Σχολιάζοντας ποιητικά κείμενα των νέων μας

ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑ
(Της ΠΕΝΝΥΣ ΔΑΓΛΑΡΗ)

Τρία ποιήματα της Πέννυς Δάγλαρη που έτυχε να διαβάσω, έτσι στη σειρά, θα μπορούσε να είναι μια τριλογία. Μια τριλογία αφιερωμένη στη σύγχρονη αγωνία των νέων. Αλλά μαζί και μια καταγγελία, για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήσαμε-και οδηγούμε- οι παλαιότερες γενιές, τους νέους Είχα την εντύπωση πως η Πέννυ Δάγλαρη μια νέα ποιήτρια από τον Πύργο της Ηλείας, απολογητής και εισαγγελέας μαζί της γενιάς της, μας έστηναν στον τοίχο, καλώντας μας να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας απέναντι στη γενιά τους

Γράφει

1ο
Ανελεύθεροι.
Πράοι.
Πήραμε το δρόμο της φυγής
με λίγα βιβλία
στα χέρια.
Υπακούοντας
στους νόμους
της νέας μας πολιτείας
ήρθαν κι άλλοι μαζί μας
όμως
τι να τα κάνουμε τα βιβλία
και τους στίχους,
μας έδωσαν όπλα
και μάθαμε να πολεμάμε
ο ένας τον άλλον
με τις τσέπες γεμάτες στίχους.
--------------------
2ο
Πορευόμαστε
μέσα στην ομίχλη
όπως το άστρο της Βηθλεέμ
Πολύ το κρύο
και στην ψυχή μας
και γύρω μας.
Δε θα βρούμε ποτέ το δρόμο.
Το άστρο
σβήνει μπροστά μας
χάνεται
Χάνεται και η αγάπη
Το μίσος περιθάλπει τους χαλεπούς καιρούς μας
---------------------------
3ο
Στο περιβόλι
σφοδρός άνεμος.
Είμαστε κάμποσα παιδιά
αγόρια κορίτσια.
Προσπαθούμε
να σηκώσουμε το σήμερα
στους ώμους μας.
Δεν τα καταφέραμε.
Φωνάζουμε κι άλλα παιδιά .
Το αύριο
θα μας βρει στον αγώνα της ζωής

Τρία ποιήματα. Μια κραυγή.( Ε σεις από το κάστρο μ` ακούτε-Παπαδιαμάντης, Ο μικρός αιπώλος)
Ακούμε ή τάχα τυφλοί τα τ`ώτα τον τε νουν !!!
Γράφει η νεαρά ποιήτρια
« Ανελεύθεροι,πράοι πήραμε το δρόμο της φυγής»
Αυτό το ανελεύθεροι είναι μια φωνή αγωνίας από το δεσμωτήριο των κανόνων που θεσπίσαμε γι αυτούς με τους λανθασμένους δρόμους στους οποίους οδηγήσαμε-που οδηγούμε - τα νιάτα τους.. Ποιος είναι ο κριτής ;
-Τα νιάτα.!
Αυτά είναι που μας κρίνουν και μας ζητούν τον λόγο.
«Με λίγα βιβλία στο χέρι» Μ` αυτά ξετελέψαμε το χρέος μας απέναντί τους.. Τους δώσαμε τα βιβλία – τη γνώση .
Κι αυτοί ; «Υπακούοντας στους νόμους της νέας πολιτείας. Πήραμε το δρόμο της φυγής» Εκεί λοιπόν τους οδηγούμε -στους δρόμους της φυγής!
Μας έδωσαν όπλα και πολεμάμε ο ένας τον άλλον.
Αρκεί που τους δώσαμε τη γνώση, τη μάθηση; Όμως το ηθικό χρέος .Τι να τα κάνουμε τα βιβλία –γράφει.
Μας έδωσαν όπλα να πολεμήσουμε τον συνάνθρωπο -τα βιβλία ή γνώση- όλα κι όλα τα όπλα Η αγωνία της νέας γενιάς μπροστά στ` αδιέξοδα της δικής μας αφροσύνης. Τι να τα κάνουμε τα βιβλία –φωνάζει η Πέννυ Δάγλαρη- Και πολεμάμε ο ένας τον άλλον με τις τσέπες γεμάτες στίχους
.Να λοιπόν το χρέος του ποιητή. ν αντισταθεί όχι με τα όπλα αλλά με τους στίχους
Με την ευαισθησία απέναντι στον άλλον άνθρωπο
Πορευόμαστε – γράφει η ποιήτρια – μέσα στη ομίχλη
όπως το άστρο της Βηθλεέμ Πολύ το κρύο και στην ψυχή μας και γύρω μας
Αυτός είναι ο κόσμος που έστησε η απρονοησία μας. Ένας κόσμος γεμάτος κρύο. Ένας κόσμος γεμάτος αδιέξοδα «Δε θα βρούμε ποτέ το δρόμο»
«Χάνεται η αγάπη. Το μίσος περιθάλπει τους χαλεπούς καιρούς» Έτσι σε δυο στίχους ένα νέος ανθρωπος ( και δεν είναι τυχαία η Πέννυ Δάγλαρη. Είναι νομικός,με ιδιαίτερη καλλιέργεια ) περιγράφει και στοχοποιεί την κοινωνία μέσα στην οποία το αναγκάζουμε να μεγαλώσει.
Μια κοινωνία όπου…
« Στο περιβόλι σφοδρός άνεμος…
Προσπαθούμε να σηκώσουμε το σήμερα στους ώμους μας»
Αυτού λοιπόν φτάσαμε ,να ζητάμε από τους νέους να σηκώσουν το σήμερα. Αυτό που εμείς ρίξαμε -άβουλοι και μοιραίοι αντάμα, θα έγραφε ο Βάρναλης – χάμω. Ζητάμε από τα παιδιά να σηκώσουν στους ώμους τους τα δικά μας λάθη. «Φωνάζουμε κι άλλα παιδιά»-γράφει. Καλεί σε συναγερμό - μια λαοθάλασσα νιάτα - να μαζευτούν να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν, να βάλουν πλάτη για να σηκώσουν- το σήμερα, τη νεκρή ελπίδα να τη στήσουν σημαία των δικών τους καιρών- αυτό που καταρρακώσαμε εμείς.
Μια νέα ποιήτρια νοιώθει τη ανάγκη να ορθώσει το λόγο της, να φωνάξει την αγωνίας της –διαμαρτυρία, μαζί και καταγγελία και κόλαφος για τα αδιέξοδα –«δε θα βρούμε ποτέ το δρόμο!-Το άστρο σβήνει μπροστά μας .Χάνεται η αγάπη»
Εισαγγελικός ο λόγος ( σημαδιακό ότι είναι δικηγόρος, στα ίχνη τα επιστημονικά και πνευματικά του πατέρα της του δικηγόρου και πνευματικού ταγού του τόπου του και όχι μόνο. του Στάθη Δάγλαρη) χωρίς να διστάζει να τον κατηγορήσει μαζί με όλους της γενιάς του –της γενιάς μας-για τους νόμους –τους κανόνες –την τάξη- της νέας πολιτείας.
Ποιος από μας τάχα θα μπορέσει – θα έχει το θράσος- να απολογηθεί σ` αυτούς τους νέους και τι να πει ;
Όταν οι νέοι ποιητές μιλάνε, εμείς καλό θα είναι όχι μόνο να τους ακούμε - όσο κι αν το κατηγορητήριο είναι βαρύ- αλλά σκύβοντας το κεφάλι να τηρούμε αιδήμονα σιωπή !!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης 6-7-2011

δυο ποιητικά σχεδιάσματα

ΟΙ ΩΡΕΣ

1
Οι ώρες
καταγράφουν την αγωνία των ημερών
στις συντεταγμένες του αναπόφευκτου

Σε μυστική συνεδρία

οι λεπτοδείκτες
σταυροφόροι του αναπόδραστου
συνεχίζουν την αντίστροφη μέτρηση
προς
τα μελλοθάνατα όνειρα.

Οδύρωνται
Τη ματαιότητα των εγκόσμιων

Πάνω στα τείχει
ο παλιός των ημερών
χλευάζει
ψευδαισθήσεις και αισθήματα .


2

Τη νύχτα
τα φαντάσματα
ξενυχτάνε στο κεφαλόσκαλο της λήθης
Κουβεντιάζουν
με τις αποπλανημένες ελπίδες
και τα ορφανά όνειρα
της ημέρας
Ύστερα
Τυλίγουν τα άσαρκα μέλη τους
στο σάβανο του παράλογου
και
υπογράφουν παρουσία
στη μοναδ

κριτική

Αγαπητέ κ Λάμπρου

Σας ευχαριστώ για τη συλλογή διηγημάτων σας που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε.
Την απόλαυσα σαν μια διεργασία ενός -κάποιες φορές αντιφατικού- εσωτερικού χώρου όπου σε μορφή ενός άτυπου μα ωστόσο –ασχέτως φόρμας- ποιητικού δοκιμιακού κειμένου με βάσει το παράλογο ή τον αυτοματισμό της γραφής αποτυπώνει τον παρορμητισμό της σκέψης.
Υπάρχει πράγματι μια ενδιαφέρουσα γραφή που ανάγει το διήγημα σε μια συνομιλία του συγγραφέα με το alter ego του, με αντικείμενο τον διαλογισμό πάνω στο υπαρξιακό πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου- εν χώρο και χρόνο πάντοτε- με τον ένα ή τον άλλον τρόπο και η οποία όπως και με τη σύγχρονη ποίηση απευθύνεται όχι στο τι καταλαβαίνω αλλά στο τι αισθάνομαι.
Είναι κάτι σαν τον εμπρεσιονισμό όπου το μέρος αφομοιώνεται στο σύνολο σε μια γενική εντύπωση του όλου. Για όσους αγαπάμε-μερικοί και υπηρετούν- αυτή το είδος της γραφής ή της εικαστικής τέχνης η συλλογή σας διηγημάτων με τίτλο « Η Άντζελα,ο διάβολος κι εγώ» έχει το ειδικό ενδιαφέρον της και αποτελεί ένα ακόμη σαφές δείγμα ότι η ανθρώπινη σκέψη όταν εκφράζεται δεν φυλακίζεται σε στερεότυπα γραφής, αλλά ακολουθεί την ιδιαιτερότητα και την διαφορετικότητα η οποία χαρακτηρίζει τον κάθε λογοτέχνη.
Σταυρος Ιντζεγιαννης

Πάτρα 28 Ιουνίου 2011

Δυο ποιήματα της Μαρίας Τσιράκου ( δείγμα γραφής)
από την ποιητική συλλογή της «Εν πορεία»

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Μια νύχτα μετά
την πανσέληνο
οι σκέψεις απόρησαν
με το γίγνεσθαι.
Σα`να ταν όλα
Σκοτάδι
-πως περνούν τα χρόνια-.
Σα να μην υπήρχε επαφή
πως αντέχει ο άνθρωπος!
. Οι λέξεις ειπώθηκαν
Αβίαστα ωραία
κι ήταν η νύχτα
γεμάτη φως.
Στο αιώνιο έλεος
–λίγο μετά την πανσέληνο-
Δε μετρήσαμε σιωπές
μονάχα ανάσες

ΚΟΥΚΙΔΕΣ

Ντύθηκα τη βροχή σου
μέρα καλοκαιριού
τι κι αν ο τόνος της βραδιάς σου
ελλιπής ήταν.
Η φωτιά σου στο στήθος ακόμα καίει.
Ξεχώρισα
την εποχή που μου χρωστάς
φόρεσα.
Χωρίζω αλλιώς τις ημερομηνίες ,
το κόμματα εσένα χωρούν.
Παίρνω το δρόμο σου
την αύρα σου ακολουθώντας
περιμένω τα θέλω σου.
Οι κουκίδες σου τώρα πια
τέμνονται με τα συναισθήματά μου.
Διάθλαση φωτός στα χέρια .
Πρίσματα γίναμε ψυχή μου
στο δρόμο , στο χρόνο
στο είμαστε εδώ

ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ –ΝΕΑ ΗΘΗ

.Πω πω τι διαβάζει κανείς στις στατιστικές. Μία στις δύο Έλληνιδες- απατά τον άντρα της Φοβερά τα ποσοστά όσον αφορά τις γυναίκες,: Βασίλη ξύπνα. Η Λιλίκα το ξενύχτησε πάλι.
-Σώπα ρε, η δική μου κορώνα και ιδέα μου. Που τολμάει να κάνει βήμα Για ποιόν με περνάς. Άσε που τη βάζω και ορκίζεται αν έρθει περασμένα μεσάνυχτα .
-Με τη κουμπάρα μας ήμουνα Βασιλάκη μου. Στη ζωή σου αν σου λέω ψέματα η καψερή.
Ναι δε λέω, αλλά, όλο τη δική σου ζωή βάζει ενέχυρο , δε λέει στη ζωή της. Όλες στη ζωή του αντρός τους ορκίζονται. Σίγουρα πράγματα Δε ξέρεις τι σε βρίσκει.
Αλλά και με τους άντρες οι στατιστικές είναι αποκαλυπτικές .Τρεις στους τέσσερις άντρες γύρω στα 65 με 70 απατούν τη γυναίκα τους. Δηλαδή-μεταξύ μας- όχι ακριβώς απατούν. Προσπαθούν να απατήσουν .Διότι άλλο τι κάνω και άλλο τι…προσπαθώ να κάνω. Άσε που σε λίγο καιρό το βιάγκρα θα πουλιέται στα περίπτερα. Τόση ζήτηση έχει!
Πάντως από ότι προκύπτει ,γύρω στα 45 με 55 οι γυναίκες και στα 65 με 70-75 οι άντρες, το χάνουν τελείως κι εντελώς. Κι αντί να καθίσουν στο σπίτι να διαβάζουν την Αγία Γραφή το παίζουν:«μη με κοιτάς που γέρασα κι ασπρίσαν τα μαλλιά μου»
Θυμήθηκα συμβάν προ καιρού σε ζευγάρι της λεγομένης «καλής κοινωνίας»των Πατρών που είχε κάνει θραύση, στους κύκλους γνωστής καφετέριας.
Η ιστορία, κάπου μεταξύ Λόγγου και Σελιανίτικων και που δείχνει ότι η στατιστική είναι σωστή πέρα για πέρα.
-Που θα πας Βασιλάκη μου ( στην τύχη το όνομα, γιατί πρόκειται για αναγνωρίσιμους και το συμβάν είναι απολύτως αληθινό) .
-Θα βγούμε με… τους παλιούς συμμαθητές να γιορτάσουμε τα 50 χρόνια που τελειώσαμε το Γυμνάσιο. Και βαριέμαι κιόλας, αλλά δε θέλω να πουν ότι δεν καταδέχομαι
-Να πας Βασιλάκη μου. Να πας αγάπη μου !
Και ιδού ο Βασιλάκης, «έβαλε το σκούρο του ,άναψε το πούρο του, μπήκε στο αμάξι του και …εντάξει του»που λέει το τραγούδι
Ώρα 9 η ιστορία , όπου ο Βασιλάκης, πίνει τις μπυρίτσες του με την «ιστορία μου αμαρτία μου»και σοροπιάζει και χαϊδολογιέται και σου και μου και «τι είπες στη γυναίκα σου και το` σκασες
- Είπα ότι θα φάω με συμμαθητές. Τέτοιο μόμολο που είναι . Ξημεροβραδιάζεται, σου λέω, στον κύκλο μελέτης των προφητειών και των ενοράσεων.
Και να γέλια και να χαχαχούχα και να χαϊδολογήματα στο μισοσκόταδο. Όταν
-Βασιλάκη η γυναίκα σου!!!
Στην απέναντι πλευρά η κυρία του κυρίου ζευγαράκι κι αυτή μπήκε και κάθισε στο γάμα της αίθουσας να μη φαίνεται.
- Βασιλάκη «Ποιος ειν` αυτός ο αψηλός , ποιος είν` αυτός ο τύπος. Φίλος σου είναι η γνωστός ή το αμόρε μήπως ».
Όχι δεν είναι φίλος. Είναι ο κουνιάδος της αδερφής της .
Δεν ξέρω αν τα ζευγάρια είδαν το ένα το άλλο- δεν παίρνω όρκο- μου είπε αυτόπτης μάρτυς. Ίσως ναι –ίσως όχι. Μάλλον ναι, αλλά… πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε .
Η συνέχεια στο σπίτι, όπως τη διηγήθηκε στη φίλη της και η οποία το κυκλοφόρησε αμέσως στην καφετέρια , αλλά υπό εχεμύθειαν έ; Μην το πείτε πουθενά και εκτεθώ!!!
- Πώς πέρασες Βασιλάκη μου;
Καλά Λιλίκα μου. Βαρετά. Ξέρεις τα συνήθη. Θυμάσαι ετούτο, θυμάσαι το άλλο. Μνημόσυνο. Όρκο και σταυρό δεν ξαναπάω.
-Να πας Βασιλάκη μου. Να πας αγάπη μου, γιατί όχι ;Ξέρεις κι εγώ είχα πάει στο κύκλο μελέτης των επιπτώσεων της ακτινοβολίας στην πλαζ το καλοκαίρι.
-Πέρασες καλά Λιλίκα μου ;
- Μπα βαρετά. Δεν ξαναπάω.
Πολιτισμένα πράγματα. Ο ένας με τους συμμαθητές, η άλλη με τις προφητείες , ωραία ζωή, με την ψυχαγωγία της, με τα απρόοπτά της ,με τις εναλλαγές της και με τα …ψέματά της.
-Αυτά -λέει ο Λαυρέντης- είναι το αλατοπίπερο της συζυγικής ευτυχίας
-Μωρέ ναι. Όσο την απατάς εσύ έχει καλώς. Αλλά αν σε απατάει αυτή τι γίνεται ;
Ο άντρας είναι πολυγαμικό ζώο –μπαίνει στην κουβέντα ο δάσκαλος της παρέας. Δεν υπολογίζεται απάτη.
Για το …ζώο δεν έχει κανείς αντίρρηση.Είναι. Για το πολυγαμικό όμως για ρώτα τη γυναίκα σου, να δούμε τη λέει και μετά τα κουβεντιάζουμε.!!!
Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΣΤΟ ΦΑΣΚΕΛΟ

Σε ανακοίνωση που εξεδόθη μετά τη συνεδρίαση του Γαλλικού Υπουργικού συμβουλίου αναφέρεται ότι ο Γάλλος Πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ ντ Εστέν ετόνισε ότι « η είσοδος της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή κοινότητα θα ενισχύσει την ακτινοβολία και την πολιτιστική επιρροή της Ευρώπης καθώς και το δημοκρατικό ιδεώδες που εμπνέει τις Ευρωπαϊκές χώρες» Αυτά τον Απρίλιο του 1979
Ύστερα από 32 χρόνια, ο ίδιος, ο άλλοτε φίλος της Ελλάδος, Ζισκάρ ντ Εστέν (υπέρμαχος της άποψης ότι πρέπει να επιβάλλονται αυστηρότερες και ταχύτερες κυρώσεις εις βάρος των χωρών με μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και χρέος. Εcofin 15-3-2011) είπε: Αφήστε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει. «Τα κράτη που αποτυγχάνουν στη διαχείριση των οικονομιών τους, πρέπει να αναλαμβάνουν το κόστος, ακριβώς όπως και οι επιχειρήσεις . Εφόσον μια χώρα δεν μπορεί να επαναφέρει σε ισορροπία τα οικονομικά της τότε θα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη και να προχωρήσει σε υποτίμηση του νομίσματός της .Αυτό θα ήταν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΓΙ` ΑΥΤΗ, αλλά όχι για την υπόλοιπη Ευρωζώνη » Μάιος του 2011
Φυσικά την ίδια ώρα, οι διάφοροι πρόεδροι και αξιωματούχοι της
Ε.Ε, ζουν και προκαλούν με τη χλιδάτη και υπερπολυτελή ζωή και τα ταξίδια τους , με έξοδα των διαφόρων οργανισμών των οποίων ηγούνται: Βλέπε έργα και ημέρες του Εμανουέλ Μπαρόζο για τα οποία βοά με πρωτοσέλιδα όλη η Ευρώπη
Ανάμεσα στο χειροκρότημα του 1979 και το φάσκελο του 2011 μεσολάβησαν 32 χρόνια. Ούτε η…ακτινοβολία μας , ούτε η πολιτιστική μας επιρροή ούτε η προγονικές μας παρακαταθήκες τους ,ούτε τα δημοκρατικά μας ιδεώδη ( από Κλεισθένη -508 π.X,) και που θα ενέπνεαν τους Ευρωπαίους εταίρους μας, κατόρθωσαν να μας σώσουν.
Παρά την αίγλη του Παρθενώνα ή του Ολυμπιακού ιδεώδους ή των φιλοσοφικών σχολών της αρχαίας Αθήνας, εξακολουθούμε να είμαστε πιστοί μαθητές της σχολής Καραγκιόζη ή του καρπαζοεισπράκτορα Χατζηαβάτη.
Όσοι πρόλαβαν την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία θα θυμούνται τον τρόπο που κοροϊδεύαμε τους Αμερικανούς ναύτες με τα δολάρια που τους τα εξαργυρώναμε για δίφραγκα .Είναι Αμερικανάκι σήμαινε πως ήταν αφελής ή μάλλον κορόιδο. Όταν μάλιστα προσπαθούσε κάποιος να μας ξεγελάσει λέγαμε : Για Αμερικανάκι με πέρασες ;
Το ίδιο και με τους Τούρκους :Μπουνταλάδες τους ανεβάζαμε , μπουνταλάδες τους κατεβάζαμε. Τελικά η ιστορία απέδειξε πως οι μπουνταλάδες είμαστε εμείς και όχι αυτοί .
Κατά την ανάλυση του Αυστριακού Υπουργού οικονομικών, παρά τους αφορισμούς και τις φοβέρες για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, σε τελευταία ανάλυση η Ευρώπη είναι κερδισμένη, διότι απομυζά υπέρογκους τόκους που κανονικά έχουν προ πολλού υπερκεράσει το κεφάλαιο κατά την τακτική των τοκογλύφων δανειστών μας που δεν έχει τέλος, Οι τράπεζες της Ευρώπης έχουν γεμίσει από τα Δις των Ελλήνων που τα εξάγουν για να τα εξασφαλίσουν και τα εκμεταλλεύονται οι Ευρωπαίοι .Οι διάφοροι οίκοι που υποβαθμίζουν κάθε τόσο τα Ελληνικά ομόλογα, στην πραγματικότητα βοηθούν να αγοραστούν από κερδοσκόπους, για ένα κομμάτι ψωμί Άλλωστε ούτε η Γερμανία πλήρωσε το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις συμψηφίζοντάς τα με την μεταναστευτική πολιτική, η οποία όμως, σε ρεαλιστική ανάλυση, βοήθησε την ίδια τη Γερμανία να ξαναχτιστεί και τα εργοστάσιά της να κινηθούν, με τα φτηνά εργατικά χέρια των μεταναστών
Όσο για μας, 36 χρόνια από την μεταπολίτευση, η περίφημη δημοκρατία μας, απεδείχθη αδύναμη να αντιδράσει στην αρπαχτή μερικών, οι οποίοι ζουν εις βάρος των αφελών και που κανείς τους δεν πάει φυλακή , κανείς τους δεν ντρέπεται, αλλά κυκλοφορούν άνετοι και ωραίοι και όχι μόνο, αλλά μας θεωρούν και συνυπεύθυνους :Μαζί τα φάγαμε !!!
Φυσικά δεν είμαστε υπέρ του προπηλακισμού των βουλευτών. Άπαγε της βλασφημίας. Ούτε διατείνεται κανείς ότι καλοί- κακοί όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Από το σημείο όμως αυτό, μέχρι του να εγκαλούν αυτοί, τους υβριστές τους, αντί να τηρούν αιδήμονα σιωπή ,πάει πολύ. Το δικαστήριο για όσους βρίζουν, χλευάζουν, προπηλακίζουν, το στήνουμε εμείς πρώτοι, αποδοκιμάζοντες τέτοιες ενέργειες. Αυτοί δεν είναι σε θέση να καταδικάζουν γιατί ως γνωστόν. Ένοχος , ένοχον ου ποιεί.
Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΔΑΝΕΙΚΑ …ΚΙ ΑΓΥΡΙΣΤΑ

Μας αρέσει ή όχι ζούμε κάτω από την πίεση του περίφημου μνημονίου με το οποίο το Δ.Ν.Τ και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προσπαθούν όχι βέβαια να συμμορφώσουν το οικονομικό χάος που έχει απαξιώσει την πολιτική ζωή της Ελλάδος , αλλά να εξασφαλίσουν τα λεφτά που μας δανείζουν με το αζημίωτο, όπως παλαιά με την αλίστου μνήμης Δ.Ο.Ε-( Δηλαδή την είσπραξη εκ μέρους των δανειστών μας των φόρων από τα σπίρτα, τράπουλες ,τσιγαρόχαρτο, αλάτι, πετρέλαιο σμυρίδα Νάξου)
Αξίζει για την επικαιρότητα, να κάνουμε μια αναδρομή στα δάνεια που πήρε η Ελλάδα από την εποχή της ανεξαρτησίας και τα οποία εγκλώβισαν από τότε, την οικονομική μας ζωή. Το πώς τα καταφέρνουμε κάθε φορά να επιζούμε είναι μια άλλη ιστορία. Απόγονοι του Καραγκιόζη είμαστε .Αλίμονο να μη τα καταφέρναμε.
Το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας το πήραμε το 1824 το οποίο είχε ονομαστική αξία 800.000 στερλίνες από τις οποίες έφτασαν στα χέρια μας μόνο 308.000 και πολεμοφόδια 11.900 στερλίνες.
Αναλαμβάνοντας το 1825 ο Ζαϊμης στο ταμείο υπήρχαν μόνο 16 γρόσια ούτε μία λίρα . Από τότε !!!
Το δεύτερο δάνειο το 1825 είχε ονομαστική αξία 2.000.000 από τις οποίες έφτασαν στα χέρια μας μόλις 529.000 καθώς από το αρχικό ποσό κρατήθηκαν διάφορα ποσά για τόκους – έξοδα- μεσιτικά( και μίζες βέβαια. Αμφιβάλλετε;) και εξόφληση μέρους προηγουμένου δανείου (Πηγή : Τάσος Ηλιαδάκης)
Από τις υπόλοιπες 529.000 εστάλησαν στην Αμερική 156.000 για να κατασκευαστούν δύο ατμοκίνητες φρεγάτες και 126.000 στην Αγγλία για 6 ατμοκίνητα πλοία. Ακόμη ποσό 137.000 για μισθοδοσία του ναυάρχου Κόχραν (με το αζημίωτο ο ναύαρχος ε;)και υπόλοιπο 190.000 για τον εμφύλιο σπαραγμό που μας έδερνε από τότε, την ώρα που ο Ιμπραήμ έφτανε ανενόχλητος στην Πελοπόννησο και εμείς βγάζαμε τα μάτια μας.
Οι ιστορικοί, μάλιστα, θεωρούν ότι το δάνειο, ήταν ένα από τα αίτια για τον εμφύλιο ,γιατί κάθε κόμμα σπαταλούσε υπέρ αυτού σε εξαγορά βουλευτών –ψηφοφόρων-διορισμούς και μισθοδοσία κυρίως στρατιωτικών σε σημείο ώστε να έχει η Ελλάδα 12.000 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς για 20.000 στρατιώτες. Λέγεται ότι ο Γκούρας δήλωνε μισθοδοσία 12.000 στρατιωτών ενώ είχε μόνο.3.000 !!!(πηγή Παπατσώνης)
Από αυτό και η λαϊκή ρήση : Ο καπετάν ένας !
Για να σωθεί ο Μεσολόγγι δεν απομείνανε παρά μόνο 20.000.(Παπαρηγόπουλος)

Είναι η εποχή που η Ελλάδα ονομάσθηκε… Ψωροκώσταινα !!!
Δεν είναι απίθανο ότι και η ναυμαχία του Ναυαρίνου τον Οκτώβρη του 1827 που η επανάσταση φαινότανε να καταρρέει, δεν έγινε από φιλελληνισμό και μόνο, αλλά γιατί με τη διάλυση του Ελληνικού κράτους οι Αγγλογάλλοι θα χάνανε τα λεφτά που μας είχαν δανείσει (Γι αυτό λέμε, ότι και σήμερα, δεν συμφέρει να μας αφήσουν να βουλιάξουμε. Μας κρατάνε για το δικό τους συμφέρον)
Επί Όθωνος οι τρεις Μ. Δυνάμεις εγγυήθηκαν 60 εκατομ. Γαλ. Φράγκα σε τρεις δόσεις από τις οποίες πήραμε μόνο τις δύο τα 40.Τα υπόλοιπα ουδέποτε δόθηκαν Αλλά και από τα 40.εκατ. τα μισά κρατηθήκαν από τους δανειστές για προεξόφληση τόκων –μεσιτικά – (κάποιοι πήραν και τo… δώρο τους) και το υπόλοιπο σπαταλήθηκε σε μισθοδοσίες και έξοδα των Βαυαρών. Είχαμε να ταϊσουμε κι αυτούς βάσει…μνημονίου όπως γίνεται καλή ώρα με τη Τρόικα τώρα που κάθονται τρων και πίνουν και τη φτώχεια φοβερίζουν. Θα πείτε ότι αυτοί είναι μόνο τρεις.. Αμ δε. Υπάρχουν γύρω τους ένα σωρό στελέχοι τραπεζών και σύμβουλοι… πολυφαγάδες !
Τελικά στο τέλος της Οθωνικής περιόδου χρωστούσαμε τριπλάσια από εκείνα που είχαμε πάρει. Είμαστε …ατσίδες!
Επί Τρικούπη συνήφθησαν εφτά δάνεια με ληστρικούς όρους έως την τραγική ομολογία του :Κύριοι δυστυχώς επτωχεύσαμεν.( Για την ιστορία η ακριβής φράση ήταν : Κύριοι αδυνατούμε να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας )
Από εκεί και πέρα πήραμε κατά σειρά το 1879, 60 εκατ. Γαλλικά φράγκα – Το 1881, 120 εκατ .-το 1884, 100 εκατ.-το 1887, 135 εκατ.- το 1889, 155 εκατ. και το 1890, 89 εκτ. για την κατασκευή του σιδηροδρόμου Πειραιά – Λάρισας .Τα περισσότερα από την τράπεζα Κων/πολεως του Ανδρέα Συγγρού ο οποίος ήλεγχε και τις εταιρείες που είχαν αναλάβει τα έργα και με επιτόκια που εκυμαίνοντο μεταξύ 5,5% -8,5% !!!
Όπως έλεγε ο συγχωρεμένος , κανείς δε σε δανείζει αν δεν έχει συμφέρον να το κάνει .Ψέματα ;
Πάντως από το συνολικό ποσό των 643 εκατ. Χρυσών Γαλ φράγκων θα εισπράξαμε μόνο τα 443 εκατ. ενώ για τοκοχρεωλύσια καταβλήθηκαν 455 εκατ. Δηλαδή περισσότερα από αυτά που πήραμε.
Μοιραία η χρεοκοπία. Η ιστορία όμως τραβάει πολύ μακριά .
Γι αυτό την άλλη Δευτέρα η συνέχεια
Σταύρος Ιντζεγιαννης