένου η απεργία –ποιος έχει αντίρρηση;-αλλά εξ ίσου δικαίωμα έχει και η υπόλοιπη πόλη να ζει αν μη τι άλλο σε συνθήκες –αν υπάρχουν και τέτοιες –υγιεινής διαβίωσης. Φταίει ο Δήμος –λένε οι οδοκαθαριστές. Φταίνε οι οδοκαθαριστές –λέει ο Δήμος. Ποιός έκανε το αυγό ; Η κότα ή το αυγό την κότα;
-Δεν ξέρω – λέει ο φίλος μου ο Σαράντης ,αλλά το βέβαιο είναι ότι ή το αυγό κυλήσει ή η πέτρα το αυγό θα σπάσει – δηλαδή εμείς οι δημότες, στην περίπτωσή μας
Είναι δικαίωμα του εργαζομένου να παίζει με την υγεία μας επειδή ο Δήμος καταργεί υπερωρίες ή δεν τους δίνει αυξήσεις ή δεν ξέρω ποιο άλλο αιτούμενο; Διότι το πρόβλημα δεν είναι το ποιος έχει δίκιο, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να πατάει επάνω μας ή να παίζει με την υγεία μιας ολόκληρης πόλης, της οποίας μέρος της είναι και αυτοί και τα παιδιά τους που κινδυνεύουν το ίδιο με όλους τους άλλους.
-Το γινάτι βγάζει μάτι – λέγανε παλαιά.
-Το « να καθίσουν και να τα βρούνε » όπως λέμε συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις –είναι καλό σαν φιλολογικό αιτούμενο αλλά σαν πραγματικότητα βρίσκεται στο….«έως εδώ και μη παρέκει» Είναι τέτοιο το είδος της υπηρεσία που προσφέρουν –επ` αμοιβή φυσικά –που όσο κι αν είναι ανθυγιεινή ,δεν τους δίνει το δικαίωμα ,όσο κι αν έχουν δίκιο, να απεργούν εις βάρος της δημόσιας υγείας .Ανθυγιεινή η υπηρεσία τους, ναι, αλλά είναι αυτό στο οποίο βρέθηκαν και πρέπει να το βλέπουν όχι μόνο σαν ατομική διεκδίκηση αλλά και σαν –από την άλλη πλευρά –διεκδίκηση της πόλης η οποία αυτές τις ημέρες κινδυνεύει σοβαρά.
Άλλωστε στο σημείο που βρίσκεται η οικονομία στις μέρες μας, θέλουμε δε θέλουμε, όλοι θα υποστούμε τις συνέπειες. Το φαντάζεστε τι θα γινότανε αν όλοι οι δημόσιοι και οι συμβασιούχοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι που αυτές τις ημέρες βλέπουν την αμοιβή της εργασίας του να μειούται συνεχώς - ενώ ταυτόχρονα τα τρόφιμα και η ζωή γενικά ακριβαίνει-αν κατεβάζανε τα ρολά;
Είναι το είδος της υπηρεσίας που προσφέρουν που δεν τους επιτρέπει να τραβήξουν παραπέρα το σχοινί. Να μαζέψουν τα σκουπίδια και να βρουν άλλον τρόπο διεκδίκησης των αιτημάτων τους που μπορεί- δεν αποκλειεται- και να έχουν δίκιο. Δεν είμαστε εμείς οι κριτές, ούτε οι επικριτές. Εμείς είμαστε απλώς οι υποφέροντες .Και όχι μόνο εμείς , αλλά και οι δικές τους οι οικογένειες.. Δεν παίζεις με τη υγεία μιας ολόκληρης πόλης επειδή αντιδικείς με τον Δήμο .Και φυσικά ή παραίνεση δεν είναι μόνο προς τη πλευρά των εργαζομένων. Έχει και ο Δήμος εν προκειμένω τις ευθύνες του – και τεράστιες μάλιστα- διότι δεν φροντίζει να βρει τρόπους να λυθεί το πρόβλημα. Δε γίνεται να κινδυνεύει η υγεία της πόλης, με το να αφήνουμε να λυθεί η διαφορά με βάση την αγανάκτηση του κόσμου που ήδη έχει αρχίσει να γίνεται καζάνι που βράζει!!!
Ζητείται λύση εδώ και τώρα γιατί φωνή λαού οργή Θεού να μη το ξεχνάμε !
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-04-09T07:36:00.000-07:00

ΔΗΛΩ ΥΠΕΥΘΥΝΩΣ ΟΤΙ…

4-4-2011
Παίδες ευαγείς εν τη καμίνω! Ande portas οι δηλώσεις για την εφορία, οι οποίες γίνονται πάντα τον Απρίλη, επειδή είναι ο μήνας που λέμε ψέματα, αλλά υπογράφουμε υπευθύνως ότι είναι αλήθεια : -Μα τον Άγιο- δηλώ ότι !!!
- Σα λίγα βάλαμε –λέω του λογιστή.
- Έλα μωρέ, έτσι κι αλλιώς αυτοί θα τα διπλασιάσουν!!!
Δηλώσεις υπάρχουν πολλών ειδών εκ των οποίων οι σπουδαιότερες ήτανε οι δηλώσεις εθνικοφροσύνης της πάλαι ποτέ ηρωικής εποχής: Υπευθύνως δηλώ ότι αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τον κομουνισμό και να μου κοπεί η γλώσσα αν ζητωκραυγάσω για το σφυροδρέπανο-και οι οποίες αφορούσαν τον απλό λαό, τον αγνό, τον ανιδιοτελή, τον πραγματικά ιδεολόγο που ήταν πρόθυμος να πέσει στη φωτιά για το κόμμα. Το κόμμα που αποτελούσε γι` αυτόν θρησκεία και γι` αυτό δεν υπέγραψε ποτέ δήλωση μετανοίας, προτιμώντας το ξύλο και την εξορία ,την ίδια στιγμή που κάποιοι μεγαλόσχημοι ,υπέγραφαν, δήθεν για να μείνουν ελεύθεροι, να διευθύνουν τον αγώνα –όπως έλεγε, ο αλήστου μνήμης, καθοδηγητής μου
Οι δεύτερες σε σοβαρότητα δηλώσεις , είναι οι
δηλώσεις της εφορίας Τόσα έβγαλα, τόσα έκρυψα , τόσα περισσεύουν, τόσα λέει να γράψουμε ο λογιστής μου, κόβω κι εγώ κάτι και τα υπόλοιπα τα δηλώνουμε με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό… στην τσέπη, Προσθέτει , πολλαπλασιάζει, διαιρεί, αφαιρεί ο υπολογιστής της εφορίας -εκπαιδευμένος στο εγκρίνουμε και επαυξάνουμε- και αφού υπολογίσει όσα θέλει, σου στέλνει το εκκαθαριστικό σε μακρόστενο φάκελο με την ένδειξη επείγον μη και καθυστερήσεις .Αν είναι να σου –δώσει, πράγμα απίθανο για τις ημέρες μας, το αναβάλλει για το προσεχές μέλλον.
Οι δηλώσεις αυτές αφορούν όλους τους Έλληνες αλλά από όσα ακούγονται καθημερινά κανείς από τους έχοντες και κατέχοντες δεν τις παίρνει στα σοβαρά.
Βέβαια υπάρχουν και οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών που όμως δεν προσμετρούνται αφ ενός διότι είναι προφορικές και υπάγονται στα έπεα πτερόεντα και αφ ετέρου διότι αυτοί άλλα λένε , άλλα εννοούν και άλλα κάνουν.
Υπάρχουν ακόμη οι δηλώσεις της κυβέρνησης :Θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή – για πες αλεύρι !Υπάρχουν οι δηλώσεις για τα αυθαίρετα (αν το δηλώσεις θα το σώσεις )κι ακόμα οι δηλώσεις του υπουργείου οικονομικών -δε θα παρθούν άλλα μέτρα αλλά όπως λέει κι ο Παπακωνσταντίνου θα γίνουν διορθωτικές παρεμβάσεις που σημαίνει περιμένετε και θα δείτε τι σας… περιμένει.
Η τρίτη σε σοβαρότητα περίπτωση δηλώσεως ήταν της γυναίκας του Φώντα ( η ιστορία είναι αληθινή ,απλώς αλλάζουν τα ονόματα) που σε στιγμές ευφορίας και κρασοκατάνυξης του υπέγραψε υπό τύπον αστειότητος δήλωση ότι : Υπευθύνως δηλώ ότι επιτρέπω στον άντρα μου να ξενοτρώει ,να ξενοκοιμάται και να μπαινοβγαίνει όπου θέλει. Διότι όπως έλεγε «νόμιζε» ότι είχε το γάιδαρό της δεμένο.
Στο αστείο η ιστορία την έδειχνε κι όλας η δική σου ότι να τι του υπέγραψα, ώσπου ο Φώντας, αντί να το σκίσει το χαρτί όταν ξεμέθυσαν, το δίπλωσε καλά – καλά και το φύλαξε για…ώρα ανάγκης.
-Είναι δική σας η υπογραφή – ρώτησε ο πρόεδρος την ενάγουσα που ζητούσε το δίκιο της στο δικαστήριο.
-Μάλιστα κύριε πρόεδρε.
-Ώστε του επιτρέπατε να ξενοτρώει
-Αστεία κάναμε κύριε πρόεδρε.
Έσκυψε η πάρεδρος και ψιθύρισε πίσω από τα χαρτιά στον πρόεδρο: Αστεία με τα… σώβρακα γίνονται; Η ιστορία αληθινή -1952 ή 54, εν Πάτραις μάλιστα-τότε που ακόμη ο πανθομολογουμένως εραστής με γκαραντί Αντρέας, δεν είχε ακόμη αποποινικοποιήσει τη μοιχεία και τους μοιχούς τους πηγαίνανε τυλιγμένους με το σεντόνι στο αυτόφωρο.
Εμοίχευσα ιδού το έγκλημά μου!
Έλα εδώ εσύ φώναξε ο πρόεδρος τον κατηγορούμενο. Δε διάβασες ποτέ την έκτη εντολή, ου μοιχεύσεις .
-Την ξέρω κύριε πρόεδρε, αλλά έχω άδεια με την υπογραφή της . Ιδού –ανέμισε το χαρτί .Το γράφει καθαρά: Επιτρέπω κ.τ.λ. Χαμός στην αίθουσα. Όρμησε η κυρία να του το αρπάξει, αλλά ο τύπος έβαλε τα γέλια. Έχω και φωτοαντίγραφο επικυρωμένο για το γνήσιο της υπογραφής –εκάγχασε.
Συμπέρασμα : έλεγαν οι πατεράδες μας- την υπογραφή σου και άλλα τινά να προσέχεις που τα βάζεις και τι δηλώνεις .Αλλά ποιος τους άκουγε
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-03-30T00:20:00.000-07:00

ΚΑΘ ΟΔΟΝ

ΖΗΤΕΊΤΑΙ ΑΓΑΠΗ

Χωρίζουν -είπε ο φίλος.
Για την κόρη του ο λόγος. Τέσσερα χρόνια σχέση. Παντρεύτηκαν και στον χρόνο επάνω, χωρίζουν. Εσύ στη μάνα σου κι εγώ στη δική μου. Δε σε ξέρω , δε με ξέρεις .
-Γιατί – ρωτάω.
- Διότι !Είναι η απάντηση.
Παλαιά, το διαζύγιο ήταν πιο δύσκολο, αλλά είχε μιαν αιτιολογία. Για όλα έφταιγε η …γυναίκα!!!
Άτεκνο το ζευγάρι υπαίτιος η γυναίκα .
Δεν άρεσε το φαγητό στον γιο –μαθημένον με τις γεύσεις της μητέρας του, να η καταδίκη: Δε ξέρει ούτε να μαγειρεύει
Να υψώσει τη φωνή της η νύφη ;. Αντιμιλάς στον άντρα σου; Δρόμο. Χωρίζουμε.
Αλλιώτικα τα πράγματα σήμερα. Αντιστράφηκαν οι όροι. Αντί του μέσου όρου- της αμοιβαίας υποχώρησης -ο παρονομαστής έγινε αριθμητής.
Δε σου αρέσει κύριε ; Στη μάνα σου. Έχω τον μισθό μου, το σπίτι μου, τις παρέες μου. Δε μου λείπει ο άνδρας.
Σηκώθηκαν τα πόδια και βαράνε το κεφάλι – λέει ο παππούς που είναι αδύνατον να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι εκτός από το «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα» υπάρχει και το «Οι άνδρες αγαπάτε τας εαυτών γυναίκας»
Που βρίσκεται ο συμβιβασμός, η λογική ,η αίσθηση της συντροφικότητας, η κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων; Ο κοινός νους. Το σπουδαιότερο από όλα: Που βρίσκεται η αγάπη;
Η γυναίκα βγήκε στην αγορά εργασίας. Δεν είναι μόνο η αίσθηση της ανεξαρτησίας της που την έστειλε έξω από το σπίτι. Είναι κυρίως και πάνω από όλα, η ανάγκη να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης οικογένειας.
Δεν πλένουν πια στη σκάφη. Δεν μπαλώνουν τα ρούχα. Δεν σολιάζουν τα παπούτσια. Είναι και το αυτοκίνητο, μερικές φορές από ανάγκη, δύο.
Χώρια που ούτε αυτή, ούτε αυτός μπορούν να πάνε στη δουλειά τους με μπαλωμένα ρούχα. Ευπρεπώς ενδεδυμένη τη θέλει -στο μαγαζί που δουλεύει -την ανεψιά μου ο προϊστάμενος. Κι έχει δίκιο. Ο πελάτης που θα μπει στο μαγαζί πρέπει να τη δει χτενισμένη, καθαρή, περιποιημένη , κομψή.
Και τα παιδιά; Θέλουν ρούχα. Τα βιβλία του μεγάλου που παίρναμε οι μικρότεροι δεν ισχύουν πια. Ακόμη και το κολατσιό –μια φέτα ψωμί με λάδι και ζάχαρι για το διάλειμμα , που παίρναμε εμείς –καταργήθηκε. Θέλουν χαρτζιλίκι για να πάρουν όπως όλα τα παιδιά από το περίπτερο ή την καντίνα. Μη το κακολογήσετε. Έτσι κάνουν όλοι.
Και το φροντιστήριο ;Που το βάζετε;
Όταν ο σοσιαλισμός κατάργησε την ποδιά, χειροκροτήσαμε τη ανάδειξη της προσωπικότητας της μαθήτριας. Σήμερα όλες πάνε με μοντελάκια. Ακόμα και τα σκισμένα τζιν πρέπει να είναι από φίρμα. Αντί να καταργήσουμε τις ταξικές διαφορές τις αυξήσαμε. Πως να βγει πέρα το ζευγάρι με τη δουλειά του ενός;
Στην αγορά εργασίας η γυναίκα. Στο λάκο των λεόντων, Με τον προϊστάμενο που θέλει να την εκμεταλλευτεί. Με τη συνάδελφο που έρχεται από το κομμωτήριο. Με τον συνάδελφο που την πολιορκεί με τα κοπλιμάν και τα δώρα.
Το ίδιο κι αυτός .Χτενισμένη ,κομψή, αεράτη ετούτη. Η δική μου…γέρασε. Η δική μου συνεχώς γκρινιάζει για τα λεφτά, ετούτη εδώ όλο μου χαμογελάει.
Ένα σωρό απίθανοι οι πειρασμοί που αντιμετωπίζει το σύγχρονο ζευγάρι. Συγκρίσεις σε καθημερινή βάση. Και η φτώχεια όπως και ο πολύς πλούτος είναι κακός σύμβουλος
Χρειάζεται πολλή αντοχή. Χρειάζεται πολλή αξιοπρέπεια.. Χρειάζεται πολλή αγάπη το ζευγάρι. Ναι χρειάζεται πολλή χριστιανική αγάπη για να αντέξει! Υπάρχει ;
Ζητείται αγάπη –είναι ο τίτλος !
Σταύρος Ιντζεγιάννης

σχολιαζοντας ποίηση

2011-03-29T14:49:00.000-07:00

Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΗΧΩΝ
Ποίηση-Γαλάτειας Βέρρα.

Την πρώτη της εκδοτική παρουσία σηματοδοτεί η ποιητική συλλογή της Γαλάτειας Βέρρα –Εκδόσεις « ο κήπος με τις λέξεις» Αθήνα 2011.Σελίδες 58.46 Ποιήματα
Μια συλλογή που καθόλου δεν μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς πρωτολειακή καθώς υπάρχει μια τεχνικά και αισθητικά ή εννοιολογικά, ωριμότητα, μάλλον σπάνια για πρωτοεμφανιζόμενη έκδοση.
Φανερή από τα πρώτα κιόλας ποιήματα η μουσική της παιδεία και η ενασχόλησή της με τους φθόγγους που τη δένουν άρρηκτα με την αισθητική των ήχων. Την εισάγει στην ουσία της ποίησης, όπου κυρίαρχη η παρουσία της λέξης, πέρα ακόμα και από την εννοιολογική της αναφορά είτε με τη εικονοπλαστική της δύναμη ( σελ 26- Οσμή καιρών) είτε με την αισθητική του ήχου. Αυτό που σωστά χαρακτηρίζει στο τίτλο της συλλογής «Ευγένεια των ήχων»
« Τη ζηλευτή η ευγένεια των ήχων. Κατακτούν χωρίς να κατακτώνται. Παραπλανούν με ευχέρεια θαυμαστή. Ζουν για λίγο, μένουν για πάντα. Θυμίζουν αρώματα διακριτικά που αφήνουν μνήμες ανεξίτηλες. Προνόμιο αγγέλων. Δώρο ενός Θεού που αγαπά ν` ακούει. Κι εγώ που κλήθηκα να τους υπηρετώ, κοιτάζω εκστατική τη λεπτή τους φύση, μη τολμώντας να τους μεταφράσω .Άλλωστε αυτό θα αποτελούσε ύβρη…» σελ 31
Συχνή η αναφορά της στο παρελθόν όπου φανερή η ευαισθησία της για τις ρίζες. Ένας ψυχικός δεσμός όπου το χτες επιδρά στο παρόν με την άυλη παρουσία και την προσκόλληση σε όλα εκείνα που συνιστούν και συντηρούν μια νοσταλγία .
Εξ άλλου αυτή την αναγωγή –τη σύγκριση με το χτες –τη συναντάμε και σε μια μορφή κοινωνικής κριτικής όπου « Πύκνωσαν οι εχθροί. Πλησίασαν οι βάρβαροι. Κούρσεψαν ψυχές .Ταπείνωσαν το φρόνημα. Δούλοι γένηκαν οι αφέντες και οι άρχοντες πένητες …»24-21
Δε θα μπορούσε φυσικά να απουσιάσει (κύριο χαρακτηριστικό της γυναικείας ποίησης –πιο ρομαντικής από την ανδρική) το ερωτικό στοιχείο όπου ο πόνος από μια απογοήτευση, από μια απουσία από μια προδοσία αποτελεί συχνά γενεσιουργικό αίτιο για την ποίηση. Ίσως να δικαιώνει τον ρόλο του πόνου και της πίκρας .αυτό που ο Όσκαρ Γουάιλντ χαρακτηρίζει «σκοτεινό και μυστηριώδες .Έχει τα χαρακτηριστικά της αιωνιότητας» .
Σε μια γενική θεώρηση της πρώτης αυτής εκδοτικής παρουσίας της Γαλάτειας Βέρρα είναι δυο συνιστώσες Η μία αποτελεί μια καθιερωμένη ποιητική φόρμα και μία που ακολουθεί τον πεζό αλλά ιδιαίτερα λυρικό –συχνά στα κράσπεδα του υπερρεαλισμού, ποιητικό λόγο
Στα ποιήματά που ακολουθεί την καθιερωμένη στη ποίηση φόρμα, υπάρχει ένας διαφορετικός ήρεμος – κατανοητός τόνος, εύληπτος σε μια πρώτη ανάγνωση για τον όποιον αναγνώστη που μπορεί να μην ανήκει στους ιδιαίτερα ποιητικά διαβασμένους και παρακολουθούντες τα ποιητικά δρώμενα του καιρού μας.
Αντίθετα στα πεζά υπάρχει ένας υφέρπων υπερρεαλισμός ( σελ 26 και αλλού )αυτός που κάνει το ποιητικό κείμενο (και σωστά μια και κατά τη γνώμη μου ποίηση δεν είναι το καταλαβαίνω αλλά το αισθάνομαι) να χρειάζεται μια πολλαπλή ανάγνωση για να απολαύσεις τη σκέψη, την ευαισθησία, τον ψυχισμό αλλά και την αισθητική, την ηχητική , την εικονοπλαστική δύναμη της λέξης.
Σίγουρα περιμένει κανείς τη δεύτερη παρουσία της για να υπογραμμίσει την ποιητική στόφα της Γαλάτειας Βέρρα.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2011-02-22T04:41:00.001-08:00

Εν κατακλειδι
ΚΑΙΑΔΑΣ

Tά `μαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα:
Αγανακτισμένη η Τρόικα. Ζείτε πολύ, γι` αυτό βουλιάζουν τα ταμεία. Αποφασίστε : Ή θα περικοπούν οι συντάξεις ή θα πεθαίνετε στα 72.Οι προγονοί σας στα 55 τους πετάγανε στον Καιάδα. Εμείς σας κάνουμε και χάρη. Άντε στα 67 να πάρετε σύνταξη να ζήσετε και δυο-τρία χρόνια συνταξιούχος, στα 70 το πολύ –πολύ 72, ξεκουμπιστείτε Έτσι κι αλλιώς συνταξιούχος δεν προσφέρεις τίποτε, τουλάχιστον μη ζεις σε βάρος του ταμείου σου. Άδειασέ μας τη γωνιά μη σε ταϊζουμε άδικα.
Βέβαια το θέμα δεν είναι απλό, γιατί είναι και ο ποιητής που επιμένει «γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος; μαυρίλα» .Άσε που υπάρχουν κι άλλοι παράμετροι που συνηγορούν να μείνεις ζωντανός έστω και…διασωληνομένος .
Στον καφενέ ο Γεράσιμος κάθε τόσο κατέβαζε καντήλια για την πεθερά του που την είχαν κατάκοιτη. «Αδερφέ μου δεν πεθαίνει η σκατόγρια που τη νταντεύουμε και δεν μπορούμε να πάμε πουθενά. Ν` ανασάνουμε μια στάλα. Να δούμε κι εμείς Θεού πρόσωπο»
Έστησε ο καλός Θεός αφτί και σου λέει να του την κάνω του μασκαρά να βάλλει μυαλό και την πήρε ένα βράδι στον ουρανό η όπου αλλού στιβάζει τους πεθαμένους .
-Συλλυπητήρια Γεράσιμε.
- Βρε δεν πάτε στον διάβολο. Βρήκε εποχή να πεθάνει η μπαμπόγρια -πίσσα στο λάκκο της- και χάνουμε τη σύνταξή της , 1200, που μ` αυτά σπούδαζα την Καιτούλα στην Ξάνθη. Τι να στείλω στο παιδί τώρα ;
«Ναι αλλά γλίτωσες το βάρος που έλεγες και χάνατε τις εκδρομές σας» – τον πείραξε ο Νώντας.
-Ποιο βάρος μωρέ; Ένα πιάτο φαγητό έτρωγε κι εκείνο μια μπουκιά κι’ ένα γιαουρτάκι το βράδι. Όσο για εκδρομές ,εδώ δεν έχω τι να στείλω στο παιδί και συ μου λες για περαντζάδες . Α τη παλιόγρια τι μου `κανε!
Ο διάλογος αυθεντικός μέχρι κεραίας. Και δεν είναι η μόνη περίπτωση που ο θάνατος, αντί για απαλλαγή, γεμίζει την οικογένεια προβλήματα. Βλέπετε ο άνθρωπος είναι βάρος, αλλά η σύνταξή του…σωτήρια.
Ωστόσο είναι γεγονός ότι καθώς ζούμε έως τα 90 και βάλε -κούφια η ώρα που τ` ακούει γιατί τώρα τελευταία έχω κάτι ανεξήγητες ζαλάδες- μερικοί πιάνουν και τα 98- τα ταμεία αντιμετωπίζουν προβλήματα.
Μάλιστα η τρόικα,άκουσα ότι, πρότεινε μετά τα 82 η σύνταξη να κόβεται διότι δεν μπορεί-λένε-επειδή σου καλάρεσε η ζωή και παρκάρισες δια βίου στο ταμείο σου να σε ταϊζουμε βρέξει χιονίσει!!!
Όταν την 1η Δεκεμβρίου του 1936 –επί Μεταξά -ιδρύθηκε το ΙΚΑ (Διάφοροι σύλλογοι είχαν από το 1925 δικά τους ταμεία) υπολόγιζαν χρόνο ζωής του συνταξιούχου άλλα 10 χρόνια. Έπαιρνε σύνταξη στο 55 –μερικοί από τα 50 ή και στα 45 κάποιοι χωροφύλακες και την αράζανε στο καφενείο για πρέφα ή τάβλι από πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα ώσπου μαραζώνανε μια ώρα γρηγορότερα και τραβάγανε άμωμοι εν οδώ . Άρχιζε τα σκουσμάρια η χήρα του «που μ΄ άφησες την καψερή σαν την καλαμιά στον κάμπο» του έκανε τα σαράντα και κατ` ευθείαν στη «λέσχη της εύθυμης χηρείας» για κουμ- καν
Σήμερα, η επιστήμη, οι κοινωνικές παροχές, οι καλύτερες συνθήκες εργασίας, η υγιεινή διατροφή, το περιβάλλον η πρόληψη και η νοσηλεία, δυνάμωσαν τις αντιστάσεις .Άσε που βλέπεις τα μίνι να κυκλοφορούν ασύδοτα και λες …τρελός να πεθάνω τώρα που άνοιξαν οι ουρανοί .
Παλιά αν έφτανε κάποιος στα 100, γινότανε πρωτοσέλιδο Να σας το θυμήσω; Έτος 1950 ένας Κρητικός ζούσε στον Ψηλορείτη ετών 104 !
Τι έκανες παππού και ξεπέρασες τον αιώνα – ρώτησαν οι δημοσιογράφοι.
Ωρέ κοπέλια όντας ήμουνα νέος έπινα μια νταμιζάνα τσικουδιά .Τώρα που γέρασα πίνω μόνο μια χιλιάρα. Παντρεύτηκα τρεις βολές επίσημα και όλες τις χήρες του χωριού ανεπίσημα. Κάπνιζα ότι εύρισκα κι όταν δεν είχα καπνό καλαμποκόφυλο.
Άλλαξαν τα πράγματα σήμερα. Πέθαινε ο Τρύφωνας και η χήρα του έπεσε στα πόδια του γιατρού :Αμάν γιατρέ μου κράτησε τον 10 μέρες ακόμα να βγει ο μήνας , μη χάσουμε τη σύνταξη του μηνός !!!
Η Τρόικα ;Βρε δεν κόβουν τον λαιμό τους !
Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΒΙΒΛΙΑ

2011-02-16T13:19:00.000-08:00

ΑΡΤΑ 1881-1941
Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Με ένα ακόμη βιβλίο – συλλογή αναμνήσεων από Αρτινούς με τον τίτλο «Αρτα 1881-1941» (εκδόσεις παρασκήνιο Αθήνα 2010) υπογράφει ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης την αγάπη του για την Άρτα. Την πόλη που τον φιλοξένησε βιοποριστικό μέτοικο στην αρχή, για να τον κρατήσει έπειτα - μια Κίρκη πες-πεισματικά κοντά της, πλανεμένο απ` τη μαγεία των θρύλων και της ιστορίας της.
Περιπλανώμενο ερευνητή μαζί και απολογητή του τόπου και των ανθρώπων ανάμεσα στο Γεφύρι της , την Παριορίτσα , το ρολόι, το Μονοπλιό. την Κάτω Παναγιά , την Αγιά-Θοδώρα ,το Κάστρο και τον στρατώνα ή την Κόκκινη εκκλησιά.
Δεν είναι βέβαια το πρώτο , ούτε το μοναδικό που γράφτηκε για την Άρτα, έχει όμως κάτι το ιδιαίτερο.
Το υπογραμμίζω, ιδιαίτερο, γιατί έχει μια ζωντάνια, αυτή που έχουν οι αφηγήσεις των ανθρώπων που τα έζησαν και τα κουβαλάνε μέσα τους γονιδιακά κληρονομήματα –σκυτάλη που πήραν από γονεϊκές ρίζες και νοιώθουν την ανάγκη να τα καταγράψουν in memoriam μιας εποχής και κάποιων ανθρώπων για να μείνουν μαρτυρίες στο χρόνο. Μαρτυρίες που κρατάνε ζωντανό το παρελθόν με καταγραφείς κάποιους ιστορικούς ερευνητές -συλλέκτες μνήμης-όπως ο συγγραφέας του αυτού του βιβλίου – λεύκωμα- ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης.
Ένας Αρτινός πια ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης – κι ας γράφει η διεύθυνση Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας- αφού εμείς το Μενίδι το θέλουμε δικό μας, σε πείσμα των γεωγραφικών η διοικητικών διαιρέσεων, ξεπληρώνει με τον τρόπο του το δικό του χρέος , χρέος των πνευματικών ανθρώπων, να διατηρήσουν αναμμένη τη δάδα κι ανοιχτή τη δίοδο από το χτες στο σήμερα και το αύριο.
Στις 130 σελίδες της εξαιρετικά επιμελημένης –τόσο αισθητικά όσο και από την άποψη περιεχομένου- συλλογής ενθυμημάτων της Αρτινής ιστορίας από το 1881 μέχρι το 1941-ο αναγνώστης κάνει μιαν αναδρομή μνήμης γραπτή μαζί και φωτογραφική –κι αυτό έχει τη σημασία του καθώς τεκμηριώνει του λόγου το αληθές –με μιαν αναγνωστική άνεση και αμείωτο ενδιαφέρον -αφού η κάθε μαρτυρία αποτελεί αυτοτελές κείμενο όσο κι αν ενσωματωμένο στον κύριο κορμό που είναι η ανάδυση της Άρτας – 1881-1941- από την αχλή του χρόνου.
Όσοι προφτάσαμε να γνωρίσουμε την Άρτα στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα- όχι βέβαια από προσωπική επαφή αλλά από των απόηχο διηγήσεων από τους γεννήτορες-αυτή η καταγραφή έχει μαζί με τη γνώση και τη συγκινησιακή της πλευρά.
Πινακίδες, δρόμοι, άνθρωποι επώνυμα, διαφημίσεις . ( Ούζο τανκς Κεχαγιά – Ραφείο Βας. Φεύγα-χρυσοχοείο Νικάκη-ξενοδοχείο η Άνεση )
νεκρανασταίνουν πρόσωπα και πράγματα και μέσα από αποσπασματικές γραφές ,φωτίζουν άγνωστες λεπτομέρειες, μνημονεύουν υπογραφές (Δημ.Καραγιάννης-Γιάννης Τσούτσινος, Στρατάκης Πατσαλιάς, Τάκης Βαφιάς, Γιάννης Παπαβασιλείου Ελεύθερος λόγος, Αρτινή Ευθύνη. Λ. Βλάχος, Γεωργ Βασταρούχας, Θ.Ζαχαρής κ.α) θυμίζουν καθημερινότητες, περιγράφουν βιοποριστικές συνήθειες, πανηγύρια, μαγαζιά , πηγάδια ,μεταφορικά μέσα . Μ` ένα λόγο ανάγλυφη η εικόνα μιας Άρτας που δεν προλάβαμε να ζήσουμε και που κάθε τόσο χάρη σε κάποιους τυμβωρύχους μνήμης όπως ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης ανακαλύπτουμε.
Και δεν είναι εύκολη υπόθεση η συλλογή η αξιολόγηση, η παραγραφοποίηση, η ταξινόμιση,όλων αυτών των μαρτυριών. Χρειάζεται, γνώση, κριτικό πνεύμα, πολύχρονη πνευματική ενασχόληση
και ερευνητικό τάλαντο που ο κ Ιντζέμπελης αποδεικνύεται ότι κατέχει.
Εξ άλλου, όπως ο ίδιος στον επεξηγηματικό της έκδοσης πρόλογο γράφει: «Εμείς μέσα από το γκρίζο και το μαύρο χρώμα, προσπαθούμε να σας θυμίσουμε εκείνη την περίοδο, για να κάνετε συγκρίσεις και να ταξιδέψετε από τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις, στην εποχή της αθωότητας, όπου οι άνθρωποι αγωνιζότανε μόνο για τον επιβίωση και όχι για την συσσώρευση όσο το δυνατόν περισσότερων αγαθών…Θα σας πρότεινα να ξεφυλλίσετε το βιβλίο και να απολαύσετε τα κείμενα και τις φωτογραφίες. Το ταξίδι μας μόλις αρχίζει»
Και το ταξίδι αρχίζει με ένα ιστορικό σημείωμα για τη γεωγραφική –ιστορική, πολιτική θέση της Άρτας με γκραβούρες και χάρτες της εποχής για να τελειώσει με ένα απάνθισμα φωτογραφιών από μνημεία, τοποθεσίες, γιορτινές εκδηλώσεις, το ηρωικό 3/40 ,αγροτική ,σχολική, πολιτιστική ζωή και κίνηση .
Να γράψω ότι είναι ένα πολύτιμο απόκτημα για κάθε Αρτινή –αλλά και γενικότερη ιστορική βιβλιοθήκη- θα ήταν πλεονασμός .Πως να γράψεις για τα αυτονόητα. Το ανυπόκριτο εύγε είναι προτιμότερο.
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Πάτρα –Φλεβάρης 2011.

Σχολιάζοντας ποίηση

2011-02-09T00:41:00.000-08:00

ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΠΟΊΗΣΗ
( ΠΟΊΗΣΗ ΓΙΏΡΓΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ)

60 σελίδες -36 ποιήματα και 10 μικρά ( μπορεί χάι κου) από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη είναι η τελευταία ποιητική συλλογή του Γιώργου Τσιρώνη που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό σφραγίζοντας –οριστικοποιώντας-το ποιητικό του στυλ αυτό με το οποίο εμφανίστηκε εκδοτικά με τη πρώτη του συλλογή «Αφιερωσεις».Τονίζω το εκδοτικά γιατί στους παροικούντες την ποιητική μας Ιερουσαλήμ ,ο Γιώργος Τσιρώνης ήταν ήδη γνωστός ως δόκιμος ποιητής με ενεργό συμμετοχή στα πνευματικά δρώμενα .
Η νέα του συλλογή έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «κι όμως η ποίηση» που σημειολογικά προϊδεάζει τον αναγνώστη για το ποιητικό πιστεύω του ποιητή ο οποίος ξεφεύγοντας από τη ομηρία των λεκτικών ακροβατισμών και τη διάθεση να εντυπωσιάσει, αρκείται, με λιτό τρόπο να αποκαλύψει –υπάρχει διάχυτη μια εξομολογητική διάθεση-τον εσωτερικό του κόσμο καθώς δοκιμάζεται από την υπαρξιακή αγωνία της εποχής
Υπογραμμίζω της «εποχής» του γιατί ο Τσιρώνης και με τις δυο του συλλογές ζει την αγωνία του καιρού του. Πορεύεται cum in tempora.
«τρίβεται ολοένα το κουράγιο μας
Σαν κιμωλία στα χέρια μαθητή,
Που πιάστηκε αδιάβαστος» (σελ 33)
Κι όχι μόνο, την αγωνία αλλά και τη νομοτέλεια που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ύπαρξη στην εγκόσμια παρουσία της
Το αχ αυτό
το τόσο αβάσταχτα
τυραννικό που έπρεπε
σαν Δαίδαλος να ζήσει ,
σαν Ικαρος
για να μπορέσει
να πεθάνει

Έντονα μεταφορικός ο λόγος αποτελεί θα έλεγα χαρακτηριστικό στοιχείο της ποιητικής του προσαρμογής στις προσωπικές του απόψεις για την ποίηση. Και μένει πιστός σ αυτές δίνοντας ωραία δείγματα μεταφοράς πάντοτε όμως μέσα σε μια εννοιολογική καθαρότητα έτσι που θα διέψευδε όποιον θα προσπαθούσε να τον κατατάξει στον υπερρεαλιστικό κύκλο.
«Ο κιθαρίστας του φλαμένκο
στα χέρια του κρατά
ένα άγιο δισκοπότηρο
Κι όταν αφιερώνεται
δάκρυα ενώνονται
με τις χορδές του αγέρα…Σελ 56

Μορφολογικά μικρές σύντομες παράγραφοι – λέξεις – όπου η κάθε μια τους στηρίζει και περιγράφει ένα συγκεκριμένο νόημα –εικόνα
λειτουργώντας συνάμα συλλογικά μα και αυτόνομα :
Στο δέντρο
κελαηδάει
το πουλί ….
Αέρινα λόγια
το δέντρο
ψυθιρίζει σελ 42
συναιρώντας συχνά το πρώτο πρόσωπο και το τρίτο ,τον πληθυντικό με τον ενικό.
«ξεραίνει ο ήλιος τη χαρά ΜΑΣ..»
«ΤΟΥ μετανάστη η καρδιά βογκά και οδύρεται»
έτσι ώστε το ποιητικό σώμα ξεφεύγοντας από τα δεσμά του προσωπικού τόνου να αποκτά μιαν οικουμενικότητα και μια φιλοσοφική θεώρηση της ανθρώπινης πορείας. Αυτή η φιλοσοφική διάθεση απότοκη μιας παιδείας που εγκύπτει στην ουσία της γήινης παρουσίας μας, υπάρχει παντού, χαρακτηρίζοντας το άνθρωπο που «ποιεί»για να δώσει το στίγμα του ατόμου μέσα στο σύνολο και τα η θέση στην αέναη ροή του χρόνου.
« από τόσο ασήμι ,τόση ζωή, ακόμα μια φορά πως φεύγει; Πως φεύγει η ζωή, ζωή να δώσει»
Εξ άλλου τα δέκα «μικρά του» όσο κι αν δεν τηρούν τον κανόνα των 17 συλλαβών εγώ τα χαρακτηρίζω Χάι κου μια και κρατούν το κυριότερο στοιχείο ,τη φύση, την ομορφιά, το χρώμα τη συμπυκνωμένη έννοια και τον κοφτό λόγο, συχνά τη συμπερασματική του τελευταίου στίχου.
Σε μια γενική θεώρηση θα έλεγα ότι υπάρχει στο βάθος μια πίκρα και μια μεταφυσική
(…και μια βραδιά
στη λίμνη να χαθώ
μια μνήμη
μες στη μνήμη σας να ζήσω)
που φορτίζει συναισθηματικά χαρακτηρίζοντας τον τρυφερό ποιητή που με δυο λόγια διασώζει τη γενιά του από την αδιαφορία και τη σκληρότητα που ζούμε απέναντι στις ρίζες και στο παρελθόν μας. Ένας στίχος τόσο τρυφερός :
Κι όταν από τη βάρκα κι εγώ βγω
κοντά σου θα`ρθω
να σου πω το πόσο μου `χεις λείψει «Η μητέρα μου με τους αγγέλους»
Ξεχωρίζω ένα διαμαντάκι -από τα πολλά-
«Κι όμως η ποίηση
δεν είναι αυτή
που φυλακίζουμε
στο άσπρο το χαρτί.
Που βαλσαμώνουμε
Σ`ένα βιβλίο
Ποίηση είναι η ζωή
που ονειρευόμαστε
ότι ζούμε
Κι ίσως αυτό να είναι η δική του απάντηση στο διαχρονικό ερώτημα «τι είναι η ποίηση»;
Σταύρος Ιντζεγιάν
Πάτρα Φλεβάρης 2011.

2011-02-09T00:39:00.000-08:00

Εν κατακλείδι
Η …ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

-Έπιασε τον άντρα της να φιλιέται με τη μάνα της περιπαθώς - αχ και βαχ, «γαμπρούλη μου» αυτή ,μανάρα μου ο άλλος - και του άστραψε δυο χαστούκια ξεγυρισμένα. Μέχρις εδώ καλά. Δηλαδή όχι καλά ,αλλά τέλος πάντων συμβαίνουν κάτι τέτοια. Η ζωή δε μπαίνει σε κανόνες έχει τη δική της λογική. Θυμάστε που παίζαμε τα αινίγματα :Κλειδώνω αμπαρώνω και τον κλέφτη βρίσκω μέσα. Τι είναι;
Ο γαμπρός με την πεθερά !
Εύθυμη η επικαιρότητα, ζητάει ένα χαμόγελο , έτσι για να μας φτιάξει τη διάθεση Δευτεριατικά ,καθώς ο Φανούρης φέρνει την είδηση τυπωμένη από το facebook.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Διχασμένες οι γνώμες της παρέας. Ακόμη κι από το διπλανό τραπέζι, αφήνουν κατά μέρος τη δική τους κουβέντα και μπαίνουν στη διαμάχη.
«Ντροπή» λέει ο ένας. «Σιγά την ντροπή-λέει ο άλλος .Μακάρι να είμαστε 32 που ήταν ο δράστης και όχι μόνο την πεθερά αλλά και την κουνιάδα που λέει ο λόγος.
Στα σαρανταπέντε –λέει η είδηση -η πεθερά του .Χήρα από οκταετίας, αλλά, με τα κομμωτήριά της, με τα σούπα –μούπες όλο φρου-φρου κι αρώματα και με τα τσαλιμάκια της .Τύφλα νάχει η νεολαία με τα 27 της.
Στον έρωτα είχε πει ο Καζανόβας εκείνο που μετράει δεν είναι η δύναμη αλλά η.. τεχνική... Άσε που το λέει και η παροιμία :Ποιος σου `βγαλε το μάτι; Ο συγγενής !
Μέσα στο σπίτι πρωί- βράδι. Κοινό το μπάνιο. Ντυμένοι-μισόγδυτοι-θεότσιτσιδοι ,πόρτες ανοίγουν , πόρτες κλεινουν, βάζει και ο διάβολος την ουρά του καμιά φορά .
-Με συγχωρείτε μητέρα που δε χτύπησα την πόρτα-αυτός
-Τι λες παιδί μου… μητέρα σου είμαι δεν υπάρχει ανάγκη…να χτυπάς .Να… μπαινοβγαίνεις ελευθέρα !!!
Θα μου πείτε τώρα .Στα 27 η κόρη. Στα 45 η μαμά!
Άντε να συγκρίνεις. Από τη μια μεριά τα νιάτα, το σφρίγος, η φωτιά, η ερωτική απληστία και από την άλλη η πείρα, η ερωτική γνώση, η σοφία της ήρεμης δύναμης και η σιγουριά, αυτό το… «ξέρω τι θέλω»!
Κυριακή πρωί είναι, χτες. μόλις που έχουμε βγει από την εκκλησία –ήμαρτον Κύριε- και καθόμαστε κατά το έθος για καφέ κι επάνω που λέμε για τις συντάξεις που θα τις κόψουνε και τη χοληστερίνη που ανεβαίνει –με τρέλανε ο προστάτης χτες βράδι, λέει ο Μηνάς- καταφθάνει σκασμένος στα γέλια ο Φανούρης , με την είδηση από το facebook τυπωμένη με μεγάλα γράμματα.
Έπιασε τον άντρα της να φιλιέται με η μάνα της .Η είδηση κάνει αστραπιαία το γύρω της καφετέριας και γίνεται ο χαμός .
Στο διπλανό τραπέζι μια παρέα Πασόκοι προβληματίζονται για το ποιος έχει δίκιο, ο Παπακωνσταντίνου ή ο Καστανίδης για την ποινικοποίηση της φοροδιαφυγής .Πιο `κει ο Σύριζα έχει αρπαχτεί γερά με τον Σαμαρά που θέλει ντε και καλά να καταργήσει το άσυλο. Στα αριστερά μας, δυο κυρίες που στήνουν αφτί. Στην κουβέντα όλοι.
- Αυτός φταίει. Τι να έκανε η γυναίκα ;
- Μα με τον άντρα του παιδιού της-φτου !!!
Η καφετέρια έχει κέφια. Ο μπάρμαν παρατάει την εσπρεσσιέρα του και έρχεται μαζί με τη σερβιτόρα :Τι λέτε ρε σεις και γελάτε ;
Φαιδρή η καθημερινότητα έχει το γούστο της. Απολαύστε τη. Έπιασε τον άντρα της με τη μάνα της και του άστραψε δυο χαστούκια, - Παλιάνθρωπε.
Μέχρι εδώ λογικά – θα πείτε. Το ίδιο θα έκανε η καθεμιά. Από εδώ και πέρα αλλάζει το σκηνικό. Διότι πριν πει κίμινο γυρίζει η μάνα και την κάνει τουλούμι στο ξύλο. Μωρή αχάριστη
-Αχάριστη ;
Ναι μωρή, αχάριστη, Αντί να μου πεις ευχαριστώ που θυσιάζομαι για να κρατήσω τον άντρα σου στο σπίτι, να μη γυρίζει με τη μια και με την άλλη στα ξεπορτίσμα τα με τους φίλους του. Εγώ που έκανε κόμπο την καρδιά μου και θυσιάστηκα για να τον συμμαζέψω νοικοκύρη στο σπίτι του, παρά μου ζητάς και το λόγο;
Ορίστε; Είπατε τίποτε;
Σταυρος Ιντζεγιάν

2011-01-29T12:58:00.001-08:00

Εν κατακλείδι
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ…ΑΛΛΟΥΝΟΥ !

Απεργούν τα φαρμακεία. Ο ανθρώπινος πόνος στην ουρά για φάρμακα.
Τι περιμένεις – ρωτάω τον Φανούρη. Για.. βιάγκρα ;
-Από τώρα; (Δεν είναι ούτε…78 ακόμη κι αντέχει -άνευ… θείου και φωσφόρου- καθώς κομπάζει ο άθλιος ) .Τα χάπια για την ημικρανία ξέχασα, πριν απεργήσουν.
Η θεία Μαλβίνα που υπέφερε από ημικρανίες- οικογενειακό μας σύνδρομο-έπινε χαμομήλι, μοναδικό για την ημικρανία και μάλιστα, με λάδι από το καντήλι της Παναγιάς , μας έκανε εντριβή επάνω από το μάτι, όπου συνήθως εκδηλώνεται η ημικρανία .Μας έβαζε και μια κομπρέσα με οινόπνευμα επάνω στο στομάχι και μας άφηνε στο σκοτάδι.
Το πολύ σε μισή ώρα η ημικρανία είχε περάσει. Το λάδι από το καντήλι ήταν σε πρώτη ζήτηση και όσο θυμάμαι δεν έσβησε ποτέ. Και δεν ήταν θρησκοληψία. Ήταν φάρμακο, γιατί το λάδι καθώς ήταν ζεστό -μαζί και η πίστη μας –μας χαλάρωνε τους μυς και τα νεύρα.
Ο πυρετός; Με αντιβίωση λένε οι ντόκτορες και σου γεμίζουν το στομάχι χάπια. Αποτέλεσμα να σου πέφτει ο πυρετός, αλλά να χαλάς το στομάχι σου – και το πορτοφόλι σου, γιατί δεν είναι λίγη ή συμμετοχή στα φάρμακα του Δημοσίου η των άλλων ταμείων. Η συχωρεμένη η μάνα έβαζε σε ένα πιάτο, ξύδι με λίγο νερό και μας έβαζε κομπρέσες στο κεφάλι που μας ανακούφιζαν αμέσως, άλλο αν κάναμε τον άρρωστο για να μη πάμε σχολείο . Τρίβαμε με τρόπο το θερμόμετρο κι έδειχνε 39 και μισό. Μόνο που μια φορά το παρακάναμε κι έδειξε …43 !!!
Δε θυμάμαι σπίτι να είχε φαρμακείο όπως σήμερα όπου έχουμε ένα ντουλαπάκι γεμάτο φάρμακα –πολλά από αυτά ληγμένα-αφού τα χρησιμοποιούμε μια δυο φορές και έπειτα μένουν και με το παραμικρό τρέχουμε στον γιατρό : Γιατρέ μου …κατουράω δύσκολα.
- Πιές λίγη αγριάδα έλεγε η γιαγιά η Αρσινόη και έβαζε σε ένα κρασοπότηρο, από το βράδι, βρασμένη αγριάδα που την πίναμε το πρωί νηστικοί .Μια δυο φορές και δεν έμενε ούτε πέτρα ούτε άμμος στα νεφρά Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι είμαστε και λιτοδίαιτοι. Κι όχι μόνο επειδή …« νηστεύει ο δούλος του θεού γιατί φαϊ δεν έχει » αλλά, ήταν άλλα τα φαγητά, τότε που δεν τρέχαμε συν γυναιξί και τέκνοις για τζατζίκι πίτα και σουβλάκι !!!
Έτσι και κρυολογούσαμε, μας ξάπλωνε η συχωρεμένη και θέλαμε δε θέλαμε, άναβε το κερί της αναστάσεως και χράπα – χρούπα μας έριχνε καμιά δεκαριά βεντούζες –Πονάγανε οι άτιμες γιατί έτσι και ήσουν κρυωμένος φουσκώνανε - κολλάγανε και που να τις ξεκολλήσεις. Μας έκανε και μια εντριβή με οινόπνευμα-ιδρώναμε μούσκεμα, μέχρι που αλλάζαμε φανέλα- και την άλλη μέρα «Σήκω τεμπέλη για σχολείο» !
Πρωί-πρωί μας τάιζε και ένα πιάτο τραχανά ζεματιστό και μισό ρακοπότηρο- μαυροδάφνη. Ούτε κρύωμα έμενε ούτε βήχας.. Σε πόναγε το στομάχι; Αντί για σιμέκο έβραζε ρίγανη και την πίναμε με λεμόνι χωρίς ζάχαρη. Για τη διάρροια καφές σκόνη με λεμόνι μια φορά και τέρμα και για τις καούρες στο στομάχι ή την παλινδρόμιση…ταχίνι. Κάτι ξέρουν οι καλόγεροι στο Άγιο όρος που το έχουν σε πρώτη ζήτηση.
Θυμάμαι ένα Γερμανό παιδίατρο που σε μια παρέα , καθώς γινότανε κουβέντα για φάρμακα, είπε « Εδώ στην Ελλάδα έχετε τα τρία σπουδαία φάρμακα και δε ξέρετε την αξία τους. Χαμομήλι, λεμόνι και ελαιόλαδο!
Γελάει ο Ράκιας- που ακούει- και μου κλείνει μάτι «για το…άλλο ξέρανε τίποτε»
Α να χαθείς ερωτύλε. Έτσι και περάσεις τον Ρουβίκωνα της ηλικίας χαιρέτα μας τον πλάτανο. Τραβάς από 29 και καίγεσαι 32. Κάτι ήξερε ο Σούτσος που έλεγε. « Όταν ήμουν νέος, δίσταζα, μη μου πούνε όχι. Τώρα που γέρασα τρέμω μη μου πούνε ναι» !
Όμως ο παππούς, στα 90 του παρακαλώ –άσπρο πουκάμισο με κολλαριστό γιακά και την καδένα διπλή σειρά στο γιλέκο- όταν έμαθε για το βιάγκρα έβαλε τα γέλια. « Βρε `σεις πόσο θα ζήσω ακόμη να σας μαθαίνω. Το καλύτερο βιάγκρα είναι η γυναίκα που έχεις δίπλα σου»
-Ναι, αλλά ποια γυναίκα παππού;
-Το αλλουνού βρε. Του αλλουνού!!!
Σταύρος Ιντζεγιαννης

2011-01-29T12:56:00.000-08:00

Εν κατακλειδι
ΚΑΤΑ …ΚΑΠΝΟΥ !!!

Στο εδώλιο ξανά το τσιγάρο. Οριστική και αμετάκλητη η απαγόρευση σε δημόσιους χώρους. Χωρίς παραθυράκια ο νόμος =Λοβέρδος
------------------------------------------
Τα τσιγάρο είναι ο τελειότερος τύπος απόλαυσης. Τελειώνει πριν το χορτάσεις –Όσκαρ Γουάιλντ
----------------------------------
Όταν στα χρόνια της πρώιμης εφηβείας ,κάπου στα 14 δηλαδή, καπνίσαμε μετά φόβου πατρός , το πρώτο μας τσιγάρο - κατά κανόνα κλεμμένο από το πακέτο του , θριαμβολογούσαμε, πιστεύοντας ότι είχαμε κουρσέψει το ένα από τα δύο μεγάλα κάστρα του αντρικού κατεστημένου και γινόμαστε άντρες.
Το άλλο βέβαια ήταν το ξύρισμα, πάνω στο μόλις χνουδιασμένο μας πρόσωπο , για να ξεχωρίσει το μουστάκι , σύμβολο κι αυτό του άντρα του πολλά βαρύ !
Το τσιγάρο, δεν είχε ακόμη συνδεθεί τόσο με την υγεία όσο με την ηθική και οι πατεράδες εκείνης της εποχής , δε χωράτευαν σε ό,τι θεωρούσαν έξω από τα κατεστημένα πρότυπα και κανείς τους βέβαια δε μπορούσε, στο αδιαφιλονίκητο της εξουσίας τους, να παραδεχθεί πως όντας ο ίδιος καπνιστής , γινόταν παράδειγμα και για τα παιδιά του. Ιδιαίτερα για τους αρσενικούς που έχοντας πάντα τον πατέρα σαν μοντέλο ζωής , προσπαθούσαμε παντί τρόπο να του μοιάσουμε. Να γίνουμε δικαιωματικά ο διάδοχος .Ο άντρας !
Ποιος τολμούσε να κατηγορήσει τον πάτερ φαμίλια σαν παράδειγμα για αποφυγή .
Όσοι έχουν διαβάσει ή δει το έργο του Άντων Τσέχωφ --οι βλαβερές συνέπειες του καπνού - θα θυμούνται την αμηχανία του αρχιδικαστή Ευγκένι Πέτροβιτς να μαλώσει τον γιο του τον Σεριόζα που έκλεβε από το συρτάρι του πατέρα του καπνό και κάπνιζε, ο μπόμπιρας των 7 χρόνων. Τελικά μη θεωρώντας σωστό να τον μαλώσει για μια κακή συνήθεια που είχε και ο ίδιος, αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων, να τον μαλώσει όχι γιατί κάπνιζε αλλά γιατί… έκλεβε τον καπνό !
Είπα για τα αρσενικά γιατί -τω καιρώ εκείνω -ο φεμινισμός δεν είχε κηρύξει ακόμη τη δεύτερη μεγάλη του επανάσταση που άρχισε λίγο πριν ή λίγο μετά την μεταπολίτευση και όπου οι γυναίκες, στην προσπάθειά τους να ισοπεδώσουν όχι μόνο λόγω αλλά και έργω τις διαφορές των δύο φύλλων, επισημοποίησαν τα παντελόνια, αγόρασαν διπλά - τριπλά τα πακέτα με τα τσιγάρα , καθιέρωσαν σαν τρόπο ομιλίας της απελευθερωμένης γυναίκας τη χυδαιολογία , βρίζοντας εν πολλοίς σαν προπολεμικοί λεμβούχοι, μέχρι να φτάσουμε στην τελευταία δεκαετία όπου στην τελική τους έφοδο πλέον, κατέλαβαν και το τελευταίο ανδρικό, οχυρό. Δηλαδή την πρωτοβουλία στο ερωτικό παιχνίδι όπου κυριαρχούν πλέον κατά τρόπο καταλυτικό, εν ονόματι πιθανόν και του ότι η Εύα ήταν η πρώτη διδάξασα το καμάκι.
Είναι γνωστή αυτή η πονεμένη ιστορία που αφορά τη χαζομάρα του Αδάμ, λες και δεν υπήρχε άλλο φρούτο στον παράδεισο, παρά μόνο το… μήλο!!!
Το νέο μοντέλο, από τα δεκατρία και όχι στα δεκαπέντε όπως εμείς ,χρειάζεται να γνωρίζει πολεμικές τέχνες, να βλαστημάει σαν Ιταλός φορτηγατζής και να θεωρεί ανδρισμό το να κάνει όσο δυνατόν γρηγορότερα έρωτα , με την άπραγη, αλλά ερωτικά βιαστική -ίσως και βιαστικότερη από αυτόν-κοπελίτσα - συμμαθήτρια κατά κανόνα.
Το τσιγάρο- στριφτό μάλιστα-αποτελεί μαζί με τον έρωτα τρόπο ζωής. Πριν λίγο καιρό σε γνωστή καφετέρια ,τρεις κοπελίτσες γύρω στα 16, συζητούσαν –καπνίζοντας δίκην αράπη- δυνατά τις ερωτικές τους εμπειρίες και ομολογώ πως- καθισμένος στο διπλανό τραπέζι- άκουσα για το …σεξ όσα δεν είχα μάθει σε εξήντα χρόνια.
Φυσικά δεν ισχύει πια το κρυφό κάπνισμα του πρώτου τσιγάρου στην τουαλέτα , που - ας το ομολογήσω είχε εκείνη την απόλαυση του απαγορευμένου.
Χρειάστηκε μισός αιώνας για να ανακαλύψαμε ότι ο καρπός της γνώσης - πιο σωστά ο καπνός της γνώσης- είχε την ετικέτα καρκίνος - καρδιοπάθεια-πνευμονικά οιδήματα κι ένα σωρό άλλα με ποικίλες ονομασίες και περισπούδαστα επιστημονικά ονόματα ων ουκ έστιν αριθμός περιπλοκών, επιπλοκών και διαπλοκών και την ανάγκη αντί να γράψουμε: βλάπτει την υγεία, καλύτερα να ζωγραφίσουμε επάνω στο πακέτο έναν πελώριο καρκίνο. Μια εικόνα χίλιες λέξεις !
Στο κάτω, κάτω αν δεν μπορείτε με άλλον τρόπο να το κόψετε, πετάξτε το πακέτο και καπνίστε τράκα από τους φίλους σας. Είναι μοναδική ευκαιρία ,να γλιτώσετε και από το τσιγάρο και από… τους φίλους !!!

Στ.Ιντζεγιάννης

2011-01-29T12:55:00.000-08:00

Εν κατακλείδι
ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΑΥΓΟ

Για κοιτάξατε τι βρήκα στο μπαούλο της γιαγιάς ,φώναξε η κόρη μου προχτές , όταν σκαλίζοντας ένα παλιό, ξεχασμένο μπαούλο, βρήκε το ξύλινο αυγό της μάνας-Θεός σ` χωρες την άγια ψυχούλα της.
-Τι είναι αυτό- ρώτησε περίεργη. Ξύλινο αυγό;
-Το αυγό που μαντάρανε τις κάλτσες οι γονείς μας-απάντησε η γυναίκα μου που αν και δεν πρόλαβε αυτή την εποχή, ωστόσο πρόλαβε τον απόηχό της.
Λες να είναι σημαδιακό –αναρωτήθηκα. Ξαναγυρνάμε στην αλησμόνητη εποχή όπου η μάνα δε πέταγε τίποτε ; Αδιανόητο να πετάξεις παπούτσια. Βάζαμε σόλες και πολλές φορές άλλαζε ο τσαγκάρης ολόκληρο το μπροστινό μέρος .Σε μας τα αγόρια που κλωτσούσαμε ότι τενεκεδόκουτα βρίσκαμε μπροστά μας ή παίζαμε μπάλα έχοντας γεμίσει μια παλιά κάλτσα με πριονίδι ή άλλο παλιόχαρτο που βρίσκαμε πεταμένο μας βάζανε στη μύτη του παπουτσιού ένα πεταλάκι ,το ίδιο με μεγαλύτερο πέταλο και στα τακούνια.
-Καινούργια παπούτσια; Πάσχα ή Χριστούγεννα. Να πετάξεις κάλτσες ; Θεός φυλάξει. Τις μπάλωνε η μάνα βάζοντας μέσα ένα ξύλινο αυγό, για να τεντωθεί η φτέρνα που κατά κανόνα τρύπαγε ή έλειωνε Η ανδρική μόδα απαιτούσε όλο κι όλο ένα κοστούμι καθημερινό και ένα Κυριακάτικο για την εκκλησία!!!
Και δε γινότανε αλλιώς, αφού μόνο με τη δουλειά του πατέρα ζούσε όλη η οικογένεια .
Φυσικά δε δούλευε η γυναίκα κι αυτό στήριζε με όλες τις δυσκολίες την οικογένεια και την αγωγή των παιδιών - κυρίως- κάτι που λείπει στην εποχή μας. Η μάνα ήταν δούλα και κυρά .Ελάχιστες οικογένειες πλουσίων είχαν υπηρέτρια –δουλικό καθώς το λέγανε, έτσι για να φαίνεται και η διαφορά των τάξεων
Αδιανόητο φυσικά να πετάξεις το χτεσινό ψωμί αυτό που σήμερα το βρίσκεις ολόκληρες φραντζόλες πεταμένες στον κάδο των σκουπιδιών. Η μάνα μάλιστα, Σμυρνιά της Μικρασιατικής καταστροφής, έκοβε το ψωμί που έμενε αφάγωτο τρεις τέσσερις μέρες ,σε μικρά σαν αντίδωρο κομματάκια . έβραζε νερό με λίγο βούτυρο μέσα και αν υπήρχε κανένα κόκαλο ή ζωμό μάτζι και έριχνε τα ψωμάκια μέσα. Τα άφηνε για λίγο να μουλιάσουν και μετά τα σούρωνε και τα σερβίριζε με τριμμένο τυρί αν υπήρχε και κανένα αυγό το έβαζε τηγανισμένο επάνω στο πιάτο και τρώγαμε ένα υπέροχο φαγητό, για να μη πετάξει το ψωμί που το είχε μεγάλη αμαρτία. Και επειδή είπα τυρί τρία είδη όλα κι όλα, Φέτα, κεφαλοτύρι για τρίψιμο και κασέρι. 43 είδη τυριών μέτρησα προ καιρού σε σούπερ μάρκετ. Έλεος !!!
Τα φάρμακα –που σήμερα έχουμε κάνει το σπίτι μας φαρμακείο ήταν ασπιρίνη, ιώδιο και βεντούζες για το κρύωμα. Για τη γρίπη, η συνταγή ήταν τραχανάς και κρασί τσουκαλιστό Ένα κι ένα.
Ο Μεταξάς, το 1939, είχε απαγορεύσει να πωλείται ψωμί της ημέρας , γιατί φρέσκο τρώγαμε ολόκληρες φραντζόλες , ενώ ξερό γινότανε λιγότερη κατανάλωση.
Σήμερα, μιλάμε για το δύσκολο 2011 που μας περιμένει, και όλοι διαμαρτύρονται – κι εγώ μαζί τους-που μειώνονται τα έσοδα τους ,αλλά κανείς ,δεν λέει, ας κάνουμε και λίγη οικονομία στη σπατάλη που μάθαμε να ζούμε. Στον χαζοχαρούμενο τρόπο ζωής που δε λέμε να τον εγκαταλείψουμε.
Μήπως πρέπει να ξαναγυρίσουμε στο …ξύλινο αυγό της μάνας ;
Να ξαναράψουμε τα σκισμένα μανίκια ή να αλλάξουμε γιακάδες αντί να πετάξουμε το πουκάμισο. Να αρνηθούμε το φαγητό έξω από το σπίτι και τα ώπα – ώπα στα κέντρα. Να μετακινούμαστε με το λεωφορείο ή πιο σωστά με τα πόδια. Δεξιώσεις των τετρακοσίων ατόμων με γαμοδάνειο πολλές φορές- τέρμα. Καιρός να καταργήσουμε και τις διακοπές με …διακοποδάνειο ή τα άλλα καταναλωτικά δάνεια που υποθήκευσαν όλη την Ελλάδα. Ξεχάστε τα
Ακούγονται διαρκώς φωνές για περιστολή δαπανών στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, μήπως πρέπει και κάποιος να φωνάξει για περιστολή δαπανών στον οικογενειακό βαλάντιο, καταργώντας πριν απ` όλα τα κινητά τηλέφωνα ή να μαζέψουμε τα χέρια μας από τις πιστωτικές που κατάντησαν η γάγγραινα της οικογενειακής μας δαπάνης;
Όταν το 62 ή 63 είχε επισκεφθεί την Ελλάδα ο Δρ. Έρχαρτ, ο πατέρας του Γερμανικού οικονομικού θαύματος, είχε πει το αμίμητο αλλά και τόσο- φευ- αληθινό. Όλοι οι προσπαθούν να προσαρμόσουν τα έξοδά τους στα έσοδα .Εσείς οι Έλληνες κάνετε το αντίθετο. Πρώτα ξοδεύετε και μετά τρέχετε να βρείτε λεφτά να πληρώστε τη δαπάνη.
Μήπως είχε άδικό;
Στ Ιντζεγιάννης

2010-12-31T10:24:00.003-08:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΑΡΧΙΜΗΝΙΑ ΚΙ ΑΡΧΙΧΡΟΝΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος.
Πήγε ο Μητσάρας και πήρε δώρο της γυναίκας του -λόγω επειδή η ημέρα- στη λαϊκή και της πήρε μια ομπρέλα κινέζικη πολύχρωμη 5 ευρώ -μετά θήκης μάλιστα-διότι τι άλλο μπορείς να πάρεις στη γυναίκα σου, μετά από 40 χρόνια αδιατάρακτου γάμου (βίον ευτυχή και ανθόσπαρτον που λένε) ε ; Πήρε βέβαια και της Φυλίτσας –ένα βραχιολάκι με πετρούλες 375 ευρώ , ένεκα που η Φυλίτσα ετών 33 να τη βλέπεις και να της τραγουδάς «ήρθες σαν την άνοιξη μέσα στο χειμώνα» και να σε κοιτάζει όλο σορόπι από πολίτικο καταϊφι « Μητσάρα ποιόν αγαπώ εγώ; Εσένα .Αλλά εκείνο το βραχιολάκι που μου έταξες; Πότε θα μου το περάσεις στο χέρι να σε χαϊδεύω και να γαργαλιέσαι; Όταν είναι για τη γυναίκα σου της παίρνεις δώρα πανάκριβα»
- Έλα ντε !
Και όλα καλά και ωραία –Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά - αλλά ο Μητσάρας αφηρημένος ένεκα που στα 80 του για αλλού ξεκινάει κι άλλού βρίσκεται, πήγε σπίτι πέταξε το παλτό στην πολυθρόνα να προλάβει στην τουαλέτα -το οποίον ο προστάτης, αν έχετε ιδέα τι σημαίνει και πόσο σε σφίγγει-αλλά πήρε το παλτό ή κυρά-Ζωή να το κρεμάσει και… «μπα τι είναι ετούτο δω που φουσκώνει στη τσέπη» είδε το κουτί βελούδινο γκρενά , είδε το βραχιόλι γυαλιστερό να σου κόβεται η ανάσα και σου λέει ο Μίμης μου με ερωτεύτηκε από την αρχή όχι περί δια το πονηρόν αλλά ο άνθρωπος στα 80 του το χάνει τελείως κι εντελώς.
Τη συνέχεια τη φαντάζεστε; Ε , όχι μη μου πείτε. Δε τη φαντάζεστε!
Διότι ο μεν Μητσάρας στον κόσμο του, ούτε που θυμότανε περί δώρα και κουτιά και βραχιόλια αλλά η κυρά- Ζωή του εμφανίστηκε στην κρεβατοκάμαρα με ροζ μπέιμπι ντολ –σούπερ σέξυ- και του χαϊδολογιότανε :Μ αγαπάς βασιλικέ , σ` αγαπώ γαρουφαλιά!
Και τι απέγινε ρε- τον ρωτάμε που μας το διηγείται μια κλαίγοντας τα 350 ευρώ και μια γελώντας στη θύμηση της κυρά Ζωής με μπέιμι ντολ στα 77 της
–Τι έγινε ρε . λέγε
- Τι να γίνει βρε ; Γίνεται; Δε γίνεται!!!
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος
Θέμα των ημερών, το δώρο. Όχι εκείνο που μας έκοψε ο Παπακωνσταντίνου ή ο Πρωθυπουργός ή η Τρόικα ή… «ομού μαζί και οι τρεις !!!» που ο Θεός να τους έχει καλά κι εμάς όπως- όπως , αλλά εκείνο που είχαμε μάθει τον καιρό εκείνον τον παλιό ! Ένα μπιζού, μια γούνα, ένα μπρασελέ. Ένα ζευγάρι σκουλαρίκια
Βλέπετε είναι κι ο Ουγκώ που επιμένει πως τα μικρά δώρα μεγαλώνουν τις φιλίες (σ.σ. Τα ακριβά μεγαλώνουν τους έρωτες και τα πανάκριβα καταργούν τις ηλικίες !!!)
Τα δώρα λοιπόν. Όπως θα λέγαμε η αγάπη, ο έρωτας ή όπως θα λέγαμε η υποχρέωση ή όπως θα λέγαμε η αναγκαστική συμβίωση. Είναι και τα βαφτιστήρια, άλλος μπελάς αυτός .Το Πάσχα ξεμπερδεύεις με μια λαμπάδα αλλά τα Χριστούγεννα πας για παπούτσια !!! Εν κατακλείδι που λέμε-δε γλιτώνεις από τον μπελά, πιο σωστά από το έξοδο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η σκοτούρα να διαλέξεις, να βρεις τι θα ικανοποιήσει τον άλλον. Μόνο για τον παππού, είναι εύκολο, ένα αισθησιακό cd που θα τον αναζωογονήσει και θα σας ευγνωμονεί και η γιαγιά «Μπα παιδάκι μου να είσαι καλά, μου όρμηξε ο παππούς στα 90 του»
Κι ας λέει ο Όσκαρ Γουάιλντ πως τα δώρα δεν πρέπει να έχουν χρησιμότητα.- τα χρήσιμα τα αγοράζουμε και μόνοι μας. Εν Ελλάδι -την σήμερον ημέραν που λένε- καλό είναι να καλύπτουν και κάποια ανάγκη. Ειδικά τώρα που καθώς φαίνεται θα πούμε το ψωμί- ψωμάκι και το δεκάευρο περιουσία
Βέβαια πάντα υπάρχει κίνδυνος να πάθουμε κι εμείς τα ίδια από τους άλλους. Πέρυσι, πήρα τρία ζευγάρια παντόφλες, τέσσερις σκούφους για τα… χιόνια και ένα κουτί…(που δε γράφεται) άχρηστα για τη ηλικία μου και έγραφε μάλιστα με μεγάλα γράμματα ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΈΤΟΣ !!!
ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΆΝΝΗΣ

το διαβασα και το βρήκα έξοχο.απολαύστετο

2010-11-30T13:39:00.000-08:00

Γιατί σκύλο και όχι σύζυγο:
1. Όσο πιο πολύ αργήσεις να γυρίσεις σπίτι, τόσο πιο ενθουσιασμένος είναι ο
> σκύλος όταν σε βλέπει.
>
> 2. Τα σκυλιά δεν παρεξηγιούνται αν τα φωνάξεις με το όνομα άλλου σκύλου.
>
3. Στα σκυλιά αρέσει να αφήνεις πεταμένα πράγματα στο πάτωμα.
>
4 Οι γονείς του σκύλου δεν έρχονται ποτέ επίσκεψη.
> 5. Τα σκυλιά συμφωνούν ότι για να τα κάνεις να καταλάβουν τι λες πρέπει να
> τους υψώσεις την φωνή.
>
6. Δεν χρειάζεται ποτέ να περιμένεις τον σκύλο σου για να
> βγεις έξω. Είναι έτοιμος 24 ώρες το 24ωρο.
>
7. Τα σκυλιά νομίζουν ότι έχει πλάκα όταν είσαι μεθυσμένος.
>
> 8. Στα σκυλιά αρέσει το κυνήγι και το ψάρεμα.
>
9. Ο σκύλος δεν πρόκειται ποτέ να σε ξυπνήσει μες στη νύχτα για να σε
> ρωτήσει, "Αν πέθαινα, θα έπαιρνες άλλο σκύλο?"
>
10. Αν το σκυλί σου γεννήσει, απλά βάζεις μία αγγελία στην εφημερίδα και τα
> δίνεις.
> 11. Ο σκύλος θα σε αφήσει να του βάλεις κολάρο με καρφιά, χωρίς να σε
> χαρακτηρίσει ως διεστραμμένο.
>
12. Αν ο σκύλος σου μυρίσει επάνω σου την μυρωδιά άλλου σκύλου, δεν
> τρελαίνεται. Απλώς του φαίνεται ενδιαφέρον.
>
13. Στα σκυλιά αρέσει να κάνουν βόλτες στην καρότσα του φορτηγού.
>
> Και το καλύτερο από όλα:
>
>14. Αν ο σκύλος σου φύγει, δεν παίρνει τα μισά σου υπάρχοντα.
>
>
>
>
>
>
>
>

2010-11-27T12:56:00.001-08:00

Εν κατακλείδι
ΕΚ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΕΡΡΥΗ…

-«Ω γύναι ,ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα»
-«Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα»
Στα γυμνασιακά μας χρόνια, μαθαίναμε ότι αυτός ο καυτός διάλογος, διημείφθη μεταξύ του Θεόφιλου και της Εικασσίας- της γνωστής μας Κασσιανής-όταν ο Αυτοκράτορας επρόκειτο να διαλέξει γυναίκα, να μη μείνει ο θρόνος χωρίς διάδοχο.
Ωστόσο νεότερες μελέτες έγκυρων ιστορικών και πολιτικών αναλυτών, επιμένουν ότι ο διάλογος , έγινε, όταν ο Σαμαράς πληροφορήθηκε πως η Ντόρα φτιάχνει κόμμα και την έκραξε λέγοντας «εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα» όποτε και η Ντόρα αναγγέλλοντας τη «Δημοκρατική Συμμαχία» του την έχωσε καρφί «αλλά και εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» Σιγά δηλαδή μη του τη χάριζε!!!
Η ιστορία βέβαια έρχεται από μακριά. Από την εποχή της Δημιουργίας οπότε ο Πανάγαθος έκανε το σφάλμα να φτιάξει τη γυναίκα και μάλιστα από την πλευρά του άντρα, γι` αυτό και λέμε για τον απατημένο σύζυγο, κοιμάται από το ίδιο πλευρό. Δηλαδή δεν ξέρει τι του γίνεται. Θα μου πείτε « Κάνει λάθος ο Θεός;»
Όχι βέβαια. Ο Θεός είναι αλάθητος, αλλά θέλησε να δοκιμάσει μια …παραλλαγή της Δημιουργίας, η οποία όμως δεν του βγήκε, απόδειξη ότι τους έδιωξε αμέσως από τoν Παράδεισο. Βρήκε μια ασήμαντη αφορμή, ότι τάχα μου, έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό ( θεόγυμνοι τριγύριζαν, τι περίμενε) και τους εξωπέταξε κλωτσιδόν. «Άντε να μου χαθείτε χαϊβάνια» λες και ήτανε σπουδαίο πράγμα, ένα μήλο, δυο δαγκωσιές όλες κι όλες. Νάτανε καρπούζι τουλάχιστον από εκείνα τα 15 κιλών που τρως μια ολόκληρη εβδομάδα να έλεγα. Ένα τοσοδουλάκι μήλο, δυο χαψιές( που λέμε στην Ήπειρο) τι ψυχή είχε.
Από τότε ήταν που η γυναίκα, σα να μην έφτανε που χάσαμε εξ αιτίας της τον Παράδεισο, μας έβγαλε και γλώσσα, «Και εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττονα»
Το δεύτερο…ημιχρόνιο άρχισε όταν οι γυναίκες οργανώθηκαν σε γυναικείο κίνημα. Η φεμινιστική επανάσταση αν έχετε ακουστά που άρχισε από την Αμερική και επεξετάθη στην Ευρώπη .Πιο σωστά από την «Επιστημονική Ένωση Γυναικών» στο Μίλτενμπουργκ της Ολλανδίας το 1792..Εν συνεχεία οργανώθηκε το πρώτο γυναικείο συνέδριο στην Νέα Υόρκη το 1848 και από εκεί στην απεργία πείνας που έκαναν οι Σουφραζέτες ( από τη Γαλλική λέξη suffrage=δικαίωμα)στην Αγγλία. Μέχρι που και στη φαλοκρατούμενη -πάππου προς πάππου- Ελλάδα, το 1952 εξελέγη η πρώτη βουλευτίνα η κ. Ελένη Σκούρα και η πρώτη Υπουργός η κ. Λίνα Τσαλδάρη, οπότε και ο μακαρίτης ο πατέρας μου είπε το περίφημο «Να μου το θυμηθείτε, σηκώθηκαν τα πόδια και θα βαρέσουν το κεφάλι» Λες και ήτανε μάντης!!!
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και φτάσαμε στην εποχή όπου-μετά τη Θάτσερ της Αγγλίας και την καγκελάρα τη Μαρκέλα της Γερμανίας (τρίζουν τα κόκαλα του Νίτσε)–και τόσες και τόσες πρωθυπουργίνες και υπουργίνες ανά τον κόσμον μέχρι και στην Τουρκία της διαβόητης Ανατολής είχανε την Τανσού… Τσουλί -ή κάπως έτσι- που να βρεις άκρη.
Αφού και ο Χριστάρας καυχιέται ότι: «Εγώ κάνω κουμάντο στο σπίτι μου και κάνω ..ότι θέλει η γυναίκα μου»!!!
Και κάπως έτσι, φτάσαμε να έχουμε κι εδώ αρχηγό κόμματος την κυρία Ντόρα και όχι μόνο
Κι όχι βέβαια πως η κ Ντόρα δεν αξίζει, κάθε άλλο, αλλά σκέψου δηλαδή να στέκονται κλαρίνο μπροστά της άντρες βουλευτές και αν θελήσει κάποιος να μιλήσει να της ζητάει την άδεια: Επιτρέπετε ;
- «θα σου πω εγώ τι θα πεις και πότε θα μιλήσεις»
Πώς να μη το θυμηθώ ! Φέρανε αρχιλοχία γυναίκα στο λόχο, μια νεαρούλα και ο Βαγγέλας ο οδηγός του βυτιοφόρου, ένας βαρύμαγκας Πειραιώτης ,βγήκε στην αναφορά: «αιτούμαι να μετατεθώ σε άλλο λόχο».
-Γιατί παιδί μου- ρώτησε ο λοχαγός
Διότι δε γίνεται εγώ ο Βαγγέλας με μια οκά μουστάκι και δυο χούφτες αρ….να κάθομαι προσοχή και να λέω διατάξτε σε μια γυναίκα. Με πιάνεις κυρ λοχαγέ ;
Πώς να προκόψει κόμμα με τέτοιες συνθήκες στην Ελλάδα, έστω κι αν αυτή είναι η κ. Θεοδώρα, Ντόρα, Μητσοτάκη, Μπακογιάννη, Κούβελου

Σταύρος Ιντζεγιάννης
sindzeyan@yahoo.gr

2010-11-27T12:55:00.001-08:00

H ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ

Ένα διάλειμμα οι εκλογές για άλλους φωτεινό και προσοδοφόρο (ελπίζω δηλαδή, όχι τίποτε άλλο αλλά ποιος ακούει τη σύζυγο μετά – πέταξες τα λεφτά για κέφι σου κι εγώ όταν σου λέω να μου πάρεις εκείνο το μονόπετρο όλο δεν έχουμε και δε βγαίνουμε και έχουμε το μνημόνιο τώρα και κουραφέξαλα, δηλαδή τι είναι η Παπαπέτρου καλλίτερη που τά`χει διπλά, τριπλά και τα δείχνει ακόμα και στη λαϊκή τρομάρα της) και για κάποιους άλλους που δεν εξελέγησαν σκοτεινό και τρισάθλιο. Χώρια τα έξοδα .Να βλαστημάς από ψηφοφόρο μέχρι συνδυασμό !
Διότι καλά αν βγεις Δήμαρχος, τέλος πάντων, κάτι πάει κι έρχεται. Πρώτος στην Εκκλησία με τους γαλονάδες, απόκοντα και η κυρία Δημάρχου με τη γούνα της –καλημέρα κυρία Δημάρχου, τα σέβη μου κυρία Δημάρχου, τι κάνει η μητέρα σας κυρία Δημάρχου, τι κάνουν τα παιδιά – αλλά να χαλάσεις λεφτά για να εκλεγείς Δημοτικός σύμβουλος , με συγχωρείτε αλλά δε νομίζω ότι λέει κάτι, ανάλογα βέβαια και με τα λεφτά που χάλασες Ποιος δίνει σημασία πια στους συμβούλους του Δήμου ή του Διαμερίσματος, ακόμη χειρότερα. Εκεί κι αν είναι πια. Διότι έτσι που φρόντισε η σοσιαλαμανία να απομυθοποιήσει θώκους και πρόσωπα ποιος λογαριάζει συμβούλους;
Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν που στην επέτειο της 25ης Μαρτίου τίγκα η Μητρόπολη από γαλόνια με τα παράσημά τους και τα ξίφη , μπροστά οι υπουργού τέως και νυν, βουλευτές ωσαύτως τέως και νυν έρχεται κάποιος Δημοτικός Σύμβουλος ασθμαίνον (λόγια λέξη ε;), ψάχνει κάπου να προωθηθεί στις πρώτες θέσεις και «ποιος είσθε ;» ρωτάει η επί των τελετών-«Είμαι Διαμερισματικός –εξηγεί.» Δηλαδή-απορεί η αστυνομικίνα.
«Διαμερισματικός σύμβουλος» της το κάνει λιανά. Που είναι η θέση μου;
-Μια στιγμή, να ρωτήσω.
Ρωτάει την κυρία με τα χρυσά στην επωμίδα «Είναι, λέει διαμερισματικός σύμβουλος. Που να τον βάλλω»;
Συμβουλεύεται αυτή το πλάνο. «Στείλ`τον στο παγκάρι»
Ω βαβαί παπαί ιαταταί. Οποία καταφρόνηση !!!
Ξεφύγαμε από το θέμα όμως. Έλεγα ότι η επομένη της επομένης των εκλογών, μας ξαναβρίσκει στη συνηθισμένη ρουτίνα μας. Πως το λέει ο Καβάφης « και καταντάει το σήμερα να μοιάζει με το χθες..»
Τα ίδια Παντελάκι μου, τα ίδια Παντελή μου –λέει ο λαός με την αχτύπητη σοφία του.
Ο συνηθισμένος πρωινός καφές με τη σύζυγος .Να μη ξεχάσεις να πληρώσεις τη ΔΕΗ και την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Να μη μου πεις πάλι ότι το ξέχασες- όταν είναι να πας για καφέ με τη σουρλουλού , που αν την πιάσω καμιά φορά θα την ξεμαλλιάσω-νομίζεις ότι δεν τα μαθαίνω ε; και να πας από την κλινική να δεις τη μητέρα μου. Όταν σου έφτιαχνε τα κεφτεδάκια ήταν καλή; Αν ήταν για τη μάνα σου θα πήγαινες.
-Μα η δική μου αγάπη μου είναι πεθαμένη 10 χρόνια τώρα.
-Ας μη πέθαινε. Εγώ φταίω; Και που είσαι, να κατεβάσεις τα
σκουπίδια. Δεν είναι δουλειά της γυναίκας αυτή. Εγώ το μεσημέρι θα αργήσω γιατί θα πάω στη μοδίστρα μου και μετά θα πιούμε ένα ουζάκι με την γνωστή παρέα. Σου έχω αφήσει φαγητό, να το ζεστάνεις να φας, να μη λες ότι δε σε προσέχω. Ενώ εσύ…»
Και να `χεις και το φοιτητριάκι απέναντι να τα ακούει και να σου τραγουδάει: Αγάπες και λουλούδια ζωή παραμυθένια!
Ξέρετε πως μπορεί να ξεχωρίσετε έναν παντρεμένο από έναν ανύπαντρο ;
Το πρωί οι παντρεμένοι κατεβαίνουν με το κεφάλι σκυμένο μουρμουρίζοντας :Άπονη ζωή μας πότισες φαρμάκι μας αρνήθηκες…»
Ενώ οι ανύπαντροι κατεβαίνουν με το κεφάλι ψηλά χαμογελαστοί : Θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβί…»
Π)αρ όλ` αυτά η ζωή συνεχίζεται. Ανοίγεις το πρωί την τηλεόραση και σου κάνει την καρδιά περιβόλι: θα απολύσουν 10 χιλιάδες από τις ΔΕΚΟ. Θα μειώσουν μισθούς και συντάξεις, κόβονται τα επιδόματα ακόμη και στους πολύτεκνους, συγχωνεύονται νοσοκομεία ,μειώνονται 40% οι μισθοί στις ΔΕΚΟ, ληστεία στο Κερατσίνι, κλείνουν σούπερ μάρκετ, και το μόνο που διευρύνεται είναι το μπάχαλο που λέγεται Ελληνικό κράτος. Ο μόνος αισιόδοξος είναι ο Πρωθυπουργός.
Α ναι ξέχασα. Και η Ντόρα φτιάχνει κόμμα. Ευτυχώς , είναι το μόνο που μας έλειπε . Πως το λέγανε: Ουκ εα με καθεύδειν….!!!
Καλημέρα σας καλή εβδομάδα κι ας είναι και των παθών!!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2010-11-02T15:39:00.001-07:00

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ !!!

Καλημέρα σας – λέει και μου κόβει τα ύπατα. Διότι δεν είναι συνηθισμένο , να ανοίγεις πρωί ώρα 9 την πόρτα και να βλέπεις μία …μοντέλα(!) με ένα χαμόγελο τριών αρχαγγέλων και με ένα ντεκολτέ να κοιτάς και να θυμάσαι το γνωστό “Εάν ο οφθαλμός σου ο δεξιός σε σκανδαλίζει – έκβαλε αυτόν”
Μια κουβέντα είναι Πανάγαθε, διότι αν με σκανδαλίσει εν συνεχεία και ο αριστερός τι γίνεται; Να μείνω αόματος;
Ξέρετε – λέει είμαι από την εταιρεία ….και κάνουμε δημοσκόπηση με συνεντεύξεις. Σας έχουμε επιλέξει διότι ασχολείσθε με τον σχολιασμό της καθημερινότητας Μπορώ να καθίσω;
Κατατσακίζομαι να της προσφέρω κάθισμα. Δεν σου τυχαίνει κάθε ημέρα να ξυπνάς και να σου έρχεται να τραγουδήσεις ήρθες σαν την άνοιξη μέσα στο χειμώνα.
- Καρέκλα , πολυθρόνα, καναπέ που σας βολεύει: Μήπως στην αγκαλιά μου; (αυτό δεν το λέω βέβαια αλλά το σκέφτομαι )
Ευχαριστώ λέει είστε πολύ ευγενικός και επάνω που κάθετε και σταυροποδιάζεται παθαίνω ταράκουλο διότι τι να λέμε τώρα. Όταν ήμουν νέος – έλεγε ο Ροϊδης έτρεμα μη μου πούνε όχι. Τώρα που « μπήκα» στα χρόνια τρέμω μη μου πούνε ναι!!!
- Τι να σας προσφέρω; Καφέ;
-Ο καφές τελείωσε-φωνάζει η γυναίκα μου από μέσα.
Κουνάει το κεφάλι της με σημασία .Σα να λέει κατάλαβα !
-Να σας προσφέρω ένα γλυκό, ένα κέικ, σαμπάνια, τον ουρανό με τ` άστρα ;
- Αχ καλέ τι ωραία που τα λέτε -κάνει και σκάει ένα γελάκι με δυο λακκάκια στα μάγουλα, που με απογειώνει ( Από της γης εις την σελήνην που έγραφε ο Ιούλιος Βερν)
Βγάζει τέλος πάντων κάτι κόλες με τετραγωνάκια και μου εξηγεί : Υπάρχουν τρεις απαντήσεις. Ναι- όχι - δεν ξέρω δεν απαντώ! Οι απαντήσεις σας θα μείνουν ανώνυμες και θα πάρετε και υπογεγραμμένο αντίτυπο.
Πως θα είναι ανώνυμες λέω αφού εσείς ξέρετε ποιος είμαι κι εγώ δεν ξέρω ποια είσθε εσείς
Ω με συγχωρείτε, μου λέει, λέγομαι …και μου δίνει το χεράκι της .
Ένα βελούδινο χεράκι –Αχ!-αφράτο σαν… μωρουδίστικος πωπός !!!
Για να πω την πάσαν αλήθεια δεν έχω και πολύ εμπιστοσύνη σ` αυτού του είδους τις δημοσκοπήσεις.
Χρόνια πριν σε μια άλλη δημοσκόπηση παρατηρούσα ότι ενώ έλεγα « ναι» σημείωνε στο τετραγωνάκι όχι!!!
Όταν του το παρατήρησα (ένας νεαρός ήτανε) δικαιολογήθηκε ότι έκανε …λάθος! Τέλος πάντων
Ερώτηση : Πόσων ετών είσθε;
Απάντηση : Δεν ξέρω, δεν απαντώ !
-Δεν ξέρετε πόσο είσθε ;
-Δηλαδή… ξέρω πόσο είμαι, αλλά δε θέλω να το θυμάμαι !
Ερώτηση : Έχετε γυναίκα
Απάντηση : Όχι . Είμαι παντρεμένος.
Με κοιτάει με απορία. Αφού είστε παντρεμένος γιατί λέτε ότι δεν έχετε γυναίκα.
Διότι άλλο γυναίκα , άλλο σύζυγος. Γυναίκα μπορεί να είναι μια όποια. Φίλη, αδελφή, γυναίκα του διπλανού σου ή μια Αλβανίδα ή Ρωσίδα από εκείνες που τις παίρνεις στο σπίτι να σου μαγειρεύουν και στο τέλος σε κάνουν με τα …κρεμμυδάκια. Ενώ σύζυγος είναι μία και μόνη. Αυτή που παντρεύτηκες. Το λέει και η λέξη. Συ-ζυγός. Δηλαδή εις ζυγόν!
Κουνάει το κεφάλι –σαν να λέει « που έπεσα»ν αλλά ωστόσο συνεχίζει τις ερωτήσεις. Έχετε παιδιά;
-Παιδιά όχι. Μόνο δύο κόρες.
-Παρατάει το μολύβι και με αγριοκοιτάζει: Δηλαδή τα κορίτσια δεν είναι παιδιά;
Θυμήθηκα τον πεθερό μου. Όταν γεννήθηκε και η δεύτερη κόρη μου, με πλησίασε αγριεμένος : «Πάλι κορίτσι ;Σου είπα να προσέχεις. Που είχες το νου σου». Και σαν να μην έφτανε αυτό μου άρπαξε από το χέρι το φιλοδώρημα που ήμουν έτοιμος να δώσω στη νοσοκόμο που μου ανήγγειλε το νέο. «Όταν είναι κορίτσι δε δίνουν πουρμπουάρ. Να μαζέψεις τα χέρια σου. Να σε δω μεθαύριο που θα δώσεις και προίκα » .
Μια τελευταία ερώτηση – λέει .Τι θα ψηφίσετε;
Εκείνη τη στιγμή ανοίγει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας και η γυναίκα μου, μου βάζει τις φωνές: Μην απαντάς. Θα …σκεφθούμε
Κατάλαβα -λέει η κοπέλα και σημειώνει. Δεν ξέρει, δεν απαντάει, θα ρωτήσει τη… γυναίκα του!!!
Στ.ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ

σχολιαζοντας ποίηση

2010-10-28T01:12:00.001-07:00

ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ -
Ποίηση Γιώργου .Λ. Μαργαρίτη

30 ποιήματα γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, έκδοση 2010, αποτελούν την πρώτη δημόσια και ενδιαφέρουσα ποιητική παρουσία του Γιώργου .Λ. Μαργαρίτη που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό θυμίζοντας μας την ξεχασμένη από καιρό νιότη μας –αυτή που η νέα γενιά θητεύει όπως κι εμείς κάποτε-στους ερωτικούς ουρανούς μέσα από ρομαντικές ,ονειρικές εξάρσεις που απογειώνουν, ερμηνεύοντας κατά τον πιο απόλυτο τρόπο το διαχρονικά αναπαλλοτρίωτο «…ανίκατε μάχαν…» και μεταφέροντας συνειρμικά τον αναγνώστη στο αρχαίο χορικό του Σοφοκλή, σε μια ολότελα διαφορετική, προσωπική έκφραση, του Μαργαρίτη:
«Έρωτα ατίθασε/ανέμελε κι ελευθέριε/αιχμαλωτίζεις τις ψυχές/που ψάχνουν/το χαμένο μισό τους /και τυφλώνεις /με τα βέλη σου/τα μάτια/των άλλων όντων –Σελ38
Τονίζω το δημόσια παρουσία, γιατί η προσεγμένη ποιητική έκφραση –ιδιαίτερα στην αισθητική του ήχου των λεκτικών συζεύξεων-προϋποθέτει μια θητεία στον ποιητικό λόγο –είτε σαν ανάγνωση είτε σαν γραφή -άσχετα αν αυτή δεν έχει παρουσιαστεί στο ευρύτερο κοινό .(Ας μη ξεχνάμε πόσα συρτάρια έχουμε γεμίσει όλοι με ποιήματα ή διηγήματα πριν εμφανιστούμε δημόσια) έτσι ώστε να μη μπορεί πλέον να μιλήσει κανείς για πρωτολειακή ποίηση αλλά για μια παρουσία η οποία έχει ήδη αρχίσει την οδοιπορία της προς την ωριμότητα.!
Προσωπικός ό τόνος ,αποτελεί ένα λυρικό ξέσπασμα, μια εκ βαθέων κραυγή « τύλιξες τα όνειρα με τα μαλλιά σου κι έγινες ήλιος που ζεσταίνει την καρδιά μου»-σελ 21- που δοξολογεί τον έρωτα μ` ένα γλωσσικό θησαυρό, προσεκτικά επιλεγμένων ποιητικών εκφράσεων σηματοδοτώντας μια βαθύτατα αισθηματική φύση ικανή να μετουσιώσει τη σαρκική ένωση σε πνευματική μέθεξη του γήινου με το θείο.
Eξουσιαστική η παρουσία της σαρκικής συνεύρεσης, η οποία αποκτά είτε σαν επιθυμία είτε σαν πραγμάτωση - μια ιδανική μορφή ερωτικής τελετουργίας μακριά από κάθε χαμηλόθωρη σκέψη.
« Ταξίδεψέ με έρωτα στου ήλιου
τα φωτεινά μονοπάτια
που καρτερούν
το τέλειο να δώσουν
στους οδοιπόρους της αγάπης
κι εσύ θεά μου
δώσε μου το πέπλο της νύχτας
να σκεπαστώ απόψε μ` άστρα
και το κορμί μου
να πλημμυρίσει
πάθος- σελ 13-
Ελεύθερος ο στίχος κρατά ωστόσο μιαν εσωτερική αρμονία σε ένα άδηλο εκ πρώτης όψεως αλλά υπαρκτό μέτρο που βοηθά τη ποιητική ροή έτσι που να διαβάζεται άνετα και ευχάριστα αλλά το σπουδαιότερο ανακαλώντας –συναρπάζοντας θα έλεγα-σε χρόνους νεανικών-ιδανικών- ερώτων .
Αχ έρωτα/ που είσαι;
Πως αναδύεσαι / στη μέση του πελάγους; Πως γίνεσαι νησί/ πλεούμενο καράβι» -σελ 17.
Ξαναγίνεσαι νέος-νεαρός πιο σωστά-διαβάζοντας- και αναπολώντας-τον Γιώργο Μαργαρίτη στην ποιητική του έξαρση :
Του έρωτα την άμαξα οδήγησες
σε πολιτείες μακρινές
παραβιάζοντας τα σύνορα
των κραυγαλέων ανεπιθύμητων
αρνήσεων του λογικού των άλλων. Σελ 40 Σαν άλλη Έλλη-
Βέβαια η κριτική αποτίμηση περιμένει την ποιητική συνέχεια για να δικαιωθεί ότι ο Γιώργος Μαργαρίτης θα πάρει τη θέση του στον ποιητικό κύκλο της γενιάς του.
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Mail : sindzeyan@yahoo.gr
Blog : fileas-stiv.blogspot.com

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

2010-10-27T01:41:00.000-07:00

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
ΦΑΓΟΠΟΤΙ

Στις ακρίβειας τον καιρό επαντρεύτηκα κι εγώ …!
Ένα εκατομμύριο Έλληνες βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας λένε οι στατιστικές και τα άλλα οχτώ εκατομμύρια βρίσκονται στο μεταίχμιο βίου και αβίωτου, Κι ενώ το καθημερινό πρόβλημα του Έλληνα είναι το πώς θα φέρει γύρα τα πράγματα ώστε να μην πει το ψωμί – ψωμάκι, τα κανάλια συναγωνίζονται στους διαγωνισμούς μαγειρικής με πανάκριβα και εξωτικά εν πολλοίς φαγητά ,λες και μας έχει πιάσει μανία να συζητάμε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου
Πως το λέει η παροιμία: Εμείς φαϊ εμείς πιοτί δεν είχαμε ραπανάκια για τη όρεξη . Εδώ κάθε πρωί ξυπνάς με την αγωνία τι θα φάμε σήμερα και τι περικοπές ακόμα θα κάνει ο κ Παπανδρέου και αυτοί κάθονται και κάνουν διαγωνισμό μαγειρικής.
-Έβαλες πολύ αλάτι –λέει ο χοντρός.
-Μπα εμένα μου φαίνεται λίγο –λέει ο άλλος με τα τατουάζ. Εμένα μου φαίνεται το χαβιάρι λειψό- λέει ο τρίτος που φαίνεται η μάνα του τον τάιζε χαβιάρι με αστακό κάθε πρωί και ξέρει τις λεπτές διαφορές στη γεύση, ανάμεσα στο χαβιάρι Ρωσίας και το χαβιάρι Ιαπωνίας.
Βέβαια το θέαμα πουλάει αλλιώς δε θα το κάνανε σήριαλ αλλά και λίγο συγκράτηση δε θα έκανε κακό .Αλλά το θέμα δεν είναι τι πουλάς αλλά και τι αναγκάζεις τον άλλον να αγοράσει .Όταν βλέπεις ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια το να προσφέρεις θέαμα το τραπέζι του Λούκουλου μοιάζει πρόκληση. Σα να λες κοιτάξτε βρε πεινάλες πως τρώει ο κόσμος. Πτωχοί-που έλεγε και η αξέχαστη μαντάμ Σουσού του μακαρίτη Δ Ψαθά.
Μπριζόλα με μαρμελάδα μανταρίνι πασπαλισμένη με γαλάζιο μπρικ(!) από την Αϊτή και μαϊντανό Χαβάης γαρνιρισμένη με φράουλες Ισπανίας.
Πόσο έχει το κοκκινιστό με σάλτσα –ρώτησε ο Καραγκιόζης τον μάγειρα.
-15 ευρώ
-Και η σάλτσα ;
-Η σάλτσα είναι δωρεάν.
-Μου βάζεις μια μερίδα σάλτσα
Επίτηδες το κάνουν – λέει η θεία Κούλα, για να χορτάσουν οπτικά ότι δεν μπορούν να απολαύσουν γευστικά .Δεν έχεις ακούσει που λένε «Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο» Ήθελα να ξέρω στο σπίτι τους έτσι τρώνε; Δαμάσκηνα γεμιστά με συκωτάκια μέσα σε ψαρόσουπα ;
Αυτοί που φτιάχνουν τα τηλεοπτικά προγράμματα σκέφτονται τι προσφέρουν ή η λογική τους είναι μια που δεν μπορείς να τα φας τουλάχιστον χόρτασε την πείνα σου βλέποντας!!!
Δεν είναι η μόνη περίπτωση που οι υποτιθέμενοι ειδικοί αποδεικνύονται ανεγκέφαλοι. Χρόνια πριν οδηγώντας για Αθήνα στις 7 το πρωί ανοίγω το ραδιόφωνο για συντροφιά και ακούω : Ο χάρος βγήκε παγανιά!!! Τους διαολοστέλνεις ή όχι ;
Τα βλέπεις και σκέφτεσαι το κολλητήρι που έλεγε του Μπάρμπα -Γιώργου : Είπε ο πατέρα μου θα φάμε θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε !!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2010-10-25T02:30:00.001-07:00

ΣΟΛΩΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ
Ιατρός –τ.Υπουργός

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΔΙΑΚΙΔΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΛΑΟΥ

Το Σάββατο 30 Οκτωβρίου και ώρα 7 μ.μ θα πραγματοποιηθεί η επίσημη
έναρξη των εργασιών της Σχολής περιόδου 2010-2011
Θα προηγηθεί ο αγιασμός από τον Σεβ. Μητροπολίτη Πατρών κ.Χρυσοστομο και θα ακολουθήσει ομιλία από τον γιατρό τ. Υπουργό
κ. Γρηγόρη Σολωμό με θέμα
« Το έπος του `40.Κορυφαίο γεγονός της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας»

Παρακαλούμε για την παρουσία σας.
Με τιμή το Διοικητικό Συμβούλιο

2010-10-23T07:36:00.000-07:00

Το απόλυτο εγχειρίδιο
Για να κάνεις μια γυναίκα ευτυχισμένη, χρειάζεται μόνο να είσαι:

1. φίλος
2. σύντροφος
3. ερωμένος
4. αδερφός
5. πατέρας
6. δάσκαλος
7. εκπαιδευτής
8. μάγειρας
9. ξυλουργός
10. υδραυλικός
11. μηχανικός
12. διακοσμητής
13. σεξολόγος
14. γυναικολόγος / μαιευτήρας
15. ψυχολόγος
16. ψυχίατρος
17. θεραπευτής
18. ριψοκίνδυνος
19. οργανωτικός
20. καλός πατέρας
21. πολύ καθαρός
22. συμπαθητικός
23. αθλητικός
24. στοργικός
25. προσεκτικός
26. ιπποτικός
27. έξυπνος
28. ζωηρός
29. δημιουργικός
30. γλυκός
31. δυνατός
32. συγκαταβατικός
33. ανεκτικός
34. προσεκτικός
35. φιλόδοξος
36. ικανός
37. τολμηρός
38. αποφασιστικός
39. εμπιστευτικός
40. παθιασμένος
41. περιποιητικός
42. κάποιος που να λατρεύει το shopping
43. κάποιος που δε δημιουργεί και πολλά πολλά προβλήματα
44. πολύ πλούσιος
45. να μην είναι βάρος
46. κάποιος που δε θα κοιτάει τις άλλες

Παράλληλα θα πρέπει να προσέχει να :
47. να μην είναι ζηλιάρης αλλά ούτε και αδιάφορος
48. να τα πηγαίνει καλά με την οικογένειά της αλλά να μην αφιερώνει
περισσότερο χρόνο στους συγγενείς απ ότι σε εκείνη
49. να της δίνει \"χώρο\" αλλά να δείχνει και ανήσυχος για το που
ήταν
και που πάει

Επίσης είναι πολύ σημαντικό :
50. να μην ξεχνά ΠΟΤΕ τις ημερομηνίες :
-των επετείων (γάμου, γνωριμίας, κλπ)
-της γιορτής
-των γενεθλίων (τα δικά της και της μητέρας της)
-τις περιόδους της

Δυστυχώς, ακόμα και αν ακολουθήσετε πιστά τις παραπάνω οδηγίες, αυτό δεν
σας εξασφαλίζει το 100% της ευτυχίας σας, γιατί εκείνη θα μπορούσε να
νιώσει καταπιεσμένη από μία ζωή αποπνικτικά τέλεια και να το σκάσει με
τον πρώτο -λεβεντομάγκα-bohem-μεθύστακα-σεσημασμένο-bon viveur- που θα
συναντήσει......
Ίσως για αυτό το λόγο ο Θεός (μεγάλη η χάρη Του!!) είπε στον Αδάμ :
«Αγάπα την γυναίκα σου» και όχι «Κατάλαβε την».

Πώς να κάνεις ευτυχισμένο ένα άντρα:
1. να του κάθεσαι
2. να μην του τη σπάς
( πηγή -newsbeest)

2010-10-21T12:14:00.001-07:00

ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ

Αυγά από κότες κολεγίου και όχι αλανιάρες. Το κοτέτσι τους έχει τηλεόραση – κλιματισμό-τηλέφωνο κ.τλ. Η ερωτική τους σχέση με τον κόκορα ελέγχεται απολύτως. Ο κόκορας κάνει κάθε εβδομάδα τεστ για aids.(Eκ της διευθύνσεως)

Υπάρχουν τρεις σοβαροί λόγοι για να γίνεται δάσκαλος : Ιουνιος- Ιούλιος-Αύγουστος

2010-10-21T11:34:00.001-07:00

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

1)ΓΕΝΝΑΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ
ΚΑΝΑΡΗΣ : Όταν μετά από πολλά χρόνια ο πρέσβυς της Ρωσίας τον ρώτησε σχετικά με την ανατίναξη της φρεγάτας του Καρά – Αλή στην επανάσταση του `21 «Μα πως το κάνατε ;» απάντησε.
Ήμουνα νέος και αποφασισμένος Κρατούσα στο ένα χέρι το εικόνισμα του Αϊ-Νικόλα και στο άλλο το μπουρλότο. Πλησίασα τη φρεγάτα και είπα μέσα μου : Σήμερα Κωσταντή θα πεθάνεις για την πατρίδα !!!
2 ΛΟΓΙΑ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ
ΜΕΡΚΕΛ : Αγαπητοί συμπατριώτες Γερμανοί βοηθώντας την Ελλάδα βοηθάμε την ίδια μας την πατρίδα. Εκεί είναι ο ΟΤΕ μας. Εκεί είναι το Ελευθέριος Βενιζέλος .Εκεί είναι η ΔΕΗ μας .Η Αττική οδός μας .Η Alpha bank μας. Η Καρφούρ ,η Lidl , η Σίμενς και τόσα άλλα συμφέροντά μας !!!

2010-10-19T00:00:00.001-07:00

ΝΕΟΛΟΓΙΑΣΜΟΙ.
Από την ηλεκτρονική εφημερίδα «Έρευνα» Αιγίου που εκδίδει και διευθύνει ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Ανδρέας Φλογεράς
( info@ereyna-aigio.gr)
----------------
Λαδιάρης, πιασάκιας, πιάσμαν, είναι κάποιες καινούργιες λέξεις που μπήκαν στη γλώσσα μας .Είναι από την αργκό, λόγια της πιάτσας, από παιδιά της μισοφώτιστης παρόδου, των διαδρόμων και των κομματικών διαδρομών μέσα στα Υπουργεία και τις κεντρικές υπηρεσίες .Είναι και ο… ματάκιας , ο βλεπέος, ο δύστυχος της σεξουαλικής διαστροφής. Είναι και ο καρφής, ο καταδότης, ο σπιούνος .Είναι και ο νεκράς προκειμένου για τον εργολάβο κηδειών αλλά και για τον νεκροθάφτη. Ο λαός επινοεί όρους με τη δική του αίσθηση και λογική που έχουν καθιερωθεί και συνεννοούνται οι άνθρωποι μια χαρά μεταξύ τους. Σιγά-σιγά οι όροι αυτοί μπαίνουν στη γλώσσα επίσημα και η γραμματική τους εντάσσει ως νεολογισμούς

2010-10-16T10:29:00.000-07:00

Dr.ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ
Ροταριανός –Paul Hrris Fellow
Γενικός Αρχίατρος ε.α

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο τ. πρόεδρος του Ροταριανού ομίλου Πάτρας και Paul Harris Fellow Γενικός αρχίατρος ε.α
ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ
στην πανηγυρική διομιλική συνεστίαση των Ροταριανών ομίλων της Πάτρας για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, 70ης επετείου του θρυλικού ΟΧΙ
ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
ξενοδοχειον Αστήρ ωρα 9 μμ
ΘΕΜΑ ; Το υγειονομικό Σώμα σε έναν σύγχρονο πόλεμο-διακομιδές

2010-10-12T23:16:00.001-07:00

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΌ ΣΤΑΘΜΌ
-ALTER-

Στη μεσημεριάτικη εκπομπή του Αλτερ -12/10/2010- όπου κάποιοι τηλεκριτικοί σχολίαζαν τις πρωινές εκπομπές (μερικές από αυτές εκ…πομπές) κάποια τηλεκριτικός εφημερίδας ή περιοδικού (δε συγκράτησα το όνομά της γιατί το είπαν στην αρχή και δε φανταζόμουν τη συνέχεια ) είπε κρίνοντας ,το καταπληκτικό … « για example..» προφανώς εννοώντας για παράδειγμα .αλλά θέλοντας να κάνει επίδειξη γλωσσομάθειας !!!
Βεβαίως όλοι μας χρησιμοποιούμε ξένες λέξεις- Γαλλικές ή Αγγλικές συνηθέστερα, λόγω τεχνολογίας, αν και πολλές από αυτές είναι δάνεια από την Ελληνική- στη ρύμη του λόγου μας ή στα γραπτά μας και δεν είναι κακό φυσικά, αρκεί να τις χρησιμοποιούμε σωστά και βεβαίως να έχουν καταχωρηθεί στο διεθνές λεξιλόγιο. π.χ Λέμε φαξ (ελληνικά τηλεομοιότυπο), λέμε σι ντι λέμε ιντερνέτ (υπάρχει το πολύ ωραιότερο διαδίκτυο) , λέμε Τι Βι και συχνά –αν και διαφωνώ -Ο.Κ. και πολλά άλλα που ο συγχρωτισμός με την Ευρώπη και ο κοσμοπολιτισμός μας , μας έχει επιβάλλει !
Αλλά στα καλά καθούμενα ή μάλλον στα στρωτά λεγόμενα να πετάξεις έτσι ξεκάρφωτα το «για…example» Έλεος !
Ακόμη κι αν ήθελε να κάνει επίδειξη της Γαλλομάθειάς της ας έλεγε τουλάχιστον “ par` example” που είναι σωστή μετάφραση του «για παράδειγμα» δεδομένου ότι ούτε στα Ελληνικά ούτε στα Γαλλικά χρησιμοποιείται «το παράδειγμα» έτσι ξεκάρφωτο .Λέμε «Παράδειγμα των όσων ανέφερα» ή π.χ ή παραδείγματος χάρη και οι Γάλλοι “par` example”
Σκέψου δηλαδή να σου κάνει και κριτική !!!Και είναι και τηλεκριτικός …τρομάρα της!!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης
Δημοσιογράφος –λογοτέχνης
Επειδή δεν υπάρχει τρόπος να τιμωρούνται οι μωρίες και οι περιφρονούντες την ωραία ελληνική μας γλώσσα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το αναρτήσω στο διαδίκτυο fileas-stiv.blogspot.com.
Με τιμή Σ.Ι

2010-10-12T00:18:00.000-07:00

Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ !!!

Κι απάνω που πίναμε ήσυχοι τον καφέ μας και ζαχαρώναμε και τη καινούργια σερβιτόρα, τι του ήρθε του Λεωνίδα, να ρωτήσει τον Στελάρα, ο οποίος ως συνταξιούχος βοηθός ιεροψάλτη και καντηλανάφτης κατά περίπτωση, θεωρείται ο πλέον μορφωμένος της παρέας- ποιος ήταν ο Καλλικράτης που ακούμε συνέχεια να λένε.
Το οποίον παίδες- λέει από όσο θυμάμαι, καθ` όσον το συμβάν στη γειτονιά μεταξύ Αγίας Φωτεινής και Αγίας Αικατερίνης –βοήθειά μας οι Άγιες Δυνάμεις- ο Καλλικράτης ήταν μπαταζανάκης του Κώστα του γιαπιτζή που συγγένευε με τον Χρηστάρα τον άντρα της Θάλειας του περιπτερά –του πρώτου ξάδερφου της Ζωής του Τίριγκα του θυρωρού, ο οποίος είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη κουμπαρα του και θεωρήθηκε γρουσουζιά ένεκα το λάδι που είχε βάλλει και σου λέει η θρησκεία αυτά δεν είναι σωστά. Γι` αυτό άλλωστε και μετά από τρία χρόνια χώρισαν– το είχε δει και η γιαγιά η Σουλτάνα στον καφέ .«Σε τρία τέρμινα σε βλέπω να παίρνεις δρόμο από τα προσφυγικά για την Αθήνα κατά Κοκκινιά μεριά» Και να δεις που βγήκε .
Ο Καλλικράτης λοιπόν, ήταν αυτός που παρά τρίχα να σφάξει τον κουρέα τον Αρσένη –τον αδερφό του Μηνά του γκαβού-ο οποίος ήταν η πέτρα του σκανδάλου. Το οποίον δώστε βάσει .
Ο Καλλικράτης τον καιρό που ήταν ολίγον έγκυος η Φωφώ, η γυναίκα του, είχε αγωνία, για το αν θα βγει αρσενικό καθ ΄όσον ντροπή αυτός
1,65 μέτρα άντρας να κάνει θηλυκό, άσε που κάθε βράδυ έβλεπε τον μακαρίτη τον πατέρα του τον Ευτέρπη –θεός σ`χωρες την ψυχούλα του- που του φώναζε, πρόσεξε μωρέ, να κάνεις αρσενικό να μου βγάλεις το .όνομα, να μη χαθεί η δυναστεία των Παπαχατζηαλμπάνογλου που ήταν λέει στο Αϊβαλί πριν την καταστροφή του `22 οι φημισμένοι κοντραμπατζήδες ( κοντραμπατζής ο λαθρέμπορος ).
Αρσενικό σίγουρα, του `λεγε του Καλλικράτη ο Αρσένης ο κουρέας -επισκευάζονται ομπρέλες -βάζονται βδέλες και ετοιμάζονται ματζούνια δια πάσαν νόσον και πάσαν ανομίαν. Αρσενικό σίγουρα σου λέω δε βλέπεις την κοιλιά της που είναι σουβλερή. Να σκίσω το δίπλωμά μου
-Σίγουρα βρε Αρσένη – ρώταγε ο Καλλικράτης;
-Σίγουρα, αλλά για περισσότερη σιγουριά θα σου φτιάσω μια αλοιφή και θα αλείψουμε τη κοιλιά της μόλις μπει στον έκτο μήνα και από εκεί και πέρα το αρσενικό το έχεις στα χέρια σου κι όλας, να το βγάλεις Ευτέρπη να ησυχάσει κι ο μακαρίτης στον τάφο του .
Έφτιαξε και την αλοιφή –πήρε και τέσσερα τάλαρα-.Διότι « δεν είναι εύκολα αυτά καθ` όσον πρέπει να μείνει τρία βράδια σε σταυροδρόμι με φεγγαράδα και μετά να την ακουμπίσεις σε πρωτογέννητο αρσενικό μέχρι το πολύ δυο χρονών και έτρεχα σε όλα τα προσφυγικά να βρω παιδί αλλά τσιμουδιά, να μη το μάθει άλλος κανείς, γιατί πρέπει να πάει αμίλητο μέχρι τη έγκυο».
Και όλα καλά, έσκασε τα τάλαρα ο δόλιος ο Καλλικράτης και επάνω που γέννησε η Φωφώ βγαίνει η νοσοκόμα και του λέει «κορίτσι να σου ζήσει η πριγκίπισσα»
Κορίτσι; Βουτάει μια μαχαίρα ο Καλλικράτης να σφάξει τη Φωφώ –τι θα πω μωρή στον πατέρα μου που θα ρωτάει το βράδι στον ύπνο μου-αλλά κάποιος τον συμβούλεψε, αντί για τη Φωφώ, να σφάξει τον Αρσένη που δεν του έφτιαξε καλά την αλοιφή . Και νάτος ο Καλλικράτης να ψάχνει σ` όλα τα προσφυγικά , σώνει και καλά σφάξει τον Αρσένη αλλά που, εκείνος κρυμμένος ολόκληρη εβδομάδα στα Ταμπάχανα στης πρώτης ξαδέρφης του. Χαμός Κι απάνω που ορμάμε να καρπαζώσουμε τον Στελάρα πετιέται από το διπλανό τραπέζι ο κυρ Ανέστης συνταξιούχος δάσκαλος και μας εξηγεί τέλος πάντων.
Ο Καλλικράτης ήτο ο αρχιτέκτων οποίος μαζί με τον Ικτίνο έχτισαν τον Παρθενώνα ( άρχισε το 448 και τελείωσε το 438 πΧ) κατ` εντολή του Περικλή . Και μάλιστα Ο Καλλικράτης είχε αναλάβει τη χωροταξία γι αυτό και οι αλλαγές στην Αυτοδιοίκηση πήραν το όνομά του. Ήταν φίλοι του Φειδία ο οποίος διακόσμησε τις μετώπες του Παρθενώνα και έφτιαξε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία για το οποίο κατηγορήθηκε ότι έβαλε λειψό το χρυσάφι στα γένια και τα σανδάλια του Θεού.
Αυτά για την ιστορία του αρχαίου Καλλικράτη. Όσο για τον Καλλικράτη των προσφυγικών παρά τρίχα να αυτοκτονήσει όταν έκανε την τρίτη κόρη του συνέχεια αλλά γλίτωσε γιατί αυτή τη φορά του έφτιαξε τη σωστή αλοιφή η γριά κοτέτσαινα και βγήκε ο Ευτέρπης Παπαχατζηαλπάνογλου ο νεώτερος και σώθηκε το σόι των κοντραμπατζήδων του Αϊβαλί
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2010-10-04T13:53:00.001-07:00

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

Από Αύγουστο χειμώνα και από Μάρτη καλοκαίρι –λέγανε αν και τώρα τελευταία δεν ξέρεις πότε είναι χειμώνας και πότε ζέστη. Παλιά βλέπαμε τους τουρίστες να κρατάνε καλοκαιριάτικα ομπρέλες και γελάγαμε. Τώρα κι εδώ οι εποχές συρικνώθηκαν σε δύο. Ζέστη –από 30ο και πάνω .Κρύο από 10ο και κάτω.
Θα φτιάξω ένα κουστούμι εποχικό – άκουγες. Αυτό τελείωσε. Η καλοκαιρινό ή χειμωνιάτικο δεν έχει ενδιάμεσο.
Καλό χειμώνα λοιπόν αν και δεν άρχισαν τα πρωτοβρόχια κλαι η θερμοκρασία βαστάει στο 30ο και βάλε.
Καιρό είχαμε να τα πούμε .Και μεσολάβησαν γιορτές και πανηγύρια κυρίως στις ακρογιαλιές όπου εκτός από του γιαλού τα βοτσαλάκια όπου παίζουν ως γνωστός δυο καβουράκια είχαν κατέβει και κάτι καβουρομάνες να τις βλέπεις και να σταυροκοπείσαι: Απόστρεψον τους οφθαλμούς Σου από των αμαρτιών μου! Διότι όλα εν σοφία εποίησε ο Ύψιστος αλλά μερικά τα παράκανε ωραία . Και μάλιστα αυτό ήταν η αιτία που το πήρε η Εύα επάνω της και σου λέει θα κάτσω εδώ να μαραζώνω τα νιάτα μου παρέα με τον Αδάμ και με τον όφι. Έξω είναι η ζωή και το …`σκασε. Ας λένε ότι τάχα μου την έδιωξε. Μπορεί αλλά δεν το πιστεύω. Εκτός πια κι αν σκανδαλίστηκε που δε φόραγε τίποτε και το πήρε ανάποδα: Κυρά μου ρίξε ένα ρούχο επάνω σου!!!
Από εκεί ξεκίνησε και η διένεξη του Θεού με τον διάβολο. Διότι ο Θεός έπλασε τη γυναίκα γυμνή και ο διάβολος την έντυσε. Σήμερα που ο Θεός προσπαθεί να τη ντύσει -ντροπή σου κυρά μου –ο Διάβολος τη γδύνει .Σκέψου δηλαδή ακόμη και ο διάβολος άλλαξε γούστα.
Μοιάζει με ανέκδοτο αλλά συνέβη προχτές σε φιλικό σπίτι όπου μας είχαν καλέσει για φαγητό.
Μελιστάλαχτος ο οικοδεσπότης : Αγάπη μου θα σερβίρεις ; Καρδιά μου θα μας φτιάξεις και ένα καφέ ; Γλυκιά μου θα μας φέρεις το επιδόρπιο ; Χαρά μου θα μας βάλλεις λίγη μουσική ;και τέλος πάντων όλο στο σορόπι με τη γυναίκα του, να το ακούς και να απορείς. Με σκουντάει και η δική μου :Είδες πως φέρεται ο κόσμος στη γυναίκα του όχι σαν και `σένα φέρε μου , κάνε μου, λες και μιλάς στον υπηρέτη σου.
Την ώρα που φεύγαμε τον πήρα παράμερα : Τι σε έπιασε και ήσουνα όλο σορόπι με τη γυναίκα σου βρε ηλίθιε.
-Όχι μωρέ δεν είναι αυτό που νομίζεις.Είχα ξεχάσει πως τη λένε !!!
Είχε δίκιο ο Καζανόβας .Τον ρώτησαν πια γυναίκα είναι η καλλίτερη και είπε : Του αλλουνού !!!

Α. ναι .Το ξέρατε; Την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου γιορτάζεται η ημέρα « κατά του γάμου » Ούτε εγώ το ήξερα να ψάλλω η ζωή εν τάφω. Λέει ο ένας φίλος στον άλλον . «Η γυναίκα μου είναι άγγελος.»
Τυχερέ του απαντάει η δική μου ζει ακόμη !!!
Και το τελευταίο Ρώτησαν τον Σοπενάουερ –διάσημο μισογύνη-τι γνώμη έχει για τον γάμο.
Καλός είναι ο γάμος με τα λουλούδια , τις ευχές, τα δώρα , αλλά όλα αυτά βαστάνε μια ημέρα και στο τέλος σου μένει …η γυναίκα !!!
Τι λέγαμε στην αρχή. Καλό χειμώνα !
Σταύρος ιντζεγιάννης

2010-10-04T13:51:00.001-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΣΑΡΌΛΑΣ

«Μη σπαταλάτε άσκοπα το χρόνο σας ; Ξεχάστε κατσαρόλες, τηγάνια, ταψιά .Μαγειρεύουμε εμείς, για σας .Ένα τηλεφώνημα και είμαστε σπίτι σας. Τηλ ….»
Η διαφήμιση στην είσοδο της πολυκατοικίας, τετρασέλιδη με ότι φαγητά βάζει ο νους .Από παραδοσιακά μέχρι μοντέρνα(!) και από πατάτες με κρέας μέχρι γιουβαρλάκια ή εσκαλώπ με σως τατάρ. Ακόμη και …πατσά!!!.
Θεέ και Κύριε αγανάκτησε η θεία Κλειώ. Τι άλλο θα δούμε πια. Καταργήσαμε το παραδοσιακό σαλόνι που ανοίγαμε τις γιορτές να δεχθούμε κόσμο, καταργήσαμε το ευλογημένο μεσημεριανό τραπέζι – τη συνέλευση της οικογένειας -γιατί δε μας βολεύουν πια οι ώρες - άντε να καταργήσουμε και την κουζίνα , να δούμε τι θα μείνει από αυτό που παλιά ονομάζαμε οικογένεια. Ο ένας έρχεται, ο άλλος φεύγει – καλημέρα – καληνύχτα- ότι θέλουμε, το λέμε στο κινητό μέσα από το λεωφορείο ή στο γραφείο και στο τέλος, το σπίτι θα είναι μόνο μια κρεβατοκάμαρα και ένα δωμάτιο για την τηλεόραση . Αμφιβάλω αν τα εγγόνια μας θα έχουν κουζίνα .Ακόμα και τον πρωινό καφέ τον πίνουν έξω
Θυμήθηκα την κυρία απέναντι μας που πριν χρόνια, όταν εμφανίστηκαν τα τηλεφωνικά φαγητά- πίτσες , μακαρονάδα στην αρχή- καυχιότανε ότι δεν κάθεται να μαγειρεύει: Ένα τηλεφώνημα καλέ και είναι όλα στο τραπέζι.
- Και γιατί δεν πάτε καλύτερα να φάτε και έξω, να γλιτώσετε και το πλύσιμο του τραπεζομάντιλου – είχε νευριάσει η Θεία Κλειώ.
Η αλήθεια είναι, ότι χαιρετίστηκε από τους εργένηδες που τρώγανε στα μαγέρικα ( διάσημο του Νικολάρα στην Αγίου Νικολάου όπου τρώγανε όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι) σαν λύση. Και είναι αν το σκεφθεί κανείς. Αντί να φας έξω, κάθεσαι στο σπίτι σου Δεν ξέρω αν τρως φθηνότερα ή καλύτερα, αλλά οπωσδήποτε πιο άνετα. Πλένεσαι σαν άνθρωπος, βάζεις τις παντόφλες σου να ξεκουράσεις τα πόδια σου και τρως κατά πως σε βολεύει. Θες με μαχαιροπίρουνο, θες με τα χέρια σου, γλύφοντας κάθε τόσο και τα δάχτυλά σου αν τύχει και σου αρέσει.
Άσε που μπορείς να καλέσεις και το φοιτητριάκι από δίπλα για παρέα
« Ξέρετε δεν μπορώ να τρώω μόνος. Δεν πάει κάτω, Δεν έρχεστε να φάμε μαζί;»
Γεμάτη ευκολίες για το κάθε τι η εποχή μας. Με τα καλά και τα κακά της. Αλλά να αντικαταστήσουμε το φαγητό της οικογένειας; Να μην απολαύσεις εκείνη την μοναδική όσφρηση του ψητού ή το στιφάδο ή το αυγολέμονο στη σπιτίσια κουζίνα; Να αυτοκαταργήσεις τη χαρά της συζυγικής σπεσιαλιτέ που αν μάλιστα έχει και λίγο μεράκι, με το μαγείρεμα, μπορεί να σου δώσει την αίσθηση- με τη γυναικεία πονηριά -ότι μαγειρεύει αποκλειστικά για σένα και να σε σκλαβώσει.
Το διηγείται φίλος. Είχε φάει έξω με …«παρέα» τον άμπακα και γυρίζοντας το βράδι ακούει την Ερμιόνη του. «Που είσαι χριστιανέ μου και σε περιμένω τόσες ώρες , έφτιασα το φρικασέ που σου αρέσει και το έχω ζεστάνει δυο φορές. Άντε πλύνε τα χέρια σου και έλα γρήγορα να φάμε»
-Και τι έκανες –ρωτάμε.
-Τι να`κανα; Έφαγα όχι μόνο την τεράστια πιατέλα που έβαλε μπροστά μου, αλλά θέλοντας να εξιλεωθώ για το ξεπόρτισμα, της είπα ότι ήταν θεσπέσιο και πριν προλάβω να αποσώσω την κουβέντα μου έφερε και δεύτερο πιάτο . Ξαγρύπνησα όλη τη νύχτα με μαλόξ
( Πάντως για την ιστορία, η γυναίκα του, διηγήθηκε στη δική μου την άλλη μέρα «Κατάλαβα ότι έφαγε έξω , τον ξέρω τη μουρντάρης είναι και για να τον εκδικηθώ, τον έβαλα να φάει δυο πιάτα και όλη τη νύχτα στριφογύριζε άγρυπνος από το στομάχι του. Να βάλλει μυαλό άλλη φορά»
Στα μυστικά της συζυγικής αρμονίας η κουζίνα. Η σχέση του αντρόγυνου ,περνάει μέσα απ` την κουζίνα – έλεγε η συχωρεμένη η μάνα.
Μάλλον μέσα από την κρεβατοκάμαρα - είπε γελώντας ο πατέρας- για να την πειράξει.
Καλέ Νίκο τι λόγια είναι αυτά –τον έκοψε αυστηρή η γιαγιά από την πολυθρόνα της. Πρόσεχε σ` ακούνε τα παιδιά
Τα παιδιά είμαστε 30 -32 χρονών, παντρεμένοι!!!
Ότι και να πούμε όμως το έτοιμο φαγητό μπαίνει στη ζωή μας .Οι δρόμοι έχουν γεμίσει μηχανάκια που πηγαινοφέρνουν φαγητά .Πολύ φοβάμαι ότι μετά από κάμποσα χρόνια τα παιδιά δε θα ξέρουν τι είναι τηγάνι και τι κατσαρόλα. Σήμερα απλώς παρακολουθούμε τον αργό θάνατό της.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2010-09-29T10:12:00.001-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΧΡΗΜΑ Ω ΧΡΗΜΑ !

Δύο Έλληνες, λένε οι ειδήσεις στο διαδίκτυο, βρίσκονται ανάμεσα στους πλουσιότερους του πλανήτη.
Χαράς στα μπρόκολα! Εγώ ξέρω 7 εκατομμύρια Έλληνες που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας ενώ άλλο 1,5 βρίσκεται κάτω κι από το όριο. Διότι εδώ που τα λέμε το πρόβλημα δεν είναι πως κυκλοφορεί ο πλουσιότερος αλλά πως επιβιώνει ο φτωχότερος .Βλέπετε τον πλούτο πολλοί εμίσησαν αλλά και δεν τον απαρνήθηκε κανείς. Απόδειξη πως υπάρχουν ένα σωρό βουλευτές που πήγαν στο κοινοβούλιο για να σώσουν εμάς και όπως αποδεικνύεται σώζουν μόνο τον εαυτό τους .Μερικοί μάλιστα κάνουν συλλογή διαμερισμάτων όπως άλλοι συλλέγουν γραμματόσημα !!!
Κατάρα εις τον Μαμωνά –ναι, αλλά με γεμάτη την τσέπη. Δεν είναι άλλωστε η μόνη περίπτωση που η θεωρία είναι εφαρμόσιμη όταν αφορά τους άλλους . Με τις δικές μας πενταροδεκάρες ποιος ασχολείται ;
Λένε πολλοί πως το χρήμα, αποκτάται δύσκολα, αλλά σπαταλάται εύκολα Από την άποψη αυτή, δε βρίσκω ότι αξίζει να κοπιάσει κανείς, για κάτι που τόσο εύκολα μπορεί να χάσει. Το να είσαι πλούσιος είναι σίγουρα μια ευχάριστη κατάσταση, πόσοι και πόσοι όμως δεν έχασαν την υγεία τους, στην προσπάθεια να αποκτήσουν την περιουσία τους; Τελικά ισχύει αυτό που λένε, άλλοι μαζεύουν και άλλοι τα απολαμβάνουν. Οι Εβραίοι άλλωστε έχουν μια θεωρία: Η μια γενιά μαζεύει, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη τα σκορπά
Δουλεύουμε για τους κληρονόμους μας, είχε πει ο μεγαλοτραπεζίτης και δισεκατομμυριούχος Ρότσιλτ που δεν φημίζοντανε και για απλοχέρης, δεδομένου ότι ο πλούτος είναι συνώνυμος με τη τσιγκουνιά !!!
Οι φτωχοί μάλιστα, οχυρώνονται πίσω από την παροιμία, όσο θέλεις δούλευε , όσο θέλει θα σου δώσει. Υπάρχει ακόμα η άποψη, πως τα πολλά λεφτά υπάρχουν μόνο τρεις τρόποι, να τα αποκτήσεις χωρίς να πας στον τάφο μια ώρα γρηγορότερα. Ή από κληρονομιά ή από λαχείο ή από κομπίνα . Ο τέταρτος τρόπος είναι να διαθέτεις μυαλό κοφτερό αλλά να είσαι ανελέητος για τους γύρω σου. Δηλαδή να πατάς επί πτωμάτων, για να μην πατήσουν οι άλλοι στο δικό σου
Βέβαια ζούμε σε μια εποχή που το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ταχύτητα. Δεν είναι λίγες οι περιουσίες που αποκτήθηκαν με ταχύτατο ρυθμό, αλλά είναι και πολλές – πάρα πολλές - που χάθηκαν εν μια νυκτί. Πόσοι και πόσοι δεν ρισκάρισαν τα πάντα σε μια ζαριά; Εννοώ σε μια επένδυση. Εκείνο που κυκλοφορεί είναι η φήμη των επιτυχημένων, τους αποτυχημένους τους θάβει η ανωνυμία ή η φυλακή.
Όπως και να `χουν τα πράγματα, το να είσαι στον κατάλογο των πλουσιότερων της γης, είναι ένας τίτλος . Δείχνει δύναμη. Μήπως είχε άδικο ο Τσιτσάνης : Η δύναμη στον άνθρωπο είναι το πορτοφόλι. Άλλωστε αν το καλοσκεφθείτε κρύβει και κάποια σοφία μέσα του. Αυτό που λένε οι Κινέζοι: Τρία πράγματα πρέπει να σκέφτεσαι περισσότερο πώς να μην τα χάσεις παρά πως θα τα αποκτήσεις .Την υγεία, το χρήμα και την ωραία γυναίκα Ειδικότερα δε για την τελευταία .Γιατί ενώ η υγεία σου και τα λεφτά σου ενδιαφέρουν αποκλειστικά …τους κληρονόμους σου, η ωραία γυναίκα ενδιαφέρει και τους φίλους σου. Λίγο είναι ; Δεν έχετε ακούσει που λένε- Θεέ μου φύλαγέ με από τους φίλους μου, γιατί από τους εχθρούς μου μπορώ να φυλαχτώ και μόνος μου.
Το συμπέρασμα είναι, πως πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που δυο συμπατριώτες μας βρίσκονται στον κατάλογο των πλουσιοτέρων της γης.
Γιατί φαντάζομαι αυτό δείχνει πως η ράτσα μας είναι πανέξυπνη. Απόδειξη πως στην Ελλάδα υπάρχουν 500 χιλιάδες πλούσιοι (σε Ελληνικά μέτρα βέβαια) Το ότι υπάρχουν και 9,5 εκατομμύρια κακομοίρηδες είναι μια άλλη ιστορία.
Εσείς σε ποια κατηγορία ανήκετε;
Σταύρος Ιντζεγιάννης

2010-09-29T10:09:00.001-07:00

sindzeyan@yahho.gr
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ 1927
(Παρουσίαση στο «Πάτρα Παλλάς» 27/9/2010
καλεσμένος του Ιατρικού Συλλόγου Πατρών)
-------------------------------------------------------------

Δύσκολη η θέση του τελευταίου ομιλητή καθώς τα περισσότερα -ίσως όλα –έχουν ειπωθεί, πολύ περισσότερο που προηγήθηκαν οι άριστοι του λόγου. Θα προσπαθήσω ωστόσο να αποφύγω κατά το δυνατόν τις επαναλήψεις και με όσο γίνεται συντομία -σεβόμενος τον χρόνο σας –να πω αν όχι κάτι καινούργιο, αλλά τουλάχιστον κάτι διαφορετικό.
O μεγάλος Άγγλος ιστορικός Άρνολτ Τόινμπυ έχει πει πως ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις το σήμερα είναι να μελετήσεις το χτες. Από αυτή την άποψη η μελέτη των πρακτικών που παρουσιάζουμε σήμερα αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για να γνωρίσουμε την πορεία του τόπου και της Ελληνικής κοινωνίας όχι μόνο σε ότι αφορά την υγεία αλλά γενικότερα ,
Από την πλευρά μου θα ήθελα να σας παρουσιάσω τα πρακτικά του ιατρικού συνεδρίου το 1927 σε μια συγκριτική θεώρηση του χτες με το σήμερα στον ιατρικό και στην προέκτασή στον κοινωνικό και
εκπολιτιστικό τομέα. Την ατμόσφαιρα , τα ήθη, την πρόοδο, τις φοβίες, τα ταμπού και την αντιμετώπιση τους στο σύγχρονο κόσμο μας.
Αιτία της επιλογής μου αυτής, είναι το ότι στον πρόλογο του βιβλίου που παρουσιάζουμε , ο καθηγητής και πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πατρών κ. Σιαμπλής υπογραμμίζει : «Τα ιατρικά συνέδρια είχαν τριπλό ρόλο κάλυπταν θέματα με επιστημονικό, κοινωνικό και εκπολιτιστικό χαρακτήρα » Κι αυτό είναι ένα ερέθισμα για σχολιασμό.
Είναι γνωστός ο έρωτας – ο μανικός έρωτας θα έλεγα –του γιατρού -παραλείπω όλους τους άλλους τίτλους-κ Χρήστου Φραγκίδη με την ιστορία .Η ευρυμάθειά του αλλά και το πάθος του να σκύβει στις πηγές για να ανακαλύψει το πώς και το γιατί και το πότε και από ποιόν.
Και το θεωρώ ευτύχημα που αυτό το πάθος του, συνάντησε την επιστημονική κατάρτιση και τη συγγραφική έφεση της φιλολόγου κ. Φωτεινής Τζουανοπούλου- Πολίτη διότι η συνεργασία τους απέδωσε υπό μορφήν ενός καλαισθήτου βιβλίου, τα πρακτικά του ιατρικού Συνεδρίου το 1927 , ταξινομημένα κατά τρόπο που ακόμη και ένας άσχετος περί τα ιατρικά όπως εγώ, να τα διαβάζουμε, υπό τύπον ενδιαφέροντος αναγνώσματος.
Τα πρακτικά αυτά ερανίστηκαν όπως αναφέρεται από δύο κύριες πηγές Η μία είναι ο Νεολόγος Πατρών της εποχής και η άλλη είναι το Ιατρικό περιοδικό « Ιατρική πρόοδος » Δευτερευόντως υπάρχει και η εφημερίς Τηλέγραφος Πατρών.
Το συνέδριο το 2ο πανελλαδικά, το 1ο έγινε στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβρη του 1926- συνεκλήθη στις αίθουσες του Ερμή όπως σημειώνεται στη σελ 11 «εν αιθούση ευρυτάτη, από πάσης απόψεως πολυτελή, ανταξίαν δια την αξιοπρέπειαν των ιατρών
Από τη παράγραφο αυτή, πιστοποιείται η θέση του γιατρού στην κοινωνία της εποχής . Μιας εποχής που περί πολλού ποιείται η αξιοπρέπεια του γιατρού και που πολλοί σηκώνονται όρθιοι , για να χαιρετήσουν τον γιατρό που περνάει .Άλλη εποχή άλλα ήθη και άλλοι άνθρωποι , πιθανόν και άλλοι γιατροί με την έννοια ότι υπήρχε, ο οικογενειακός γιατρός ο οποίος ήτο κάτι σαν το επίτιμο μέλος της οικογένειας, ήξερε τα πάντα γι αυτή και όχι λίγες φορές λειτουργούσε και σαν εξομολόγος της. Να μια πρώτη διαφορά του χτες με το σήμερα που δεν υπάρχει πια ο οικογενειακός γιατρός και ο συναισθηματικός δεσμός που έδενε τον γιατρό με το ασθενή του έχει μεταλλαχθεί σε καθαρά επαγγελματική σχέση
Μια δεύτερη παρατήρηση.
Το ότι το 2ο συνέδριο έγινε στην Πάτρα δείχνει τη σπουδαιότητα που είχε η πόλη, στο ιατρικό επίπεδο της εποχής και τη θέση της ως τρίτη πόλη της Ελλάδος, θέση που πιστεύω ότι κατέχει επαξίως και σήμερα και ,όχι μόνο γιατί υπάρχει το Ιατρικό Πανεπιστήμιο, αλλά γιατί το ιατρικό δυναμικό της είναι από τα καλύτερα της χώρας.
Στο συνέδριο το οποίο τίμησαν με την παρουσία τους αντιπρόσωποι της κυβέρνησης και αι αρχαί της πόλεως –στον αγιασμό άλλωστε χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Πατρών Σεβ. Αντώνιος – παρέστησαν όπως αναφέρεται 146 σύνεδροι. Ήτοι 6 καθηγητές και 3 υφηγητές Πανεπιστημίου. 62 γιατροί από τη Πάτρα και 75 από άλλες περιφέρειες των οποίων και αναφέρονται τα ονόματα . Εντύπωση κάνει ότι αναφέρεται ιδιαίτερα ότι παρέστησαν και τρεις γυναίκες ιατροί εκ των οποίων μάλιστα η γυναικολόγος Λιλή Κέντρου μίλησε για τη αυτοαιματοθεραπεία εις παραμητρίτιδας
Το σημειώνω διότι είναι χαρακτηριστικό της εποχής. Πρόκειται για το 1927 όπου τα φαλοκρατικά γονίδια του Έλληνα δεν επιδεχόντανε εύκολα γυναικείες παρουσίες . Σήμερα η γυναικεία παρουσία στην ιατρική είναι κάτι περισσότερο από αισθητή και ίσως μετά από 50 χρόνια θα λένε ότι μεταξύ των συνέδρων υπήρχαν και τρεις άνδρες γιατροί.(Θεός φυλάξει !!!) Σημεία των καιρών και τους πως πορεύεται η κοινωνία.
Διαβάζουμε ότι - το πρόγραμμα καταρτίστηκε θαυμασίως και Ευρωπαϊκότατα - από τον γεν Αρχίατρο Κων. Τσάλτα ο οποίος πρωτοτυπήσας εγκατέστησεν αρτίως λειτουργούν Γραφείον Τύπου. Και ευτυχώς, γιατί έτσι διασώθηκαν τα πρακτικά τα οποία παρουσιάζουμε σήμερα ,αλλά και διότι φανερώνεται ο ρόλος του Τύπου στα κοινωνικά και επιστημονικά δρώμενα διαχρονικά
Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 10 συνεδριάσεις ήτοι 4 πρωινές και 6 απογευματινές και εξεδόθησαν τέσσερα ψηφίσματα μέσα στα οποία περιλαμβάνεται και μια πρόταση που αφορά τους βουλευτές .Και το υπογραμμίζω διότι δείχνει το « φαιρ πλέυ »της πολιτικής στο κύλημα των 80 χρόνων που πέρασαν Διαβάζουμε :« Ο Ιατρικός Σύλλογος των Πατρών υποχρεούται εντός 10 ημερών να υποβάλλει ταύτα( τα πορίσματα δηλαδή του συνεδρίου) εις το Υπουργείον και στους ιατρικούς συλλόγους της χώρας ώστε να απαιτήσωσι ( οι ιατρικοί σύλλογοι) παρά των βουλευτών της περιφέρειάς των όπως μεριμνήσουν προς ψήφισιν εν τη βουλή σχετικού διατάγματος .Παντός δε βουλευτού όστις ήθελε αδιαφορήσει ή καταψηφίσει εις την βουλή τον νόμον θέλει καταπολεμηθεί η εν τω νομώ υποψήφιό της του κατά τας εκλογάς υφ όλων των μελλών του ιατρικού συλλόγου.
Όπως αντιλαμβάνεστε μια απειλή καραμπινάτη
Η θεματολογία του συνεδρίου περιελάμβανεν.
Περί φυματιώσεως.
Περί αιμοσφαιρινικού πυρετού
Περί ελονοσίας
Θέματα εσωτερικής παθολογίας
Περί του τραχώματος
Περί χρονίας σκωληκοειδίτιδος Για την οποία μάλιστα ο Κ Μακρυκώστας – Αθηνών ανέφερε ότι δεν υπάρχει τέτοια νόσος και ασκόπως χειρουργούν οι γιατροί. Άλλος κόλαφος χαρακτηριστικός κι αυτός της εποχής για την άσκοπη χειρουργική. Σήμερα δεν ακούμε για σκωληκοειδίτιδα αλλά για άσκοπη χειρουργική γίνεται κατά καιρούς λόγος στην τηλεόραση ή στον τύπο.
Και περί εχινοκοκκιάσεως εν Ελλάδι που και γι αυτή υπάρχουν ενδιαφέρουσε προτάσεις σχετικά με τον τρόπο που θα έπρεπε να λειτουργούν τα σφαγεία και με την ελεύθερη κυκλοφορία των αδέσποτων σκυλιών .Τότε που δέναν τα σκυλιά με τα …λουκάνικα που λέει το τραγούδι αν υπήρξε ποτέ η εποχή αυτή. Δεν είχε ο κόσμος να φάει. Σήμερα τα ταϊζουμε κροκέτες και τα αποφάγια τα τρώνε κάποιοι δυστυχισμένοι μετανάστες.…………….
Ακόμη το συνέδριο ησχολήθη με προβλήματα επαγγελματικά των ιατρών
Ιδιαιτέρως ενδιαφέρει αυτό που αναφέρεται στην έναρξη του συνεδρίου΄.
Ανεφέρθη επίσης ότι « Εις το συγκροτηθέν εν Παρισίοις συνέδριον απεφασίσθη όπως η ενοποίησης της ιατρικής ονοματολογίας γίνει εις την Ελληνικήν
Αυτό και μόνο αρκεί για να κατανοήσει κανείς τον ρόλο που διαδραματίζει η Ιατρική ως εκπολιτιστικό όργανο καθώς μέσω της ενοποίησης των όρων της στην Ελληνικήν εξακτινώνει τη γλώσσα μας εις τα πέρατα της οικουμένης. Κι ας μη ξεχνάμε ότι η γλώσσα μας αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της προίκας με την οποία μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κυρίες και κύριοι αναφέρθηκα σε διαφορές και ομοιότητες στα 80 χρόνια που πέρασαν.
Πράγματι – όπως συνάγεται από τα πρακτικά- κάθε εποχή είχε τις φοβίες της .Είχε τον μπαμπούλα της.
Το 1927 είχαμε τη φυματίωση –το χτικιό που έλεγε ο κόσμος. Την κακιά αρρώστια που λέγανε. Σήμερα έχουμε τον καρκίνο που πάλι ονομάζουμε κακιά αρρώστια. Και περιέργως και για τις δύο οι γιατροί κι τότε και σήμερα συνιστούν το ίδιο φάρμακο : Την πρόληψη
Μόνο που το 1927 είχαμε 76% αγράμματους και δικαιολογείτο η άγνοια ενώ σήμερα υπάρχει η ίδια εν πολλοίς αδιαφορία με το 97% του πληθυσμού με γνώσεις κατ ελάχιστον πρώτης γυμνασίου ή έστω έκτης δημοτικού. Έλεος !
Το ότι το ενδιαφέρον του συνεδρίου επικεντρώθηκε στην φυματίωση συνάγεται και εκ του γεγονότος ότι έγιναν 2 εισηγήσεις και 9 ανακοινώσεις ενώ μακρότατες υπήρξαν και οι συζητήσεις. για μια αρρώστια από την οποία πέθαιναν όπως αναφέρεται στα πρακτικά 20.000 κατ έτος- σε μια Ελλάδα των 6,200 τότε (απογράφη του 1928)-και υπήρχαν και 200.χιλιάδες εν ενεργεία φυματικοί οι οποίοι κυκλοφορούσαν και συγχρωτίζονταν με το οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον χωρίς καμία προφύλαξη μολύνοντας όπως αναφέρεται (σελ 37)και τους υγιείς
Εξ άλλου για την φυματίωση υπήρξαν ρηξικέλευθες προτάσεις τόσο του γιατρού Λαμπρινόπουλου ( εκ Πύργου ) όσον και του Κ Τσινούκα ( εξ Αιγίου) η οποία μάλιστα είναι η πλέον εκτενής και ενδιαφέρουσα .
Κατάργηση των αντιφυματικών ιατρείων που μόνο ένα 10% προσφέρουν.
Να χρησιμοποιηθούν τα ορεινά εγκαταλειμμένα μοναστήρια ως διαμονές φυματιώντων.
#Να καθιερωθεί πρωτεύον μάθημα το μάθημα της υγιεινής ιδιαίτερα στο σχολεία θηλέων. Διότι η γυναίκα εκ της φύσεώς της είναι παιδαγωγός αλλά και η τρυφερή συμπαραστάτης των ασθενών.
#Να εγκρίνεται από την πολεοδομία η υγιεινότητα της ανεγειρόμενης οικοδομής.
#Να επισκευασθούν τα παλαιά σπίτια ώστε να είναι πιο υγιεινά.
Να γίνεται απολύμανση των σπιτιών στα οποία πέθανε φυματικός. Να δηλώνονται οι φυματικοί.
#Υπήρξαν μάλιστα δύο παρατηρήσεις που αξίζει να τις προσέξουμε διότι χαρτογραφούν τον πνευματικό και σωματικό τύπο του πληθυσμού.
Γ. Λαμπρινόπουλος Πυργος : Υποστηρίζομεν ότι οι κάτοικοι των ορεινών τόπων είναι προικισμένοι με απαράμιλλον ενεργητικότητα και έχουν προορισμό να χρησιμοποιούνται ως εκλεκτά φυτώρια δια να ανανεώνονται και βελτιώνονται οι εκφυλιζόμενοι ατυχώς κάτοικοι των μεγαλουπόλεων Και δια τούτο παρατηρείται ότι προέρχονται από τα ορεινά διαμερίσματα κατά το πλείστον οι διαπρέποντες εις τας τέχνας , τας επιστήμας, την βιομηχανίαν, το εμπόριον»
Διαβάζουμε στη σελ. 44 Να τονίσομεν τον σοβαρόν κίνδυνον που διατρέχουν οι κάτοικοι των ορεινών διαμερισμάτων από την χρησιμοποίησιν των οικιών των δια την νοσηλείαν των φυματικών οι οποίοι καταφεύγουν εις αυτά .και παρακάτω. Επεκράτησεν ώστε οι ιατροί να συνιστώμεν ,την μετάβασιν των πασχόντων από φθίσιν εις τα ορεινά χωριά χωρίς να εξετάζομεν που θα καταφύγουν προς διαμονήν εφ όσον μας είναι γνωστόν ότι δεν υπάρχουν θεραπευτήρια.
Κι ακόμη να μοιρασθούν στα παιδιά ατομικά πτυελοδοχεία. Είναι βλέπετε η εποχή που φτύνουν χάμω και στα λεωφορεία μέχρι και το 1950 υπήρχε η πινακίδα που έγραφε μη πτύεται επί του δαπέδου.
Να υπογραμμίσω δε ότι κανόνας υγιεινής για τα παιδιά ήτο να παραθερίζουν 15 μέρες στη θάλασσα και 15 μέρες στο βουνό
Ζωηρές επίσης συζητήσεις υπήρξαν περί ελονοσίας –μάστιγα και αυτή της εποχής- όπου έγινε 1 εισήγηση αλλά και 9 ανακοινώσεις εκτεταμένη συζήτηση και αναφέρθηκε θνησιμότης 38% πράγμα που δείχνει τη σοβαρότητα της ελονοσίας στην Ελλάδα.
Από όσο θυμάμαι λίγο πριν τον πόλεμο όταν δεν ήξεραν τι είχες λέγανε ελονοσία –μαλάρια-και σου δίνανε κινίνο. Εκείνα τα περίφημα ροζ σακχαρόπηκτα. Ασθένεια από την οποία χαρτογραφείται εν μέρει η κατάσταση του πληθυσμού στον τομέα της υγείας .Μετά τον πόλεμο ψέκασαν με αεροπλάνα τα αποξηραμένα έλη με Ντι τι τι και χειροκροτούσαμε που γλιτώσαμε από την ελονοσία μη ξέροντας τι φάρμακο ή φαρμάκι θα έτρωγε η γενιά μας στα επόμενα χρόνια.
Στις ομοιότητες ή της διαφορές με το γε νυν έχων της εποχής είναι και αυτό που προλογικά αναφέρει ο κ Χρήστος Φραγκίδης
«Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι προβλήματα όπως η πληθώρα των ιατρών η εκπαίδευση και η μετεκπαίδευσή τους , ο τρόπος άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος , η φορολογία ,και το ταμείο συντάξεως εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι επίκαιρα ταλανίζοντας και προβληματίζοντας το ιατρικό κόσμο της χώρας με τον ίδιο η παρόμοιο τρόπο

Πράγματι το συνέδριο ασχολήθηκε ιδιαίτερα στον τομέα των επαγγελματικών προβλημάτων των ιατρών.
Πληθώρα ιατρών. Έγινε εισήγηση να εισάγονται κάθε χρόνο το πολύ 80 – 100 φοιτητές. Ακόμη και να κλείσει για μερικά χρόνια η ιατρική σχολή .Σήμερα 80 χρόνια μετά υπάρχουν λένε γιατροί άνεργοι.
Παρ όλα αυτά όλοι οι γονείς κάνουν τα πάντα για να πάνε τα παιδιά τους στην ιατρική σχολή
Το πρόβλημα της αναδρομικής εγγραφής φοιτητών-δεδομένου ότι πολλοί είχαν επί χρόνια στρατευθεί απασχόλησε το συνέδριο καθώς επίσης το πρόβλημα της αγυρτείας .Δηλαδή αυτών που κάνανε τον γιατρό χωρίς να είναι. Οι κομπογιανίτες τουτέστιν. Στην Πάτρα υπήρχε η γριά κοτέτσαινα που γιάτρευε το κακό σπυρί με ξόρκια. έκοβε τη χρυσή και ακινητοποιούσε τα σπασμένα χέρια αντί για γύψο με το περίφημο κουρασάνι Την τσάπα όπως την έλεγαν ή το μπλάστρη. ( για την ιστορία το κουρασάνι ήταν ένα μίγμα από ασπράδι αυγού, ασβέστη, τριμμένη πέτρα και αιγόμαλλο και είναι αυτό το μίγμα με το οποίο στερέωσαν τις πέτρες στο ιστορικό γεφύρι της Άρτας το 1602 )
Υπάρχει όμως μια παρατήρηση που έκανε ο καθηγητής Μενέλαος Σακόραφος που αξίζει να προσέξουμε σε αναγωγή με το σήμερα.
Ελέχθη ότι για το χαμηλό επίπεδο των ιατρών φταίει η πλημελλής εκπαίδευσή τους και ο καθηγητής Σακόραφος απαντά : Πολιτευτής με απείλησε πως αν δεν περάσω κάποιον φοιτητή θα με απολύσει από το Πανεπιστήμιο.
Δεν πιστεύω ότι και σήμερα γίνεται αυτό στη ιατρική σχολή αλλά φίλος καθηγητής άλλης σχολής διηγείται πως από τα βουλευτικά γραφεία συχνά υπάρχει η παράκληση για κάποιον φοιτητή
Υπάρχει ακόμη μια διαμαρτυρία ότι ορισμένοι φαρμακοποιοί δίνουν ιατρικές συμβουλές καθώς επίσης ζητείται η κατάργηση των επί μισθώ προσλαμβανομένων ιατρών σε νομικά πρόσωπα. Επίσης οι στρατιωτικοί γιατροί να μην ασκούν παραλλήλως και ιδιωτικήν ιατρικήν. Να καταργηθούν τα συνοικιακά ιατρεία και οι άρρωστοι να προσέρχονται εις τας κλινικάς του Πανεπιστημίου και να καθιερωθεί βιβλιάριον απορίας για να τους παρέχεται δωρεάν περίθαλψη και άλλα οπωσδήποτε δευτερεύοντα θέματα
Κυρίες και κύριοι.
Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι απόλαυσα την ανάγνωση των πρακτικών γιατί πέρα από όλα τα άλλα απόλαυσα την ωραία ελληνική γλώσσα του 1927. Μια γλώσσα μελωδική, λυρικότατη ,πανέμορφη, με μια νοηματική πληρότητα και σαφήνεια ,με μια ουσιαστική περιγραφή του αντικειμένου και είναι κι αυτό μια τελευταία αντιδιαστολή του χτες με το σήμερα. Το σήμερα που εκχυδαϊσαμε τον λόγο και δολοφονούμε καθημερινά ασύστολα –χωρίς λύπη και χωρίς αιδώ την ωραιότερη γλώσσα του ανθρωπίνου πνεύματος .Τη γλώσσα μας.
Κυρίες και κύριοι όπως λέγει και ο Περικλής στο επιτάφιο :Είρηται και εμοί λόγω κατά τον νόμον όσων είχον πρόσφορα.
Σας ευχαριστώ που με ανεχθήκατε.

2010-09-29T09:49:00.001-07:00

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ
ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΒΑΤΉΡΙΟ
( Γιάννη Γεωργακάκη- θέατρο Ρεφενέ)

Αρχίζοντας σαν ένα εύθυμο παιγνίδι παρέας του Πατρινού καρναβαλιού ,το ερασιτεχνικό σχήμα ΡΕΦΕΝΕ , εξελίχθηκε σε μια δόκιμη θεατρική σκηνή, κρατώντας πάντα από το αρχικό σχήμα αυτό τον ωραίο δεσμό που χρόνια τώρα, κρατάει ανέκοπος δίνοντας παραδείγματα δημιουργικότητας και ενεργητικής προσήλωσης ,σ` αυτό που η ιδρυτική ομάδα καθόρισε ως πνεύμα συνεργασίας και ισοτιμίας .
Από τα πρώτα δείγματα, θυμίζω όσα πρόχειρα θυμάμαι (Τζίτζικες-Μπουρμπούλι – Τυπάδες-Γιαννούλα η κουλουρού- Τα πούπουλα) που ερμήνευαν όχι μόνο θεατρικά αλλά και κοινωνικά το αστείρευτο χιούμορ του σχήματος ΡΕΦΕΝΕ, πάντα σαν ένα δρώμενο με προεκτάσεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ωστόσο το σχήμα μεταλλάχθηκε σε μια σοβαρή και αξιοπρόσεκτη θεατρική κίνηση που δε δίστασε τελευταία, να ξανοιχθεί σε διλλήματα και προβληματισμούς και να δώσει δείγματα της σοβαρής θεατρικής τους παρουσίας. Ερασιτέχνες με στόφα επαγγελματία και με την τόλμη να αναμετρηθούν στο σοβαρό θέατρο σύγχρονης σκέψης .
Ήδη εγκαταλείποντας την κωμωδία που υπήρξε το στάδιο της διδασκαλίας και της προετοιμασίας τους για τα μεγάλα ταξίδια που επιχειρούν, μετά το « ποιος σκότωσε τον Γουίλιαμ » παρουσιάζουν από προχτές στα πλαίσια των εκδηλώσεων Φιλό-ξενος- πόλις ( χορηγός και η ΓΝΩΜΗ) το έργο του Γιάννη Γεωργακάκη « χωρίς διαβατήριο ».
Μια περιήγηση από τον μύθο στη ιστορία, αρθρωτό πάνω στην ιδέα της μετανάστευσης ή πιο σωστά του κοσμοπλιτισμού που άρχισε από την αρπαγή της Ευρώπης –από τον Δία-ταύρο-την ίδρυση της Εφτάπυλης Θήβας από τον Κάδμο και της εξέλιξής της μέσα από τις αντιπαλότητας και τις κοσμοκρατορικές κινήσεις αλλά και τις θαλασσοκρατικές εξερευνήσεις ηγετών που δημιούργησαν ή αιματοκύλησαν τον κόσμο φανερά ή με τον μανδύα του απελευθερωτή ,δημιουργώντας τον εκ των πραγμάτων νέο ανθρώπινο είδος καταναγκασμού και δουλεμπορίου σε μερικές περιπτώσεις -τη μετανάστευση !
Από τον αμφιλεγόμενο –αλλά και διπλωματικά αινιγματικό Αλκιβιάδη –στον κοσμοκράτορα Καίσαρα στον θαλασσοπόρο Κολόμβο και από εκεί στον Ναπολέοντα και στον ανθρωποσφαγέα Χιτλερ για να καταλήξει στον- με τον δικό του δήθεν ειρηνικό τρόπο-συνεπιβήτορα του Ιρακ με τον Μπους , Τόνι Μπλερ στη μεταναστευτική τραγωδία της εποχής μας
Ο Γιάννης Γεωργακάκης επιχείρησε ένα άθλο . Έβγαλε το σχήμα ΡΕΦΕΝΕ από την ελαφρά σκηνή και τον έριξε σε μια δύσκολη θεατρική παρουσία .Κατάφερε συγγραφικά να συνθέσει το μύθο με την ιστορία σε ένα ανθρωποκεντρικό σενάριο όπου μύθος και ιστορία συνεργάζονται επί ίσοις όροις με κεντρικό πρόσωπο τον μάντη Τειρεσία που προμαντεύει τη σύγχρονη τραγωδία του μετανάστη κοσμοπολίτη σε μια Ευρώπη που προοδεύει σπαρασσόμενη από τον ίδιο της τον σωβινιστικό κοσμοπολιτισμό.
Επίπονη αλλά επιτυχημένη εργασία που στηρίχθηκε σε αδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα και ιστορικές έρευνες σχετικά με τον ρόλο των πρωταγωνιστών της ιστορίας στα 2.500 χρόνια .
Ωστόσο το έργο δε θα μπορούσε θεατρικά να σταθεί χωρίς τη δημιουργική σκηνοθετική γραμμή του Μιλτιάδη Παπλά και με την άριστη μουσική επιλογή (Γεωργακάκης)
Ωραία τα κουστούμια κράτησαν τη κεντρική ιδέα του διαχρονικού ανθρώπου (Γιώργος Λογαράς) και φυσικά η έμπειροι πλέον και αγαπητοί στο θεατρόφιλο κοινό των ΡΕΦΕΝΕ Κατερινα Λειβαδά ( από την κωμωδία στο δράμα με επιτυχημένο άλμα) Τειρεσίας και ο πάντα πειστικός – ουσιαστικός, Βαγγέλης Μιχάλης –Κάδμος. Μαζί τους και ο επίσης από χρόνια δοκιμασμένος σε όλα τα είδη Χρήστος Αβραντινής ,χωρίς να σημαίνει ότι και οι άλλοι υστέρησαν. Αρκεί να σκεφθούμε ότι δεν πρόκειται πια για κωμωδία όπου τα κάποια λάθη χάνονται στο γέλιο και την εύθυμη διάθεση του ηθοποιού αλλά και του θεατή και όπου επιτρέπονται κάποιες αυθόρμητες παρεμβάσεις. Εξ άλλου η οργανωτική ικανότητα της Αλανιάδη είναι γνωστή πια σε τέτοια εγχειρήματα.
Ο χορός κινήθηκε στο κλίμα της διαχρονικής παρουσίας του άριστα και έδωσε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα τραγωδίας και δεν μπορεί να πει κανείς ότι υστέρησε κάποιος αν λάβει υπ` όψιν του το δύσκολο έργο και τις δυσκολίες που παρουσιάζει για ερασιτέχνες ένα τέτοιο εγχείρημα.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

εν κατακλειδι

2010-09-24T09:59:00.001-07:00

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ (1898-1975)

« Το δάνειον δεν πρέπει να το στοχάζεσθε πολλά μεγάλην ευεργασίαν και εις αυτόν τον διάβολον ήθελαν μετά χαράς δανείσει αργύρια αν ο διάβολος είχε να τους ασφαλίσει με ενέχυρα » -Αδαμάντιος Κοραής

Πρέπει να ομολογηθεί ότι ο Χαρίλαος Τρικούπης αν και χαρακτηρίσθηκε ως φορομπήχτης ( φόροι επί του πετρελαίου, καπνού, οινοπνευματωδών) υπήρξε όντως μεταρρυθμιστής .ΕΜΕΙΩΣΕ τους βουλευτάς σε 150. Θέσπισε ως εκλογική περιφέρεια τον νομό αντί της επαρχίας. Αναμόρφωσε την σχολή Ευελπίδων , συνέχισε τη διάνοιξη της διώρυγος της Κορίνθου και την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής από Πειραιά σε Βόρειο Ελλάδα. Καθόρισε τη μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων ( Κάθε κόμμα απέλυε τους προηγούμενους και έβαζε τους δικούς του). Διέλυσε τις παρακρατικές οργανώσεις .Παρήγγειλε στη Γαλλία τα θωρηκτά Ψαρά, Ύδρα, Σπέτσες που εξασφάλισαν την υπεροπλία στο Αιγαίο και ΑΡΝΗΘΗΚΕ στις πιστώτριες δυνάμεις τον έλεγχον των οικονομικών του κράτους .Αυτό καθώς και η αγανάκτηση λόγω των φόρων και η ομολογία της πτώχευσης, οδήγησαν στην πτώση του στις εκλογές του 1895.
Η κυβέρνηση Δηλιγιάννη ( κι αυτός αρνήθηκε στην αρχή τον έλεγχο των δανειστών) βρέθηκε στη δίνη της διένεξης Βρετανίας – Γερμανίας και οδηγήθηκε στον πόλεμο του 1897 ( 5 Απριλίου) και στην ταπεινωτική ήττα με την οποία υποχρεωθήκαμε να καταβάλουμε αποζημίωση στην Τουρκία 4 εκατομ τουρκικές λίρες και χάσαμε τα εδάφη βορείως της Λαρίσης. Παρά ταύτα κερδίσαμε την Κρήτη όπου παρά την τυπική εποπτεία του Σουλτάνου διορίσθηκε ύπατος Αρμοστής ο Πρίγκηψ Γεώργιος.
Έτσι αρχίζει ξανά ο εξωτερικός δανεισμός και δημιουργείται η Δ.Ο.Ε ( Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος) που εισπράττει τους φόρους από το αλάτι ,πετρέλαιο, τράπουλες , τσιγαρόχαρτο, σπίρτα, και σμυρίδα. Είναι το… μνημόνιο του 1898 που θα καταργηθεί το 1978, δηλαδή ύστερα από 80 ολόκληρα χρόνια !!!
Αυτή ήταν μια από τις αιτίες που οδήγησαν σε μαρασμό τη ελληνική οικονομία ( κάθε σύγκριση με τη σημερινή πραγματικότητα είναι απλώς …σύμπτωση !!!)
Τη περίοδο από 1902 έως τον Μάρτιο του 1914 συνομολογήθηκαν 4 νέα Δάνεια για τις ανάγκες των πολέμων 12-13, την ενσωμάτωση των νέων χωρών και την εξυπηρετήση των ήδη υπαρχόντων χρεών , συνολικά 521 εκατομ χρυσών φράγκων. Παρά την ήττα όμως στη Μ. Ασία η πτώχευση αποφεύγεται προσωρινά καθώς ο Πρωτοπαπαδάκης κάνει εσωτερικό αναγκαστικό δάνειο και κόβει στη μέση το χαρτονόμισμα. Στην αποφυγή της πτώχευσης συμβάλλει και το προσφυγικό δάνειο υπό την αιγίδα της Κ.Τ.Ε (Κοινωνία των Εθνών)
Η πτώχευση επέρχεται μοιραία το 1932 οπότε η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,863 Δις χρυσά φράγκα !!!
Ο Σπύρος Μαρκεζίνης θα κάνει το 1952 τον τελικό διακανονισμό όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδος .Η πρωτοφανής ανάπτυξη ( 1952-1965) και η συγκράτηση των δημοσίων δαπανών συμμάζεψαν κατά 97 % τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967 λίγο πριν τη δικτατορία.
Από το 1924 έως το 1931 συνομολογήθηκαν άλλα 9 εξωτερικά δάνεια 992 εκατομ φραγκων από την Αγγλία και τις ΗΠΑ κατά το 1/3 και τα υπόλοιπα από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες .
Συνολικά από το 1824 έως το 1932 είχαμε δανεισθεί 2,2 Δις χρυσά φράγκα και είχαμε αποσβέσει 2.38 Δις δηλαδή 183 περισσότερα από ότι είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούσαμε 2 .863 Δις χρυσά (Έκθεση Βαρβαρέσου). Σήμερα χρωστάμε περίπου 300 Δις !!!
Από το 1932 - τέταρτη πτώχευση - μέχρι το 1945 δε θα υπάρξει δανεισμός και θα παγώσει και η εξυπηρέτηση των χρεών λόγω του πολέμου.
Την περίοδο από το 1946- 1966 λόγω του εμφυλίου οι υψηλές στρατιωτικές δαπάνες ,φθάνουν το συνολικό 27,5 % των εξόδων και θα
αποτελέσουν το άγχος των 18 ελληνικών κυβερνήσεων που θα προχωρήσουν σε 8 υποτιμήσεις Κατά μέσο όρο κάθε 5,5 μήνες άλλη κυβέρνηση και μαζί άλλη υποτίμηση.
Μέχρι το 1955 η Ελλάδα πήρε τρία εξωτερικά δάνεια 145 εκατμ δολαρίων και στη συνέχεια έως το 1967 άλλα 406 ,4 εκατομ δολάρια κυρίως από τις ΗΠΑ, Γερμανία Αγγλία .Για την εξυπηρέτηση αυτών των δανείων η Ελλάδα κατέβαλε το 128% των όσων είχε πάρει.
Την περίοδο της Δικτατορίας συνομολογήθηκαν 19 δάνεια εργοληπτικών, κυρίως, εταιρειών, με εγγύηση του Δημοσίου που θεωρούνται δάνεια.
Με τη μεταπολίτευση αρχίζει άλλος χορός δανείων αλλά η στήλη αρνείται να συνεχίσει γιατί όλα μπλέκουν με την πολιτική των ημερών μας και ο λαός λέει «όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά» Έχει γούστο δηλαδή να χάσουμε και τα υπόλοιπα. Στη δικτατορία του μνημονίου ζούμε δε ξέρεις τι σου ξημερώνει. Ψέματα ;
Σταυρος Ιντζεγιάννης

εν κατακλειδι

2010-09-12T14:29:00.003-07:00

2010-09-07T06:31:00.001-07:00