EΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ ΕΙΔΟΠΟΙΕΊ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΌΤΙ ΑΠΌ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 19/7/2010 ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΊΣΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΓΝΩΜΗ"ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ-ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ -ΣΤΑΥΡΟΣ

δημοσιευθηκε εφημερίδα "Γνώμη"

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ

Στον αστερισμό των εκπτώσεων ζει η Ελλάδα από προχτές. Γεμάτες οι βιτρίνες από 30 μέχρι και 50% εκπτώσεις σε μια προσπάθεια να αυξήσουν τον τζίρο και να καβαντζάρουν την οικονομική στενότητα του νεοέλληνα που ξαφνικά είδε μισθούς και συντάξεις να ψαλιδίζονται χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ-που έγραφε ο Καβάφης.
Η των απελπισμένων μόνη ελπίς- λέει φίλος μου έμπορος. Με τις εκπτώσεις δε βγαίνουμε αλλά και χωρίς αυτές …μπαίνουμε μέσα .Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα!!!
Με τέσσερις υπερμεγέθεις τσάντες η κυρία Πηνελόπη αγκομαχεί να τις κουβαλήσει.
-Ψωνίσατε-ρωτάω.
-Ε ναι. Είπα να πάρω δυο ζευγάρια κάλτσες του Αναστάση μου μια που έχουν εκπτώσεις ,αλλά μετά σκέφτηκα ότι καλοκαίρι τώρα κυκλοφορεί ξεκάλτσωτος και επ ευκαιρία πήρα κάτι δικό μου.
Α ρε φουκαρά Αναστάση. Ούτε ένα ζευγάρι κάλτσες. Είχε δίκιο ο Θεόφιλος « Εκ γυναικός ερρύει τα φαύλα» άλλο αν την πάτησε κι αυτός με τη Θεοδώρα!
Μου διαμαρτύρεται η θεία Χαρίκλεια :Βρε αν δεν είμαστε εμείς πηγαίνατε χαμένοι. Έτσι και σας πιάσει πονοκέφαλος αρχίζετε τις κλάψες: Χαρίκλεια, ασπιρίνη γρήγορα. Χαρίκλεια, το θερμόμετρο – πεθαίνω. Χαρίκλεια κομπρέσσες !
Δεν έχει άδικο, στο κάτω – κάτω γιατί παντρεύεται ο άνθρωπος; Να `χει μια γυναίκα να τον κανακεύει. Σήκω πασά μου, σήκω Δερβίση μου.
-Σήκω μετά τα εβδομήντα ; καλά κρασιά που έλεγε ο θείος ο Πελοπίδας.
Πήγε η καψερή η κυρά -Θεκλα στα 71 της στο δικαστή και παραπονέθηκε. Έχουμε τρεις μήνες να κάνουμε σεξ.
Την είδε ο δικαστής σταφιδιασμένη ,είδε και τον Βαγγέλα φρέσκον- φρέσκον στα 77 του και κούνησε το κεφάλι του με κατανόηση. Ωστόσο ένεκα το καθήκον ρώτησε γελώντας κάτω από τα μουστάκια του
-Γιατί βρε ζευζέκη δεν πλαγιάζεις με τη γυναίκα σου
-Διότι έχω το νου μου στο εκκαθαριστικό της εφορίας –κύριε πρόεδρε απολογήθηκε ο τύπος. Που μυαλό για έρωτες τώρα και πίσω
-Ψέματα- ψέματα, πετάχτηκε η κουμπάρα του – μια σαρανταπεντάρα να κολάζει Άγιο. Ούτε που τον νοιάζει καθόλου η εφορία , εμένα να ρωτήσετε !!!
Υπεράσπιση να σου πετύχει ε;
Ωστόσο ο μακαρίτης ο πατέρας μου έλεγε. Πρόσεχε παιδί μου. Με τις γυναίκες δεν τα βγάζεις πέρα με τα λόγια .Γι αυτό να κάνεις τον άγριο ακόμα και όταν έχεις …άδικο. Αλλοίμονο αν σου πάρει τον αέρα!
Εσύ έτσι έκανες –τον ρώτησα μια φορά από τις πολλές που μου έκανε κατήχηση περί γάμου και γυναικών , ξέροντας ότι η μάνα είχε τον τελευταίο λόγο στο σπίτι, αν και τον σεβότανε στο έπακρο τον πατέρα, όπως όλες οι γυναίκες της παλιάς εποχής.
Έβαλε τα γέλια. Μη κοιτάς εμένα, βρε. Ξέρεις ότι εγώ είμαι ο αφέντης του σπιτιού και κάνω… ότι θέλει !!!
Όπως και να `χει, σε συναγερμό ο γυναικόκοσμος, έστω κι αν οι εκπτώσεις δεν έχουν πια τη σημασία που είχανε εδώ και μισόν αιώνα, καθώς όλο τον χρόνο η πτώση του τζίρου από τη μια μεριά , τα πολυκαταστήματα και οι λαϊκές αγορές ή τα Κινέζικα από την άλλη έχουν αναγκάσει τους παραδοσιακούς εμπόρους να κάνουν προσφορές ή άλλου είδους συνδυασμούς, για να προσελκύσουν πελάτες.
Πριν κάμποσα χρόνια μια στατιστική του Εμπορικού Επιμελητηρίου Αθηνών υπογράμμιζε πως αν μαντρώναμε όλες τις γυναίκες της Ελλάδος από 1 έτους έως 99 για ένα 15θήμερο σε ένα στρατόπεδο ώστε να μη ζητήσουν ή αγοράσουν τίποτε, τα μισά εμπορικά της Ελλάδος θα είχανε κλείσει !
Υπερβολές θα πείτε. Και όμως είναι αλήθεια Μη ξεχνάτε ότι … «γι αυτές δουλεύουμε γι αυτές ιδρωκοπάμε».
-Αναστάση μου- είπε η Πηνελόπη τα τσιγάρα ακριβύνανε δε συμφέρει να καπνίζουμε και οι δύο. Αποφάσισα να το… κόψεις από αύριο!!!
Είναι κι αυτό μια έκπτωση για να μη διαταραχθεί η συζυγική ευτυχία
Σταύρος Ιντζεγιάννης
sindzeyan@ yahooy.gr

ΚΛΗΤΗΡΙΟ

Θεέ μου
Παγωμένες οι πολυθρόνες του χρόνου,
δε ζεσταίνουν πια τα κορμιά μας
Ξέφτισαν τα ημερολόγια φύλλο το φύλλο
κι ούτε καταλάβαμε
πως νύχτωνε η κάθε μέρα
και το φθινόπωρο ερήμωνε τον κήπο.

Μόνο τα βήματα το ίδιο ρυθμικά
ν` ανεβαίνουν τη σκάλα

και συ να μετράς
σε ποια πόρτα θα επιδώσουν την κλήση.

« Τέλος χρόνου κύριε.
Παρακαλείσθε όπως προσέλθετε κ.τ.λ..
εν ουρανοίς

+ΕΛΟΝΤΙ ΕΙΠΕΙΝ
ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Και ξαφνικά με έπιασαν τα κλάματα. Ο Εθνικός Κήρυκας ανέστειλε την έκδοσή του.
Ένοιωσα σαν κάποιος να μου αφαιρούσε ένα κομμάτι από τη ζωή μου.
Τριάντα και παραπάνω χρόνια μόνιμα στη πρώτη σελίδα στην αρχή , στη δεύτερη μετά που άλλαξε σχήμα σχεδόν ταυτισμένος με την εφημερίδα που έμοιαζε κάτι σαν ναρκωτικό μου.
Κάθε δευτέρα με την έγνοια να είσαι επίκαιρός , να μην επαναλαμβάνεσαι , να είσαι περιεκτικός και διδακτικός συνάμα καθώς το θέλει το χρονογράφημα είναι μια έγνοια. Μια έγνοια που άρχιζε από την Παρασκευή και κράταγε έως την Κυριακή το μεσημέρι οπόταν έπρεπε να στείλω το χειρόγραφο – με φαξ στην αρχή, με e-mail,μετά που γνώρισα τα αγαθά της τεχνολογίας-και από εκεί και πέρα Δευτέρα που άρχιζαν τα τηλέφωνα γνωστών και φίλων και αναγνωστών.
Καλά τα λες -Ωραίο το σημερινό-καλά γελάσαμε-που τα βρίσκεις !
Αλλά και οι κριτικές : Δεν είναι έτσι- έχεις άδικο- άντε ρε ,μάθε πρώτα τα καθέκαστα και μετά γράφτα.
Και άλλοι : Αυτό δεν το είπε ο Κολοκοτρώνης αλλά ο …Βεληγκέγκας ή στην ναυμαχία του Τραφάλγκαρ από τη μεριά των Γάλλων ήταν ο Ντε Βιλνέβ και όχι ο Ντε Μπρι.
Και ακόμη κάποιοι άλλοι φανατικοί της στήλης : Το έβγαλα φωτοαντίγραφα και το έστειλα στο Δήμαρχο και στον νομάρχη ήξ στους βουλευτές.
Σε διαβάζει η γυναίκα μου και λέει να μη σε δει στα μάτια της γιατί χάθηκες που τα βάζεις όλο με τις γυναίκες
Να θυμηθώ ακόμη –το καλλίτερο βραβείο της ζωής μου ως χρονογράφου-εκείνο το πρωινό που σταμάτησε το απορριμματοφόρο και μου φώναξαν: Να `σαι καλά μας έφτιαξες το κέφι πρωί- πρωί Δευτέρα και σταματήσαμε τον καυγά που είχαμε αρχίσει.
Όλα αυτά είναι μια ζωή. Μια ζωή που πέρασε χέρι – χέρι με τον Εθνικό Κήρυκα .Με τις καλές ημέρες και με τις δύσκολες. Η εφημερίδα που έλεγε τα σύκα – σύκα χωρίς να νοιάζεται για τις κομματικές συμπάθειες ή αντιπάθειες που θα δημιουργούσε. Με εκείνο το αίσθημα ευθύνης που στάθηκε πυξίδα πλεύσης στον πολιτικό – κοινωνικό –πολιτιστικό τομέα.
Μπορεί και να έφταιξε κι όλας μια και στον τόπο μας ο αδέσμευτος τύπος δεν προκόβει !!!
Τα κόμματα εξουσιάζουν πάνω από όλα τη ζωή μας.
Ο Εθνικός Κήρυκας αναστέλλει την έκδοσή του !
Ώρα 7 πρωινή που με πήρε τακτικός αναγνώστης απορώντας .Τι έγινε κ. Ιντζεγιάννη. Τι συνέβη με την εφημερίδα;
-Δε σας καταλαβαίνω είπα- ποιος στο τηλέφωνο.
Δεν έχει σημασία είμαι ο…..Η εφημερίδα ανέστειλε την έκδοσή της.
Έτρεξα στο περίπτερο και μου ήρθε ο κεραυνός κατακέφαλα. ¨ενοιωσα να μου φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια.

ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ

Το δωμάτιο ήταν κενό,
λαφυραγωγημένο
απ` τον απρόσωπο χρόνο

Μόνο στους τοίχους
οι τύποι των ήλων,
πρόδιδαν τη ζωή που πέρασε εδώ
τρία χρόνια και τριάντα τρεις ημέρες
ερωτικού πάθους

Φεύγοντας είχε αποκαθηλώσει τις μνήμες
σινδόνι καθαρά ειλήσας
αναμνήσεις και αισθήματα
και είχε σταθεί
στην πόρτα για μερικά δευτερόλεπτα

«τετέλεσται»

Τώρα κάθε που θυμάται το δωμάτιο
ο νους του τρέχει σ` εκείνο το
ουκ έστιν ώδε

χωρίς να προσδοκά μιάν ανάσταση !

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Με τρομάζουν οι λέξεις .

Με φοβίζουν τα βήματά τους
στα κιτρινισμένα φύλλα των βιβλίων
ή πίσω από φωτογραφίες
σα δόκανα
που παγιδεύουν τον χρόνο
σ` ονόματα και ημερομηνίες
με
φωνήεντα και σύμφωνα.

Αντικλείδια μνήμης.

Αδειανά πανωφόρια
που προσπαθούν να ντύσουν
νεκρές επιθυμίες
για να μείνουν στο επέκεινα
με την ένδειξη :
Ενθάδε κείται



Η ΧΑΡΑ

Aναζητούσε τη χαρά ,
στα καλντερίμια της σιωπής,
και στους κρυφούς κώδικες του ονείρου
ή
στiς πολύχρωμές αγάπες
των παραμυθιών

Όμως

τα βράδια
στην πολιορκία της μοναξιάς του
όταν η νύχτα γέμιζε
φαντάσματα απ` το μέλλον,
ζούσε μια ψευδαίσθηση χαράς
σε μια πλημμύρα
αποπλανημένων δακρύων