ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΣΗΣ
Την Παρασκευή 18/9/2009 στις 8.45΄στον κήπο του βιβλιοπωλείου Πολυεδρ0 (Κανακάρη 147) παρουσιάζω την πολύ ενδιαφέςρουσα ποιητική συλλογή της Γιώτας Παρθενίου "Πήρες τα γράμματά μου"; Θα χαρώ να είστε εκεί.Σ.Ιντζεγιάννης

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΌ

Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες …
Ανηφορίζει η πίστη προς το μοναστήρι της κοιμήσεως της Θεοτόκου , για να αποθέσει το δάκρυ της ψυχής της ,σεμνή, ταπεινή και να ανάψει το κερί της δέηση και ύμνος μαζί, ψάλλοντας ευλαβικά « Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε τας δυναστείας Σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γαρ Συ προϊστασο πρεσβεύουσα τις υμάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων»
Αρχαία μας συνήθεια τούτη η ανάβαση τον Δεκαπενταύγουστο στο Γηροκομειό .Το μοναστήρι που στέκει στο πέρασμα των χρόνων απαρασάλευτο σημείο αναφοράς της Πάτρας και που η ιστορία του συνυφαίνεται με την ιστορία της πόλης σε στιγμές δύσκολων αγώνων για τη λευτεριά του γένους αλλά και ώρες ευφρόσυνες δόξης και μεγαλείων.
Σ` αυτό το μοναστήρι που κτήτωράς του κατά την ιστορική παράδοση παρ` όλο που τα πρώτα στοιχεία χάνονται στη αχλύ του χρόνου φέρεται ο Άγιος μεγαλομάρτυς Αρτέμιος ( αυτός στον οποίον και οφείλεται το πρώτο υδραγωγείο μας) αφιερωμένο στην κοίμηση τα Θεοτόκου γονατίζει τον Δεκαπενταύγουστο η πόλη και σ` Αυτήν εναποθέτει την πάσαν ελπίδαν καθώς από τα βάθη της καρδιάς της προσεύχεται: Διάσωσον από κινδύνους τους δούλους Σου Θεοτόκε , ότι πάντες μετά Θεόν εις Σε καταφεύγομεν ως άρρηκτον τείχος και προστασία.
Χιλιάδες οι προσκυνητές που κατακλύζουν από την παραμονή το χώρο ο οποίος ανακαινισμένος τα τελευταία χρόνια με την εργώδη και άοκνη προσπάθεια του Ηγουμένου της Πανοσιολογιοτάτου π. Συμεών ανοίγει μια πλατιά αγκαλιά για να κλείσει μέσα της όλη την πόλη.
Μικρά παιδιά αλλά και γερόντισσες, η χαροκαμένη αλλά και η αδελφή και η μάνα και η σύζυγος και η κόρη. Η πλούσια και η φτωχή, η νεαρούλα που με θερμοπαρακαλεί για τον καλό της και η μάνα που γονατίζει για τον ξενητεμένο της .Και εκείνη η ανάπηρη κοπελίτσα που γονατιστή ανεβαίνει την ανηφόρα κουβαλώντας το τάμα της μουρμουρίζοντας : Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσην και ίασε της ψυχής μου το άλγος .
Και δεν είναι βέβαια η μοναδική φορά που ανεβαίνουν οι Πατρινοί αλλά και οι επισκέπτες να ανάψουν το κερί τους στην Μητέρα το κόσμου γιατί βέβαια για να γνωρίσεις την Πάτρα θα πρέπει να ανάψεις το κερί σου στο Μοναστήρι της από όπου και η πανοραμική θέα της πρωτεύουσας του Μωριά είναι μοναδική. .Κι ακόμα να πιεις νερό από τον κούτουλα σε μια πράγματωση της –σε μια ερμηνεία –της καρκινικής επιγραφής: Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν!
Ωστόσο όμως, τέτοια μέρα το προσκύνημα παίρνει μια άλλη μορφή Γίνεται μια πάνδημη συμμετοχή, μια ευλαβική γονυκλισία όπου νοερά μαζί με το πλήθος των Αποστόλων «Γεσθημανή το χωρίον» κηδεύουν το σώμα Της ενώ το πνεύμα της παραλαμβάνει ο Υιός και Θεός Της κατά τον ωραίο τροπάριο του υμνωδού.
Είναι πράγματι μια από τις σπάνιες σε κατάνυξη εόρτιες συνάξεις καθώς βλέπεις τα πλήθη των πιστών να περιμένουν υπομονετικά επί ώρες για να προσκυνήσουν τη σεπτή και θαυματουργή της εικόνα της.
Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής: Δέσποινα βοήθησον…
Σταύρος Ιντζε

ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ
Τα δάχτυλα ,
Τα δάχτυλα που αγγίζουν
τις ρώγες του δειλινού
χαράζουν όνειρα
στο γαλάζιο επέκεινα
και μιλάνε

ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΙ

Ρωτάς για το δρόμο,
για την αλάνα που παίζαμε
και τα παράθυρα
που χαμογελούσαν
Μόνο εσύ λείπεις
και τα βασιλικά που στόλιζαν τον έρωτα
κι εκείνο το φιλί
που μού `στειλες με τα ακροδάχτυλα.
Μόνο εσύ και το φιλί

ΑΠΟΓΝΩΣΗ
Τα φλας τη κοσμικότητας
τύφλωσαν
τον αγγελιαφόρο της απελπισίας
Και το μήνυμα της απόγνωσης
ξεχάστηκε στον πλούσιο μπουφέ
με τ` ακριβά ποτά και τα αρωματικά πούρα.

Όμως

Στις όχθες του Νίγηρα και του Κόγκο.
μια μαύρη Ραχήλ
θρηνούσε «επί των τέκνων αυτής»

Εκείνα τα εκατομμύρια παιδιά
που πεθαίνουν από πείνα

Ιχνηλασιες
ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ
(Γιωργου Τσιρώνη- ποίηση)

Είναι παρατηρημένο πως διαβάζοντας ποίηση προσπαθούμε ενστικτωδώς να καθορίσουμε το στίγμα του ποιητή κατατάσσοντάς τον σε κάποια σχολή ή σε κάποιο ποιητικό ρεύμα. Μιλάμε για μοντέρνο ή μεταμοντέρνο, για αυτοματισμό ή υπερρεαλισμό και άλλα πολλά σε μια προσπάθεια να εγκλωβίσουμε το ποιητικό κείμενο με διαχωριστικές ώστε να το ερμηνεύσουμε και να το σχολιάσουμε συγκριτικά με άλλα του είδους.
Ωστόσο διαβάζοντας την ποίηση του Γιώργου Τσιρώνη με τίτλο «Αφιερώσεις»–πρώτη του ποιητική συλλογή (50 ποιήματα) συνάμα και πρώτη εκδοτική προσπάθεια του «Πολύεδρου» που ήδη επεκτείνεται και στον χώρο των εκδόσεων-πρέπει να ομολογήσουμε πως ο Τσιρώνης δεν είναι τίποτα από όλα αυτά .Είναι απλά ο εαυτός του. Έχει μια προσωπική δομή του στίχου, απλή, χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού με υπερβολές ή πνευματικά-οπτικά μπαρόκ.
Η διαπίστωση οδηγεί σε μια ευανάγνωστη ποίηση –σε πείσμα όσων διατείνονται πως ο ποιητής οφείλει να είναι δυσνόητος έως ακατανόητος- και όπου οι λέξεις ξεφεύγοντας από το δεσμωτήριο μιας συγκεκριμένης τεχνοτροπίας συνδιαλέγονται απλά κατανοητά εύληπτα με τον ψυχισμό του αναγνώστη. Λέξεις απλές καθημερινές που η ευαισθησία του ποιητή τις μετασχηματίζει ποιητικά δίνοντας τους μέσα από μεταφορές μια διαφορετική διάσταση πέρα από τη φαινομενολογία τους δημιουργώντας μια ιδιαίτερη σχέση. Αυτή η διαπροσωπική σχέση ποιητή αναγνώστη είναι αυτό που επιτυγχάνει ο Γιώργος Τσιρώνης
Οι «Αφιερώσεις» χωρίζονται σε τρεις ενότητες, με ισάριθμα αποσπάσματα γνωστών ποιητικών κειμένων από Σολωμό –Καρούζο- Σκαρτσή.
Ο άξονας πάνω στον οποίο κινείται η θεματολογία του είναι ο αισθητός κόσμος γύρω μας , o oποίος μορφοποιείται ποιητικά μέσα από μεταφορές πάνω στον άξονα ενός φιλοσοφικού στοχασμού και μιας αδιόρατης μελαγχολίας που διατρέχει όλο το ποιητικό έργο. «Τελειώνοντας σου γράφω πως το τραίνο πάλι δεν ήρθε /κι από τις ράγες ένα μουντό παράπονο φουντώνει» σελ 22.Τα πουλιά ,τα δέντρα, τα λουλούδια , ο καθημερινός άνθρωπος, αποτελούν μαζί με τα όνειρα, πηγές της έμπνευσής του με κυρίαρχο άξονα τη ζωή. Ωστόσο συχνά μια ανατροπή προσπαθεί μια νότα αισιοδοξίας. «Η κάθε μέρα φέρνει την άλλη μέρα .Κουράζει την ψυχή και το κορμί….Γι αυτό κι εσύ φοράς τα κόκκινά σου τα παπούτσια».
Στη σελίδα 15 ένα διαμαντάκι τελειώνει «…Κι όλο καπνίζουμε τη γόπα της ελπίδας/Και μόνο τούτη τη γη γνωρίζουμε .
Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

Χαμογελούσαν φιλάρεσκα,
στον φακό,
ανάμεσα σε δύο ποτά
και κάποιες μνήμες.

Πίσω από τις αδιόρατες ρυτίδες
ο πανδαμάτωρας
σάρκαζε
την αδιανόητη αιχμαλωσία του χρόνου
ελέγχοντας
τα πιστοποιητικά γεννήσεως
με τις ημερομηνίες λήξεως
κρυμμένες επιμελώς

στα περιθώρια της φωτογραφίας

fileas-stiv.blogspot.com