ΓΝΩΜΗ 10/07/2015

                                                            ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

         ΟΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ

   Αυτές τις ημέρες που κρίνεται η τύχη της Ελλάδος, μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τους λαούς της Ευρώπης ενωμένους καθώς φαίνεται, εναντίον μας ( τα αιτία ανήκουν στην πολιτική ή διπλωματική ιστορία που ξεφεύγουν από το πνεύμα του χρονογραφήματος)  και όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητά την «κεφαλή μας επί πίνακι», διότι δεν μπορούν να καταλάβουν πως το χρέος μας δεν είναι  βιώσιμο. Θέλουμε  αλλά δεν μπορούμε να το αποπληρώνουμε.

   Η περίπτωση μου θυμίζει το ανέκδοτο. Στην πλατεία Γεωργίου μια κουκλάρα  φωνάζει ένα γέροντα :Παππού έλα να το…κάνουμε.                                                         «Κορίτσι μου- απαντά- δεν μπορώ»                                                          «Έλα  και μη σε νοιάζει θα σε κάνω εγώ να μπορέσεις »                           «Μα θέλω αλλά…δεν μπορώ»                                                                  «Έλα και μη σε νοιάζει»                                                                                   Πηγαίνει ο παππούς και αποδεικνύεται …ταύρος σε αρένα                      «Μα καλά τι μου έλεγες ότι δεν μπορείς» αγανακτεί ξεθεωμένη  η κουκλάρα !                                                                                                      Κορίτσι μου, δε σου είπα ότι δεν μπορώ να …πηδήσω, αλλά ότι δεν μπορώ να… πληρώσω!!!

   Αυτές τις ημέρες που οι δανειστές μας είναι  εναντίον μας είτε γιατί δεν εμπνέουμε  εμπιστοσύνη ,με τα νεφελώδη ιδεολογήματά μας ,είτε γατί οι τοκογλυφία τους  ζητά περισσότερα, η ιστορική μνήμη με γυρίζει 193 χρόνια πίσω, όταν οι Φιλέλληνες  πολεμούσαν στο πλευρό μας για την ανεξαρτησία μας  και ηρωικά θυσιάστηκαν στη  μάχη του Πέτα.

   .Στις 4 Ιουλίου του 1822, 90 περίπου Φιλέλληνες οι περισσότεροι Γερμανοί πολέμησαν ηρωικά  στου Πέτα και περικυκλωμένοι από την προδοσία του Γώγου Μπακόλα  αλλά και την κακή τακτική του αρχιστρατήγου Μαυροκορδάτου, έπεσαν μαχόμενοι για την Ελλάδα. Η ιστορία στην κριτική της  απέδωσε την ήττα, στη διαφορετική στρατηγική μάχης. Οι ξένοι ήταν μαθημένοι σε ορθόδοξο πόλεμο εκ παρατάξεως, ενώ η στρατηγική του Κολοκοτρώνη  και του Καραϊσκάκη ( οι οποίοι τελικά αποχώρησαν διαφωνώντας ) ήταν  η οχύρωση πίσω από ταμπούρια από τα οποία εξορμούσαν στον συνήθη αιφνιδιασμό του αντιπάλου, τακτική που κρατούσαν σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Οι ξένοι αντέταξαν ότι ταμπούρια είναι τα στήθη τους. Στη μάχη σκοτώθηκε ο Ιταλός συνταγματάρχης Ταρέλα μαζί με τους αξιωματικούς του. Ο ταγματάρχης Νόρμαν  διασώθηκε βαρύτατα τραυματισμένος.

     Είναι περίεργο που αυτοί οι ίδιοι οι Γερμανοί, που τότε πρωτοστατούσαν στον Φιλελληνισμό από θαυμασμό στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, αλλά και από τον ρομαντισμό που κυριαρχούσε στα τέλη του 17^ου αιώνα, είναι σήμερα αυτοί που πρωτοστατούν με τον Σόιμπλερ ή την Φράου Μέρκελ ή τους άλλου Ευρωπαίους –που οι παππούδες τους ήταν Φιλέλληνες-να μας πνίξουν οικονομικά για τα  συμφέροντά τους.. Η ιστορία έχει καταγράψει περί τους 1200 (ίσως είναι περισσότεροι αλλά παραμένουν άγνωστοι ) που πολέμησαν στο πλευρό μας για την ανεξαρτησία μας και πολλοί από αυτούς θυσιαστήκαν για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού μας.

  Σύμφωνα με στοιχεία της «Εκδοτικής Αθηνών»  οι γνωστοί Φιλελληνες ήταν 342 Γερμανοί,196 Γάλλοι,137 Ιταλοί, 99 Άγγλοι,35 Ελβετοί, 30 Πολωνοί, 17 Ολανδοί και Βέλγοι,16Αμερικανοί,9 Ούγγροι,9 Σουηδοί, 8 Δανοί, 9 Ισπανοί,  33 άγνωστης εθνικότητας. Σήμερα βέβαια μιλώντας για φιλελληνισμό μνημονεύουμε τους πιο γνωστούς ίσως:

    Αξίζει να τους θυμηθούμε για χάρη της επικαιρότητας των ημερών, όπου οι πρώην φίλοι μας βρίσκονται απέναντί μας, καθώς  ο σύγχρονος κόσμος άγεται και φέρεται από την οικονομία της αγοράς, αγνοώντας ρομαντισμούς, ιστορία, ιδανικά, αξίες και ηθική τάξη .

    Βεβαίως όχι ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι κι εμείς για την κατάντια μας και τον χαζοχαρούμενο τρόπο της ζωής μας, καθώς καθοδηγημένοι από λάθος ηγέτες, πιστέψαμε ότι όλοι οι άλλοι χρωστούν να μας δανείζουν,  φυσικά κατά  το συμφέρον τους. Έτσι εγκαταλείποντας τη γη μας, που πλουσιοπάροχα μας χόρταινε, ζηλέψαμε την αστική ζωή, μιας ανέμελης και εν πολλοίς έωλης –χαζοχαρούμενης διαβίωσης με δανεικά λεφτά.

       Αυτές τις ημέρες καθώς η μνήμη γυρνά στη Μάχη του Πέτα όπου οι φιλέλληνες θυσιάστηκαν για την ανεξαρτησία μας  στεκόμαστε με σεβασμό στη μνήμη τους και  με την ελπίδα ότι οι σύγχρονη απόγονοί τους , θα νοιώσουν το χρέος τους απέναντι στην ιστορία και στη συνείδησή τους και η ευθύνη θα είναι όλη δική τους.

     Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 4/07/15

                            ΚΑΘ ΟΔΟΝ    

      Ο ΠΑΠΑ – ΚΩΣΤΑΣ

     Το θέμα ήρθε απρόοπτα και με βρήκε εκεί που δεν το περίμενα, έτσι καθώς συμβαίνει απρόσμενα ν`ακούς κάτι που να σου κάνει εντύπωση ή να σου θυμίζει κάτι.

     Προχτές Τρίτη έξω από την Εθνική Τράπεζα στη πλατεία  Γεωργίου, με τον κόσμο να περιμένει υπομονετικά στην ουρά,  να πάρει τα 50 ευρώ που έδιναν τα μηχανήματα. Θα πρέπει να ήταν γύρω στους 30 κι ανάμεσά τους προς το τέλος της ουράς κι ένας παπάς .Στην ουρά κι αυτός.

    Τι το παράξενο θα πείτε. Σίγουρα, για την εποχή μας που έχει ισοπεδώσει τα πάντα, τίποτε το περίεργο. Συνηθισμένη η σκηνή κι ακόμη περισσότερο στο λεωφορείο, που σπάνια να βρεθεί κάποιος να παραχωρήσει τη θέση του στον ιερωμένο. Κι ας ανέβηκε καθώς λέμε το πνευματικό μας επίπεδο κι ας μη ζούμε πια στην εποχή που στα λεωφορεία υπήρχαν πινακίδες που συμβούλευαν. «Παραχωρείτε τη θέση σας στας εγκύους, στους αναπήρους και  στους ιερωμένους» Θεωρήθηκε περιττή η υπόμνηση για κάτι το αυτονόητο που η αγωγή μας  και η…μόρφωσή μας (!) το επέβαλε.

    Γυρίζοντας –λόγω ηλικίας-πίσω, θυμάμαι κάτι  που στη γενιά μου ήταν αδιανόητο. Ο ιερωμένος – ο Παπά-Κώστας- ο κάθε Παπά –Κώστας ήταν πρόσωπο ιδιαίτερα σεβαστό κι ας κυκλοφορούσε με τριμμένο ράσο, ξεβαμμένο από τον ήλιο και το ξεροβόρι ή τα παπούτσια τρύπια. Κι ας ήταν αυτό που λέμε ολιγογράμματος.

  Το ράσο ενέπνεε έναν ενστικτώδη σεβασμό. Σηκωνόντανε να του προσφέρουν θέση ή παραμερίζανε να περάσει.

   Δεν ήταν απόφοιτοι θεολογικών σχολών ή πανεπιστημίων όπως  σήμερα –ευτυχώς- που διαρκώς στρατεύονται στις τάξεις του κλήρου και γονατίζουν στο θυσιαστήριο του Χριστού όλο και περισσότεροι με επιστημονικούς τίτλους. Και λέω ευτυχώς διότι περίσσεψαν οι αιρετικοί στην εποχή μας καθώς ο συγχρωτισμός με την Ευρώπη, την Αμερική αλλά και την Ασία μας έχει γεμίσει μετανάστες .

   Δεν είμαι, προς Θεού, κατά των μεταναστών ή όποιου ξένου παράνομου ή νόμιμου. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να θρησκεύεται κατά τα συνείδησή του. Είμαι αντίθετος με τον προσηλυτισμό που πολλοί επιχειρούν κρυφά ή φανερά. Είμαι  αντίθετος με το ξενόφερτα Θρησκευτικά ήθη αιρέσεις ,ομολογίες της… «Εσπερίας ή της Ανατολής  που προσπαθούν να μας επιβάλλουν έναν δήθεν «Διαφωτισμό» ο οποίος αποδεικνύεται …σκοταδισμός.

   Καθώς είδα τον Παπά εκεί στην ουρά, ή σκέψη μου γύρισε πίσω

σε μιαν εποχή που όταν βλέπαμε Παπά, εμείς οι μπόμπιρες τρέχαμε να φιλήσουμε το χέρι του αλλά και οι μεγάλοι, καθώς  ήταν αδιανόητο να βρεθεί παπάς σε συγκέντρωση και να μη σπεύσουν να του παραχωρήσουν τη θέση τους, από σεβασμό στο σχήμα κυρίως,  αλλά και στο πρόσωπο του.

    Άλλη εποχή θα πείτε. Ίσως και το ότι μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη όπου ο παπάς της ενορίας ήταν μέλος της κάθε οικογένειας. Τα σπίτια μας ήταν και δικά του και σαν πνευματικός ήξερε τα γεννοφάσκια του καθενός, αλλά ήταν και ο συμβουλάτοράς μας. « Τι λες παπά μου εσύ;» ρωτάγαμε σε κάθε δυσκολία. Αυτό τον έκανε σεβαστό κι ας είχε κι αυτός τα…κουσούρια του. Όταν λ.χ έχανε ο παπά-Κώστας στο τάβλι που έπαιζε με τον πατέρα μου ή με τον τσαγκάρη απέναντι (στο πίσω δωμάτιο να μη δίνει λαβή σε κουτσομπολιά)  κατέβαζε καντήλια, αλλά …ήταν Άγιος. Έκοψε τη μπουκιά των παιδιών του για να τη δώσει στα φτωχόπαιδα της ενορίας. Στέρησε την οικογένειά του στην κατοχή για να βοηθήσει τις  άλλες που δεν είχαν. Τον είχαν κατηγορήσει στον Δεσπότη ότι τάχα πήγαινε το λάδι των καντηλιών στο σπίτι του και πράγματι το πήγαινε, όχι για να το φάει αυτός, αλλά για να το μοιράσει στους φτωχούς της ενορίας. Δέσποτα, είπε του Δεσπότη, ας με συγχωρήσει ο Κύριος που δεν ξόδεψα όλο το λάδι στα καντήλια του. Πεθαίνει ο κόσμος από την πείνα (ήταν κατοχή)  είπα να δώσω ένα ποτήρι λάδι και μισή λειτουργιά για τα παιδιά τους να ζήσουν. Αν με ρωτήσει θα του εξηγήσω και η αγάπη Του θα με καταλάβει.

  Άλλοι άνθρωποι, άλλη εποχή. Όμως εκείνος ο Παπάς στην ουρά με γύρισε πίσω. Αν ήταν δυνατόν να δούμε τον Παπά-Κώστα στην ουρά και να μη τρέξουμε ποιος θα του πρωτοπροσφέρει τη θέση του. Είμαι και… παλαιομοδίτης. Καθυστερημένος. Είσαι σκέτη …μούχλα θείε, λέει  η ανεψιά μου. Για σκέψου…μούχλα!!!

Σταυρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 29/06/15

                                            ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

  ΑΝΤΙΟ ΓΙΑΤΡΕ

  Όλη αυτή η ιστορία τρέλας που ζούμε αυτές τις ημέρες καθώς οι δανειστές μας στέλνουν από τον Άννα στον Καϊαφα, πέντε μήνες τώρα από το Γιούρογκρουπ, στο Γιουρογόρκιν από εκεί στα Μπράσελς  γκρούπ  και εν συνεχεία στη Σύνοδο κορυφής από όπου μας ξαναστέλνουν στο Γιούρο και πάει κορδόνι προσπαθώντας να περάσει το δικό τους με ένα τρόπο ανεξήγητο πατώντας την Ελλάδα με τρόπο που θυμίζει περασμένες –ευτυχώς – εποχές πολεμικών συρράξεων μου θύμισε τον Λάκη.

    Η ιστορία είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΛΗΘΙΝΗ . Τα ονόματα είναι ψεύτικα και ο φίλος που τη διηγείται ζει και… προεδρεύει ( παραλίγο να πω ζει και βασιλεύει που λέμε και να μου το κολλήσουν  κουσούρι –Βασιλόφρων. Θεός φυλάξει) 

    Η ιστορία μας λοιπόν όπως τη διηγείται ο…Λάκης.

    Στην όγδοη περίπου δεκαετία ο φίλος, γερός μέχρι πρότινος, ούτε γιατροί, ούτε φάρμακα εκτός από λίγη αγριάδα που έπινε κάπου-κάπου και μισό βιάγκρα όχι βέβαια για να πηδήσει τη Ρουμάνα που φροντίζει τη θεία του (σιγά το πήδημα στα 80) αλλά για να βρίσκει το …πουλάκι του να ουρήσει!!!

    Τον τελευταίο καιρό είχε κάτι ψιλοζαλάδες και η γυναίκα του επέμενε να πάει στον γιατρό γιατί τα μαύρα το καλοκαίρι είναι απελπισία άσε που θα έχανε και τα μπάνια και άντε να αγοράσεις μαύρο μπικίνι (οι γαμπροί του επέμεναν ότι πιο σωστά  ήταν να πάει στο συμβολαιογράφο για τη διαθήκη του) αλλά τελικά όταν βαρέθηκε να ακούει τη γκρίνια τους (οι κόρες του ήταν ήδη στα μαχαίρια ποια θα πάρει το σπίτι στην παραλία στα Ροίτικα) αποφάσισε να πάει σε φίλο του γιατρό.

  -Γιατρέ μου το και το. Τον κοίταξε ο ντόκτωρ  από εδώ, από εκεί, βήξε, ανάσανε και κούνησε το κεφάλι του ( όταν ό γιατρός κουνάει το κεφάλι του ή δεν ξέρει τι έχεις ή σκέφτεται ότι θα χάσει ένα πελάτη από το πελατολόγιο)

  -Κάτι δε μου αρέσει στην καρδιά σου. Τη νοιώθεις να χτυπάει δυνατά;

  -Ναι μόνο όταν βλέπω τη Ρουμάνα να τριγυρίζει με ένα σορτσάκι σα μαγιό.

   - Θα πας στον καρδιολόγο, τώρα μάλιστα, γατί δε μου αρέσει η αρρυθμία που παρουσιάζεις.

  -Μα εγώ δε νοιώθω τίποτε γιατρέ.

   «Ακριβώς γι` αυτό πρέπει να πας Στην ηλικία σου έπρεπε να νοιώθεις»

    Από εκεί και πέρα άρχισε η τραγωδία-λέει ο φίλος  μου ο…Λάκης.

   Διότι ο καρδιολόγος τον πέρασε από ένα σωρό μηχανήματα, του έβαλε καλώδια μπρος πίσω στο πλάι επάνω , κάτω , πάτησε τρία τέσσερα κουμπιά και απεφάνθη :Κολπική μαρμαρυγή! Θα πάρεις αυτά τα χάπια αλλά καλό είναι να κάνεις και  υπέρηχους άνω- κάτω κοιλίας

 -Μα για την καρδιά ήρθα γιατρέ.

  -Δεν έχει σημασία. Αυτά πάνε μαζί. Και πήγα, τι να έκανα διηγείται ο φίλος. Πήγα που να μην έσωνα να πάω. Διότι ο …υπέρηχος  με έστειλε με τη σειρά του στον ουρολόγο . «Ξέρετε έχετε προστάτη»

  - Και βέβαια έχω γιατρέ μου. Τον Άγι-Αντρέα που μεγάλη του η  χάρη ποτέ μέχρι σήμερα δε μ` άφησε σε δύσκολες στιγμές κι ας μη του πήγα την λαμπάδα που του είχα τάξει τη τελευταία φορά που τράκαρε η Ιουλία κι αντί να χτυπήσει αυτή χτύπησα εγώ.

  Και λοιπόν - ρωτάμε « Ο ουρολόγος-συνεχίζει ο φίλος-διαπίστωσε διογκωμένο τον προστάτη.(Ξέρετε πως διαπιστώνουν οι ουρολόγοι τον προστάτη ε; Να γίνεσαι ρεζίλη στα 80σου) Τέλος πάντων κούνησε κι αυτός το κεφάλι του (όλο το κεφάλι τους κουνάνε οι γιατροί) και με έστειλε να κάνω αξονική!

 -Γιατί γιατρέ μου τι έχω;

 - Τίποτε σοβαρό .

 - Αφού δεν είναι σοβαρό γατί να κάνω αξονική;

 -  Διότι μπορεί να εξελιχθεί!

 - Και λοιπόν, ρωτάμε στην παρέα. « Έκανα και αξονική και αφού μου έδωσε ένα κατεβατό δυο σελίδες έγραφε από κάτω Συμπερασματικά είναι όλα συμβατά.

   Ο παθολόγος που του πήγα  το αποτέλεσμα-κούνησε και αυτός το κεφάλι του. Αναλόγως της ηλικία ς σου είσαι μια χαρά. Ταύρος. Αλλά καλό θα ήταν… μια περεταίρω διερεύνηση !

  Άκου εδώ γιατρέ του είπα. Μέχρι εδώ. Αρκετά. Αντίο Γιατρέ μου .

                              Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 21/06/14

                                                   Εν κατακλείδι    

 ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΑ

    Οριακό το σημείο  όπου 21προς 22 Ιουνίου έχουμε το θερινό ηλιοστάσιο δηλαδή όπου ο ήλιος βρίσκεται στο κοντινότερο σημείο  προς τη γη και έχουμε το όριο ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα ( η μεγαλύτερη μέρα της χρονιάς και η μικρότερη νύχτα) επηρεάζοντας κατά την παράδοση τις σχέσεις και των ανθρώπων οριακά

   Πραγματικά όσο κι αν δεν πιστεύετε στις λαϊκές προλήψεις δείτε. Σε οριακό σημείο βρίσκονται  σήμερα και οι σχέσεις Ζωής –Στουρνάρα ή της Ραχήλ με τον Άδωνι , της Ντόρας με τον Αντώνη, του Τσίπρα με τον Γιουγκέρ ή του Βαρουφάκη με τη Λαγκαρντ και το ακόμη χειρότερο βέβαια που μας ενδιαφέρει και που μας καίει, σε οριακό σημείο βρίσκεται η σχέση της κυβέρνησης και των δανειστών κυρίως για το ασφαλιστικό, καθώς εξήγησε ο κ Ρωμανιάς ή ο κ Μητρόπουλος ή και οι δύο μαζί και που όπως είπαν  δε  φτάνουν που μας παίρνουν τα αυγά ,αλλά μας ζητάνε και τα καλάθια. Και περισσότερα χρόνια δουλειά και λιγότερη σύνταξη.

    Δε βγαίνετε πέρα λένε οι δανειστές μας Πρέπει να διαλέξετε ή θα δουλεύετε μέχρι τα βαθιά γεράματα ή θα πεθαίνετε νωρίς για να σωθούν τα ταμεία.

   Το πρόβλημα εκτάκτως σοβαρό ( από τότε που ιδρύθηκε το ΙΚΑ το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουμε ) απασχόλησε την πρωινή  ολομέλεια του καφενέ  η οποία κατόπιν εισηγήσεως του καφετζή απεφάνθη. Ούτε τον διάβολο να δεις ούτε το σταυρό σου να κάνεις. Δηλαδή όπως λέμε  απλοελληνικά όλα του γάμου δύσκολα κι η νύφη γκαστρωμένη.

   Πήγε ο Χότζας στον πασά και διαμαρτυρήθηκε: Πασά μου, μου  κλέψανε το  γάιδαρο και δε μπορώ να κουβαλάω τα κοφίνια στην πλάτη. 

  -Και γιατί δεν τους έδινες και τα κοφίνια βρε μπουνταλά, του είπε ο πασάς να γλιτώσεις το κουβάλημα Δηλαδή σα να λέμε εμ κερατάς , εμ δαρμένος!!!

   Σε οριακό σημείο το πρόβλημα στις μέρες μας ανάγκασε χτες  Κυριακάτικα τη γερουσία του καφενέ, να αναθέσει τη μελέτη σε μια επιτροπή  αποτελουμένη από τον Ανέστη τον ψιλολέλεκα, συνταξιούχο αριστερό ιεροψάλτη ως προέδρου, καθόσον  ως εκκλησιαστικός παράγων έχει εξ ορισμού τη Θεία φώτιση και δύο αριστίνδιν μελών, ήτοι του Κώστα της Ανδρομάχης  της μαμής συνταξιούχο καροτσέρη «εχταιλούνται μαιταφωρέ οίκαδαι» και του Μητσάρα του γρουσούζη  που αν κάτσει δίπλα σου στο τάβλι, αποκλείεται να μη χάσεις και το πιο σίγουρο παιγνίδι διπλό!  

   Η επιτροπή κατόπιν επισταμένης μελέτης επί τόπου –δηλονότι εις το βάθος του καφενέ και με τη βοήθεια της κυρά-Σοφίας - λαβούσα υπ` όψη της όλα τα σχετικά του θέματος… αμφιεκατέρωθεν (!) όπως  δήλωσε  ο πρόεδρος  δηλαδή τα όρια της ηλικίας όπου αρχίζεις να μπατάρεις, τον αριθμό των βιβλιαρίων υγείας που έχεις γεμίσει, τα χρήματα που χρωστάς στο ταμείο διότι δεν είχες να πληρώσεις, και την οικογενειακή σου κατάσταση (γυναίκα, παιδιά άνεργα, κουνιάδα και μια αμαρτία από παλιά)συμπέρανε. Άστα να πάνε στο διάολο, δι ο και παρήγγειλε μεγαλοφώνως :  Αρίστο πιάσε καραφάκια τρία με μεζέ!

   Η εισήγηση  η οποία ετέθη υπ όψη της ολομέλειας  δημιούργησε κλίμα καχυποψίας και απεφασίσθη να υποβληθεί υπόμνημα στον Πρωθυπουργό και την κυρία Μέρκελ με το οποίο να ζητείται η σύγκλιση του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ προκειμένου να εξετασθεί αν πρόκειται για θέμα ή για ανάθεμα.

   Σύμφωνα με πληροφορίες από αναξιόπιστες πηγές του Μαξίμου προτείνεται προκειμένου να ορθοποδίσουν τα ταμεία

 1) καθιερώνεται ο υποχρεωτικός θάνατος στα 70. 

  2 )Το ποσόν της συντάξεως να καθορίζεται σε ένα μισθό για τους παντρεμένους  και εις το διπλάσιο για τους ανύπαντρους. Διότι όπως αναλύεται στο υπόμνημα από τον Μηνά τον κοψοχέρη –ένεκα που κάθε φορά ψηφίζει λάθος κόμμα- το να είσαι ανύπαντρος και να συντηρείς ερωμένη στοιχίζει διπλάσια  από το να έχεις γυναίκα  -πεθερά και παιδιά. 

  Κατόπιν τούτων και προς αποφυγήν διασπαστικών κινήσεων από την αριστερή ή την δεξιά πλατφόρμα, υπογράφεται παρά πάντων παρόντων και απόντων και με το πνεύμα  εθνικής ομοψυχίας και επικυρώνεται με καραφάκια τρία …βερεσέ μέχρι να μας δώσουν δάνειο χωρίς να υπογράψουμε νέο μνημόνιο!!!

                                  Σταύρος Ιντζεγιαννης

καθ οδον 06/06/15

                                   ΚΑΘ ΟΔΟΝ 

      ΚΩΔΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

    Το θέμα ήρθε απρόσμενα να με βρει από εκεί που δεν το περίμενα. Ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί  και ίσως δεν το έχετε σκεφτεί κι εσείς

Η ιστορία ξεκίνησε από το Δημόσιο ταμείο όπου πήγα να πληρώσω μια κλήση.

    Λέγομαι Σταύρος Ιντζεγιάννης είπα Η κυρία με κοίταξε επάνω από τα γυαλιά της σαν να αμφέβαλλε. Το Α.Φ.Μ σας πέστε  μου είπε. Δεν με ενδιαφέρει το όνομα.

    -Το ΑΦΜ; Που να το θυμάμαι. Πόσοι άραγε ξέρουν το Α.Φ.Μ τους απέξω. Θέλησα να επικοινωνήσω με το σπίτι για να μου το πει η κυρία μου αλλά το τηλέφωνο ήταν απασχολημένο Πάρτε την στο κινητό της είπε.

   -Που να το θυμάμαι. Εγώ δε θυμάμαι ούτε το δικό μου Έγινα ρεζίλη!

   Το δεύτερο επεισόδιο έγινε στην τράπεζα την ημέρα που πληρωνόμαστε τη σύνταξη. Χαμός. Λαός και κολωνάκι που λέει το τραγούδι, «γιατί δεν παίρνεις τη σύνταξη από το αυτόματο μηχάνημα είπε ο ξάδερφος. Έβαλα την κάρτα, πληκτρολόγησα τον κωδικό αλλά …«λάθος PIN» έγραψε στην οθόνη , πληκτρολογήστε  ξανά. Πληκτρολόγησα ξανά και πάλι λάθος. Ήταν αδύνατο να θυμηθώ

Τον σωστό κωδικό. Με τη τρίτη προσπάθεια μου κράτησε την κάρτα και «Δεν είσθε εσείς επικοινωνήστε με τη διεύθυνση» έγραψε στο καντράν.

  Χρειάζεται να φέρεται το δελτίο ταυτότητος και το ΑΜΚΑ –είπε ο διευθυντής. Όταν την επομένη τα προσκόμισα με κοίταξε  δύσπιστος « Σύμφωνα με το ΑΜΚΑ  προκύπτει ότι έχετε γεννηθεί το 1978.Θέλετε να μου πείτε ότι είσθε 36  ετών; Που τη βρήκατε την κάρτα, ποιανού είναι»;

  Τελικά με υπεύθυνη δήλωση και μάρτυρες πιστοποιήθηκε ότι έχει γίνει λάθος στο ΑΜΚΑ και το οποίο δεν διορθώνεται μου εξήγησε ο αρμόδιος του Υπουργείου στον οποίο διαμαρτυρήθηκα. Τότε όμως συνειδητοποίησα ότι έχω πάψει να λέγομαι Σταύρος Ιντζεγιάννης και έχω γίνει ένας κωδικός. Ο Α.Φ.Μ 034345549 για την εφορία, ο ΑρΔελτίου ταυτότητος  Α.Λ 334456 Α.Δ.Π για το κράτος και ο 45647689/3.88 για την τράπεζα και ο 5457 για το αυτόματο μηχάνημα 

  Δε θέλω το όνομα σας μου είπε η κυρία στην οποία πήγα να διαμαρτυρηθώ ότι μου τα είχαν γράψει διπλά. Να μου πείτε τον αριθμό της παροχής.. Έτσι έμαθα ότι για τη ΔΕΗ είμαι ο αριθμός  3  30076250-01  9   

  Όταν κατά λάθος έκλεισε το κινητό μου και δε θυμώμουν το σωστό PIN έμαθα ότι πρέπει κοντά στα τόσα νούμερα για το κινητό μου τηλέφωνο εκτός από τον αριθμό 6945778233που είναι ο αριθμός κλίσης  είμαι για την εταιρεία το PIN 1221.

   Δεν το έχετε προσέξει ίσως ότι λίγο- λίγο  αποστασιοποιούμεθα από το όνομα. Τον αριθμό μητρώου ζητάνε στο ληξιαρχείο. Α.Μ αρένων 447712/58 ενώ η οικογενιακή μερίδα έχει άλλον. 334242/53 Δ. Πατρεών.

  Ο γιος μου υπηρετεί ΣΤΓ 902 έλεγε ο πατέρας μου. Ήταν το μόνο που θυμότανε η αγάπη του

  . Για να το πω απλά είμαστε φακελωμένοι όλοι από τη γέννησή μας

  Όταν έβγαλα βιβλιάριο υγείας για το ΙΚΑ έπαψα να είμαι ο Σ.Ι και έγινα ο αριθμός   Α.ΜΑ 30111 65 ενώ το βιβλιάριο συντάξεως έχει άλλον αριθμό που μεταξύ μας… δεν το θυμάμαι!

  Παλιά ξέραμε μόνο τον αριθμό του σπιτιού μας. Μετά μάθαμε  και τον αριθμό του τηλεφώνου. Λίγο αργότερα αρχίσαμε να μαθαίνουμε και τον αριθμό της  ταυτότητας. Υπήρχε μια λογική. Σήμερα που να βρεις άκρη.

PIN ΑΜΚΑ  ΔΤ ΑΜΑ ΑΦΜ σε κάθε βήμα σου ζητάνε  ένα  αριθμό ΔΕΗ τράπεζα Δήμος αστυνομία, εφορία κράτος ΙΚΑ κινητά σταθερά τροχαία κανείς δε σε ξέρει με το όνομά σου

  Τον αριθμό σας ζητάνε. Ποιόν να πρωτοθυμάσαι!

  Δηλαδή έτσι που πάμε λέει ο φίλος μου γελώντας, πες ότι βαφτίζει κάποιος το παιδί του στο από Σωτήρος Χριστού έτος 2050 (!),Το όνομα αυτού ρωτάει ο παπάς ; 23456788 δηλώνει η νονά υπερήφανη διότι τα τρία πρώτα νούμερα είναι τα ίδια με τα νούμερα του παππού!!! Φανταστικό θα πείτε και θα γελάσετε. Και είναι σίγουρα φανταστικό-απίθανο.  Όμως σίγα- σιγά δίχως να το καταλαβαίνουμε γινόμαστε αριθμοί. Φακελωνόμαστε τουτέστιν αδελφοί. Ήδη σε πολλά έχουμε γίνει ένας αριθμός. Ο  αριθμός…. τάδε! Και σα να μην έφτανε  αυτό έχουμε και τον κωδικό του e-mail.www sindzeyan.gr

  Σας ζάλισα; Εγώ να  δείτε πως έχω ζαλιστεί !!!

                         Σταύρος Ινζεγιαννης

Δώστε πιν .Το συναντάμε παντού σε κάθε μας βήμα.

.

γνωμη 8/06/15

                                                     Εν κατακλείδι

      ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ

     Δύο είναι οι σπουδαιότερες ρήσεις από την μεταπολίτευση κι εδώ. Η πρώτη του Κωνσταντίνου Καραμανλή του επιλεγόμενου και… «Θεού» ο οποίος είπε το γνωστό « Φρενοκομείον η Ελλάς» και η δεύτερη του Σημίτη που από του βήματος της Βουλής είπε «Αυτή είναι η Ελλάδα κύριοι» Δηλαδή, τι περιμένετε να κάνω. Βέβαια υπάρχει και μία τρίτη του Γιωργάκη Παπανδρέου ο οποίος είπε «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» αλλά δε μετράει, διότι δεν είχε και πολύ άδικο, μόνο που επί των ημερών του –και όχι μόνο, για να λέμε και του στραβού το δίκιο-έγιναν πολλά που τώρα τα ψάχνουν- δήθεν !!!- και δε βρίσκουν άκρη, εφαρμόζοντας αυτό που είχε διδάξει ο Παπανδρέου  παππούς. «Αν θέλεις κάτι να μη γίνει, φτιάξε επιτροπές»

   Ωστόσο άλλο το θέμα  μου σήμερα. Δεν τα βρήκανε  στις τριμερείς, πενταμερείς και πολυμερείς διασκέψεις των Βρυξελών, Παρισίων , Βερολίνου και δεν συμμαζεύεται και άρα θες με συμφωνία , θες χωρίς, σφίξτε τα ζωνάρια. Καιρός να ξαναγυρίσουμε στα «αγνά ημών ήθη και έθιμα» και να ξαναβρούμε τη φασολάδα μας.

  Ύστερα  από μια μακρόχρονη περιπλάνηση στους χώρους της γαστριμαργικής αφθονίας - με δανεικά λεφτά, να μη το ξεχνάμε!- με τα κρέατα τις εξωτικές σαλάτες και χαβιαροειδή να υπερχειλίζουν το άλλοτε συντηρητικό μας τραπέζι με ντοματοσαλάτα, σκουράντζο, ελιές και τις πατάτες ντόπιες και όχι Ινδιών ή Τουρκίας που γεμίζουν τη λαϊκή ή τα ραδίκια μαζεμένα  έστω και  από το νεκροταφείο της Εγλυκάδας!!!

    Η ιστορία είναι αυθεντική και όχι ανέκδοτο. Στη λαϊκή προ ημερών όπου ο αγοραστής είναι δύστροπος.

  -Ποιος ξέρει από πού τα μάζεψες κυρά μου, είναι γεμάτα κοτσιλιές.

  -Τι μου λες κύριε .Από το νεκροταφείο της Εγλυκάδας τα μάζεψα όπου δεν υπάρχει ούτε μυρμήγκι και είναι πεντακάθαρα!!!

    Στερημένος από πολλά ο προπολεμικός αστός, μετά τον πόλεμο έβγαλε τα απωθυμένα του  στη μανία της υπερκατανάλωσης, γεμίζοντας τους κάδους των σκουπιδιών με τα περισσευούμενα της απρονοησίας του. Χώρια που πολλά από αυτά που τον έκανε να αγοράσει η διαφημιστική προπαγάνδα, τα πετάμε  χωρίς να τα έχουμε χρησιμοποιήσει διότι …έληξαν.

   Ποιός φανταζότανε ότι με καταναλωτικά δάνεια θα ταϊζαμε  κονσέρβες τις γάτες και τους σκύλους που οι γονείς μας τα τάιζαν με τα αποφάγια τους!  

   Το γεγονός παραμένει ότι, είτε με συμφωνία είτε με εκλογές και δημοψηφίσματα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη φακή ( έχει και σίδηρο) στα ρεβύθια και τον πατροπαράδοτο τραχανά που είναι, λένε οι παιδίατροι, ένα κι ένα ως παιδικές τροφές.

   Ξεχάστε τα τραπεζώματα και τα ώπα – ώπα στα πέριξ…περίχωρα ή τα ξεπορτίσματα «στας Ευρώπας »και τις γαμήλιες δεξιώσεις με 580 (sic) καλεσμένους και κόκκινα χαλιά. Δικαιούμαστε  μιαν ανθρώπινη και άνετη ζωή χωρίς τον βραχνά του βιοπορισμού αλλά είναι έξοδα που δε θα τα αντέχει πια το οικογενειακό πορτοφόλι. Οι τράπεζες κόβουν οριστικά τα διακοποδάνεια και τα γαμοδάνεια (λέξη κι αυτή ε;) και τα « με ένα τηλεφώνημα σας δίνουμε 1000 ευρώ» Αυτά τέρμα. Ξαναγυρίζουμε στην εποχή που πηγαίναμε από την Αγυιά στα Ψηλαλώνια με τα πόδια.

     Που καταλήγουμε; Καιρός να συμμαζέψουμε τα χέρια μας ή μάλλον το μυαλό μας. Δε φταίνε οι δανειστές μας, αν εμείς βγάζαμε συνταξιούχους στα 45 και τους δίναμε και εφάπαξ 100 ή και 150 χιλιάδες γιατί δουλεύανε στις ΔΕΚΟ και άρα: Συνδικαλισμέ λατρεία μου!

  Το επιχείρημα ότι σε όλα φταίνε οι ξένοι, τελείωσε. Μόνοι μας βρεθήκαμε ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδι.   

  Οι ξένοι - τοκογλύφοι από τα γενοφάσκια τους-κοιτάζουν το συμφέρον τους. Στραγγαλίζουν την Ελλάδα για να αποθαρρύνουν όποιον θα τολμούσε να σηκώσει κεφάλι κι ακόμη –ακόμη γιατί με τα ημερομίσθια πείνας που προσπαθούν να μας επιβάλλουν, θα έρθουν να κάνουν επενδύσεις και να θησαυρίζουν, αντί να τρέχουν στη Φορμόζα ή στην Τάι Πεχ ενώ εμείς είμαστε δίπλα τους και θα τους λέμε και ευχαριστώ γιατί δημιουργούν θέσεις εργασίας –αλί και τρισαλί μας !!!

   Εμείς τι κάνουμε που εξακολουθούμε να ζούμε χαζοχαρούμενοι στις παραλίες και στις καφετέριες με δανεικά λεφτά, σα να μη τρέχει τίποτε. Στερνή μου γνώση …έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου

              Σταύρος Ιντζεγιαννης.

 

   

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 30/05/14

                                                              ΚΑΘ ΟΔΟΝ

     Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΓΡΎΠΝΗΣΗΣ    

  

   Κοινή διαπίστωση ότι ζούμε  σε καθεστώς ανασφάλειας .Τρέμω λέει φίλος για την επομένη ημέρα. Δεν έχει άδικο. Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Αν ξημερώνει!

    Είναι κι αυτό –λέει γελώντας η κυρά-Σοφία, η γυναίκα του καφετζή  που μας σερβίρει τους καφέδες. «Δως ημίν σήμερον σήμερον» προσευχόμαστε. Για αύριο ξαναβλέπουμε. Δε μου πληρώνετε καλού , κακού κάτι καφέδες που μου χρωστάτε

    Ζούμε σε μια ιδιότυπη ανασφάλεια που μας φοβίζει ή έστω μας προβληματίζει σε κάθε μας βήμα και μη βιαστείτε να βγάλετε  συμπεράσματα και να με καταδικάσετε ότι πολιτικολογώ. Ανεπίτρεπτο για τον «Εκκλησιολόγο» που όχι μόνο βρίσκεται σαφώς εκτός  πολιτικής, αλλά κυριαρχείται  και από το μεγάλο και ωραίο σύνθημα της ορθοδοξίας. Αισιοδοξείτε. Σύνθημά μας « Κύριε μεθ` ημών γενού. Κάτω από τη σκέπη σου δε φοβάμαι τίποτε »

    Το θέμα μου δεν είναι η πολιτική, ούτε η οικονομία παρ` όλο που αυτά τα δύο είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους και όχι μόνο, αλλά σε αγαστή σύμπνοια  κανοναρχούν τη ζωή μας εν παντί και πάντα, στηρίζοντας το ένα το άλλο. «Δει, δε χρημάτων» από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η οικονομία και μαζί της η πολιτική που τη  διαμορφώνει  μπαίνουν σε κάθε κουβέντα μας. Δεν πολιτικολογείς εσύ, πολιτικολογεί ο απέναντί σου. Με το καλημέρα η πρώτη ερώτηση είναι : Άκουσες ειδήσεις ;

    Παρ όλ` αυτά απολιτική η στήλη. Αυτό που απασχολεί τη σημερινή μας αναφορά ξεφεύγει από τα όρια  του πολιτικού.

    Για την ανασφάλεια  συζητάμε. Της επόμενης ημέρας, της επόμενης ώρας ,της  επόμενης στιγμής. Αυτό που λέει ο λαός μας με τη σοφία του: Όσα  φέρνει η ώρα , δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Να το εξηγήσω: Τα τελευταία γεγονότα απασχολούν τη σκέψη μου. Για τη ανασφάλεια που νοιώθουμε για τα παιδιά  η τα εγγόνια μας είναι η αγωνία μου

    Καθημερινά ακούμε για απαγωγές ανηλίκων, για φόνους ανηλίκων, για εξαφανίσεις ανηλίκων. Θέμα που επανέφερε στην επικαιρότητα , για να μας ξυπνήσει, η αθώα ψυχούλα της Άννυ –αυτό το μικρό αγγελούδι- που άγνωστο αν ζει ή βρίσκεται παραχωμένη  σε κάποια χωματερή ή πετσοκομμένη σε κάποιο χαντάκι έχουντας αφαιρέσει όλα τα ζωτικά της όργανα Γνωστό ότι το παιδικό νεφρό  πωλείται 10.000 δολάρια το…φτηνότερο!!!

    Διστάζουμε  να το πιστέψουμε , άλλα είναι δυστυχώς η τραγική αλήθεια της εποχής μας, όπου ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος!!!

   Καθημερινά ακούμε για εξαφανίσεις παιδιών που χάθηκαν. Προ ημερών βρέθηκαν σε καταυλισμό Ρομά δύο αγγελούδια που δεν είναι δικά τους. Πως τα πήραν , ποιος τους τα πούλησε, πως βρέθηκαν στο καταυλισμό είναι άγνωστο. Το ψάχνει η αστυνομία.

   Αρπάζουν ή…αγοράζουν παιδιά. Γιατί; Διότι !!!

   Διότι στις μέρες μας 2000 χρόνια από Σωτήρος Χριστού ανθεί το εμπόριο ζωτικών οργάνων. Αρπάζουν παιδιά η τα αγοράζουν για να πάρουν τα όργανά τους. Λένε, ότι στην Άπω Ανατολή γίνεται, ό,τι στα σφαγεία ζώων σε μας εδώ.

  Παλιά  τα αγόραζαν για να τα οδηγήσουν στη ζητιανιά. Θυμάστε τον Όλιβερ Τουίστ ,το κλασσικό μυθιστόρημα του Ντίκενς ή τον Τζιρικώστα από τον «Ζητιάνο», του Καρκαβίτσα

   Και αν μεν τα οδηγήσουν σε ζητιανιά, κακό, αλλά όχι ανεπανόρθωτο.

  Καθημερινά  βλέπουμε στους δρόμους, στις πλατείες, στα σκαλιά της εκκλησίας τα παιδάκια που ζητιανεύουν και που τα νοικιάζει ο ένας γύφτος στον άλλον λες και είναι αντικείμενο..

    Δυστυχώς υπάρχει και το χειρότερο. Το ανεπανόρθωτο. Τα σκοτώνουν  και πουλάνε τα όργανά τους. Μάλιστα. Απίστευτο αλλά …αληθινό. Τραγικά αληθινό!!!

    Γιατί τα γράφω ; Για να χτυπήσω καμπανάκι. Φυλάχτε τα παιδιά σας, τα εγγόνια σας. Κίνδυνος! Μην τα αφήνετε να παίζουν μόνα τους στην πλατεία, μη τα στελνετε μόνα τους στο περίπτερο κι ας είναι μια γωνία. Αλλά κι αν πέσει στην αντίληψή σας κάτι ύποπτο καταγγείλτε το στην Αστυνομία. Πρέπει να οργανωθούμε. Να αντιδράσουμε!

  Σας φοβίζω; Ίσως. Όμως φοβάμαι κι εγώ. Δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς πια. Μπορεί να είμαι λίγο υπερβολικός, όμως εδώ που φτάσαμε, να πουλάμε τους ανθρώπους σας να είναι πατάτες ή μακαρόνια, χρειάζεται επαγρύπνηση. Ο καιρός που μικρά παιδιά παίζαμε  μόνοι μας στην αλάνα -τη σημερινή πλατεία-πέρασε.

   Φίλοι μου φυλάξτε τα παιδιά για να τα σώσουμε. Η εποχή της αθωότητας είναι …παραμύθι της δικής μου γενιάς. Σήμερα είναι ο καιρός της επαγρύπνησης!

                                               Σταυρος Ιντζεγιαννης