ΓΝΩΜΗ 18 7 17

                                              ΚΑΘ ΟΔΟΝ

   ΖΩΗ

    Και ξαφνικά μια κακοκαιρία αναποδογύρισε την χαλάρωση του Σαββατοκύριακου με εκείνη τη θερμοκρασία που μας έψηνε κυριολεκτικά. Το θερμόμετρο κατρακύλησε από τους 39- 40^ο βαθμούς στους 25.Βιαστικά επιστρατεύτηκαν κάποια μπουφάν και τα παράθυρα ορθάνοιχτα  τόσες μέρες κλείστηκαν, να προλάβουν την απειλή του αέρα που χτύπαγε κιόλας κάποια αποξεχασμένα παραθυρόφυλλα. Η βεράντα γέμισε μαδημένα τριαντάφυλλα κι ο αέρας παράσυρε  μερικά μισογραμμένα χειρόγραφα που τεμπελιάζανε πάνω στο τραπέζι  χόρεψαν για λίγο και μετά ταξίδεψαν στο απέναντι μπαλκόνι. Να μαζέψουμε τις τέντες πρότεινες η γυναίκα μου. Θα τις σκίσει !

   Ξαφνικά ο ουρανός έδειξε  αγριεμένος ένα αλλιώτικο πρόσωπο. Από τη μια στιγμή στην άλλη η γνωστή εικόνα του καλοκαιριού άλλαξε φόντο  Το γαλάζιο που σκεπάστηκε από το μουντό γκρίζο .Μια ιδέα καταχείμωνου  με τους κεραυνούς και τα αστροπελέκια να αυλακώνουν τον ορίζοντα μέχρι που κάποιο αστροπελέκι έσκασε με μια χλαπαταγή .Κατατρομάξαμε. Τα μικρά έτρεξαν φοβισμένα να χωθούν στην αγκαλιά της μάνας τους και της γιαγιάς .Μόνο ο μεγάλος ο Αναστάσης 8τάχρονος πια, σφίγγοντας τα δόντια του να κατανικήσει το φόβο του, ήρθε και στάθηκε δίπλα στον πατέρα του κι εμένα-τον παππού. « Οι άντρες με τους άντρες   του είπα. Έτσι σε θέλω να μη φοβάσαι από ένα δυο αστροπελέκια. Αλλοίμονο. Μεθαύριο θα πας στον στρατό. Λοκατζής. Καταδρομέας να σε καμαρώνω!»    Μεμιάς ίσιωσε το κορμί του και καμάρωσε. «Τι να φοβάμαι παππού; Η Μαρία είμαι εγώ.» Βέβαια με τον κεραυνό που έσκασε κάπου εκεί κοντά τον ένοιωσα να σφίγγεται επάνω μου. Φοβούνται οι άντρες; Αυτό έλειπε!!!

    Στην πρωινή τακτική καφενόβια σύναξη που διηγιόμουν τη σκηνή ο σοφός πρεσβύτης –συνταξιούχος  δάσκαλος- που παρακολουθεί τακτικός κι αυτός από το διπλανό πάντοτε τραπέζι μονολόγησε όπως πάντα την κριτική του.

   Ίδια η ζωή. Μια καλοκαιρία και μια αστραπόβροντα και χαλάζι .Μακάριοι όσοι κρατούν την ψυχραιμία τους στις δύσκολες ώρες – αυτοί που δεν κιοτεύουν έλεγε η συγχωρεμένη η θεία Μαλβίνα- αλλά κάνουν τον σταυρό τους. Εάν έχετε πίστην ως κακόν σινάπεως  θα πείτε στο βουνό φύγε από εκεί και πέσε στη θάλασσα και θα πέσει!

    Το σπουδαίο είναι να μπορείς να στέκεσαι όρθιος βέβαιος ότι το αγκυροβόλιο στο οποίο σε προφυλάσσει η πίστη είναι τόσο απάνεμο που κανένας άνεμος- καμιά μπόρα-καμιά κακοκαιρία ή αναποδιά δεν μπορεί να σ` αγγίξει! Μακάριοι όσοι πιστεύουν, Όσοι πιστεύουν βαθιά, απόλυτα, αδιατάρακτα , χωρίς ερωτηματικά, αστερίσκους, εισαγωγικά ή αποσιωπητικά. Πιστεύουν! Έτσι απλά !

  Θυμήθηκα – μη δα και το ξέχασα ποτές μου αφού το έχω κάνει moto ζωής εκείνο το τραγουδάκι του κατηχητικού που μας  μάθαινε ο καλόγερος: «Μη φοβηθείς αυτό που στήριξε στη πίστη επάνω την ελπίδα. Τον είδα στη ζωή να μάχεται μα πάντα ανίκητον τον είδα»

    Κάπως έτσι είναι και η ζωή είπε μονολογώντας-ίσως απαντώντας  στη σκέψη μας- ο σοφός δάσκαλος από το διπλανό τραπέζι. Μια καλοκαιρία που τη χαίρεσαι όπως  ένα καλοκαιριάτικο μεσημέρι στην ακρογιαλιά με τη γαλήνη της θάλασσας, τα εγγόνια σου να παίζουν στην άμμο  και να  νοιώθεις βαθιά σου την ανάγκη να προσευχηθείς. Αγιασθείτω το όνομά Σου!

   Και ξαφνικά ένας αέρας, μια αστραπή, ο κεραυνός που σκάει παραδίπλα. Μια μπόρα. Μια καταιγίδα που να απειλεί στη μανία της να παρασύρει τα σκέπαστρα, αναποδογυρίζει τα τραπέζια,  κόβει τους κάβους και παρασέρνει τις ψαρόβαρκές. Εικόνα καταστροφής. Για πόσο; 

  Για όσο μπορείς να κρατηθείς στην πίστη σου και να δοξολογήσεις τον Κύριο ξέροντας ότι μετά από κάθε   δοκιμασία υπάρχει ή πρόνοια του Θεού που δεν αφήνει τίποτε απροστάτευτο .

   Τι ήταν χτες –είπε ο σοφός μας. Μια ξαφνική μπόρα από το πουθενά. Σήμερα χαρά Θεού. Να σας θυμίσω  το  

    «Απόβροχο» του Γρυπάρη είπε

   «Τη νύχτα απόψε ή θλίψη της μ` ανάστησε  η τρανή

  τη θλίψη μας σα να` χε μελετήσει

   Τη νύχτα απόψε π` άνοιξαν οι έβδομοι ουρανοί

    και πόντισε νερό κατακλυσμός τη χτίση.

   Πως μας πλανεύει το όνειρο της ευτυχία ξανά

    σαν νάταν μια φορά να μας γελάσει

    Σε νέα ταξίδια μας καλούν,  τα πλοία, στα γαλανά

   τα κύματα, που ως να ήπιαν φως κι έχουν χορτάσει »

       Κάπως έτσι είναι η ζωή. Η ευλογία του Θεού αλλά και η δοκιμασία του. Μακάριοι όσοι πιστεύουν, γιατί αυτοί δε φοβούνται τίποτε. Ζουν τη ζωή!

       Σταύρος Ιντζεγιάννης

εκκλησιολογοσς 19 /7 /17

                                              ΚΑΘ ΟΔΟΝ

   ΖΩΗ

    Και ξαφνικά μια κακοκαιρία αναποδογύρισε την χαλάρωση του Σαββατοκύριακου με εκείνη τη θερμοκρασία που μας έψηνε κυριολεκτικά. Το θερμόμετρο κατρακύλησε από τους 39- 40^ο βαθμούς στους 25.Βιαστικά επιστρατεύτηκαν κάποια μπουφάν και τα παράθυρα ορθάνοιχτα  τόσες μέρες κλείστηκαν, να προλάβουν την απειλή του αέρα που χτύπαγε κιόλας κάποια αποξεχασμένα παραθυρόφυλλα. Η βεράντα γέμισε μαδημένα τριαντάφυλλα κι ο αέρας παράσυρε  μερικά μισογραμμένα χειρόγραφα που τεμπελιάζανε πάνω στο τραπέζι  χόρεψαν για λίγο και μετά ταξίδεψαν στο απέναντι μπαλκόνι. Να μαζέψουμε τις τέντες πρότεινες η γυναίκα μου. Θα τις σκίσει !

   Ξαφνικά ο ουρανός έδειξε  αγριεμένος ένα αλλιώτικο πρόσωπο. Από τη μια στιγμή στην άλλη η γνωστή εικόνα του καλοκαιριού άλλαξε φόντο  Το γαλάζιο που σκεπάστηκε από το μουντό γκρίζο .Μια ιδέα καταχείμωνου  με τους κεραυνούς και τα αστροπελέκια να αυλακώνουν τον ορίζοντα μέχρι που κάποιο αστροπελέκι έσκασε με μια χλαπαταγή .Κατατρομάξαμε. Τα μικρά έτρεξαν φοβισμένα να χωθούν στην αγκαλιά της μάνας τους και της γιαγιάς .Μόνο ο μεγάλος ο Αναστάσης 8τάχρονος πια, σφίγγοντας τα δόντια του να κατανικήσει το φόβο του, ήρθε και στάθηκε δίπλα στον πατέρα του κι εμένα-τον παππού. « Οι άντρες με τους άντρες   του είπα. Έτσι σε θέλω να μη φοβάσαι από ένα δυο αστροπελέκια. Αλλοίμονο. Μεθαύριο θα πας στον στρατό. Λοκατζής. Καταδρομέας να σε καμαρώνω!»    Μεμιάς ίσιωσε το κορμί του και καμάρωσε. «Τι να φοβάμαι παππού; Η Μαρία είμαι εγώ.» Βέβαια με τον κεραυνό που έσκασε κάπου εκεί κοντά τον ένοιωσα να σφίγγεται επάνω μου. Φοβούνται οι άντρες; Αυτό έλειπε!!!

    Στην πρωινή τακτική καφενόβια σύναξη που διηγιόμουν τη σκηνή ο σοφός πρεσβύτης –συνταξιούχος  δάσκαλος- που παρακολουθεί τακτικός κι αυτός από το διπλανό πάντοτε τραπέζι μονολόγησε όπως πάντα την κριτική του.

   Ίδια η ζωή. Μια καλοκαιρία και μια αστραπόβροντα και χαλάζι .Μακάριοι όσοι κρατούν την ψυχραιμία τους στις δύσκολες ώρες – αυτοί που δεν κιοτεύουν έλεγε η συγχωρεμένη η θεία Μαλβίνα- αλλά κάνουν τον σταυρό τους. Εάν έχετε πίστην ως κακόν σινάπεως  θα πείτε στο βουνό φύγε από εκεί και πέσε στη θάλασσα και θα πέσει!

    Το σπουδαίο είναι να μπορείς να στέκεσαι όρθιος βέβαιος ότι το αγκυροβόλιο στο οποίο σε προφυλάσσει η πίστη είναι τόσο απάνεμο που κανένας άνεμος- καμιά μπόρα-καμιά κακοκαιρία ή αναποδιά δεν μπορεί να σ` αγγίξει! Μακάριοι όσοι πιστεύουν, Όσοι πιστεύουν βαθιά, απόλυτα, αδιατάρακτα , χωρίς ερωτηματικά, αστερίσκους, εισαγωγικά ή αποσιωπητικά. Πιστεύουν! Έτσι απλά !

  Θυμήθηκα – μη δα και το ξέχασα ποτές μου αφού το έχω κάνει moto ζωής εκείνο το τραγουδάκι του κατηχητικού που μας  μάθαινε ο καλόγερος: «Μη φοβηθείς αυτό που στήριξε στη πίστη επάνω την ελπίδα. Τον είδα στη ζωή να μάχεται μα πάντα ανίκητον τον είδα»

    Κάπως έτσι είναι και η ζωή είπε μονολογώντας-ίσως απαντώντας  στη σκέψη μας- ο σοφός δάσκαλος από το διπλανό τραπέζι. Μια καλοκαιρία που τη χαίρεσαι όπως  ένα καλοκαιριάτικο μεσημέρι στην ακρογιαλιά με τη γαλήνη της θάλασσας, τα εγγόνια σου να παίζουν στην άμμο  και να  νοιώθεις βαθιά σου την ανάγκη να προσευχηθείς. Αγιασθείτω το όνομά Σου!

   Και ξαφνικά ένας αέρας, μια αστραπή, ο κεραυνός που σκάει παραδίπλα. Μια μπόρα. Μια καταιγίδα που να απειλεί στη μανία της να παρασύρει τα σκέπαστρα, αναποδογυρίζει τα τραπέζια,  κόβει τους κάβους και παρασέρνει τις ψαρόβαρκές. Εικόνα καταστροφής. Για πόσο; 

  Για όσο μπορείς να κρατηθείς στην πίστη σου και να δοξολογήσεις τον Κύριο ξέροντας ότι μετά από κάθε   δοκιμασία υπάρχει ή πρόνοια του Θεού που δεν αφήνει τίποτε απροστάτευτο .

   Τι ήταν χτες –είπε ο σοφός μας. Μια ξαφνική μπόρα από το πουθενά. Σήμερα χαρά Θεού. Να σας θυμίσω  το  

    «Απόβροχο» του Γρυπάρη είπε

   «Τη νύχτα απόψε ή θλίψη της μ` ανάστησε  η τρανή

  τη θλίψη μας σα να` χε μελετήσει

   Τη νύχτα απόψε π` άνοιξαν οι έβδομοι ουρανοί

    και πόντισε νερό κατακλυσμός τη χτίση.

   Πως μας πλανεύει το όνειρο της ευτυχία ξανά

    σαν νάταν μια φορά να μας γελάσει

    Σε νέα ταξίδια μας καλούν,  τα πλοία, στα γαλανά

   τα κύματα, που ως να ήπιαν φως κι έχουν χορτάσει »

       Κάπως έτσι είναι η ζωή. Η ευλογία του Θεού αλλά και η δοκιμασία του. Μακάριοι όσοι πιστεύουν, γιατί αυτοί δε φοβούνται τίποτε. Ζουν τη ζωή!

       Σταύρος Ιντζεγιάννης

γνωμη 15 / 7 17

                                        ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ 

  ΟΙ ΜΕΔΟΥΣΕΣ

  

    Μία εβδομάδα τώρα γέμισε ο Πατραϊκός Μέδουσες με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να χαρούμε την δροσιά της θάλασσας, ιδιαίτερα αυτόν τον καιρό που το θερμόμετρο χτύπησε κόκκινο και οι παραλίες αποτελούν μια πηγή ανακούφισης από τον καύσωνα.

     Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, οι Μέδουσες ήταν  τρεις .Η Σθενώ, η Ευρυάλη και η Μέδουσα η οποία ήταν και η μόνη θνητή και την οποία μεταμόρφωσε σε τέρας η Αθηνά διότι καυχήθηκε ότι ήταν πιο όμορφη από αυτή. Το τρομερό κεφάλι της (είχε φίδια αντί για μαλλιά) πέτρωνε όποιον το κοίταζε

  Κόρες και οι τρεις της Κυτούς ( ή  Κητούς) και του αδερφού της Φόρκυ  με τον οποίο απέκτησε και τα μεγαλόσωμα θαλάσσια τέρατα όπως τη Έχιδνα , τη Σκύλα καθώς και τον Εσπέριο δράκο που φύλαγε μαζί με τις Εσπερίδες «τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων»  που συναντάμε στον ομώνυμο 11^ο άθλο του Ηρακλή, κατ` εντολή του Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής σκότωσε τον δράκο , έκλεψε τα μήλα που φύλαγαν οι Εσπερίδες και τα πρόσφερε στη θεά Αθηνά η οποία όμως τον συμβούλεψε να τα επιστρέψει.

    Φυσικά τα χρυσά μήλα δεν είναι άλλα από τα πορτοκάλια που ο καρπός τους χρυσός και οπτικά και μεταφορικά είναι απολαυστικός  αλλά και ιαματικός λόγω των πολλών βιταμινών (Β) . Και βέβαια και οικονομικά.

  Από το γάμο της Κητούς με τον αδερφό της Φόρκυ

 γεννήθηκαν τα θαλάσσια κήτη (Κητώ =κήτη) ανάμεσά τους και η γοργόνα αδερφή του Μεγαλέξανδρου η οποία συνδέεται με έναν από τους ωραιότερους μύθους μας.   

    Σύμφωνα με αυτόν, ο Μέγας Αλέξανδρος της έδωσε να φυλάξει το νερό της αθανασίας,  που θα το  χρησιμοποιούσε για να γίνει αθάνατος όταν θα τελείωνε τις κατακτήσεις του. Για κακή της τύχη όμως απρόσεκτη έχυσε το νερό και ο Μ. Αλέξανδρος την καταράστηκε να γίνει από τη μέση και κάτω ψάρι και από την  μέση και επάνω άνθρωπος. Από τότε λέει ο μύθος αυτή σταματά τα καράβια που βρίσκει μεσοπέλαγα και τα ρωτά αν ζει ο Βασιλιάς ο Μεγαλέξαντρος κι αν της πουν «ζει και βασιλεύει»  τα αφήνει να φύγουν, αλλιώς τα βυθίζει, τρελή από την απελπισία της στέρησε την αθανασία από τον αδερφό της.

   Ωστόσο οι θαλάσσιες Μέδουσες είναι πολύ πιο αθώες από τις Μέδουσες που κυκλοφορούν στη στεριά και συναντάμε σε κάθε μας βήμα καθημερινά και επιδρούν και διαμορφώνουν τη ζωή μας.

  Στην σύγχρονη πολιτική –οικονομική (ου μην και σεξουαλική καθημερινότητα εν Ελλάδι ) οι Μέδουσες ανήκουν σε τρεις κατηγορίας  η οποίες διακρίνονται ως λίαν επικίνδυνες

  Η  κατηγορία  Μέδουσα η σέξυ-σέξυ ( όπως λέμε χελώνα καρέτα – καρέτα) συναντάται κυρίως στον πεζόδρομο της Ρήγα Φεραίου και  της Παντανάσσης νεαράς ηλικίας με ιδιαίτερα προκλητική εμφάνιση σε καθημερινή  βάση, που προσκολλώνται  ακκίζονται και χαριεντίζονται και το τσίμπιμά τους θεωρείται … τσουχτερό..Προσκολλώνται ή σε νεαρά άτομα  που χάνουν το μυαλό τους ή σε ηλικιωμένους που χάνουν το πορτοφόλι τους. Δεν έχετε ακούσει που λένε ότι μια τρίχα τους σέρνει καράβι!!!     

  Μια  εξ ίσου επικίνδυνη Μέδουσα είναι η Μέδουσα του γένους της εξουσίας της συνομοταξίας των καρεκλοκενταύρων  της οικογενείας των κοινοβουλευτικών. Η Μέδουσα αυτή από τις πιο επικίνδυνες εμφανίζεται στους κυβερνητικούς θώκους τα υψηλά αξιώματα, επικάθεται πάσης εξουσίας –ακόμη και δικαστικής-  και προσκολλάται του κομματικού συμφέροντος- νομοθετεί, ψηφίζει, γράφει, διαγράφει, υπογράφει και γράφει στα… παλιά της παπούτσια ( αυτό έλειπε βουλευτής με καινούργια παπούτσια , εδώ ο μισθός τους δε φτάνει  για να φάνε καλά – καλά,  που να περισσέψει και για παπούτσια) πάντα αντιπολιτευόμενον  δικαιώνοντας τη λαϊκή σοφία «όποιος έχει μαχαίρι τρώει πεπόνι»

  Τέλος υπάρχει η κατηγορία Μέδουσα η κρατικοδίαιτος , του γένους των αργόμισθων της συνομοταξίας των σφουγγοκολάριων  που προσκολλάται κυρίως σε κομματικά γραφεία περιφέρεται σε υπουργικούς διαδρόμους, εμφανίζεται  και φωτογραφίζεται στο πλάι υπουργών και κυβερνητικών παραγόντων, θωπεύει κολακεύει, μισθοδοτείται από το Δημόσιο και της οποίας Μέδουσας το κυριότερο χαρακτηριστικό  είναι ότι διατρέχει  όλο το πολιτικό φάσμα και περνά από τα δεξιά  στα αριστερά ή αντίθετα ανάλογα της φοράς του ανέμου με καταπληκτική ευκολία. Αμφιβάλλετε;

                      Σταύρος Ιντζεγιάνης

.

εκκλησιολο 12/7/17

                                                             ΚΑΘ ΟΔΟΝ

      ΦΟΝΟΣ  ΑΛΑ  ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ

     Ο τουρισμός το θέμα. Μονοπωλεί την επικαιρότητα ο τόσο  άδικος  όσο και απάνθρωπος φόνος του άτυχου Αμερικανού φοιτητή που ήρθε να απολαύσει την ομορφιά της Ελληνικής θάλασσας και του καταγάλανου ουρανού μας στον Λαγανά της Ζάκυνθος. Για μια φωτογραφία .Μάλιστα  για μια φωτογραφία ή ίσως και δυο κουβέντες παραπάνω. Ο φόνος ,το θέμα που κάνει τη διαδρομή του στα διεθνή μέσα  ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε =Μέσα μαζικής εξαχρείωσης λέει φίλος χαριτολογώντας αλλά που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα χωρίς φυσικά να γενικεύουμε) δυσφημίζοντας κατά τρόπο καταλυτικό τη χώρα μας. Ο φόνος από τα ανθρωποειδή του υποκόσμου που εξυπηρετούν  τις μπαρόβιες τουριστικές διακοπές και οι οποίοι δε δίστασαν να σκοτώσουν έναν νέο όπως περίπου θα σκοτώνανε  ένα σκυλί. Η κακή πλευρά του Λαγανά (ενός πανέμορφου κατά τα άλλα τόπου) όπου τα τελευταία χρόνια καθώς διαβάζουμε έχει γίνει συνώνυμος της αχαλίνωτης ακολασίας. Αιτία τα πρακτορεία  τουρισμού που στέλνουν κοπάδι τους της πάσης φυλής νεαρούς, θήλεα και αρσενικούς,  ερεθίζοντας  τους να δοκιμάσουν την αχαλίνωτη πανελευθερία από κάθε δέσμευση οικογενειακή, ηθική, πνευματική καθώς και κάθε απαγόρευση από τον ποινικό ή τον θρησκευτικό νόμο Τα νιάτα που προσπαθούν να απολαύσουν τη ζωή στην  χωρίς δεσμεύσεις έκδοσή της. Προηγούνται –λένε οι Αγγλόπαιδες. Γιατί ; Ίσως λέει φίλος γιατρός διότι στα γονίδιά τους υπάρχει ακόμη εγκατεστημένη η πουριτανική έκδοση της Λουθηριανής εποχής και του Ελισαβετιανού D.N.A τους από τα οποία προσπαθούν να δραπετεύσουν.

   Όπως και νάχει το ερώτημα  που απασχολεί τη στήλη, σίγουρα φαντάζομαι κι εσάς είναι: Τι είναι επιτέλους ο Τουρισμός ευλογία ή κατάρα για μια κοινωνία όπως η δική μας –εννοώ την Ελληνική-που ακόμη την κρατούμε στέρεα δεμένη στο αγκυροβόλιο της χριστιανικής ηθικής όπως μας τη δίδαξε ο Κύριος και μιας Ελληνοπρέπειας όπου από αρχαιοτάτων χρόνων ο άνθρωπος αποτελεί ύψιστη αξία !

    Κάποτε-πριν ο πόλεμος του `40 και ή ανάπτυξη των συγκοινωνιών, μαζί και το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση καταργήσουν τις αποστάσεις ακούγαμε  για Αμερική ή για Ευρώπη και θαυμάζαμε. Η πραγματικότητα δε μας είχε προσγειώσει και μάλιστα  τόσο ανώμαλα. Κυκλοφορούσε ο θαυμασμός μας εν παντί και πάντα για κάθε τι το ξένο.

 Ραφείον το Ευρωπαϊκόν, Ζαχαροπλαστείον το Βιεννέζικον.

Κομμωτήριον το Παριζιάνικο. Υποδηματοπωλείον το Μιλανέζικον. Ιατρός… τάδε άρτι αφιχθείς εξ Εσπερίας. Η Ευρώπη, η Αμερική ήταν το  θαυμαστό. Η επικάλυψη πάσης ασχημίας με το λούστρο της.

    Και ξαφνικά όλα αυτά κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Η Αμερική είχε και γκάγκστερς. Και μαφιόζους. Η Ευρώπη είχε και ναρκωτικά. Και εκβιαστές και μέθυσους και πληρωμένους  δολοφόνους Και υπόκοσμο. Και εκβιαστές και …και …και!          

Και μαζί με όλα αυτά μας έφερε και την παγκοσμιοποίηση που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και τρόπος μιας νέας αχαλίνωτης  ζωής

   Τι είναι αυτό που μας έφερε η παγκοσμιοποίηση και που ανέκαθεν ο μιμητισμός μας με ότι ξενόφερτο βλέπαμε ή ακούγαμε ή διαβάζαμε έσπευδε –καλό , κακό-να υιοθετήσει και όχι μόνο αλλά και να το ξεπεράσει. Και εάν τότε ερχότανε σαν απόηχος μιας Αμερικανικής ή Ευρωπαϊκής εικόνας που η φαντασία μας εξωράιζε, σήμερα αυτό ήρθε χάρη στον τουρισμό και την τηλεόραση ή το διαδύκτιο στην πόρτα μας.

  Ο Τουρισμός. Ευλογία ή κατάρα.

  Φυσικά δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί τα οφέλη του. Στην οικονομία  βέβαια  που αποτελεί και καθώς λένε τη βαριά βιομηχανία μας. Ποιόν ωφελεί περισσότερο, την εθνική ή την ιδιωτική οικονομία είναι ακόμη προς συζήτηση. Δεδομένου ότι κάθε καλοκαίρι προσφέρει θέσεις εργασίας, απασχόληση κατανάλωση Ελληνικών προϊόντων και τόσα άλλα από τα οποία ευθέως ή με πλάγιο τρόπο βοηθούν ποικιλότροπα την Εθνική μας οικονομία. Κατ` επέκταση όλους μας..Εκεί που θα είχε κάποιος αντίρρηση - και η στήλη πρώτη βέβαια – είναι τα « καινά δαιμόνια » που κουβαλάνε μαζί τους όλοι αυτοί που με τα λεφτά τους εξαγοράζουν και τον τρόπο της ζωής μας Αυτής της ζωής με την οποία μεγαλώσαμε και που προσπαθούμε –φευ- να μεγαλώσουμε κι εμείς τα παιδιά μας. Διότι καλά τα λεφτά τους αλλά το τίμημα μοιάζει βαρύ!!!

   Δεν είναι οπισθοδρομική η στήλη. Άπαγε! Ούτε καθυστερημένη. Δεν απορρίπτει συλλήβδην ότι καινούργιο, ότι πιο προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις των καιρών. Δεν αναθεματίζει. Απλώς προβληματίζεται μη μπορώντας να ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά .Ζητείται απάντηση

Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 10 / 7 / 17

                                                                    ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

      ΕΝ ΘΕΡΜΩ 40^Ο

     Οικογενειακό μας το θέμα, αλλά νομίζω πως έχει ενδιαφέρον κι ας λένε « τα εν οίκω μη εν Δήμω». Άλλωστε και στη βουλή το ίδιο δε γίνεται τόσα χρόνια; Και εκεί μάλιστα, όχι μόνο βγάζουν ο ένας τα άπλυτα του άλλου, αλλά τα απλώνουν κιόλας όπως παλιά τη μπουγάδα, για να φανούν οι λεκέδες και αρπάζονται σαν τις νοικοκυρές στη βρύση Γιατί πήγες κι είπες κι έλεγες πως πήγα κι είπα κι έλεγα!!!

   Μερικές φορές κάποια γεγονότα  προκαλούν  από μόνα τους γενίκευση. Είναι από εκείνα που μπορεί να συμβούν σε όλους μας Δε φαντάζομαι να είμαι ο μόνος που γκρινιάζει με 38-40^ο  βαθμούς θερμοκρασία.

 Το τελευταίο ανέκδοτο που κυκλοφορεί  είναι που ο κ. Πρωθυπουργός έκανε επέμβαση κήλης, κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας, όταν σηκώσει βάρη. Εν προκειμένω λένε, ότι ο κ. Τσίπρας την έπαθε  διότι σηκώνει τώρα τελευταία  τα βάρη του κ. Καμένου στη βουλή. Δεν είναι δα και λίγα. Η στήλη  από καρδιάς εύχεται στον κ. Πρωθυπουργό «ταχείαν ανάρρωσιν», αλλά να προσέχει, γιατί από προσωπική εμπειρία, η κήλη ξαναεμφανίζεται αν ξανασηκώσεις βάρος. Και μάλιστα το βάρος ολόκληρης βουλής όπου άλλος με το μακρύ κι άλλος με το κοντό τους δε φτάνει που έχεις την αντιπολίτευση αλλά έχεις και τους δικούς σου να σου σκοτίζουνε τον… έρωτα!

  Ωστόσο άλλο είναι το θέμα μου. Η ζέστη. Αυτή η αφόρητη ζέστη που σε βαράει κατακούτελα και δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Διότι  από τη μια μεριά έχεις την Μολδαβή που φροντίζει τον παππού και γυρίζει θεοτσίτσιδι ένεκα που  είναι μέρος της …θεραπείας του, λέει και από την άλλη έχεις τη συμβία σου που απειλεί να τη διώξει και να χάσουμε τον παππού και μαζί και τη …θεραπεία του!

  Γι αυτό παλιά-σκέφτομαι- οι άνθρωποι πεθαίνανε από τα 60-65.διότι δεν είχαν Ουκρανέζες να τους  φροντίζουν ενώ τώρα να είναι καλά οι κυρίες αυτές, που κάτι με το μασάζ, κάτι με τα μπάνια, κάτι με τις εντριβές και τα δυναμωτικά χάπια (!)  οι άνθρωποι ζούνε και ως τα 99 !!!

   Και κάπου εκεί είναι που μελαγχολούμε διότι καλά είναι που ζει ο παππούς κορακοζώητος, αλλά αν το καλοσκεφτείς όλη την κληρονομιά την τρώει στη …θεραπεία και στα δάνεια.!

   Άλλη αυτή η ιστορία με τα δάνεια. Κάναμε χαρές και πανηγύρια. Γεμίσαμε λεφτά! Σε  έπαιρνε η τράπεζα στις 12 τα μεσάνυχτα την ώρα που η Ασημίνα  ροχάλιζε τρισευτυχισμένη, βλέποντας  όνειρο πως την είχαν ανακηρύξει «Μις  κουζίνα» και σου έλεγε έλα το πρωί να σου δώσουμε έτσι στο κουβεντιαστό 10 χιλιάδες να πας διακοπές με την οικογένεια να δείτε το γαλάζιο Δούναβη, που λέει το βαλς και που μόνο γαλάζιος δεν είναι αλλά θολός και θεοβρώμικος.

   Τώρα σε ξαναπαίρνουν στα μαύρα μεσάνυχτα από την τράπεζα πάλι και σε φοβερίζουν να σου κατάσχουν το σπίτι γιατί καθυστέρησες τη δόση. Να το πάρουν να το κάνουν τι; Τα περισσότερα  σπίτια στην Ελλάδα υποθηκευμένα  είναι. Ακόμη και το κράτος, σκέφτεται να υποθηκεύσει – λένε- το κτήριο της βουλής  με τον άγνωστο στρατιώτη και με τους τριακόσιους …γνωστούς  μαζί,  μέσω ΤΑΙΠΕΔ!!!

  Βέβαια, λέει ο Χαράλαμπος, φτιάξαμε το καλύβι του παππού στην Άνω Καλεντίνη διώροφο με 9 δωμάτια και 7 μπάνια (Θέλαμε βλέπεις να έχει και ξενώνα) Μια φορά μόνο πήγαμε στα 10  χρόνια και δεν ξαναπήγαμε, διότι η κυρία μου αγανάκτησε: «Αντί να παιδεύομαι δυο μέρες να το συγυρίσω για να μείνουμε Σαββατοκύριακο, δεν πάω στη Ζάκυνθο να κάνω και τα μπάνια μου;»

     Γελάμε -θα πείτε-αλλά ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις  τους 40^ο βαθμούς που μας τσουρουφλίζουν είναι ένα χαμόγελο. Η εβδομάδα που περνάμε θα είναι διακεκαυμένη! Προσοχή μη κυκλοφορείτε-λένε οι γιατροί. Καθίστε σπίτι να κάνετε παρέα  στη Βουλγάρα που φτιάχνει το γάλα του παππού με το σορτσάκι της (είναι η …επαγγελματική της στολή ,λέει) και θα δείτε τι όμορφα θα νοιώσετε. Δε βλέπετε που και ο Τσακαλώτος με τον Σόιμπλε αγκαλίτσα το πάνε.                                          

                                           Σταύρος  Ιντζεγιαννης

.

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟς 7 / 7 / 17

                                                        KΑΘ ΟΔΟΝ

                                                                        

    ΟΙ ΕΥΠΑΘΕΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ

  Είναι μέρες τώρα που η τηλεόραση επιμένει «Προσοχή στις ευπαθείς ηλικίες . Μη βγαίνετε έξω. Η γη βρίσκεται στο αφήλιο δηλαδή στο πιο απομακρυσμένο σημείο από τον ήλιο και επειδή οι  ακτίνες του πέφτουν  κάθετα είναι εξαιρετικά επικίνδυνες»   Ευκαιρία η δική μου για να μου σπάσει το ηθικό.-κάτσε σπίτι χριστιανέ μου δεν ακούς που λέει ευπαθείς ηλικίες..

 Να δεις που το γρουσούζεψε. Πως μου ήρθε ζαλάδα προχτές , πως με φέρανε σπίτι, ούτε που κατάλαβα

« Να φέρουμε γιατρό» είπε η μεγάλη μου κόρη.

  Αδύνατο- δήλωσα αμέσως γιατί θυμήθηκα την περίπτωση της θείας Αμαλίας. Είχε βροχικά  η μακαρίτισσα, έβηχε λίγο, τίποτα περισσότερο, ώσπου μια μέρα  πως της ήρθε και είπε να φέρουμε το γιατρό να της δώσει κανένα σιρόπι για το λαιμό. Ήρθε το λοιπόν ο ντόκτορ την κοίταξε μπρος πίσω - επάνω κάτω, δεν είναι τίποτε είπε, θα της γράψω κάτι χάπια και θα περάσει.

    Πήρε η θεία Αμαλία τα χάπια  και την τρίτη ημέρα…την κλάψαμε.  Σαν να μην έφτανε αυτό επάνω που την κλαίγαμε , πήρε τηλέφωνο ο γιατρός : Καλημέρα πως πάει η ασθενής ;

    -Τι να πάει γιατρέ μου, είπε η μάνα μου μέσα στο κλάμα της. Πάει και δεν ξαναγυρίζει. Δεν ακούς που την κλαίμε ;

 - Τι λέτε ;Και να δεις που το φοβήθηκα, γιατί είχα μιαν αμφιβολία μήπως έκανα λάθος και της έδωσα τα χάπια  που ήταν για τον  Θεμιστοκλή τον ράφτη που πάσχει από καρδιακή ανεπάρκεια. Κρίμα. Θεός σ΄χωρέστη. Συλλυπητήρια !

Από τότε όταν ακούω γιατρό, το βάζω στα πόδια. Άσε που θυμήθηκα και  τη μακαρίτισσα τη μάνα μου που έβαζε κρύες κομπρέσες του πατέρα μου –τον …χάσαμε κι αυτόν από τις παγωμένες κομπρέσες -

Κάπου εκεί ήταν που καθώς είχα γλαρώσει μισοζαλισμένες βλέπω τη γυναίκα μου που έψαχνε την ντουλάπα  της. Τι ψάχνεις – ρώτησα, τίποτε- μου απάντησε, .Κλείσε τα μάτια σου και χαλάρωσε εσύ.

Κάτι δε μου άρεσε και καμώθηκα τον κοιμισμένο. Φοβερό. Την είδα που ξεχώριζε, μαύρες κάλτσες μαύρη φούστα, μαύρη μπλούζα, μαύρα παπούτσια μέχρι και μαύρα… γυαλιά!

   Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Άρχισαν να χτυπούν τα μηνίγγια μου και το θερμόμετρο έδειξε στα καλά καθούμενα …39,8 ! Και σαν να μην έφτανε αυτό είδα και τις κόρες μου που φοράγανε ολόμαυρα. Αγανάκτησα. Από τώρα μωρέ ,ζωντανό με κηδεύετε. Με κοίταξαν απορημένες : Τι είναι αυτά που λες  πατέρα. Τα μαύρα είναι μόδα και τα φορέσαμε γιατί πάμε στης Ηλέκτρας που γιορτάζει το τρίτο της διαζύγιο!

   Έτσι είχαν τα πράγματα όταν η γυναίκα μου, μου έφερε να πιω ένα …ματζούνι για δυναμωτικό να συνέλθω. Είναι πολύ καλό – είπε, από αυτό έπινε και η κυρά –Λίτσα απέναντι   

 - Ναι αλλά αυτή πέθανε

-Σιγά κρύε. Πέθανε αλλά όχι από το  ματζούνι. Πέθανε από εγκεφαλικό μόλις πήρε το εκκαθαριστικό της εφορίας !!

   Τι ήταν να το πιω! Ύστερα από δυο ώρες με τσάκισε ένας πόνος στομάχι , λύθηκαν τα γόνατά μου στέγνωσε η γλώσσα μου κι άρχισα να χάνω τον κόσμο γύρω μου. Όπου κάποια στιγμή ένοιωσα τη γυναίκα μου να με σκουντάει. Δεν είχα το κουράγιο ούτε να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου ή να κινήσω τα χέρια μου . Τρομοκρατήθηκε. Έβαλε τις φωνές : Τρέξετε ο πατέρας σας πέθανε. Σώπα είπε η μικρή μου, δεν παθαίνει τίποτε αυτός. Έφερε ένα καθρεφτάκι  και το κράτησε στο στόμα μου να δει αν θαμπώνει.

   Ζωντανός είναι μην κάνετε έτσι. Να τον τσιμπήσουμε πρότεινε η μεγάλη και με τσίμπησε με μια καρφίτσα τόσο δυνατά που τινάχτηκα .Εκεί ήταν που τις είδα μέσα στο αλάφιασμά μου και τις τρεις τους να στέκονται μπροστά μου με τα άσπρα τους νυχτικά.

 - Ποιοί είστε –ρώτησα λαχταρισμένος.

 -Οι Ουράνιες δυνάμεις  απάντησε γελώντας η μεγάλη μου !

 Ένοιωσα το σπίτι να στριφογυρίζει και λιποθύμησα.

Από εκεί και έπειτα το μόνο που θυμάμαι είναι κάτι χαστούκια που μου έριχνε η μικρή για να συνέλθω.

  - Δεν ντρέπεσαι να χτυπάς τον πατέρα σου –της είπα όταν συνήλθα.

  -Ήταν να χάσω τέτοια ευκαιρία, να βγάλω το άχτι μου για το τόσο ξύλο που μου είχες ρίξει όταν ήμουνα μικρή-μου απάντησε γελώντας και μ΄ αγκάλιασε  τρυφερά!!!

                      Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 3 / 7 / 17

                                                            ΕΝ  ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

     Η ΜΙΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ

     Είναι γνωστό ότι έφτιαξε ο Θεός τον Αδάμ και επειδή γκρίνιαζε - ντε και καλά θέλω παρέα- έφτιαξε και τη γυναίκα κι  από εδώ και πέρα είναι που  στράβωσε η δουλειά.

    Διότι είδε η Μιμίκα τη θάλασσα, μπλε σαν τη Νέα Δημοκρατία την εποχή του Καραμανλή του πρεσβύτερου και κόσμο γύρω –γύρω πολύ σαν τις συγκεντρώσεις που έκανε ο Αντρέας -Θεός σ`χωρέστον κι αυτόν κι εκείνους που τον ψήφιζαν- και είπε θα βουτήξω. Κι έβαλε  στην αρχή το αριστερό της ποδαράκι (ένεκα που είναι αριστερή) και είπε  πω -πω είναι παγωμένη σαν την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τώρα τελευταία, αλλά μετά το ξανασκέφτηκε και είπε θα βάλω και το άλλο πόδι. Και τότε ήταν που βράχηκε  το φουστάνι της –φόραγε μακριά όπως η Παπαρήγα παλιά (σ.σ Μου ήταν πιο συμπαθητική από τον Κουτσούμπα) και είπε η Μιμίκα θα το βγάλω να στεγνώσει. Και το έβγαλε φίλε μου και την είδαν κάτι πρώην νεαροί παρελθούσης  χρήσεως και πετάχτηκαν τα μάτια τους έξω κι έβαλαν τις φωνές και μαζεύτηκε κόσμος, όπως γίνεται στις συγκεντρώσεις των συνταξιούχων του ΙΚΑ και τη θαύμαζαν ποιος θα πάει κοντύτερα, να βλέπει καλύτερα και πολύ της άρεσε της Μιμίκας να τη θαυμάζουν και σκέφτηκε: Θα βγάλω το επάνω κομμάτι να δω τι θα κάνουν. Και το έβγαλε. Μάλιστα, το έβγαλε και έγινε σεισμός 5,7 ρίχτερ σαν εκείνον που είχε γίνει το 98 νομίζω ή το 99, αν θυμάστε στην Πάτρα και είχε πει ο Υπουργός θα αποζημιωθούν οι πληγέντες και μέχρι σήμερα ακόμη δεν πήραμε δεκάρα, αλλά θα πάρουμε οπωσδήποτε, διότι όπως λέει και ο θειος ο Βασίλης οι Υπουργοί δε λένε ποτέ ψέματα. Δε νομίζω!!!

  Και εκεί ήταν που είδε ο Θεός τι γίνεται στη γη και είπε « α σιχτίρ δεν έχετε προκοπή» και  έριξε  ένα γκαζοτενεκέ πετρέλαιο στην Εγγύς Ανατολή κι όρμησαν πατείς με πατώ σε ποιος θα πρωταρπάξει το πετρέλαιο και από τότε σκοτώνονται εκεί πέρα, όπως ακριβώς είχε γίνει με τον Πύργο της Βαβέλ, όπου είχαν αρπαχτεί αν θυμάστε οι Αριστεροί του Τσίπρα με τους Αριστερούς της Κωνσταντοπούλου, οι συμβασιούχοι ζητάγανε μονιμοποίηση, ο Τόσκας απαγόρευε συγκεντρώσεις, ο Γιαβρόγλου ξανάφερνε το άσυλο, ενώ οι Δεξιοί μια ζωή φαταούλες τα θέλανε όλα δικά τους και οργίστηκε ο Παντοδύναμος και έριξε μια πολυγλωσσία και από τότε αδύνατο να συνεννοηθούν Φώφη, Γιωργάκης, Βενιζέλος, Θεοδωράκης, Λεβέντης  Ναι μα την αλήθεια, το γράφει  και ο Αγαθάγγελος!!!

  Αυτά ήταν η αιτία που στράβωσε η δουλειά, διότι της άρεσε της Μιμίκας να πηγαίνει στην παραλία και να τα βγάζει όλα φόρα καμπάνα. Δηλαδή όχι όλα, διότι φορούσε ένα κορδόνι στη μέση, να χωρίζει τα επάνω από τα κάτω –όπως η ξηρά από τη θάλασσα –και να μαζεύεται όλο το ΚΑΠΗ λες και πρόκειται για κοινωνικό τουρισμό, να θαυμάσουν τα εφτά θαύματα του κόσμου :Μάτια , μύτη, στόμα, στήθος, πόδια, χέρια και κάτι άλλο που ντρέπομαι να το γράψω!

    Θα μου πείτε « μόνο η Μιμίκα κυκλοφορεί έτσι;» Όχι βέβαια.   

   Διότι  εκτός από την κυρία Φεβρωνία  που κατέβηκε να κάνει μπάνιο με μαγιό ολόσωμο, από τα γόνατα έως τον λαιμό, σαν εκείνο που φορούσε η γιαγιά στο Κορδελιό, όλες οι άλλες κυκλοφορούν ως Εύα εν τω Παραδείσω, με φύλα  συκής. Και μάλιστα, μερικές προτιμούν φύλο λεμονιάς, που είναι μικρότερο, κρύβει λιγότερα κι ας στοιχίζει ακριβότερα, Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι γυναίκες στοιχίζουν ακριβά, ντυμένες, αλλά πολύ ακριβότερα γδυτές!!!

   Το ερώτημα είναι τι άλλο θα βγάλει η γυναίκα, προσπαθώντας να προκαλέσει τον αρσενικό, πολύ περισσότερο που στην εποχή μας, αφού κατάκτησε θες με το μυαλό , θες με το κορμί της , όλα τα αρσενικά οχυρά, έγινε από θήραμα -κυνηγός και είναι μοναδική περίπτωση όπου το θήραμα παρακαλεί τον κυνηγό του να τον συλλάβει έστω κι αν κινδυνεύει να τον γδάρει ζωντανό, όπως γίνεται συνήθως. Αμφιβάλλετε:

  Υγ Για όσους ενδιαφέρονται η Μιμίκα  κάνει μπάνιο στον Αλυσσό !!!

  Σταύρος Ιντζεγιάννης