ΓΝΩΜΗ 17-10-14

                                          ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ   

    Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ

   Θέλω ν` αγιάσω δε μ` αφήνουν. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά είχα ορκιστεί να μη ξαναγράψω κάτι, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι θίγει τη σεμνοτυφία κάποιας κυρίας η οποία που μου τηλεφωνεί κάθε τόσο και μου παραπονείται ότι έχω ξεφύγει από τα κόσμια ήθη. Αλλά

πως ν` αγιάσεις όταν ανοιχτή η εφημερίδα μπροστά σου σε προκαλεί.

 Μπορείς να αγνοήσεις τέτοιο δημοσιογραφικό  λαυράκι;

   Ιδού Φάρμακο κατά τα αϋπνίας  το …σεξ.

   Ύπαγε οπίσω μου σατανά, αλλά…την εφημερίδα άστη ανοιχτή μπροστά μου. Να κοιμηθούμε  πάμε ή  να ξαγρυπνήσουμε;

-‘Ελα ντε!

 Λίγο πονηρή, λίγο αθώα αλλά οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα  η είδηση σηκώνει σχόλιο. Άλλωστε μπουχτίσαμε από οικονομία και πολιτική και τηλεοπτικά χάλια. Όσο για ποδόσφαιρο πέρασε η εποχή και των μεγάλων προπονητών και των μεγάλων ποδοσφαιριστών.  Η ζωή είναι ευθυμογράφημα!

   Έχετε  αϋπνία-λέει-  διασκεδάστε με ερωτικά παιγνίδια  μέχρι να σας πάρει ο ύπνος

 -Ορίστε;

 -Γιατί όχι; Του κόσμου τα παράξενα συμβαίνουν,  στην εποχή μας. Και τι έχετε να χάσετε; Μια δοκιμή θα σας πείσει, συμβουλεύουν οι ψυχίατροι- που από τρέλα  άλλο τίποτε-σας απορροφά ,σας αποσπά από το άγχος και σας βοηθά να χαλαρώσετε.

 -Σβήσε το φως ν `αγαπηθούμε. Δε διευκρινίζει η είδηση τι γίνετε μ` αυτούς που πάσχουν από  χρόνια αϋπνία. Διάβολε έχει και η σεξοθεραπεία τα όριά της. Άσε που δε γράφει και δοσολογία, ούτε παρενέργειες ή αντενδείξεις !  

  «Εν φουά, σακ φουά» Τουτέστιν μια φορά κάθε φορά και άπαξ της εβδομάδος, ήταν η Γαλλική συνταγή της  ερωτικής απόλαυσης. Για τα συζυγικά καθήκοντα-να εξηγούμεθα- δηλαδή όταν πλαγιάζεις με το στεφανάκι σου και όχι όταν ξενοκοιμάσαι. Άλλη περίπτωση εκείνη, Διότι άντε να πας στο σπίτι της ξαδέρφης της και να σε πάρει ο ύπνος στον…καναπέ την ώρα που σου έχει βάλλει τσόντα να σε ξεκουράσει!!!

  Έλα όμως που υπάρχουν και άνθρωποι που πάσχουν δις και τρις και τετράκις της εβδομάδος  από αϋπνία. Μ` αυτούς τι γίνεται; Πώς να τους ελαττώσεις τη δόση δίχως να προκαλέσεις ψυχονευρωτικές διαταραχές;

-Γιατρέ μου…

--Συνεχίστε τη θεραπεία.  Σε περίπτωση κόπωσης πάρτε  βιταμίνες ή αλλάξτε παρακοιμωμένη. Εν ανάγκη ζητήστε βοήθεια από έναν έμπιστο φίλο. Γιατί υπάρχουν οι φίλοι;  

 - Ντροπή γιατρέ μου.

 - Γιατί; Προκειμένου για τη υγεία , κάθε θυσία είναι μικρή.

 Νεότερα πειράματα, λένε , απέδειξαν ότι…..

 Δηλαδή ερευνητές και πειραματόζωα  του`δωσαν και κατάλαβε.

 -Αγάπη μου νύσταξες; Όχι ακόμη. Μήπως χρειάζομαι διπλή δόση;

    Παν μέτρον άριστον έλεγαν παλαιά αλλά υπάρχει καταγεγραμμένη στην αρχαία γραμματεία και η αντίθετη άποψη. Παν μέτρον…άχρηστον. Διότι η πρόοδος επετεύχθη πάντοτε από αυτούς που ξεπέρασαν το μέτρο. Ωστόσο – ναι, μηδέν άγαν. Να μη το παρατραβάμε κιόλας διότι  για να ακριβολογούμε  εδώ δεν πρόκειται για  ευχαρίστηση. Για την υγεία λέμε.

«Σοβαρή η περίπτωσή σας  αγαπητέ μου Δοκιμάστε ξανά  μέχρι να πετύχετε  την κατάλληλη δόση και να σας πάρει ο ύπνος!»

   Κοιμάται ο ένας ροχαλίζει ο άλλος. «Ξύπνα θέλω φάρμακο»!

   Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά  που το σεξ χρησιμοποιείται, είτε από την ιατρική, είτε από την κοινωνική ζωή- εκεί δα κι αν είναι-σαν φάρμακο. Το λέει άλλωστε και το τραγούδι: Πάμε  για ύπνο Κατερίνα  Πάμε ν αλλάξουμε ζωή.

  Φοβερή η ταλαιπωρία που καταβάλλει τον άνθρωπο ο οποίος όσο πασχίζει να κοιμηθεί, τόσο περισσότερο μένει  άυπνος. Διαβάστε  ένα ανιαρό βιβλίο, συμβουλεύανε παλιά ή μετρήστε μέχρι το τρεις χιλιάδες.! Νεότερα πειράματα όμως απέδειξαν ότι ο καλύτερος  τρόπος  για να χαλαρώσετε  είναι να…ξεσπαθώσετε και να ορμίσετε. (Μεταξύ μας…

αν μπορείτε διότι υπάρχει κι αυτό. Λένε –οι Γάλλοι πάλι-ότι το θέλειν έστι δύνασθε. Δηλονότι θέλω άρα μπορώ. Μπορώ; Αυτό είναι το μεγάλο  ερώτημα!!!)

  Καλά, θα μου πείτε. Τουλάχιστον αυτό αποτελεί ίαση  ή θα πρέπει δια βίου να εφαρμόζεις τη θεραπεία.  Κι αν εθισθείς και χρειάζεσαι ολοένα  και μεγαλύτερη δόση από…υπνωτικό;

  Εδώ τι να ας πω. Δεν το γράφει το ρεπορτάζ.. Θα ρωτήσω αυτούς που εφάρμοσαν τη θεραπεία και θα σας πω!!!

                Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 8-10-14

                                                   Καθ οδον  

   ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΑΝΕΠΊΚΑΙΡΑ

   Σκαλίζοντας παλιά χαρτιά, έπεσα χτες  στην απογραφή πληθυσμού του 1938 που με έβαλε σε σκέψεις. Τον Δεκέμβρη του 1938 ο πληθυσμός της Ελλάδος ήταν  7.107.472.Δηλαδή μέσα σε 76 χρόνια ο πληθυσμός  αυξήθηκε κάτι λιγότερο από 4 εκατομμύρια  αν υπολογίσει κανείς ότι δύσκολα πιάνουμε τα 11 εκατομμύρια (10.815.197) τελευταία απογραφή, Δεκέμβρης του 2011.Στο διάστημα αυτό η γειτονική μας  Τουρκία υπερδιπλασίασε τον πληθυσμό της.

     Φυσικά περάσαμε τον πόλεμο του`40.Περασαμε την κατοχή που εκτός των άλλων μας στοίχησε και μια ιδιαιτέρα μεγάλη υπογεννητικότητα. Μια περίοδος που υπολογίζεται ότι στοίχησε στην Ελλάδα 1εκατομμύριο ψυχές.

   Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε  η εντολή, αλλά  ο κανόνας της σύγχρονης Ελληνικής οικογένειας είναι 2 παιδιά με τάση να μειωθεί ακόμη περισσότερο καθώς οι συνθήκες διαβίωσης ,το κόστος  ζωής που μας επιβάλλει η καταναλωτική  κοινωνία και η ανεργία δυσκολεύουν όλο και περισσότερο την Ελληνική οικογένεια.

   Τα παιδιά μεγαλώνουν τις φροντίδες του σπιτιού, αλλά μετριάζουν την ιδέα του θανάτου –λέει η παροιμία,  εννοώντας ότι αποτελούν τη συνεχεία της ζωής (και της …δυναστείας αφού το πρώτο αρσενικό παίρνει κατά παράδοση το όνομα του παππού ώστε να μη χαθεί το όνομα):Να κάνεις  ένα παιδί –λέγανε- να σου δώσει ένα ποτήρι νερό στα γεράματα, τα παιδιά δηλαδή ήταν το  ταμιευτήριο όπου το ζευγάρι κατέθετε την πάσαν ελπίδαν για τα…στερνά του!

   Φυσικά λέγαμε για5 ή 6 ή και 8 ακόμη παιδιά  που όμως η παιδική θνησιμότητα αποδεκάτιζε!

  Ήταν η εποχή που τα παιδιά μεγαλώνανε περίπου μόνα τους. Πολυέξοδα και τότε, αλλά όχι στο σημερινό επίπεδο με τα διπλά – τριπλά παπούτσια, τα κινητά, τα διπλά μπουφάν και τα φροντιστήρια ή τα έξοδα  σπουδών, σε ένα κράτος όπου η παιδεία  είναι δωρεάν αλλά… στοιχίζει πανάκριβα.

   Έχω παιδιά να ταΐσω έλεγε ο οικογενειάρχης. Σήμερα περισσότερο  βαραίνουν τα έξοδα κυκλοφορίας των παιδιών, μηδέ και της καφετέριας εξαιρουμένης, για τους εφήβους από 15 χρονών όσο κι αν αυτό φαίνεται τραβηγμένο. Άλλωστε η «άνετη διαβίωση» είναι μέρος  της ανατροφής των παιδιών. Η σύγχρονη αναγκαιότητα. Από την ώρα που γεννιούνται μέχρι που θα αρχίσουν να βγάζουν το ψωμί τους ΩΦΕΙΛΕΙΣ να φροντίζεις για τη διαβίωσή τους όταν μιλάμε για σωστή οικογένεια.

    Βέβαια η πολιτεία προσπαθεί να θεσπίσει κάποια μέτρα, έτσι ώστε τα νέα ζευγάρια να μην αποφεύγουν τη τεκνοποίηση, αλλά τα πράγματα  δεν είναι όπως παλαιά, όταν η γυναίκα δε δούλευε και μπορούσε να ασχοληθεί και να μεγαλώσει τα παιδιά της  και μάλιστα να τα μεγαλώσει με τις ελληνοχριστιανικές  αρχές με τις οποίες μεγάλωσαν μέχρι τώρα γενιές και γενιές  Ελλήνων. Των Ελλήνων αυτών που μεγαλούργησαν  και που κρατούν ψηλά το όνομα της Έλλάδος, σε όλους τους κλάδους της επιστήμης ή της επιχειρηματικότητας είτε στο εσωτερικό είτε στην αλλοδαπή.

    Σήμερα, η Ελληνίδα αναγκασμένη από τους σκληρούς όρους επιβίωσης, έχει βγει στην αγορά εργασίας κι αυτό σημαίνει ότι έχει λιγοστέψει ο χρόνος που ασχολείται με την οικογένειά της. Το αποτέλεσμα είναι τα  νέα ζευγάρια να αποφεύγουν τα παιδιά που θα αλλοτριώσουν την προσωπική τους ζωή, η οποία ειρήσθω εν παρόδω είναι πολύ διαφορετική από εκείνη δυο γενιές πριν, με την έντονη κοινωνικότητα και την ανάγκη για ψυχαγωγία σε πρώτο πλάνο. Το ακόμη  χειρότερο είναι  οι ευκολίες συγχρωτισμού και η ελευθερία στις σχέσεις των νέων, που οδηγούν σε ανεπιθύμητες καταστάσεις  και που αντιμετωπίζονται με ανορθόδοξες μεθόδους,  χωρίς να υπολογίσουμε  ότι αυτό οδηγεί συχνά σε  ανικανότητα τεκνοποιίας, με αποτέλεσμα να στερηθούν εκείνην τη μεγάλη χαρά που σου δίνει το παιδί, όταν  σε αγκαλιάζει ή σου χαμογελά. Κοντά σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και το γεγονός ότι η παλαιότερη γενιά  μεγαλώσαμε χωρίς τις απαιτήσεις των σημερινών νέων. Ο δεύτερος φορούσε τα ρούχα του πρώτου, διάβαζε με τα βιβλία του μεγαλύτερου  και η αλάνα ή η γειτονιά  ήταν το μεγάλο σχολείο όπου υπήρχαν πολλά μείον, αλλά ήταν εκεί όπου γνωρίσαμε την κοινωνία, αποκτήσαμε το πνεύμα του ανταγωνισμού και μάθαμε  την αξία της φιλίας. Αυτή η αλάνα δεν υπάρχει  όπως δεν υπάρχει και η γειτονιά. Σχεδόν δε ξέρουμε ποιος μένει δίπλα μας. Γινόμαστε όλο και περισσότερο αντικοινωνικοί. Μόνη ελπίδα σε όλη αυτή την καταφορά είναι η αίσθηση ότι η ευλογία του Θεού σκέπη την Ελληνική οικογένεια και παρ όλα αυτά επιβιώνουμε  

                               Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 1-10-14

                                                                          Καθ οδον

     ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

     Από τη μακρινή Κεντρώα Αφρική, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, μου `φερε αναπάντεχα, τα νέα παλιού καλού μου φίλου, από τα χρόνια της θητείας στο στρατό  και μαζί με τα νέα  από τον μακρινό τόπο, σαν υστερόγραφο και τους προβληματισμούς του, που μ` έριξαν κι εμένα σε συλλογή, καθώς άγγιξε θέματα που απασχολούν τη σύγχρονη-και όχι μόνο Ελληνική-  πραγματικότητα. Την καθημερινότητα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας στην οποία ζούμε και θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας.

     Δεν ξέρω –γράφει -πως και πόσο θα επιζήσουμε, με τόσα προβλήματα που καθημερινά  ξεφυτρώνουν από εκεί που δεν τα περιμένεις.  Και δεν αναφέρομαι –γράφει- μόνο στον οικονομικό κι ας είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που οι παράμετροί του μοιάζουν της Λερναίας Ύδρας .Μέχρι να τακτοποιήσεις το ένα,  αναφύεται ένα δεύτερο. Ας μη το παραβλέπουμε. Το ένα τρίτο του πλανήτη –λένε- βρίσκεται κάτω από όριο της φτώχιας Αναφέρομαι στην καταρράκωση των αξιών, την έλλειψη της ηθικής άμυνας, στο πνεύμα του συμβιβασμού που μας διακατέχει. Αναφέρομαι στον κακοήθη «ωχ αδελφισμό» που κυριαρχεί εν πολλοίς και μας αλλοτριώνει. Προβλήματα που προσπαθούμε να τα παραβλέπουμε, τάχα αδιαφορώντας για τη σοβαρότητά τους και τα κρύβουμε όπως στο στρατό-γράφει-που κρύβαμε αν θυμάσαι τα  άπλυτα κάτω από το στρώμα ή τα σκουπίδια κάτω από το κρεβάτι. Συχνά –πυκνά όταν τα σκέφτομαι λέω «ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μείνουμε άνθρωποι»

  Έχουν τον τρόπο τους μερικοί να θέτουν προβληματισμούς. Με μία τους λέξη «Ας  προσπαθήσουμε  να μείνουμε  άνθρωποι . Να θυμηθούμε τον Μέναδρο: Ως χαρίεν εστ άνθρωπος  αν άνθρωπος η!!! Η πιο σωστά, πιο καίρια να θυμηθούμε – και όχι μόνο αλλά να κάνουμε βίωμά μας την επί του  όρους ομιλία του Κυρίου. Αυτόν τον οδηγό ζωής. Αυτόν τον καταστατικό χάρτη ανθρωπιάς. !Μακάριοί οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην- είπε. Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται. Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται. Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν ότι αυτοί τον Θεόν όψονται. Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται. Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών

    Ναι, έχουν τον τρόπο μερικοί να ταρακουνάνε τα νερά με μια τους λέξη. Να σπάνε  την αδιαφορία και την απάθεια με ένα νόημα. Με δυο λόγια. Να μείνουμε άνθρωποι !

   Βίωμά τους, τρόπος ζωής , να αγωνίζονται όρθιοι τον όποιον κι όσο δύσκολο αγώνα να περισώσουν την ανθρωπιά τους. Να μείνουν σωστοί σε ένα κόσμο λειψό. Λογικοί σε έναν κόσμο παράλογο .Άγρυπνοι κι έτοιμοι σε έναν συρφετό που πνίγεται-και ηδονίζεται- στις αναθυμιάσεις των παθών του!

   Δύσκολο μου φαίνεται –να το ομολογήσω- τούτο το χρέος που από την αρχή το παίρνει επάνω ο φίλος μου.

   Φορτίο βαρύ για αδύναμες πλάτες, έτσι καθώς ο πειρασμικός χώρος στον οποίο κινούμαστε μας, μας έχει κάνει  αδύναμους Άνισος ο αγώνας όταν το μέγα πλήθος, σου αντιστέκεται ξεστρατισμένο  στις εύκολες και ανώδυνες λύσεις.

    Πόσο μπορείς να μείνεις άνθρωπος  όταν γύρω σου ο συμβιβασμός  προσπαθεί να σώσει την πλεονεξία, τον εγωισμό, το εύκολο κέρδος, την επικράτηση σε βάρος της όποιας ηθικής αρχής, όποιας αξίας και όποιου κανόνα.

   Μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα ,για ελευθερίες, για ισότητες,  για την αξιοπρέπεια του ατόμου. Όμως  στον μικρό μας  περίγυρο,  με περισσή ανεμελιά, ίσως και με κάποια αυταρέσκεια για την καπατσωσύνη μας, καταπατούμε –έργω, λόγω και διανοία-όλα ετούτα τα φιλολογικά  σχήματα που μας βοηθάνε  να βγάλουμε κάποιες  ρητορικές κορώνες, στη συζήτηση της συντροφιάς ή σε κάποια πολιτική, κοινωνική ή συνδικαλιστική συγκέντρωση.

  Όταν το στενά ατομικό μας συμφέρον  συγκρούεται με τις επιδιώξεις του κοινωνικού  συνόλου, με τους σχεδιασμούς  μιας ευρύτερης ομάδας ,με  τους προγραμματισμούς  μιας μελλοντικής ευτυχίας, ξεσηκωνόμαστε «διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά μας» για την αδικία που μας γίνεται.

 -Ανθρώπινο θα πείτε.

 Ανθρώπινο για συζήτησεις… ανθρωπιάς. Εκείνο το Καβαφικό «ποτέ από το χρέος μη κινούντες» Μου φαίνεται το δυσκολότερο κατόρθωμα

 αλλά  μαζί και ο ωραιότερος αγώνας. Τόσο  ωραίος, που να λες αξίζει και να νικηθώ αρκεί να δώσω τη μάχη.

  Αυτό το τελευταίο  είναι ένα πρόβλημα διαφορετικό για τον καθένα μας και μας διαφοροποιεί από τον συρφετό ανάλογα το πώς το αντιμετωπίζουμε  στη  ρεαλιστική καθημερινότητα. Όσοι άνθρωποι τόσοι αγώνες.

  Έτσι δεν είναι;

                                     Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΩΜΗ 11-10-14

                                                  ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

ΠΡΩΤΑΘΛΉΜΑΤΑ

Ως πρωταθλητές  στα βλαβερά φαγητά, μας κατατάσσει τους Έλληνες ο Οργανισμός υγείας  της Ε.Ε.(Σημ: είναι αυτός που επιμένει να καταργηθεί το κοκορέτσι,το σπληνάντερο και η γαρδούμπα, αλλά κάνει το κορόιδο για τα λουκάνικα που είναι φίσκα  χοιρινό λίπος και που τρώνε οι Γερμανοί όπως εμείς τα στραγάλια ) Θα μου πείτε άσ`τους να κουρεύονται. Δεν κόβουμε τίποτε. Έτσι ζήσαμε και έτσι πορευόμαστε. Καλοφαγάδες, χαροκόποι, ωχαδελφιστές. Διότι μη το ένα, μη το άλλο «και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάνεις» που γράφει και ο Καβάφης στη Σατραπεία.

  «Μάσες , φούμες, ξάπλες» ήταν ανέκαθεν ένα σύνθημα που ίσως από την άποψη του ορθολογισμού να μη στέκει. Όμως ήταν και είναι μια εθνική στρατηγική επιβίωσης. Και είναι αναντίρρητο γεγονός ότι από το καθισιό δεν πέθανε κανείς, ενώ από την πολλή δουλειά τεζάρανε πολλοί. Υπερκόπωση, έμφραγμα, εγκεφαλικό και … πάπαλα. Κι αν μεν πεθάνεις νωρίς (κούφια η ώρα που τα` ακούει)προλαβαίνει η χήρα σου να γλεντήσει τη σύνταξή σου. Αν όχι θα τη φάει ή αυτή στο κουμ καν ή τα  ανήψια της στο ώπα – ώπα !

    Το ίδιο και με το κάπνισμα. Μη καπνίζετε λένε οι γιατροί αλλά  αυτοί   το ντουμανιάζουν σαν τσιμινιέρες ποντοπόρων φορτηγών. Λες να είναι κορόιδα αυτοί και θέλουν να πεθάνουν μια ώρα γρηγορότερα; Απλώς ψάχνουν μια αιτία να δικαιολογήσουν τη βίζιτα!

    Πρωταθλητές στα βλαβερά φαγητά, τρίτοι στο κάπνισμα -μας τρώνε λάχανο οι Κουβανοί-δεύτεροι στην παιδική παχυσαρκία και …πέμπτοι στον έρωτα μετά τους Νιγηριανούς και τους. Αφροαμερικανούς ( Οι οποίοι μας τρώνε στα… εκατοστά ) τους Ισπανούς και τους Βραζιλιάνους. Οι Ιταλοί και οι Γάλλοι- κάποτε πρωταθλητές στον έρωτα– έχουν πατώσει, διότι δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στις νέες τεχνικές! Βλέπετε έχει περάσει και για μας η εποχή που ερχόντανε μπουλούκια οι Σουηδέζες να τους κάνουμε καμάκι και να νοιώσουν τον έρωτα οι ξενέρωτες !

  Στα δικά μας που μας αφορούν «τα νόστιμα βλάπτουν και τα παράνομα σε δένουν χεροπόδαρα»

   Γνώρισε ο Χρηστάρας μια φρι κομφρί, ωραία, αεράτη στο στυλ Μαίρυλιν Μονρόε και του ρίχτηκε –διηγείται – άγρια « κύριε Χρήστο μου να κάνουμε παρέα καθόσον μία ζωή την έχουμε κι αν δεν τα γλεντήσουμε».

 -Μα κορίτσι μου εγώ τι να σου κάνω που θα μπορούσα να  είμαι και παππούς σου.

  - Καλέ τι λέτε Με έχει κατακτήσει η γοητεία σας, το λέγειν σας, η αριστοκρατική εμφάνισή σας, η μόρφωσή σας ΄

  Και επειδή λέγε-λέγε το κοπέλι κάνει τη γριά και θέλει. «Ελάτε  να περάσουνε μια νύχτα μαζί να λέω κι εγώ ότι τέλος πάντων είχα μια περιπέτεια με ένα καθώς πρέπει κύριο»!!!

 Και παρακάτω-ρωτάμε να μάθουμε περίεργοι και κουτσομπόληδες, διότι πως γίνεται κύριε να είναι  ο Χρηστάρας γόης με τη φαλάκρα του, με την κοιλίτσα του και με το πάρκινσον που τρέμει λες και γίνεται σεισμός κι εμείς ούτε θηλυκιά γάτα που λέει ο λόγος  

  Και πάνε στο σπίτι της και πίνουνε τα ποτά τους και ρίχνει και ο Χρηστάρας τις παρόλες «Σε ηράσθην σε  είχα Θεά μου» και βάζει κι εκείνη τα  διαφανή της κι επάνω που ξαπλώνουνε να`σου  ένας αγριάνθρωπος  με τον φίλο του ο οποίος φωτογραφίζει τη σκηνή κι ωρύεται «Ακάθαρμα μου βίασες τη γυναίκα. Εσύ θα πας στο χώμα κι εγώ στη φυλακή» Τάχει χαμένα ο Χρηστάρας, αλλά λέει ο τύπος, «θέλω 10 χιλιάρικα ευρώ να μη δείξω τις φωτογραφίες στη γυναίκα σου». Βάζει δήθεν τα κλάματα  η  μαντάμ -στο κόλπο ε;-«δώστα Χρήστο μου μη δείξει τις φωτογραφίες και γίνουμε ρεζίλη»

 -Και συ βρε όρνιο τι έκανες-ρωτάμε

  -Τι θέλατε να κάνω. Είχε δίκιο  αυτός που είπε ότι τα νόστιμα βλάπτουν, αλλά έπρεπε να συμπληρώσει ότι τα παράνομα όχι μόνο βλάπτουν, αλλά σε κάνουν να βλέπεις θηλυκό και να λες …πίσω σ` έχω σατανά. Διότι να μη φάω ένα φρυγαδέλι να αρνηθώ το αλάτι, τη ζάχαρη, ναι, αλλά να στερηθώ και μια στάλα χάδι; Ε όχι και να μπω σε μία γυάλα για να ζήσω λίγα χρόνια παραπάνω. Καλύτερα να πας χορτάτος παρά να ζήσεις στερημένος ως τα 100!!!

                          Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΩΜΗ 4-10-14

                                   ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ       

       ΜΥΛΟΣ  

       Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου κι όσο μπορείς κρατήσου - Βέμπο

       Και μια που έκανες  αρχή κι άλλα λεφτά δανείσου

      --------------

     Χαμός στο ίσωμα Αδύνατο να βγάλεις άκρη. Αισιόδοξος ο Πρωθυπουργός , απαισιόδοξος ο συνταξιούχος. Πάμε  καλά, ο ένας. Γκρεμοτσακιζόμαστε ο άλλος. Βγαίνουμε από το τούνελ η κυβέρνηση. Πέφτουμε στο βάραθρο, η αντιπολίτευση.

  Μύλος. Μόνη αλήθεια ότι το εισόδημα του Έλληνα βρίσκεται στο έλεος των δανειστών μας, που ασκούν απαράδεκτες πιέσεις σε βάρος ενός ολόκληρου λαού, ζητώντας ολοένα και περισσότερα ξεχνώντας τη σοφία  του ευαγγελίου: Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος

  Κρατηθείτε, όπου νά`ναι βγαίνουμε από το μνημόνιο- θριαμβολογεί ο επί των οικονομικών. Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται- απαντά ο Σύριζα.

  Φανερά αμήχανη η κυρία Βούλτεψη :Λίγο ακόμη και ΘΑ γυρίσει  ο τροχός ΘΑ …χορτάσει κι ο φτωχός, επιμένει με ένα ύφος που δείχνει ότι δεν πιστεύει ούτε η ίδια  σε ότι λέει. Ζήσε μαύρε μου το Μάη να φας τριφύλλι. Άκουσες τι είπε η Μέρκελ στον Σαμαρά : Μια χαρά τα πάτε αρκεί να μη χαλαρώσετε τη λιτότητα.  Το δικό της αυτή: το γουδί το γουδοχέρι. Μόνο που το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Λιτότητα και ψωμί μπομπότα εμείς. Παντεσπάνι αυτοί.

  Κουνάει το κεφάλι του ο κτηνοτρόφος ο Δρασκέλας που του ζητήσανε  2 εκατομμύρια ΕΜΦΙΑ για την Ομάλια, το βουνό απέναντι στην Ορεινή Ναυπακτία, διότι εκεί  βόσκει τα πρόβατά του!!! Πάλι καλά που δε ζητήσανε ΕΜΦΙΑ από το Δήμο, γιατί ο Παναχαϊκός ανήκει στην Πάτρα!!!

  Άκου εδώ Χότζα –είπε ο Πασάς στον Ανατολίτη , που του παραπονέθηκε ότι τα λεφτά που βγάζει δε φτάνουν ούτε να ταϊση το γάιδαρό του –πρέπει να τον συνηθίσεις να μη τρώει και θα δεις πως θα σε φτάνουν τα λεφτά.

  Πάει σε δυο βδομάδες ο Χότζας στον Πασά «Πασά μου δίκιο είχες αλλά απάνω που έμαθα τον γάιδαρό μου να μη τρώει, μου…ψόφησε!

  Καράβι ανάμεσα στα ύφαλα των δανειστών μας η Ελλάδα, μπρος γκρεμός και πίσω…αντιπολίτευση. Που πάμε;

    Μου λείπει το ένα τρίτο από το εισόδημά μου-τραβάει τα μαλλιά της κεφαλής του-όσα του έχουν απομείνει ο Θείος Αλέκος καθώς πελαγωμένος σε χαρτιά, αποδείξεις, φόρους, προσαυξήσεις πρόστιμα και δε συμμαζεύεται προσπαθεί να βρει άκρη : Γηράσκω α εί συρικνούμενος λέει. 

   Ανάκαμψη στο χρηματιστήριο. Έρχονται επενδύσεις   -λέει ο Χαρδούβελης Θα μειωθεί η ανεργία στην επόμενη…εικοσαετία.

  Ευτυχώς πάνω στη μαυρίλα μας να και μια ευχάριστη –αισιόδοξη είδηση. Τρεις Έλληνες βρίσκονται ανάμεσα στου 100 πολύ-δισεκατομμυριούχους του πλανήτη!! Ε, πως να μην είσαι εθνικά  υπερήφανος. Μπράβο κύριοι. Κρατήστε ψηλά το όνομα του Έλληνα. Νά`στε εσείς καλά κι εμείς όπως – όπως!

  Έρχονται-φεύγουν-ξανάρχονται οι δανειστές και επειδή η σφίξη βγάζει λάδι, σφίξτε τα ζωνάρια λένε  μια δυο τρύπες ακόμη και  μη ξεχνάτε ότι χορτάτος και παχύς δεν μπαίνει κανείς στον παράδεισο.

  Οι οικονομολόγοι  πάντως υποστηρίζουν ότι στα χαρτιά υπάρχει ανάκαμψη αλλά το ότι δεν υπάρχει και στα οικονομικά της οικογένειας δεν οφείλεται εξηγούν στο ότι οι αριθμοί είναι λάθος, αλλά στο ότι άλλοι τους βλέπουν προσθέτοντας κι άλλοι τους ερμηνεύουν αφαιρώντας.

    Έχουμε πλεόνασμα – λέει ο Πρωθυπουργός και θριαμβολογεί ότι μειώνει το έλλειμμα αρπάζοντάς το από τη τσέπη του μισθωτού, του συνταξιούχου ακόμη και του άνεργου κατά το νόμο της φυσικής με τα συγκοινωνούντα δοχεία Αδειάζει η τσέπη του λαού, γεμίζει η τσέπη του Δημοσίου.

  Μέσα σ` αυτό το χάος που λέγεται Ελληνική οικονομία και όπου κανείς –μα κανείς- δεν ξέρει που θα το βγάλει καθώς  οι δανειστές επιμένουν ,  η κυβέρνηση βλέπει τα νούμερα να  την κοντράρουν ενώ η Αντιπολίτευση αυτοπαγιδεύεται  σε απραγματοποίητες  εξαγγελίες. Ο κ Τσίπρας πηγαίνει στο άγιο Όρο και στο  Βατικανό, δεν αποκλείεται να πάει και στον Δαλάι Λάμα ζητώντας την εξ ύψους βοήθεια ενώ ο κ Σαμαράς πιο προσγειωμένος ικετεύει τη Μέρκελ για χαλάρωση, πριν χάσει απολύτως τον έλεγχο μαζί και την κυβέρνηση.

   Όπως και να έχει το γεγονός είναι ένα. Οι συντάξεις δε θα μειωθούν αλλά για τα επιδόματα δεν παίρνω όρκο.

  Το γεγονός είναι ένα .Η οικονομία κατά τους ειδικούς έχει ανάκαμψη στα χαρτιά και κατολίσθηση στην πράξη. Κι αυτό είναι που λένε. Η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης

Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟς

ΚΑΘ ΟΔΟΝ 

   ΑΧ  ΜΠΑΜΠΑ  ΜΠΑΜΠΑ

   Η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως πέρυσι. Όπως πρόπερσι. Ιδία απαράλλαχτα  σαν να την έβγαλες με καρμπόν. Ο μπαμπάς, η μαμά, ο γιος ή η κόρη που πετυχε στο Πανεπιστήμιο ή το πολυτεχνείο ή το ΤΕΙ της Πάτρας και ψάχνουν για γκαρσονιέρα ή δυάρι.

   Ευλογία Θεού το πανεπιστήμιο για την πόλη όπου αυτές τις ημέρες κόσμος πάει κι  έρχεται ζητώντας στέγη για τον φοιτητή ή τη φοιτήτρια.

   Με μια εφημερίδα, με ένα τηλέφωνο, ψάχνοντας τα  «ενοικιάζεται» επιστρατεύοντας  κάποιους γνωστούς αν υπάρχουν ή φίλους .

  -Μήπως ξέρετε να  ενοικιάζεται κανένα  δωμάτιο:

  -Δωμάτιο; Άκου …δωμάτιο. Που ζεις άνθρωπέ μου !Δωμάτιο ενοικιαζότανε  τον καιρό του …κατά Λουκάν τότε που νοικιάζαμε δωμάτιο σε κάποιο σπίτι στα Κάτω Πετραλωνα και πηγαίναμε πανεπιστήμιο με τα πόδια ή κρεμασμένοι έξω από το τραμ έτοιμοι να πηδήσουμε  αν βλέπαμε τον ελεγκτή. Πάνε αυτά!

  - Τι δωμάτιο μπαμπά ;

  -Γκαρσονιέρα εννοούσα αγάπη μου.

  -Εγώ δε μένω σε γκαρσονιέρα  μπαμπά σας το ξεκαθάρισα πριν έρθουμε στη Πάτρα. Δηλαδή θα τρώω  εκεί που θα κοιμάμαι ; Που θα βάλλω το στέρεο, την τηλεόραση κι αν έρθει μια φίλη , ένας φίλος που θα καθίσει στο κρεβάτι: Δυάρι. Αυτό το εξηγηθήκαμε από την αρχή.

 -Έχει δίκιο το παιδί Χρήστο μου –επεμβαίνει ως συνήθως με το μέρος της κόρης η μαμά- Αν έρθουν δυο φίλοι που θα καθίσουν;

  -Μα για να κάνει κοσμική ζωή ήρθε στην Πάτρα ή για να σπουδάσει. Να μου έλεγες που θα βάλλει το γραφείο, τον υπολογιστή, μια βιβλιοθήκη το καταλαβαίνω αλλά να μου θέλεις και πολυθρόνες για τους φίλους σου ε όχι. Εγώ έμενα σε ένα δωμάτιο χωρίς θέρμανση .

  -Αμάν βρε μπαμπά με αυτό το δωμάτιο. Μας το έχεις πει εκατό φορές πια. Επειδή εσύ έμενες και υπέφερες  διαβάζοντας με τη λάμπα του πετρελαίου πρέπει κι εγώ να υποφέρω; Άλλοι καιροί  τότε άλλοι καιροί τώρα.

  -Καλά σου λέει το παιδί Χρήστο μου. Φοιτήτρια είναι να μην έχει τις παρέες της, τους φίλους της, καλόγρια θα γίνει ή αρχιτέκτων

   Δεν έχει άδικο. Άλλοι καιροί τότε άλλοι σήμερα, να μη τα μπλέκουμε. Τότε που κάθε Σαβατόβραδο ερχότανε  με το ΚΤΕΛ ή με κάποιον γνωστό το καλάθι με  αυγά, ή πίτες, η κεφτεδάκια και ψωμί ζυμωτό για όλη την εβδομάδα. Αυτό ήταν το κολατσιό, το μεσημεριανό και το  βραδινό και… «Οικονομία παιδί μου  ξέρεις πόσο δύσκολα τα φέρνουμε πέρα. Ο πατέρας σου αγωνίζεται για να μας ζήσει και να σπουδάσεις. Πρόσεχε τις παρέες σου η Αθήνα –λένε έχει πειρασμούς. Αυτά δεν είναι για μας»

 Μόνιμες οι συμβουλές και σε πρώτη θέση ο αγώνας του πατέρα για να σπουδάσει ο γιος ή η κόρη. Αλλιώτικα σήμερα.

  Δεν υπάρχει το καλάθι από το χωριό. Το καλάθι  έχει αντικατασταθεί από την πιστωτική στην οποία ο «πάτερ φαμίλιας βάζει κάθε μήνα το αντίτιμο της σπουδής  Το κολατσιό είναι τοστ με ζαμπόν , με ροκφόρ με αυγά και καπουτσίνο φρέντο  για το τσιγάρο! Το μεσημεριανό έχει σχεδόν  καταργηθεί αλλά το βράδι, σουβλάκι ή γύρω με πίτα και τζατζίκι, πατάτες, κρεμμύδι και μουστάρδα ή συνηθέστερα δυο πίτσες με  απ΄όλα να είναι χορταστικές. Φέρε μας και μερικές μπίρες.  Το κινητό έχει  καταργήσει τις αποστάσεις αλλά…

 -Μαμά πες σ` αυτόν τον…αγριάνθρωπο ( ο πατέρας  αυτός ε) ότι δε με φτάνουν αυτά που μου βάζει στην κάρτα ούτε για το κινητό μου!!!

  Θα μου πείτε ότι γενικεύω. Όχι . Σίγουρα δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίδια. Υπάρχουν παιδιά διαμάντια. Παιδιά που έρχονται αποφασισμένα να σπουδάσουν και να επιβαρύνουν το σπίτι όσο γίνεται λιγότερο. Και ευτυχώς για την Ελλάδα μας αυτά είναι τα περισσότερα.

   Τα Κυπριοτάκια που μένανε στην πολυκατοικίας μας τρεις γκαρσονιέρες  δε χάσανε ούτε χρόνο.(Σημ: ήτανε τα μόνα που σε κάθε εθνική επέτειο βάζανε στο μπαλκόνι σημαία) και όχι μόνο αλλά όταν τελειώσανε αποχαιρετήσαν  ένα – έναν  όλους στην πολυκατοικία και μας ζητήσανε και συγνώμην επειδή μια δυο φορές είχαν στήσει  ένα «πάρτυ» λόγω γενεθλίων του ενός. Πως να μην τα καμαρώσεις.

  Δεν ξέρω τι μου λέτε –επιμένει- εγώ έμενα σε ένα δωμάτιο που…

 -Αχ ρε μπαμπά-μπαμπά. «Ο κόσμος άλλαξε αλλάξαν οι καιροί» που τραγούδαγε ο Γούναρης. Σχεδόν ούτε οι γκαρσονιέρες δε έχουν πέραση.

 Σκέψου να μην υπήρχε και κρίση θα θέλανε να τους νοικιάσεις ολόκληρη …πολυκατοικία!!!

                                       Σταυρος ιντζεγιαννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟς

                                                          ΚΑΘ ΟΔΟΝ

   ΦΟΙΤΗΤΙΚO ΔΥΑΡΙ

   Ζητείται γκαρσονιέρα ;

   Όχι, δε ζητείται γκαρσονιέρα. Δυάρι ζητείται για τη φοιτήτρια κόρη .Η συζήτηση στην είσοδο της πολυκατοικίας μας, όπου ενοικιάζεται γκαρσονιέρα και το ζευγάρι διαφωνεί και διαπληκτίζεται σε έντονο ύφος. Γκαρσονιέρα ή δυάρι;

   Η μαμά : Μα να στριμωχτεί το παιδί σε ένα δωμάτιο; Να μη έχει ένα γραφείο, ένα τραπέζι, δυο πολυθρόνες  να καθίσει με μια φίλη , με έναν φίλο.

  Απορεί ο πατέρας  σε ύφος ελαφρώς έντονο : Μα να σπουδάσει ήρθε στην Πάτρα ή να βρει φίλο;

 Η μαμά : Άσε τις κρυάδες Χρήστο. Δεν εννοώ το παιδί μου να υποφέρει τέσσερα χρόνια σπουδής για να μη δίνεις εσύ 60 ή 70 ευρώ παραπάνω. Που θα τρώει επάνω στο κρεβάτι;

  Ο πατήρ: Ποιο κρεβάτι; Ολόκληρη κουζίνα έχει και μπάνιο με ντους και χωλ να βάλλει δυο καρέκλες κι ένα τραπεζάκι.

  Καθυστερώ όσο μπορώ κάνοντας πως  ψάχνω να βρω τα κλειδιά μου, καθώς η συζήτηση παρουσιάζει γενικότερο ενδιαφέρον και λίγο – πολύ έχουμε και το κουτσομπολιό στο D N  μας, να μη κρυβόμαστε!

Πίσω από την πλάτη του πάτερ φαμίλια η κόρη σκουντάει τη μαμά, προφανώς για να επιμείνει στην απαίτηση για δυάρι.

  Η μαμά: Τι είναι 60 ευρώ διαφορά. Άσε που θα ερχόμαστε κι εμείς τα καλοκαίρια να κάνουμε τα μπάνια μας.

  Απορεί ξανά ο σύζυγος; Ποια μπάνια Μαρία μου. Το σπίτι μας  στο Βόλο απέχει 50 βήματα ακριβώς από τη θάλασσα και θάρθεις εδώ να κάνεις μπάνια που θέλεις 10 χιλιόμετρα να πας στο Ρίο; Όσο για τα 60 ευρώ  αγνοείς ότι το δυάρι έχει πολύ περισσότερα κοινόχρηστα ,ρεύμα, και ποιος ξέρει τι άλλο; Προχτές πλήρωσα 100 ευρώ για το κινητό της

σε μηνιαία βάση κι αυτό!

  Επιμένει η μαμά με ύφος που δεν επιδέχεται αντίρρηση: Μα Χρήστο μου τι σπουδή να κάνει το παιδί σε ένα δωμάτιο; Που θα βάλλει τον υπολογιστή του, τη βιβλιοθήκη του ;

  Η κόρη :Και το στέρεο μαμά , που θα το βάλω; Που θα ακούω μουσική;

 Ο μπαμπάς αγανακτισμένος σε έντονο ύφος: Χημεία θα σπουδάσεις ή την Άννα Βίσυ και τον Νταλάρα.

  Η κόρη έντονα : Ακου να σου πω μπαμπά. Το στέρεο και την τηλεόραση μου το υποσχεθήκατε. Δε θα φάω τέσσερα χρόνια κλεισμένη σε ένα κελί σαν καλόγρια. Να σπουδάσω-ναι. Αλλά όχι φυλακισμένη. Όλοι οι φοιτητές σε δυάρια μένουν. Τι είμαι εγώ δηλαδή , μούλικο;

-Η μαμά :Καλά σου λέει το παιδί

Αχ μαμά-μαμά !

Λένε πως όταν δυο γυναίκες και ένας άντρας διαπληκτίζονται οι γυναίκες συνασπίζονται αυτομάτως εναντίον του ανδρός. Όταν δύο γυναίκες διαπληκτίζονται  βγάζουν τα άπλυτα η μια της άλλης. Όταν η μαμά και η κόρη θέλουν κάτι, ότι και να πει ο μπαμπάς και όσο δίκιο και να έχει, θα γίνει αυτό που θέλουν αυτές

 Οι τόνοι ανέβηκαν επικίνδυνα. Και οι φωνές τους. Ο σύζυγος κάτι βλαστήμησε «σότο βότσε», στον ίδιο τόνο ανταπάντησε και η…Εύα  Η μικρή μεταχειρίστηκε τα μεγάλα γυναικεία κόλπα. Έκανε πως κλαίει τάχα!!!

  Αναγκάστηκα να ανοίξω επιτέλους την εξώπορτα .Ήδη είχαν καταλάβει ότι παρακολουθούσα  τη διένεξη και προχώρησαν πιο κάτω. Άλλωστε δεν είχε και σημασία η συνέχεια. Ποιος αμφιβάλλει ότι θα ψάχνανε για δυάρι.

  Κράτησα τρεις φράσεις: Ο μπαμπάς : Να σπουδάσεις χημεία ήρθες ή την Άννα Βισυ

  Η μαμά :Πως θα σπουδάσει το παιδί σε ένα δωμάτιο

   Η κόρη ; Όλοι σε δυάρια μένουνε ,τι είμαι εγώ μούλικο;

  Τρεις ηλικίες, τρεις ιδιότητες, μπαμπάς, μαμά , κόρη Και τρεις απόψεις που χαρακτηρίζουν όχι μόνο ηλικίες αλλά και νοοτροπίες.

   Στα αζήτητα οι γκαρσονιέρες που κάποτε γινότανε ανάρπαστες.. Στην εποχή μου – τον καιρό εκείνο τον παλιό ε;-μέναμε σε δωμάτιο στο σπίτι μιας κάποιας που νοίκιαζε δωμάτια-ΔΩΜΑΤΙΑ-για φοιτητές.Δεν υπήρχε ντους, τουαλέτα -λεκάνη μόνο !- Μια κουζίνα κοινή για οικοδεσπότες και ενοκιαστές-ίσια –ίσια για να ζεστάνεις το γάλα ή το τσάι-και το φως -με οικονομία- φώναζε η νοικοκυρά.

   Σήμερα όλοι θέλουν δυάρια. Να φέρουν τους φίλους τους ή τη φίλη τους .Να σπουδάσουν –ναι αλλά με το στέρεο, την τηλεόραση , το κινητό, τον καφέ τους, τα παρτάκια τους και μερικοί και με το αυτοκίνητό τους Ζούμε την ευμάρεια της ανέχειας ή την άνεση των δανεικών ;

   Εγώ, εσείς , εμείς μια κοινωνία που ζει ακόμη το όνειρο μια ψεύτικης ευμάρειας, χωρίς να υποπτεύεται τον εφιάλτη που ακολουθεί και όσο να πεις ήρθε.Ande portas

Δεν ξέρεις τι να ευχηθείς .Εκείνο το άφρον- άφρον-ή να προσευχηθείς Θεέ μου λυπήσου την κληρονομία σου .

                                Σταυρος Ιντζεγιάννης