ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 27/12/14

                                          ΚΑΘ ΟΔΟΝ

     ΤΟ ΥΨΩΜΑ

    

    Τέτοιες μέρες ο νους μου πίσω σε χρόνια και σε συνήθειες που σιγά – σιγά ξεχνιούνται.

    Θα`ρθει ο παπάς να σηκώσει ο ύψωμα έλεγε η θεοφοβούμενη θεία Χρυσούλα, που το είχε σε κακό να μην έρθει στο σπίτι να  ευλογήσει τη λειτουργιά, που τη ζύμωνε με τόση θεοσέβεια και τόσες προσευχές. Κάποια χρονιά ο πατέρας, που τη λάτρευε, όπως όλοι μας άλλωστε, έτσι για χωρατό την έκρυψε και είπε τάχα πως την πήρε στον καφενέ και τη φάγανε με τυρί για μεζέ με το ουζάκι τους.

   -Τη φάγατε Νίκο μου; Τη λειτουργιά που θα ευλογούσε ο παπάς; Έπεσε του θανατά, καθώς δε της πήγαινε και να πει κουβέντα του πατέρα μου, ο οποίος τις είχε μαζέψει όλες τις αδερφές που σώθηκαν από το χαλασμό της Σμύρνης και τον είχαν σαν εικόνισμα.

  -Νίκο μου γιατί; Δε φοβήθηκες το Θεό που σας είδε ;

  -Καλά μη κάνεις έτσι θα σου αγοράσω άλλη είπε –τάχα ο πατέρας.

  -Να αγοράσεις από τον φούρνο; Εγώ για να τη ζυμώσω νηστεύω, προσεύχομαι παρακαλώ το Θεό για την υγεία μας  και την ανάπαυση των δικών μας  που χάθηκαν στη καταστροφή. Τι νομίζεις πως είναι η λειτουργιά –ψωμί;

   Καλά μη κάνεις έτσι-της είπε ο πατέρας και τη φανέρωσε γελώντας.

   Αληθινά δεν υπήρχε σπίτι παλιά, που στη γιορτή του νοικοκύρη- κυρίως , δευτερευόντως στις άλλες γιορτές-που να μην πήγαινε ο παπάς στο σκόλασμα της εκκλησίας, να χαιρετήσει και να ευλογήσει, να  διαβάσει, να ευχηθεί και να σηκώσει το ύψωμα. Ήταν μια ιεροτελεστία που κράταγε εθιμικά από χρόνους παλιούς και διαιωνιζότανε κυρίως στα μικρά μέρη που ο παπάς γνώριζε όλους του ενορίτες με τα μικρά τους ονόματα και όχι μόνο, αλλά κατά κάποιον τρόπο όντας και εξομολόγος τους γνώριζε τα παραμέσα τους και κατά κάποιον τρόπο ήταν και ο οικογενειακός τους σύμβουλος.

  Η εκκλησία ήταν το κέντρο της ενορίας και οτιδήποτε συνέβαινε  ο παπάς είχε τον πρώτο και τελευταίο λόγο.

  Ζούσαμε στην εκκλησία και η εκκλησία ζούσε μέσα μας στη λύπη και στη χαρά. Στο γάμο και στο πένθος. Στο σχόλασμα της λειτουργίας, συνήθως, ο παπάς θα πήγαινε στο σπίτι κάποιου ενορίτη, να πιει καφέ κι εκεί καθώς μαζευότανε κι άλλοι συγγενείς  και φίλοι- όλο το σαλόνι γεμάτο-ο παπάς  έκανε ένα δεύτερο κήρυγμα –ίσως και πιο ουσιαστικό-καθώς- με κάποια αφορμή -αναφερότανε στην καθημερινότητα της ενορίας. Εκεί μάλιστα ήταν κήρυγμα με διαλεκτική μέθοδο, διότι υπήρχαν-το έζησα προσωπικά σε συγγενικό σπίτι-και αντίθετες απόψεις και ο παπάς, αν μάλιστα τύχαινε και…διαβασμένος θεολογικά, εύρισκε την ευκαιρία να αναφερθεί σε γενικότερα  ζητήματα της κοινωνίας και του τόπου.

  -Τι λες παπά μου εσύ – ρώταγε η θεία Χρυσούλα τον Παπα-Κώστα και κρεμότανε από τα χείλη του.

  Βέβαια  αυτό σήμαινε πως και ο παπάς καθώς βρισκότανε κάτω από  το βλέμμα όλων, έπρεπε να προσέχει το τι λέει και το που πατάει και πως. Και όχι μόνο αυτός, αλλά και η πρεσβυτέρα του. Στο στόχαστρο κι αυτή και τα παιδιά του παπά.

  -Σήμερα ο Χρήστος-ο γιος του παπά-τις έφαγε από τη Ναταλία γιατί δεν ήξερε ιστορία.

  Ήταν η ευκαιρία να βγάλουμε τα απωθυμένα μας καθώς  στην ενορία ο παπάς ήταν πάντα το παράδειγμα για μίμηση. Στόχος κι αυτός και η οικογένειά του.

   Στα γιορτάσια η  συμμετοχή του παπά να σηκώσει το ύψωμα ήταν το γεγονός. Να μη λείψει κανείς ήταν η απαράβατη εντολή της μάνας.

   Τα θυμήθηκα  μέρες που είναι και θέλοντας και μη γυρίζεις πίσω. Τότε που οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί .Πιο μικρή η κοινωνία βέβαια. Πιο σφιχτά δεμένη η ενορία, πιο καταλυτική η παρουσία του παπά στην καθημερινότητα. Τότε που σηκωνόμαστε  να χαιρετίσουμε τον παπά και τα παιδιά τρέχαμε να του φιλήσουμε το χέρι. Τότε που ο Κυριακάτικος εκκλησιασμός ήταν κι αυτός ένα γεγονός. Τότε που φορούσαμε τα καλά μας ρούχα για να πάμε στην εκκλησία –στο σπίτι του Θεού-και ήταν αδιανόητο να γιορτάσουμε χωρίς να έρθει στο σπίτι να σηκώσει- να ευλογήσει- να διαβάσει, να ευχηθεί υπέρ μακροημερεύσεως ζώντων και αναπαύσεως των κακοιμημένων ο παπάς. Αναρωτιέμαι τι έφταιξε   τάχα και άλλαξε ο κόσμος γύρω μας. Ή τάχα αλλάξαμε εμείς και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε;

                              Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΩΜΗ 21/12/14

                                                               ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

    ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΑΣ –ΠΑΡΩΝ

  Και νέον έτος αρχινά ψιλή μου δεντρολιβανιά. Στο τζόγο τα πάντα. Ακόμη και το μέλλον της Ελλάδος. Το 168 χάνει. Το 180 κερδίζει  Σταύρος Δήμας –Παρών.

    Τα ρέστα μου λέει – ο Σαμαράς.

    Τα βλέπω- απαντάει ο Τσίπρας

    Τσιπ σαν βουάρ οι ανεξάρτητοι. Πάσο το Κ.ΚΕ

    Μόνοι χαμένοι από χέρι εμείς, που έτσι κι αλλιώς και με μνημόνιο  φτωχοί και χωρίς μνημόνιο θεόφτωχοι Την καρέκλα μου για μία ψήφο οι 300! Εξαιρούνται οι αρχηγοί, αυτοί πάνε για ..πολυθρόνα. Σημαδιακό ότι όλα αυτά γίνονται μέσα στο Δωδεκαήμερο που βγαίνουν οι καλικάντζαροι και ανακατεύουν τα πάντα. Θες να ανακατέψουν τα ναι με τα παρών  και να αληθέψει αυτό που έλεγε η γιαγιά: Η νύχτα βγάζει επίσκοπο κι η αυγή Μητροπολίτη;

  Με ευχές αρχίζουμε. Και δεν είναι μόνο η παράδοση. Είναι η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, τέτοιες μέρες να τις αρχίζει με ευχές .

    Τι είναι οι ευχές, ρωτούσα μικρό παιδί

   Οι ευχές είναι τα καλοπιάσματα που κάνουν οι άνθρωποι στα αγαθά πνεύματα για να πάνε όλα καλά, εξηγούσε η γιαγιά.

Ευχές λοιπόν. Ας τα καλοπιάσουμε .

 Ο Σαμαράς καλοπιάνει τους ανεξάρτητους –Ψηφίστε ναι.  Τους ανεξάρτητους  καλοπιάνει κι ο Τσίπρας- Ψηφίστε όχι. Όσο για τον Κουβέλη μια και δεν του βγήκε η προεδρία, καλή ακόμη και μια θέση στο επικρατείας του Σύριζα!!!

   Με υγεία, με αγάπη, με ειρήνη και με χαρά, σας εύχομαι ο καινούργιος χρόνος, με του Αβραάμ και του Ισαάκ τα ελέη και… καλή ψήφο. Αν και θες με τα ναι –θες με τα όχι, την αναμπουμπούλα δεν τη γλιτώνουμε.

   Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος    

   Με ευχές τον υποδεχόμαστε. Με προπόσεις  υπέρ οδοιπορούντων, νοσούντων,  καμνόντων, αιχμαλώτων δεινοπαθούντων, εγγάμων  ή διαζευγμένων, μοναχικών ή  ζευγαρωμένων, προνομιούχων  ή…«άστα να πάνε κατ ανέμου», εποχουμένων ή πεζοπορούντων, ξυπόλυτων ή ποδεμένων, ξενιτεμένων ή αμετακίνητων. Και ων έκαστος κατά διάνοιαν έχει, ήγουν  γερόντων, παίδων βρεφών, εμβρύων, θηλυκών ή αρσενικών, η ερμαφρόδιτων, χοντρομπαλάδων ή ξερακιανών ως και υπέρ μνήμης και αιωνίας αναπαύσεως των προπατόρων Αδάμ και Εύας που τα κάνανε μπάχαλο.

   Οι ωραιότερη κάρτα που πήρα έγραφε: Χρόνια  καλά, γιατί η ποιότητα μετράει. Χρόνια  πολλά γιατί και η ποσότητα παίζει ρόλο και χρόνια τρελά γιατί αυτά είναι τα μόνα που θα θυμόμαστε νοσταλγώντας τα νιάτα μας, μια και οι καλές στιγμές ξεχνιούνται εύκολα ενώ τα λάθη μένουν να τα αναθεματίζουμε ολοχρονίς..

   Σκεφτικοί αποχαιρετάμε τον παλιό χρόνο, Αλλιώς τον περιμέναμε, αλλιώς μας βγήκε. Εκείνο το θαύμα που δεν έγινε, γιατί το λυχνάρι του Αλαντίν υπάρχει μόνο στα παραμύθια με τις χίλιες και μια νύχτες.

  Με υγεία  εύχονται  στα νοσοκομεία, τι πολυτιμότερο;

 Με υγεία εύχεται και ο συνταξιούχος. Τι άλλο ; Δούλεψε, πάλεψε,  έφαγε, γλέντησε, πήδησε, καιρός να σκεφτούμε και τα αρθριτικά και την καλήν απολογίαν αν και αυτό το τελευταίο ενδιαφέρει περισσότερο τη γιαγιά που ξημεροδιάζεται  σε μετάνοιες και τρισάγια για να σώσει ντε και καλά και την ψυχή του Αναστάση της. Να μη περικοπούν και άλλο οι συντάξεις είναι κι αυτός ένας φόβος. Να μη γίνουν άλλες απολύσεις εύχονται οι Δημόσιοι Υπαλληλοι. Να επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι!   

   Για τα κέρδη του εύχεται ο επαγγελματίας. Αίσιον και επικερδές, με ευφορίαν και όχι εφορίαν.

   Με ένα καλό γαμπρό εύχονται οι ανύπαντρες.. Όλες καλό τον θέλουν. Ωραιόν, νέον, πλούσιον γαλαντόμο  και ολίγον χαζό. Διότι αν είναι έξυπνος δεν… κουμαντάρεται και αν δεν είναι κομμάτι χαζός …δεν παντρεύεται.

  Οι ερωτευμένοι με τις δικές τους ευχές και αυτοί. Ευτυχία   εύχονται αλλά ο καθένας τους  άλλο έχει στο νου του. Αυτή με άνθη λεμονιάς στην εκκλησία κι αυτός με το νου του στο (δε γράφεται) στην κρεβατοκάμαρα.!

   

 Εκλογές και αυτοδυναμία  εύχεται ο Τσίπρας. Καλά  είμαστε όπως είμαστε μέχρι το 2016 εύχεται ο Σαμαράς.; Κι εμείς;

 Εμείς που τόσα χρόνια υποφέρουμε ευχόμαστε ό,τι είναι καλύτερο για την Ελλάδα . Δηλαδή για όλους μας!!!

Καλή χρονιά αναγνώστες μου!

Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΩΜΗ 19/12/14

                                                  Εν κατακλειδι   

    Ο ΦΟΒΟΣ

    

     Σε  μερικούς ανθρώπους έρχεται η ώρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε. Είχες δίκιο Καβάφη. Να τι δίλημμα.Ναι ή όχι;

   Αν ψηφίσετε πρόεδρο θα είστε εσαεί σκλάβοι  της ευρωπαϊκή τοκογλυφίας και θα ζήσετε άξιοι της τύχης σας.-ΣΥΡΙΖΑ

   Αν δεν ψηφίσετε πρόεδρο, αυτοκτονείτε στο βάραθρο που ανοίγεται μπρος σας. Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ.

  Δηλαδή έτσι κι αλλιώς είμαστε χαμένοι από χέρι. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που έλεγε η γιαγιά! Ανάμεσα στη Σκύλα και τη  Χάρυβδι με κυρίαρχο της ζωής μας το φόβο. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Άλλωστε από την ώρα που γεννιέται ο άνθρωπος κυρίαρχος της ζωής του είναι ο φόβος, με πρώτο και μεγαλύτερο τον αναπόφευκτο φόβο του θανάτου

  Από εκεί και πέρα, μια ζωή ολόκληρη, πορευόμαστε συντροφικά μ` αυτόν. Το φόβο της επόμενης μέρας ,της επόμενης ιατρικής εξέτασης, της επόμενης οικονομικής επιβάρυνσης, της  επόμενης  διακυβέρνησης.

  Όταν  είμαστε μικροί, η μάνα μας φοβέριζε: Πιέ το γάλα σου γιατί θα σε δώσω στον Χωροφύλακα. Η δική μου έλεγε «στον γύφτο» γιατί είχε ένα ξάδερφο χωροφύλακα , μην τον προσβάλει !!!

    Πιο μεγάλοι, στο Δημοτικό, κυριαρχούσε πάλι ο φόβος. Ο φόβος της βέργας που… «άνοιξε την παλάμη σου 8 λάθη έχεις στην έκθεση 8 ξυλιές»

    Εκεί βέβαια τη γλύτωσα γιατί είχε τόσα λάθη η έκθεση μου που θα έπρεπε να δέρνει μέχρι το διάλειμμα. Στο τέλος απηύδησε: Κύριε Νίκο –είπε του πατέρα μου-ο γιος σας δεν τα παίρνει τα γράμματα και για τιμωρία με έβαζε να της κουβαλάω τα ψώνια από τον μανάβη ή τον μπακάλη. Τι να γίνει. Δεν έκανα για γράμματα αλλά έκανα για …χαμάλης. Καθένας με τα προτερήματά του.!!!

     Γύρω στα 16-18 ο φόβος ήταν ο …αδερφός ή ο μπάρμπας. Μεγάλη ιστορία η αλήστου μνήμης τιμή του αδερφού. Πάντως αυτό δεν εμπόδισε κανέναν, να κυνηγάμε τις αδερφές των άλλων. Έπρεπε τάχα να ψάχνουμε για σχέσεις από…ορφανοτροφείο;

   Δεν υπάρχει ανθρώπινη εκδήλωση που να μη κυριαρχήθηκε από έναν φόβο. Ακόμη και η θρησκεία της αγάπης στα χέρια των θεολόγων που μας κάνανε  κατηχητικό είχε το φόβο της . Εκείνα τα περίφημα καζάνια της κολάσεως που ευτυχώς –μορφωμένοι πια οι πνευματικοί- τα σταμάτησαν. Ο θεός είναι αγάπη »

   Στο στρατό είχαμε επιλοχία ένα  Πομάκο από τη Θράκη, τον Τσαμίγκο, κυριολεκτικά αστοιχείωτο. Περάσαμε τρεις μήνες εκπαίδευση με τη ψυχή στο στόμα. Φόβος, τρόμος, βλαστήμια και κακό.

   Στην κατοχή βέβαια υπήρχε ο φόβος του κατακτητή. Αυτός όμως ήταν δικαιολογημένος, γιατί η καταπίεση - αλλά και η κατάδοση-ήταν στη φιλοσοφία του Ναζισμού, που προσπαθούσε να επιβληθεί με τις αγχόνες και τα κρεματόρια. Ήταν η άποψη του Βρέννου του αρχηγού των Γαλατών, όταν απειλώντας την αντιπροσωπεία  των κατακτημένων Ρωμαίων ( 390 πΧ.) που του είχε φέρει λειψά τα λύτρα, έριξε το σπαθί του στην πλάστιγγα φωνάζοντας «vae victis-ουαί τοις ηττημένοις»Από εκεί και πέρα ο εμφύλιος . Άλλος φόβος αυτός. Αριστερός ή δεξιός;  Ό,τι και να είσουν κινδύνευες ή από τον έναν ή από τον άλλον.

   Μεγάλοι πια ζήσαμε τη φοβερή εποχή του νεότερου διχασμού. Τα κοινωνικά φρονήματα. Ήταν η εποχή που όχι μόνο το φρόνημα αλλά και πολλά κληρονομικά στα χωριά, λύθηκαν με το «αυτός είναι αριστερός» άρα κοινωνικά ή εργασιακά αποβλητέος. Αγόραζες εφημερίδα και έπρεπε να την κρύψεις, διότι «εθεάθη να αγοράζει ή να διαβάζει τον Ρίζο ή την Ελευθερία του Κόκα» Ο φόβος και εκεί.  

   Με τη μεταπολίτευση τελείωσαν αυτά και άρχισαν τα πράσινα ή μπλε ή κόκκινα καφενεία έως ότου πέρασε η …μόδα τους  αλλά όχι και οι κοκορομαχίες των αρχηγών που ερμηνεύοντας τη Δημοκρατία κατά τη Λουδοβίκεια άποψη -το κράτος είμαι εγώ- θεωρούν τον εαυτό τους  σωτήρα και όλους τους άλλους ολετήρες. Πας μη μεθ` ημών καθ` ημών. Αθάνατη Ελλάδα και να σκέφτεσαι ότι εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία! Ζούμε ξανά με το φόβο των επόμενων ημερών !!!

                 Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 21/12/14

                                             ΚΑΘ ΟΔΟΝ     

     Η ΣΤΡΙΓΓΛΑ

    «Τα Χριστούγεννα τα περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία γιατί η μαμά, μου υποσχέθηκε καινούργια παπούτσια, λουστρίνια, σαν αυτά που έχει ο Κωστάκης του εισαγγελέα και ο Λάκης του φαρμακοποιού. Ο μπαμπάς είπε πως  θα μου πάρει το πατίνι, αν έχω καλό βαθμό στον έλεγχο, αλλά φοβάμαι, γιατί η δασκάλα μας η Ναταλία ενώ έβαλε σε όλη την παρέα 9 εμένα μου έβαλε 6, γιατί με μαρτύρησε ο Γιώργος που τη λέω στρίγγλα. Ακούς η παλιοστρίγγλα που είναι  και φίλη της μάνας μου! Στο γιό της έβαλε 9. Ο μπαμπάς  όμως, που δε τη χωνεύει, γιατί έρχεται σπίτι και κουτσομπολεύει, μου είπε δεν πειράζει, θα μου πάρει το πατίνι, αν ορκιστώ ότι δε θα ξαναπώ τη Ναταλία στρίγγλα. Αναγκαστικά ορκίστηκα ότι δε θα την ξαναπώ στρίγγλα, την παλιοστρίγγλα. Αλλά είναι  στρίγγλα. Αν δε μου πάρει ο μπαμπάς  το πατίνι να δεις τι θα της κάνω. Θα γράψω με μεγάλα γράμματα στον πίνακα ΕΙΣΑΙ ΣΤΡΙΓΓΛΑ»

    Το βρήκαν οι κόρες μου προχτές ξεκαθαρίζοντας παλιά μπαούλα που θέλανε να χρησιμοποιήσουν και μου το φέρανε γελώντας σαν Χριστουγεννιάτικο δώρο: Μπαμπά για δες τι έγραφες στο ημερολόγιό σου .

    Πρέπει να ήταν στην τρίτη Δημοτικού. Η μάνα επέμενε να κρατάμε ημερολόγιο, σαν μια άτυπη καθημερινή εξομολόγηση, που κατά τη γνώμη της (και ορθά ) λειτουργούσε σαν κριτής, του τι δεν είχαμε  κάνει σωστό, για να μη το ξανακάνουμε.

«Προσέξτε όμως, θα γράφετε όχι μόνο εκείνα που κάνατε, αλλά και εκείνα που σκέφτεστε» ήταν η εντολή της. Και τα γράφαμε.

  «Να γράψω ότι βλαστήμησα  τον Παπά –Κώστα;»

   «Να το γράψεις για να καταλάβεις ότι δεν ήταν σωστό»

  « Κι αυτός γιατί βλαστημάει ;»

   Καλός χρυσός ο παπά –Κώστας αλλά ήταν βλάστημος! Άγιος κατά τα άλλα –στέρησε τη μπουκιά των παιδιών του για να θρέψει τα φτωχοπαίδια  της ενορίας στην κατοχή και γύριζε με τρύπια παπούτσια γιατί έδωσε τα δικά του σε κάποιον ζητιάνο που γύριζε ξυπόλυτος μέσα στα χειμωνιάτικα λασπόνερα Όσο για την πρεσβυτέρα του  έτρεχε από το πρωί  ως το βράδι να παρηγορήσει, να  βοηθήσει να δώσει κουράγιο σε όλη την ενορία. Φαντάζομαι  ότι ο Άγιος Θεός, στη μεγαθυμία του, θα του συγχώρησε, που όταν τον εξόργιζες  άνοιγε ένα στόμα… μπουμπούκι

  …………………………………

  -Αλήθεια πατέρα, κρατάς ακόμη ημερολόγιο ή το σταμάτησες –με ρώτησε γελώντας η Ευγενία.

   Αλίμονο όχι. Δε θα τολμούσα να γράψω, όχι αυτά που κάνω—αυτό είναι εύκολο λίγο πολύ, γιατί θες ο ηθικός κανόνας, θες ο φόβος του νόμου, θες η κατακραυγή, εκείνο το «τι θα πει ο κόσμος» μας κρατάει σε μια, ας πούμε, ευθεία. Αλλά  αυτά που σκεπτόμαστε, αυτά τα «εν διανοία», που έγραφα μικρός –τη  Ναταλία τη στρίγγλα- πώς να τα γράψεις, που ανατριχιάζεις, Πόσο θάρρος χρειάζεται ο άνθρωπος για να ομολογήσει « Παν αμάρτημα …πραχθέν…εν διανοία» το πιο δύσκολο.

  Είμαστε παιδιά 8 ή 9 χρονών τότε  και η καρδιά μας ήταν καθαρή. Οι αμαρτίες ήταν εύκολες να ομολογηθούν, έστω σε κάποιο τετράδιο, που το πολύ-πολύ να έβλεπε η μάνα και κανείς άλλος. Άλλωστε για να πούμε την αλήθεια, ούτε στον πνευματικό μας τα λέγαμε. Και πώς να μη το κρύβαμε από τον παπά-Κώστα, ότι τον λέγαμε   …τράγο!!!

  Παιδιαρίσματα λέω τώρα που το σκέφτομαι. Αλλά μεγαλώνοντας τα «εν διανοία» άλλαξαν. Η καθημερινότητα…αγρίεψε. Γύρω μας μια εχθρότητα, μια καχυποψία, μια εναντίωση. Ο άνθρωπος  αναγκάζεται να αμύνεται σε κάθε του βήμα για να προφυλαχτεί από τον συνάνθρωπό του. Ακόμη και το κράτος βλέπει τον πολίτη καχύποπτα. Είσαι τίμιος –  λέει, δεν αρκεί-απόδειξέ το.

  Μπορεί να μη σκοτώνουμε, να μη κλέβουμε, να μη ξεφεύγουμε από την οικογενειακή ορθοδοξία, να φυλαγόμαστε από όσα ο ποινικός νόμος κολάζει, αλλά…πάντα μέσα μας φωλιάζει ένας άλλος  εαυτός που προσπαθεί μια παράβαση, μια παρανομία, μια τρικλοποδιά στο όνομα της επιβίωσης. Πάντα υπάρχει μια εύκολη δικαιολογία για να ξεφύγουμε. Προσπαθούμε να ξεγελάσουμε όχι τον εξομολόγο ή το ημερολόγιο της…μάνας- αυτόν τον ιδιότυπο  πνευματικό μας - αλλά να ξεγελάσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Πάμε στην εκκλησία την Κυριακή , κάνουμε το σταυρό μας, ανάβουμε με τη χούφτα τα κεριά και μόλις βγούμε μετράμε στην τσέπη τα λεφτά μας, αποφεύγοντας επιμελώς να μετρήσουμε τις αμαρτίες μας. Ε όχι και μέχρι εκεί!!!

                          Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΩΜΗ 21/12/14

                                                  Εν κατακλειδι   

    Ο ΦΟΒΟΣ

    

     Σε  μερικούς ανθρώπους έρχεται η ώρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε. Είχες δίκιο Καβάφη. Να τι δίλημμα.Ναι ή όχι;

   Αν ψηφίσετε πρόεδρο θα είστε εσαεί σκλάβοι  της ευρωπαϊκή τοκογλυφίας και θα ζήσετε άξιοι της τύχης σας.-ΣΥΡΙΖΑ

   Αν δεν ψηφίσετε πρόεδρο, αυτοκτονείτε στο βάραθρο που ανοίγεται μπρος σας. Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ.

  Δηλαδή έτσι κι αλλιώς είμαστε χαμένοι από χέρι. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που έλεγε η γιαγιά! Ανάμεσα στη Σκύλα και τη  Χάρυβδι με κυρίαρχο της ζωής μας το φόβο. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Άλλωστε από την ώρα που γεννιέται ο άνθρωπος κυρίαρχος της ζωής του είναι ο φόβος, με πρώτο και μεγαλύτερο τον αναπόφευκτο φόβο του θανάτου

  Από εκεί και πέρα, μια ζωή ολόκληρη, πορευόμαστε συντροφικά μ` αυτόν. Το φόβο της επόμενης μέρας ,της επόμενης ιατρικής εξέτασης, της επόμενης οικονομικής επιβάρυνσης, της  επόμενης  διακυβέρνησης.

  Όταν  είμαστε μικροί, η μάνα μας φοβέριζε: Πιέ το γάλα σου γιατί θα σε δώσω στον Χωροφύλακα. Η δική μου έλεγε «στον γύφτο» γιατί είχε ένα ξάδερφο χωροφύλακα , μην τον προσβάλει !!!

    Πιο μεγάλοι, στο Δημοτικό, κυριαρχούσε πάλι ο φόβος. Ο φόβος της βέργας που… «άνοιξε την παλάμη σου 8 λάθη έχεις στην έκθεση 8 ξυλιές»

    Εκεί βέβαια τη γλύτωσα γιατί είχε τόσα λάθη η έκθεση μου που θα έπρεπε να δέρνει μέχρι το διάλειμμα. Στο τέλος απηύδησε: Κύριε Νίκο –είπε του πατέρα μου-ο γιος σας δεν τα παίρνει τα γράμματα και για τιμωρία με έβαζε να της κουβαλάω τα ψώνια από τον μανάβη ή τον μπακάλη. Τι να γίνει. Δεν έκανα για γράμματα αλλά έκανα για …χαμάλης. Καθένας με τα προτερήματά του.!!!

     Γύρω στα 16-18 ο φόβος ήταν ο …αδερφός ή ο μπάρμπας. Μεγάλη ιστορία η αλήστου μνήμης τιμή του αδερφού. Πάντως αυτό δεν εμπόδισε κανέναν, να κυνηγάμε τις αδερφές των άλλων. Έπρεπε τάχα να ψάχνουμε για σχέσεις από…ορφανοτροφείο;

   Δεν υπάρχει ανθρώπινη εκδήλωση που να μη κυριαρχήθηκε από έναν φόβο. Ακόμη και η θρησκεία της αγάπης στα χέρια των θεολόγων που μας κάνανε  κατηχητικό είχε το φόβο της . Εκείνα τα περίφημα καζάνια της κολάσεως που ευτυχώς –μορφωμένοι πια οι πνευματικοί- τα σταμάτησαν. Ο θεός είναι αγάπη »

   Στο στρατό είχαμε επιλοχία ένα  Πομάκο από τη Θράκη, τον Τσαμίγκο, κυριολεκτικά αστοιχείωτο. Περάσαμε τρεις μήνες εκπαίδευση με τη ψυχή στο στόμα. Φόβος, τρόμος, βλαστήμια και κακό.

   Στην κατοχή βέβαια υπήρχε ο φόβος του κατακτητή. Αυτός όμως ήταν δικαιολογημένος, γιατί η καταπίεση - αλλά και η κατάδοση-ήταν στη φιλοσοφία του Ναζισμού, που προσπαθούσε να επιβληθεί με τις αγχόνες και τα κρεματόρια. Ήταν η άποψη του Βρέννου του αρχηγού των Γαλατών, όταν απειλώντας την αντιπροσωπεία  των κατακτημένων Ρωμαίων ( 390 πΧ.) που του είχε φέρει λειψά τα λύτρα, έριξε το σπαθί του στην πλάστιγγα φωνάζοντας «vae victis-ουαί τοις ηττημένοις»Από εκεί και πέρα ο εμφύλιος . Άλλος φόβος αυτός. Αριστερός ή δεξιός;  Ό,τι και να είσουν κινδύνευες ή από τον έναν ή από τον άλλον.

   Μεγάλοι πια ζήσαμε τη φοβερή εποχή του νεότερου διχασμού. Τα κοινωνικά φρονήματα. Ήταν η εποχή που όχι μόνο το φρόνημα αλλά και πολλά κληρονομικά στα χωριά, λύθηκαν με το «αυτός είναι αριστερός» άρα κοινωνικά ή εργασιακά αποβλητέος. Αγόραζες εφημερίδα και έπρεπε να την κρύψεις, διότι «εθεάθη να αγοράζει ή να διαβάζει τον Ρίζο ή την Ελευθερία του Κόκα» Ο φόβος και εκεί.  

   Με τη μεταπολίτευση τελείωσαν αυτά και άρχισαν τα πράσινα ή μπλε ή κόκκινα καφενεία έως ότου πέρασε η …μόδα τους  αλλά όχι και οι κοκορομαχίες των αρχηγών που ερμηνεύοντας τη Δημοκρατία κατά τη Λουδοβίκεια άποψη -το κράτος είμαι εγώ- θεωρούν τον εαυτό τους  σωτήρα και όλους τους άλλους ολετήρες. Πας μη μεθ` ημών καθ` ημών. Αθάνατη Ελλάδα και να σκέφτεσαι ότι εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία! Ζούμε ξανά με το φόβο των επόμενων ημερών !!!

                 Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΟΜΗ 15/12/14

                                            ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

    ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΒΡΑΧΙΟΛΑΚΙ

    Πόσο κοστίζει η ζωή στη Δύση στην Ανατολή;

  

   Σταμάτησε την απεργία πείνας ο Νίκος Ρωμανός κι ας ελπίσουμε ότι τελικά θα αποκατασταθεί η υγεία του. Δεν παίζεις με τη ζωή ενός  ανθρώπου, όσο κι αν αυτός παίζει με τη ζωή των άλλων.! Πάντα υπάρχει η ελπίδα ότι με την παιδεία- καθώς τη διεκδικεί ο Ρωμανός-μπορεί να ξαναγυρίσει και να κερδίσει το μέλλον του στην κοινωνία. Ελάχιστοι άνθρωποι γεννιούνται με γονίδια αναρχικού ή τρομοκράτη ή απατεώνα. Οι περισσότεροι είναι αποτελέσματα της κοινωνίας που απορρίπτει ή επιβραβεύει. Που διαχωρίζει πλούσιους και φτωχούς. Δίκαιους και αδικημένους. Άρχοντες και πληβείους. Η λύση στην περίπτωση του Ρωμανού, βρέθηκε ευτυχώς, με το να φορά το ειδικό ηλεκτρονικό βραχιολάκι, που θα προδίδει τη θέση του σε κάθε στιγμή. Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά γνωστή μου κυρία, ψάχνει να αγοράσει ένα τέτοιο, για  το σύζυγό της, που γι αλλού ξεκινάει και …αλλού βρίσκεται!!!

  Βραχιόλια υπάρχουν φυσικά πολλών ειδών Στην αργκό  βραχιόλια σημαίνει χειροπέδες. Στην κοινωνία κοσμήματα. Χρυσά ή ασημένια, ψεύτικα ή αληθινά  ή και …μπακιρένια από αυτά που πουλάνε στη λαϊκή αγορά ένα τάλιρο το ένα και παίρνεις δύο, για να χαρίσεις ένα στη γυναίκα σου και ένα στην πεθερά σου μέρες  Χριστουγέννων που έρχονται διότι …ψυχή έχουν κι αυτές, άσε που όσο μεγαλώνουμε τις έχουμε ανάγκη! Φέρε μου ασπιρίνη, βάλε μου κομπρέσα ζέστανε το νερό να κάνω …ποδόλουτρο!!!

  Υπάρχουν βέβαια και άλλα βραχιόλια, αδαμαντοκόλλητα  ή πλατινένια, πανάκριβα, από αυτά που χαρίζεις κατά κανόνα στο…αίσθημά σου!

   Ίσως οι παλαιότεροι θυμάστε τη μεγάλη κατάχρηση, που είχε κάνει ο αρχιλογιστής μεγάλης Πατραϊκής βιομηχανίας-κλειστής από χρόνια-ύψους 12 εκατομμυρίων, γύρω στο 1955-60 νομίζω και στη δίκη που ακολούθησε, αποκαλύφθηκε ότι μεγάλο μέρος είχε ξοδευτεί για δώρα, σε ντίβα του ελαφρού μουσικού θεάτρου που υπάρχει και εμφανίζεται μέχρι σήμερα και…σκίζει παρά τα χρόνια της!!!

   Μάρτυρας ο κοσμηματοπώλης από τον οποίον είχε αγοράσει ο καταχραστής το μονόπετρο των 3 εκατομμυρίων –τότε –δραχμών που το χάρισε στην λαμπερή ερωμένη του (και μεταξύ μας χαλάλι της ) !

 - Και που ξέρετε  εσείς σε ποια το χάρισε –ρώτησε ο επί της έδρας εισαγγελεύς. Μπορεί να το αγόρασε για τη γυναίκα του.

  Απάντηση του κοσμηματοπώλη; Εκ πείρας γνωρίζω κύριε εισαγγελεύ, ότι τόσο ακριβά δώρα, δεν τα κάνουν στη γυναίκα τους !!!

   Δεν ξέρω πώς ακριβώς είναι το ηλεκτρονικό βραχιόλι, αλλά από ότι διαβάζω στο διαδίκτυο, από την ώρα που μαθεύτηκε ότι υπάρχει τέτοιο εργαλείο, έχει μεγάλη ζήτηση, κυρίως από τις παντρεμένες, που επιμένουν να το φορέσουν στον σύζυγο τους, για να ξέρουν  σε κάθε στιγμή που βρίσκεται «…ο Γιώργος, ο πονηρός, που από τις έντεκα και μπρος, κυκλοφοράει σα γαμπρός» που τραγούδαγε ο Γιάννης Καλατζής, αν θυμάστε.

    Σα να μη μας έφταναν τα τάμπλετ που σε δείχνουν σε κάθε στιγμή

μας πρόκυψε και άλλο ηλεκτρονικό φακέλωμα.

   -Που είσαι Αριστείδη;

   - Στο σούπερ μάρκετ αγάπη μου, να αγοράσω μπέιμυ λίνο για τη …μαμά σου.

   -Δεν τα αφήνεις αυτά, αφού σε βλέπω στο βραχιολάκι, στην καφετέρια στην  Ρήγα Φεραίου  με εκείνη την ξανθιά, που αν την πετύχω  στο δρόμο θα την ξεμαλλιάσω!

    Άντε με τέτοιες συνθήκες να δεις προκοπή!!!

  Ομολογώ ότι έχω τις απορίες μου - και όχι ως σύζυγος, μην πάει ο νους σας στο πονηρό-αλλά  αυτός που το φοράει, δεν μπορεί τάχα σε κάθε στιγμή να το  βγάλει για δέκα λεπτά –έκανα μπάνιο κυρ αστυνόμε !-να κάνει μια ληστεία και να το ξαναφορέσει;

   Βέβαια υποθέτω ότι θα το φοράνε σε περιπτώσεις ήσσονος σημασίας και όχι σε βαρυποινίτες που εκτίουν ποινή επειδή …έδειραν την πεθερά τους. Από το να παρουσιάζεσαι κάθε δεκαπέντε στο τμήμα για χρέη στην εφορία ή στο ΤΕΒΕ καλλίτερη λύση είναι το ηλεκτρονικό βραχιολάκι και μακάρι να αποδειχθεί ότι θα βοηθήσει τους φυλακισμένους να διεκδικήσουν ελεύθεροι- έστω και με αυτό τον τρόπο - μια  θέση και πάλι στην κοινωνία.

                              Σταύρος Ιντζεγιάννης

εκκλησιολογος 13/12/14

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

   Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίου υποκριτές

    Η παγκόσμιος ημέρα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

στην ταραγμένη εποχή μας, αντηχεί σαν μια ειρωνεία στις εικόνες που βλέπουμε στην τηλεόραση ή διαβάζουμε  στην καθημερινή ειδησεογραφία και όπου ο άνθρωπος αποδεικνύεται για τον άνθρωπο λύκος..Lupus-κατά τον Άγγλο φιλόσοφο Τόμας Χομπς

    Να μιλάς για ανθρώπινα δικαιώματα, σε μια εποχή που καταπατούνται κατάφωρα από επίσημες κυβερνήσεις ή από ανεπίσημες επαναστατημένες ομάδες και οι οποίοι όλοι τους προβάλλονται σαν προστάτες των δικαιωμάτων του ανθρώπου ή ότι αγωνίζονται επ` ονόματί του, αποτελεί αν μη τι άλλο, έναν κραυγαλέο ηισουιτισμό κι αυτά 2000χρόνια από Σωτήρος Χριστού. Σα να μη κατάλαβε τίποτε ο άνθρωπος στο κύλημα των χρόνων από τη διδαχή Του .Σα να μην εννόησε το μήνυμα της σταυρικής Του θυσίας.

 « Περιπατώντας δε παρουσιάστηκαν  μπροστά Του δέκα λεπροί ζητώντας το έλεός Του ώστε να θεραπευθούν. Και αφού τους θεράπευσε μόνον ένας  -και αυτός Σαμαρείτης- τον ευχαρίστησε. Που είναι οι άλλοι- διερωτήθηκε ο Χριστός, Δε θεραπεύτηκαν»;

  Που είναι οι άλλοι-εγώ-εσείς-εμείς-ρωτάμε σήμερα – παγκόσμια ημέρα  των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Δεν ωφεληθήκαμε από την παρουσία του Κυρίου;

  Στη νεότερη μετά Χριστόν εποχή η προσπάθεια των ανθρώπων να προστατευθεί η ζωή, η τιμή και η αξιοπρέπεια των ανθρώπων παρουσιάζεται με τη μορφή διακηρύξεων που εστίαζονται στην παραδοχή ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα στη ζωή του και στην ελευθερία να εκφράζει τις απόψεις του ή να προστατεύει την τιμή του άσχετα από το χρώμα της επιδερμίδας του, τις πολιτικές του απόψεις ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. 

  Η πρώτη οργανωμένη από το επίσημο κράτος  προσπάθεια προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου,  έρχεται  από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας στην Αμερική το 1776  χωρίς ωστόσο και να μπορέσει να γεφυρώσει τις διαφορές μεταξύ λευκών και έγχρωμων που μέχρι αυτές τις ημέρες, κρατούν σε αναστάτωση μεγάλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών και μάλιστα με Αφροαμερικανό πρόεδρο.

   Μια ακόμη προσπάθεια, ήρθε  με τη Γαλλική Επανάσταση, όπου με τη Συντακτική Συνέλευση στις 26 Αυγούστου  του 1789 υποτίθεται ότι οδηγούσε στην προστασία  της  ατομικής ελευθερίας και της ζωής των ανθρώπων .Αποτέλεσμα οι εκατοντάδες αντιφρονούντες –αθώοι και ένοχοι-οδηγήθηκαν  στην λαιμητόμο όπου όμως  οδηγήθηκαν και  οι ίδιοι οι αρχηγοί της (ο Μαρά, ο Δαντών και ο Ροβεσπιέρος μαζί με τους οπαδούς τους) για να επιβεβαιωθεί ότι η επανάσταση  τρώει τα παιδιά της, μόνο που κι αυτοί ήταν άνθρωποι με τα ίδια δικαιώματα που είχαν και αυτοί που τους οδήγησαν στην γκιλοτίνα. Τελικά έφεραν έναν αυτοκράτορα που αιματοκύλησε την τότε ανθρωπότητα με τις κοσμοκρατορικές του φιλοδοξίες.

  Ανθρώπινα δικαιώματα ή τάχα επιβράβευση του δόγματος «πας μη μεθ ημών καθ ημών» !!!

   Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο η ανθρωπότητα θρηνώντας τις εκατόμβες των θυμάτων και από τις δύο πλευρές, προσπάθησε με την κοινωνία των Εθνών (Κ.Τ.Ε) να τερματίσει το μίσος (πως αλλιώς να το ονομάσει κανείς ;) του ανθρώπου για τον άνθρωπο. Αποτέλεσμα οι σφαγές  1.5 εκατομμύριο Αρμενίων και των 400 χιλιάδων Ποντίων από τους Τούρκους. Ο απαισίας μνήμης Ναζισμός  αφού αιματοκύλησε τον κόσμο έσυρε και τα  6 εκατομμύρια των Εβραίων  στα κρεματόρια (ποιος θυμαται τις σφαγές των Αρμενίων διερωτήθηκε ο παράφρων  ηγέτης του Γ Ράιχ δείχνοντας με τον πιο επιγραμματικό τρόπο πόσο ανίσχυρες είναι οι Διακηρύξεις να υπερασπιστούν τη ζωή και την τιμή και την αξιοπρέπεια η την ελευθερία της σκέψης των ανθρώπων) Να θυμηθούμε φυσικά και τη Χιροσίμα την οποία ξεχνάμε διότι απλούστατα την ιστορία τη γράφει ο νικητής και στον νικητή δε συμφέρει να τη θυμάται

    Και ο ΟΗΕ ; Άλλη μία αποτυχημένη προσπάθεια να σωθεί ο άνθρωπος από ποιόν άλλον; Από τον …άνθρωπο!

  Χρόνια τώρα παρακολουθούμε το αιματοκύλημα στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στο Ιρακ και τελευταία του τζιχανιστές ν` αποκεφαλίζουν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες του ομήρους τους.

   Προχθές γιορτάσαμε την παγκόσμια ημέρα  της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποιών δικαιωμάτων και ποιας προστασίας;

   Τι έγινε  εκείνο το Αγαπάτε αλλήλους ; Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε την «επί του  όρους ομιλία» Τι απέγινε η  προς Κορινθίους επιστολή του Παύλου για την αγάπη;  

   Ουαί ημίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, μόνο που το  ημίν πρέπει να το γράφουμε με …η !!!

    Σταύρος Ιντζεγιαννης