ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 15 / 12 / 17

                                                                         ΚΑΘ ΟΔΟΝ

      ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΟΔΟΙΠΟΡΙΕΣ

     Τέτοιες μέρες και να μη το θέλω  ο νους μου σε χρόνια παιδικά. Με κάθε αφορμή ξαναγυρίζω - όπως  όλοι μας-  κάνοντας αναδρομές στην ανέμελη εκείνη εποχή που οι καρδιές ανοιχτές στην ωραία χριστουγεννιάτικη ιστορία προσμένανε να δούνε  το νεογέννητο Χριστό που μας έφερνε τη λύτρωση

     Συγκεντρωμένη όλη η οικογένεια γύρω από τη μεγάλη ξυλόσομπα που άναβε πρωί – βράδυ, ρωτάγαμε τη γιαγιά: Πως θα δούμε το αστέρι;

   Άνοιγε τη μεγάλη πολυκαιρισμένη φυλλάδα της κι έκανε  πως έψαχνε  να βρει το μέρος που γεννήθηκε ο Χριστός. Τάχα δεν τό `ξερε ούτε αυτή και τώρα δα το μάθαινε, να μας το πει.

  Πάνε χρόνια. Δεν ζει πια η γιαγιά μας. Μα κάθε τέτοια μέρα, τη θυμάμαι εκεί στη γωνιά της, διπλωμένη στις φλοκάτες, να προσπαθεί να μας κάνει να δούμε με τα μάτια της ψυχής μας, όσο γινόταν πιο παραστατικά κάποιους βοσκούς ή  τους μάγους, που είχαν οδοιπορούσαν να προσκυνήσουν το νεογέννητο και ξαφνικά, άγνωστο πως, είχαν βρεθεί στο σπίτι μέσα, ζωντανεμένοι από εκείνη τη φυλλάδα της γιαγιάς.

   Να ο Μέλχιορ , να ο Μπαλτάσαρ, να ο Γκάσπαρ με τα ανεκτίμητα δώρα τους που φέρνανε από τα βάθη της Ανατολής να τα καταθέσουν στα πόδια του μοναδικού του αληθινού Θεού. Να και οι Βοσκοί- οι αγραυλούντες ποιμένες παιδιά μου – έλεγε οι συχωρεμένη.

   Τι θα πει …αγραυλούντες –τη ρωτάγαμε, μαγεμένοι κι εμείς από την ωραία άγνωστη λέξη.

  Έβγαζε τις τεράστιες βελόνες που κένταγε ολημερίς τα  παιδικά μας σκαλτσούνια και έξυνε το κεφάλι της :Αγραυλούντες θα πει.. Θα πει...Μα το λέει καθαρά η λέξη, τι άλλη εξήγηση να σας δώσω. Γιατί με στενοχωρείτε με πράγματα που ξέρετε.,

     Γέλαγε ο πατέρας –αυτός ο ίδιος μας έβαζε να τη στριμώξουμε για να την πειράξει,  που τόσο μας αγαπούσε ώστε να ζηλεύει κι αυτός ακόμη!

    Όταν εύρισκε  πια τα δύσκολα, έκλεινε τη φυλλάδα και αποφάσιζε να μας τα πει με δικά της λόγια  όπως τάξερε  κι όπως τα ΄χε ακούσει χρόνια και χρόνια κι αυτή από τη δική της γιαγιά….

    Α, η  καλή μας γιαγιά .Τάξερε όλα αφού για τα χρόνια της ήταν  μορφωμένη, αλλά καμώνονταν  πως δεν τάξερε  και μας έβαζε να ψάχνουμε, να βρούμε τι το ένα, πως το άλλο, για να μας αναγκάσει να ψάχνουμε στα βιβλία της μάνας να τα βρούμε μόνοι μας και να της τα φέρουμε γραμμένα τάχα να τα μάθει κι αυτή. Η πονηρή !!!

   Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη... Μια φορά κι έναν καιρό παιδιά μου σε έναν μακρινό τόπο που τον λέγανε… που τον λέγανε  - να δεις πως τον λέγανε-το ξεχνάω τώρα.

- Βηθλεέμ γιαγιά !

  -Ναι μπράβο, βηθλεέμ, γεννήθηκε ο Χριστούλης , μέσα σε μια  φάτνη αλόγων, σε μια ζεστή γωνιά, που τη ζέσταναν με τα χνώτα τους τα ζώα, για να μην κρυώνει το νεογέννητο.-

- Και τι είναι η φάτνη γιαγιά ;

  -Η φάτνη; η φάτνη είναι …είναι… πώς να σας το πω. η φάτνη

 Είναι  η φάτνη. Αφού το ξέρετε Γιατί με παιδεύετε;

  Ξαναγυρνώ τέτοιες μέρες σ` εκείνη την παιδική μας οδοιπορία μέσα στο Χριστουγεννιάτικη ιστορία, να βρω το δρόμο για τη Βηθλεέμ να γίνω «του στάβλου έν` άχυρο ένα φτωχό κομμάτι την ώρα που άνοιξε ο Χριστός στον  ήλιο του το μάτι..» καθώς γράφει ο Παλαμάς.

    Που θα δούμε το αστέρι, που θα βρούμε τη φάτνη να προσκυνήσουμε τον Χριστούλη- ρωτούσαμε τη γιαγιά.

   Έκλεινε την κιτρινισμένη φυλλάδα της, έβγαζε τα γυαλιά της και χαϊδευε τα κεφάλια μας. Μόνο μέσα στην καρδιά σας θα τα βρείτε. Γιατί μόνο εκεί κατοικεί ο Χριστός. Όμως βιαστείτε να τον ψάξετε τώρα που είστε παιδιά, γιατί όταν μεγαλώσετε θα θολώνουν τα μάτια σας, από τους καινούργιους τρόπους ζωής και δεν θα μπορείτε να τον διακρίνεται ακόμα κι όταν θα είναι δίπλα σας, έτοιμος να ακούσει τις προσευχές σας και να σας βοηθήσει.

Α, η καλή μας η γιαγιά.. Πως με ξαναγυρίζει η μνήμη της σ` εκείνη την παιδικά οδοιπορία. .Και είναι ίσως οι μοναδικές στιγμές που  ψέλνω αλάθητα τον ωραίο ύμνο: Η γέννησή σου Χριστέ ο θεός ημών ανέτειλε στον κόσμο το φως το της γνώσεως..

Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 15 / 12 / 17

                                                       ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

       Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

      Ο ερχομός του κ. Ερντογάν δημιούργησε όπως ήταν επόμενο,  πολιτική αναταραχή. Η κυβέρνηση μιλά για διπλωματική επιτυχία, ενώ η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι επρόκειτο για φιάσκο.

   Ήδη δέκα μέρες μετά, οι αντεγκλήσεις συνεχίζονται. Τι είπε, τι δεν είπε, τι εννοούσε αλλά δεν το είπε και τι κρυβόταν  πίσω  το προσωπείο του διπλωμάτη, γνωστού όντως ότι στη διπλωματία, αλλά λες, άλλα εννοείς και αλλά ο άλλος καταλαβαίνει!

    Κατόπιν τούτου η στήλη –παθιασμένη για την αλήθεια και σφόδρα απολιτική- αποφάσισε για χάρη των αναγνωστών της να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να πάρει τη μόνη σωστή και απαλλαγμένη  προκαταλήψεων συνέντευξη, από τον κ. Ταγίπ  Ερντογάν, την οποία και παραθέτουμε, προς χάριν των αναγνωστών μας και βεβαίως για να αποκατασταθεί η αλήθεια.

     Ο κ Ερντογάν με δέχθηκε στην αίθουσα του θρόνου, φορώντας τη στολή του Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπούς, περιστοιχιζόμενος κατά την περίσταση, από τους Υπουργούς του, δίκην Βεζύριδων. Η συνέντευξη ακολούθησε μέσα σε πνεύμα  απόλυτης φιλίας και κατανόησης.

    ΕΡΩΤΗΣΗ-Τι γνώμη έχετε για την Ελλάδα.

   ΑΠΑΝΤΗΣΗ-Βρε παιδί μου είμαι  τόσο χρονών και ακόμη δεν έχω καταλάβει πως έγινε και ύστερα από τετρακόσια χρόνια που όλοι οι μεγάλοι της γης  υποκλινόντανε μπροστά μας, μας ξεφύγατε εσείς,  οι κουρελήδες, πεινασμένοι, θεόφτωχοι, άοπλοι. Μας φοβότανε οι Δυνατοί και δε μας φοβηθήκατε εσείς;  Αυτό είναι κάτι, που  δεν το έχουμε καταλάβει και δεν μπορούμε να το  χωνέψουμε μέχρι σήμερα, στην Τουρκία!

  ΕΡΩΤΗΣΗ- Εμείς  πολυχρονεμένε μου, λέμε πως ήταν  θέλημα του Θεού που είδε την αδικία και μας όπλισε.  

 Φωνή λαού οργή Θεού λέμε!

  ΑΠΑΝΤΗΣΗ-Δεν καταλαβαίνω για πια οργή μιλάτε. Δεν περνάγατε καλά; Ούτε στις τράπεζες χρωστάγατε, γιατί όλα ήταν δικά μας, ούτε μισθούς είχατε για να τους κόβουν, ούτε σύνταξη παίρνατε γιατί πεθαίνατε νέοι. Ούτε σκεφτόσαστε τι θα φάτε την άλλη μέρα, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είχατε τι να φάτε. Τι είδους αχαριστία ήταν αυτή να χτυπήσετε τον ευεργέτη σας;

    ΕΡΩΤΗΣΗ –Ναι αλλά όταν βλέπαμε τον Αγά σκύβαμε το κεφάλι και προσκυνάγαμε ,αλλιώς μας έκοβε το κεφάλι.

    ΑΠΑΝΤΗΣΗ- Εκεί θα κολλήσουμε; Για πέντε κρεμάλες ή μερικές …σούβλες; Στο κάτω- κάτω,  εμείς σας  απαλλάσσαμε από τα μαρτύρια, ενώ εσείς έχετε γεμίσει τις φυλακές με εγκληματίες και τους ταϊζετε κι από πάνω. Εμ` δεν έχετε, εμ κάνετε και φιλανθρωπίες.

    ΕΩΤΗΣΗ-Πως σχολάζετε ότι τώρα  είμαστε οργανωμένο κράτος. Ενώ τότε δεν είχαμε τίποτε.

     ΑΠΑΝΤΗΣΗ-Και μήπως τώρα έχετε; Όλα ανήκουν στις τράπεζες Ακόμη και οι εθνικές γαίες -που σκοτωθήκατε  για να τις αποκτήσετε- είναι υποθηκευμένες στους ξένους. Τουλάχιστον τότε δεν πληρώνατε ΕΜΦΙΑ

    ΕΡΩΡΗΣΗ-Πως θα πληρώναμε  ΕΜΦΙΑ αφού δεν είχαμε σπίτια;

    ΑΠΑΝΤΗΣΗ-Γιατί έχετε σπίτια τώρα; Κάθε μέρα τα βγάζει σε πλειστηριασμό η τράπεζα!

       ΕΡΩΤΗΣΗ- Μην ξεχνάτε ότι έχουμε μια ιστορία 4-5 χιλιάδων ετών. Η γλώσσα μας είναι η ρίζα όλων των άλλων. Οι φιλόσοφοί μας έδωσαν τα φώτα σε όλον τον κόσμο.

    ΑΠΑΝΤΗΣΗ- Από ότι μαθαίνω, η ΔΕΗ ακριβαίνει το ρεύμα τόσο, ώστε καλύτερα που δώσατε τα φώτα στους άλλους και μείνατε στο σκοτάδι .

       ΕΡΩΤΗΣΗ - Κύριε πρόεδρε συχνά αναφέρεστε στη συνθήκη της Λωζάνης. Ποια είναι η θέση σας

     ΑΠΑΝΤΗΣΗ- Να μας πείτε και ευχαριστώ που σας απαλλάξαμε από 750 χιλιάδες Μουσουλμάνους της Θράκης. Αν γινότανε  πόλεμος ποιόν νομίζετε ότι θα υπερασπιζότανε αυτοί; Την Ελλάδα ;Λάθος. Το αίμα νερό δε γίνεται.  Τι Μωάμεθ τι Τούρκος. Νομίζετε ότι οι Μουσουλμάνοι της Θράκης έχουν γίνει Έλληνες; Κούνια που σας κούναγε!

 ΕΡΩΤΗΣΗ –Για τα νησιά του Αιγαίου μιλάτε συνεχώς. Τι σκέφτεστε;

      ΑΠΑΝΤΗΣΗ- Τότε που υπογράψαμε δεν τα χρειαζόμαστε. Η κατάσταση άλλαξε όταν τα νησιά αποδείχτηκαν τουριστικό χρυσορυχείο.  ¨Ασε που το πετρέλαιο στην περιοχή αλλάζει τα δεδομένα. Τώρα τα χρειαζόμαστε.

    ΕΡΩΤΗΣΗ. Συχνά αναφέρεστε για τους Τούρκους πιλότους που δεν μπορούμε να τους εκδώσουμε διότι στις Δημοκρατίες η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη.

     Στο σημείο αυτό ο κ Ερντογάν έσκυψε και κάτι ρώτησε χαμηλόφωνα τους Υπουργούς του, αλλά όλοι σήκωσαν τους ώμους τους, δηλώνοντας άγνοια.

     Και ο Ερντογάν απάντησε: Εξηγήστε μας τι σημαίνει Δημοκρατία; Διότι στα λεξικά μας δεν υπάρχει αυτή η λέξη!!!

  Σταύρος Ιντζεγιαννης

    

EKKLHSIOLOGOS 9 / 12 / 17

                                                         ΚΑΘ ΟΔΟΝ

     ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

   Στις  10Δεκεμβρίου  του 1948 με το τέλος του Β! Παγκοσμίου πολέμου η γενική συνέλευση των  Η. Ε (Ηνωμένων Εθνών) ψήφισε την διακήρυξη για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Μια διακήρυξη  που θα έβαζε όπως φιλοδοξούσαν οι εμπνευστές της, τέλος στην καταπάτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων που έχει ο κάθε άνθρωπος ασχέτως  χρώματος επιδερμίδας, θρησκεύματος, γλώσσας, καθώς ο πόλεμος  με τα εκατομμύρια των νεκρών γυναικών παιδιών - αμάχων είχε κατεβάσει τον άνθρωπο στο επίπεδο αντικειμένου, χωρίς αξία και τα ολοκαυτώματα είχαν δημιουργήσει έναν Φρανκενστάιν –εξολοθρευτή κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Άουσβιτς-Χιροσίμα-ισοπέδωση πόλεων με τους ανηλεείς και άνευ διακρίσεως βομβαρδισμούς κατάλυση κάθε μορφής ηθικού νόμου. Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο κυριολεκτικά ένας πεινασμένος λύκος. 

    Στη φιλοσοφία της διακήρυξης  βρίσκεται  ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ηθικές αρχές που θέτουν συγκεκριμένα πρότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς και συνήθως προστατεύονται ως νόμιμα δικαιώματα κατά το εθνικό και διεθνές δίκαιο. Θεωρούνται ως  αναπαλλοτρίωτα θεμελιώδη δικαιώματα που κάθε άτομο δικαιούται από τη στιγμή της γέννησής του, απλώς και μόνο επειδή είναι ανθρώπινο ον « Ό,τι γαρ εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων  εμοί εποιήσατε» –είπε ο Κύριος.

  Ιδιαίτερα δε αυτούς τους «αδελφούς τους ελάχιστους» θέλησε να προστατεύσει η διακήρυξη των δικαιωμάτων που έχει ο κάθε άνθρωπος  από τη γέννησή του έως το τέλος του.

   Ίσως δεν υπάρχει μεγαλύτερη διεθνής διπλωματική φάρσα  από την υπογραφή της διακήρυξης,  που  αυτοί οι οποίοι την υπέγραφαν, ήταν οι ίδιοι που με τον έναν ή άλλον τρόπο είχαν καταπατήσει ακόμη και τα θεμελιώδη δικαιώματα του ατόμου. Και ίσως ξέρανε ότι υπέγραφαν μια ουτοπία. Πιο σωστά ότι προσπαθούσαν να ξεγελάσουν εαυτούς και αλλήλους!

  Όταν με το τέλος του Α! παγκοσμίου πολέμου δημιουργήθηκε η Κ. τ. Ε (Κοινωνία των Εθνών) υπήρξε μια πρώτη προσπάθεια για συνεννόηση όλων των κρατών πάνω στα προβλήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα και υπεγράφη στις  28 Ιουνίου 1919 από 44 κράτη  εκτός από τις Η.Π.Α  διότι θεωρήθηκε Ευρωπαϊκή υπόθεση. Δεν είχαν αποβάλλει ακόμη τα κληρονομικά τους γονίδια που οικοδόμησαν  την Αμερική , πάνω  στη Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά !

   Οι στόχοι του Συνδέσμου περιλάμβαναν τον αφοπλισμό, την πρόληψη του πολέμου μέσω της συλλογικής ασφάλειας, τη διευθέτηση των διαφορών μεταξύ των χωρών μέσω διαπραγματεύσεων και της διπλωματίας, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής παγκόσμια και τον σεβασμό της ανθρώπινης  ζωής και αξιοπρέπειας.

  Ωστόσο πριν αλέκτωρ φωνήσει (20 χρόνια μετά) η ιδεολογία των Ναζί καταπατώντας κάθε έννοια λογικής ξέσχισε τη διακήρυξη, με την αιτιολογία ότι και οι άλλοι είχαν καταπατήσει τα δικά τους θεμελιώδη δικαιώματα. Έτσι οδηγηθήκαμε στον Β! παγκόσμιο πόλεμο που η ναζιστική και φασιστική ιδεολογία επέβαλε αμφισβητώντας το δικαίωμα του ανθρώπου να είναι… άνθρωπος !Η ιδεολογία της κτηνωδίας δημιούργησε τη φρίκη των εκατομμυρίων νεκρών !

 - Και μετά ;

  Όταν τελείωσαν όλα αυτά πιστέψαμε ότι με την υπογραφή της διακήρυξης των αυτονόητων δικαιωμάτων του ανθρώπου ο πλανήτης γη θα αποτελούσε επιτέλους την εικόνα και ομοίωση του Δημιουργού του. Άλλωστε  την είχαν υπογράψει ομόφωνα όλοι.

   Αυταπάτη; Ουτοπία; Ή φάρσα: Όπως και να την ονομάσει κανείς η πραγματικότητα είναι μία. Ο Άνθρωπος εξακολουθεί να δυναστεύει , να εκμεταλλεύεται, να βιαιοπραγεί κατά  του συνανθρώπου του.

  Δεν είχε καλά – καλά στεγνώσει η μελάνη της υπογραφής και είχαμε Βόρειος Κορέα κατά Νοτίου. Βιετνάμ. Καμπότζη. Αφγανιστάν. Δικτατορίες. Στάλιν. Άνοιξη της Πράγας . Γιαρουζέλσκυ. Καντάφι. Ουγκάντα. Νιγηρία. Σομαλία Βόρειος  και νότιος Αφρική  και τελευταία Συρία .Όλοι αυτοί - και άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός, χρώμα επιδερμίδας, θρησκεία πολιτισμός, γλώσσα σημαίνουν νεκροί. Χιλιάδες νεκροί, ξεσπιτωμένοι, άνεργοι, εξαθλιωμένοι, μετανάστες από το… όπου στο… όπου. Άνθρωποι που αναζητούν τη γη Χαναάν και η οποία τις περισσότερες φορές δεν είναι παρά ένας ανώνυμος τάφος ή σε μια θάλασσα.

  Θυμάστε εκείνο το ωραίο έργο «οι Γερμανοί ξανάρχονται» με τον Τσαγγανέα να  αναρωτιέται «Άνθρωποι- Άνθρωποι  Αιμοχαρείς, αιμοδιψείς και αιμοβόροι! Προς τι το μίσος και η αλληλοεξόντωσις; Προς τι ο αλληλοσπαραγμός; Πού είναι οι άνθρωποι;»

 -Που είναι οι άνθρωποι;

   Ήδη το δουλεμπόριο ανθεί και θεωρείται από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις. Και η διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπου ;Μια φάρσα! Αυτοί οι ίδιοι οι μεγάλοι –οι δυνατοί είναι, που εξοπλίζουν τους αδύναμους  για να σκοτώνονται εφαρμόζοντας το παλαιό μα πάντα επίκαιρο «Διαίρει και βασίλευε !

Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 30 11 17

                                                             ΚΑΘ ΟΔΟΝ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

         ΕΠΙΠΕΔΟ ΒΟΥΛΗΣ

      Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια αδιανόητη συμπεριφορά μέσα στο κοινοβούλιο που υποτίθεται ότι  είναι ο ναός της Δημοκρατίας, κατά τη κοινή αντίληψη. Μια λεκτική  συμπεριφορά που γεννά θλίψη, καθώς  οι ρήτορες αλληλοβρίζονται  με εκφράσεις που θυμίζουν  λεμβούχους της προπολεμικής εποχής, τότε που τα  ποστάλια –δηλαδή τα επιβατηγά πλοία  που εκτελούσαν τα δρομολόγια Πειραιάς-Πάτρα-Πρέβεζα-Κέρκυρα-δεν άραζαν στην προβλήτα και οι επιβάτες επιβιβαζότανε από το πλοίο σε βάρκες, που τους έβγαζαν στη στεριά. Όπως ήταν επόμενο οι διαπληκτισμοί ποιός θα πάρει το ναύλο, οδηγούσαν σε ομηρικούς καυγάδες με υβρεολόγια, που ήταν κυριολεκτικά να τα ακούς και να ανατριχιάζεις. Κάπως έτσι κατάντησε και η βουλή των Ελλήνων, από τότε που έλειψαν οι παλαιοί αρχηγοί των κομμάτων, που είχαν πολιτική παιδεία αλλά και αγωγή και πολιτικό ήθος. Ανεβαίνανε στο βήμα και καθήλωναν το ακροατήριό τους με επιχειρήματα, με ρητορικά σχήματα, με τον άριστο χειρισμό του λόγου, που εστιαζόταν όχι στο να βρίζουν τον αντίπαλο, αλλά να κρίνουν τα πεπραγμένα του και να προβάλλουν τα δικά τους σχέδιά .Τα δικά τους οράματα. Δυστυχώς οι μεγάλοι ρήτορες που εσέβοντο τον αντιπολιτευόμενο αλλά και -κυρίως- την αίθουσα της βουλής-και ακόμη περισσότερο εσέβοντο τον εαυτό τους δεν υπάρχουν πια . Ο Γεώργιος Παπανδρέου του οποίου ο λόγος ήταν σεμινάριο ρητορικού λόγου και εκρέμοντο από τα χείλη του όλοι, σε μια αίθουσα που τον άκουγε με θρησκευτική προσοχή, ασχέτως πολιτικών διαφορών ή ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ο πνευματικός γίγας και πολιτικός  φιλόσοφος  που αγόρευε ωσάν να δίδασκε πολιτική σε πανεπιστημιακή αίθουσα ή ο Θανάσης Κανελλόπουλος –βουλευτής Ηλείας και Υπουργός συντονισμού για ένα διάστημα- δεν υπάρχουν πια. Ο Θανάσης Κανελλόπουλος υπήρξε κυριολεκτικά εγκυκλοπαιδικό λεξικό. Οι γνώσεις του, αλλά και η μνήμη του, ξεπερνώντας το σύνηθες ανθρώπινο μέτρο, εκτείνονταν από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας και από την πολιτική, στην ιστορία, την οικονομία, την ποίηση, τη μουσική μέχρι και τη και τη φιλοσοφία. Και δεν είναι μόνο αυτοί οι αστέρες, που πρόχειρα θυμάμαι. Υπήρχαν πολλοί, που η μνήμη δε  τους κρατά πρόχειρους, σε κάθε  ζήτηση. Όλοι αυτοί ρητόρευαν από στήθους. Να μιλήσει βουλευτής από χειρογράφου, ήταν κάτι αδιανόητο. Προσβλητικό  για τη βουλή και τον εαυτό. Σήμερα μ` όλο  που το πνευματικό επίπεδο έχει ανέβει δεν υπάρχει δυστυχώς πολιτική ευπρέπεια και η νέα γενιά των πολιτικών –που θα έφερνε κάτι καινουργιο- δεν τους έμοιασαν. Κι ας τελείωσαν πανεπιστήμια και μεταπτυχιακά και ντοκτορά κι ας βίωσαν το ομηρικό «πολλών ανθρώπων «ίδεν άστεα και νόον έγνω»! Δεν είναι ζήτημα γνώσεων. Είναι αυτό που οι Γάλλοι λένε savoir vivre» Συμπεριφορά. Τρόπος φέρεσθε. Πολιτικό ήθος.

   Παρακολουθήσαμε την αντιπαράθεση των πολιτικών αρχηγών, αλλά και των άλλων αγορητών προ ημερών στη βουλή, όπου οι τόνοι της αντιπαράθεσης ανέβηκαν, ενώ παράλληλα κατέβηκε το επίπεδο. Θα έλεγα ξέπεσε το επίπεδο. Ντράπηκα, μου είπε φίλος για τους πολιτικούς που μας κυβερνούν. Φωνές. Βρισιές. Κανένας σεβασμός σ` αυτόν που αγορεύει αλλά ούτε και στο προεδρείο που αναγκάζεται κι αυτό να φωνάζει, για να βάλλει μια τάξη και να προστατεύσει τον αγορητή.   Λόγια-ύβρεις και που οι αθωότεροι χαρακτηρισμοί ήταν: Ψεύτης συκοφάντης, θρασύδειλος και άλλα ωραία που δεν γράφονται αλλά λέγονται και μάλιστα σε μια αίθουσα που όπως ειπώθηκε, τη διαδικασία παρακολουθούσαν-για λόγους εκπαιδευτικούς (!!!)  μαθητές κάποιου γυμνασίου με τους καθηγητές τους. Φαντάζομαι ότι τα παιδιά βγαίνοντας από το κτήριο της Βουλής θα  σκέφτηκαν :Αυτή είναι η περίφημη βουλή!

   Αγορητές χωρίς κανένα επιχείρημα, που οι περισσότεροι διαβάζουν από χειρογράφου, αυτό που τους έδωσε το κόμμα- κάποιες φορές άσχετο με το συζητούμενο θέμα-χωρίς δική τους άποψη παρά μόνο την… ύβρη. Χαρακτηρισμοί που διασταυρώνονται όχι για να προβάλλουν  επιχειρήματα ή να αντικρούσουν τα επιχειρήματα του άλλου αλλά για να υπερβάλλουν σε  ανοίκειους χαρακτηρισμούς. Κάποια στιγμή ακούστηκε και η λέξη… αλήτη!!!Κι αντί να ακούσουμε θέσεις –αντιθέσεις – ακούσαμε ύβρεις, με μια ακατάσχετη παρελθοντολογία.

  Ξέπεσε λοιπόν η πολιτική μας ζωή; Δε θέλουμε να το πιστέψουμε. Δεν είναι δυνατόν! Η βουλή δεν υπάρχει μόνο για να νομοθετεί αλλά και να διδάσκει ήθος, Πολιτικό και πολιτιστικό, αλλιώς θα καταντήσουμε σ` αυτό που έλεγε η γιαγιά: Το ψάρι βρωμάει απ` το κεφάλι ή για να το πούμε  αλλιώς, κατά τους κυβερνήτες κι ο λαός !

   Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΓΝΩΜΗ 11 12 17

                                                                                           ^{ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ}

    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ

  - Ανάβετε  καλοριφέρ, ρώτησε η κυρία στο διπλανό τραπέζι.

  -Α, μπα. Έχουμε χρόνια τώρα που το έχουμε καταργήσει. Εσείς;

   -  Ούτε κι  εμείς. Το έχουμε ξεχάσει. Δε συμφωνούσαμε κι έτσι το καταργήσαμε.
     Η συζήτηση στην πρωινή καφετέρια, ξαφνικά, γέννησε θέμα για συζήτηση στην παρέα. Ανάβετε καλοριφέρ αναρωτηθήκαμε μεταξύ μας.

 -Α, τώρα και πίσω; Ποιος ανάβει την κεντρική θέρμανση ; Στη συνέλευση της πολυκατοικίας πριν χρόνια είχαμε διαφωνήσει. «Ο  άντρας μου είναι άνεργος ένα χρόνο τώρα» είπε μία κυρία «Το ίδιο και ο γιός μου είπε μια άλλη» κι έτσι αποφασίσαμε να μην το ανάψουμε εκείνη τη χρονιά που ωστόσο  παγιώθηκε μια και τα πράγματα πηγαίνανε από το κακό στο χειρότερο και το πετρέλαιο κατάντησε ασύμφορο. Κάπως έτσι ξεχάσαμε τη κεντρική θέρμανση. Όταν πριν χρόνια άρχισαν να χτίζονται οι πολυκατοικίες ακολουθώντας το ρεύμα της  αστικοποίησης αποφασίσαμε να μετακομίσουμε από τη μονοκατοικία μας. Το κυριότερο επιχείρημα ήταν ότι  έχει κεντρική θέρμανση. Αποστρατεύσαμε εν τάχει τζάκια, μαγκάλια, ξυλόσομπες.

   - Και που θα ψένουμε  μπριζόλες ή κάστανα; Πάνω στο καλοριφέρ; Είπε ο παππούς;

  Είχε δίκιο βέβαια, αλλά από την άλλη γλιτώναμε την καπνιά που μας έτσουζε τα μάτια Άλλωστε το τζάκι είναι «μπροστά πύρα πίσω κλαδευτήρα» έτσι δε λένε;

  Κάπως έτσι φύγαμε από τη μονοκατοικία που όλα της καλά, αλλά η θέρμανση ήτανε το μεγάλο πρόβλημα. Ήτανε και το… ονόρε! Μένουμε σε πολυκατοικία. Βέβαια κάποιες φορές οι από κάτω διαμαρτυρότανε. «Κάνετε θόρυβο. Θέλουμε να κοιμηθούμε».

  Θα θυμούνται οι παλαιοί τη δίκη που είχε γίνει με γνωστό γιατρό, που γυρίζοντας  συνήθως αργά με τη γυναίκα του από κάποιον κινηματογράφο ή μια δεξίωση, όπως ήταν φυσικό πηγαίνανε στην τουαλέτα και μετά τραβάγανε το καζανάκι. Τι λογικότερο; ( Ήταν άλλωστε η πρώτη πολυκατοικία που είχε γίνει στην Πάτρα –του Παππανδρόπουλου  νομίζω-στη γωνία Καρόλου και Ρήγα Φεραίου εκεί όπου σήμερα  είναι η «Αλφα μπανκ) !

 - « Μας ανησυχείτε νυχτιάτικα, διαμαρτυρότανε οι του από κάτω διαμερίσματος. Ακούγεται το καζανάκι και στα άγρια μεσάνυχτα, πεταγόμαστε αλαφιασμένοι.

 - «Και τι να κάνω κύριε πρόεδρε»-απολογήθηκε ο γιατρός, όταν η υπόθεση ύστερα από σφοδρή λογομαχία, έφτασε στο δικαστήριο. «Άνθρωποι είμαστε μας ήρθε να αφοδεύσουμε ( το είπε κάπως πιο χοντρά βέβαια γιατί ήταν και λίγο αθυρόστομος) να μη τραβήξουμε το καζανάκι; Αυτός δεν τραβάει το καζανάκι στην δική του τουαλέτα;» Θα θυμούνται οι παλαιοί ότι τη δίκη τη γλέντησε όλη η Πάτρα!!!

    Ωστόσο το καλοριφέρ μπήκε στη ζωή μας. Ζεστό το μπάνιο, ζεστή η κρεβατοκάμαρα. Είχαμε πράγματι ζεσταθεί μέχρι που…

  Μέχρι που η κρίση του πετρελαίου  έκλεισε  τους λέβητες. Δε συμφέρει είπε ο Διαχειριστής. Το πετρέλαιο έχει ξεπεράσει το 1ευρώ. Ανάμεσα σε διενέξεις –μα το λέει το καταστατικό πρέπει να ανάβει-είπε κάποιος

 - «Σύμφωνοι αλλά δεν έχω να πληρώσω. Να φύγω από το διαμέρισμά μου;» είπε άλλος 

  Αρπαχτήκαμε   φτάσαμε να μη χαιρετιόμαστε. Και τελικά το καλοριφέρ έμεινε στα άχρηστα. Κάποιες υποσχέσεις για επιστροφές χρημάτων σε ορισμένες περιοχές δε μπόρεσαν να απαλύνουν τη γενική εικόνα. Το καλοριφέρ, τουλάχιστον στην Πάτρα, τελείωσε. Ίσως το φυσικό αέριο να αλλάξει την εικόνα -αν ποτέ έρθει-αλλά μέχρι τότε ξαναγυρίζουμε πίσω. Ήδη γενικεύονται οι σόμπες με υγραέριο. Κάποια αερόθερμα. Το κλιματιστικό δεν κάνει τίποτε. Το ίδιο και το αλογόνο. Μόλις κλείσεις το διακόπτη παγώνεις. Εξ άλλου το ρεύμα  ακριβαίνει κι άλλο. Άλλωστε τα ηλεκτρικά καλοριφέρ δεν συμφέρουν, ούτε ζεσταίνουν παρά μόνο το δωμάτιο που το έχεις. Τα άλλα δωμάτια μένουν παγωμένα.

  Τι ωραία που είμαστε στη μονοκατοικία μας  -είπε η κυρία από το διπλανό τραπέζι. Ψέναμε κάστανα, γλυκοπατάτες, κυδώνια στη χόβολη .Η γιαγιά μας έλεγε παραμύθια μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος αντί να πάρει εμάς. Δεν είχαμε τον άλλον από κάτω να φωνάζει: «Μη περπατάτε δυνατά ή μη δέρνετε τα παιδιά σας και  κλαίνε. Κάνετε θόρυβο» Ξεγελαστήκαμε για λίγο με τη κεντρική θέρμανση ώσπου που τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε αδύναμοι τα θάνατο του καλοριφέρ. Και μαζί μια εποχή που τελειώνει. Χτες πήραμε μια σόμπα υγραερίου!!!

Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 22 11 17

                                                      ΚΑΘ ΟΔΟΝ  

      ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

     Χάνουμε την ελληνική μας ταυτότητά μας. Θα φώναζα…  βοήθεια, αλλά από ποιόν, αφού εμείς οι ίδιοι είμαστε που την ξεπουλάμε!

    Η σκηνή στην καφετέρια δίπλα στη Μαιζώνος. Η κυρία που μπήκε με την κόρη στης αυτοσυστήθηκε: Λέγομαι… και ήθελα να σας ρωτήσω επειδή γράφετε στις  εφημερίδες και μιλάτε στον Λύχνο !

    Κολακεύτηκα βέβαια και βιάστηκα να της προσφέρω κάθισμα και καφέ.

  -Ξέρετε, εξήγησε, η κορούλα μου θέλει να γίνει δημοσιογράφος και θέλει να σας ρωτήσει μήπως μπορείτε να τη συστήσετε σε μια εφημερίδα.

   - Έχετε βγάλει σχολή δημοσιογραφίας-ρώτησα την κορούλα της

   -Α όχι .Στη Δευτέρα λυκείου πάω, αλλά ξέρετε γράφω  πολύ ωραία. Να φανταστείτε, ότι ο μπαμπάς μου, λέει ότι δεν έχει ξαναδιαβάσει τόσο ωραία κείμενα. Ακόμη και ο θείος μου, λέει ότι έχω ταλέντο  δημοσιογράφου.

 -Α μάλιστα. Για να το λέει ο μπαμπάς σας και ο θείος σας έτσι θα είναι. Πως λέγεστε ρώτησε η περιέργεια μου καθώς φυσικά προαισθάνθηκα  ότι πρόκειται για μοναδική  περίπτωση… μετριοφροσύνης.

 - Είμαι η Μία Βελισ…

 -  Η Μία; Και η άλλη η αδερφή σας;

 -Δεν έχω αδερφή. Μία είναι το όνομά μου

  -Μία –μου έκανε εντύπωση- από πού βγαίνει;

 - Από το Ευθυμία

-  Και γιατί το αλλάξατε τόσο ωραίο όνομα που θυμίζει ευθυμία-χαρά –αισιοδοξία. 

  -Μα είναι γεροντίστικο. Ευθυμία λέγανε τη γιαγιά μου. Δεν υπάρχει τέτοιο όνομα πια!

    Συγκρατήθηκα να μη γελάσω, γιατί θυμήθηκα τη γριά Ευθυμία, που ερχότανε κάπου από τη Βούντενη και μας έφερνε κάθε  τόσο ραδίκια πεντανόστιμα , άλλο αν τα πληρώναμε διπλάσια από το να τα αγοράζουμε στη λαϊκή. Ήταν και καθαρισμένα μάλιστα και νόστιμα. Αλλά πως έγινε κάποια φορά και η μακαρίτισσα η αδερφή μου τη ρώτησε: Από που τα μαζεύεις κυρά- Ευθυμία και  είναι τόσο νόστιμα;

 -Από το νεκροταφείο καλέ. Γι` αυτό είναι πεντακάθαρα 

  Ανατριχιάσαμε. Η συγχωρεμένη λίγο να κάνει εμετό.«Από το νεκροταφείο μας τα φέρνεις»;

 - Γιατί καλέ; Εκεί δεν πάνε ούτε γίδες ούτε σκυλιά ούτε γάτες. Ο τόπος είναι κατακάθαρος!

  Δεν  είχε και άδικο βέβαια, έτσι είναι, αλλά όπως και να το  κάνεις να τρως ραδίκια από τον τάφου του… παππού σου, έρχεται κομμάτι ανατριχιαστικό.

   Ωστόσο το θέμα ήταν το όνομα. Μία ε; Βέβαια ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που αλλάζει –μασκαρεύει πιο σωστά- το όνομά της και χάνουμε λίγο- λίγο τα ωραία μας ελληνικά ονόματα,  που δηλώνανε συν τις άλλοις και την ταυτότητά μας. Ευθυμία, Σοφία, Μαρία κ.τ.λ  Τώρα ακούς… Μία, Φία, Τία. Νέτη… σκέτη και δε συμμαζεύεται!!!   

   -Πως το λένε τον γιό σου ρώτησα τον Χρήστο –συμφοιτητή της κόρης μου, πολιτικό μηχανικό που πήγε στη Γερμανία, μια που το επάγγελμα του πολιτικού  μηχανικού στην Ελλάδα βρίσκεται στα αζήτητα.

 - Σίγκμουντ- μου απάντησε χαμηλόφωνα σα να ντρεπότανε

 -Απόρησα. Και γιατί δεν έβγαλες τον πατέρα σου τον Δημήτρη. Πως το βαφτίσατε;

  - Α μα δεν  το βαφτίσαμε-επενέβη η γυναίκα του η Έρικα. Απλώς το δηλώσαμε στο Δημαρχείο. Δεν τα βαφτίζουν στο εξωτερικό. Διαλέξαμε ένα όνομα που να μας αρέσει και να κυκλοφορεί  στο εξωτερικό. Τι να το βγάζαμε; Δημήτρη;

   -Γιατί δεν είναι ωραίο το Δημήτρης, οργίστηκα,  μια και αυτή η μανία να αλλάζουμε ή πιο σωστά να περικόβουμε τα ονόματα έχει καταντήσει πληγή. Δεν ακούς πια όνομα ελληνικό.

   Για σκέψου –το κουβεντιάσαμε στην παρέα! Ούτε βαφτίσια, ούτε ελληνικά ονόματα, ούτε η παράδοση που θέλει τα πρώτο αρσενικό παιδί με το όνομα του παππού !

  Άλλωστε-δευτερολόγησε ένας φίλος-και που τα  βαφτίζουν έτσι που τα καταντήσανε αγνώριστα. Μία. Βία, Τένη, Τότη και Πότη τι περιμένεις. Να θυμίζουν Ελλάδα με τα Ευγενία, Ιωάννα Βασιλική ή με εκείνα τα ωραία παραδοσιακά Τριανταφυλλιά, Γαρουφαλιά ( μωρή Γαρούφω δεν ακούς που σου φωνάζω να φέρεις ξύλα μωρή  για το τζάκι, φώναζε η μάνα της η θειά Χριστίνα)  

   Χάσαμε την ελληνική μας ταυτότητά, όπως χάσαμε  και χάνουμε  και τη γλώσσα μας –αυτόν τον μοναδικό θησαυρό- που τον τελευταίο καιρό τα πήγαιν`-έλα στην Ευρώπη, γεμίσαμε ξενόφερτες λέξεις.

  -Και μήπως είναι το μοναδικό κακό; Συνήθως όταν μιλάμε για καταστροφές εννοούμε τα οικονομικά -και τελευταία την τραγωδία που έπληξε τη Μάνδρα- και που βέβαια είναι σοβαρά και μας κρατούνε όμηρους στα δεσμά που μας έχουν επιβάλει οι δανειστές μας και ξεχνάμε ότι σιγά – σιγά χάνουμε την ελληνική μας ταυτότητα, που είναι και το ακόμη χειρότερο!  

                                      Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΓΝΩΜΗ 2 12 17

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ 

    ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ

   Αχ  Αννούλα του χιονιά / δε θα είμαι πια μαζί σου / στου Δεκέμβρη τις εννιά / που έχεις Άννα τη γιορτή σου!

   Πλούσιος  στη λαογραφία μας ο Δεκέμβρης αλλά θεόφτωχος στη τσέπη μας. Τα ραβασάκια της εφορίας έρχονται το ένα πίσω από το άλλο και σα να μην έφταναν της μοίρας μας τα τρία κακά  (μνημόνιο- ΕΜΦΙΑ-περικοπές ) αυξάνεται και το ρεύμα της ΔΕΗ, ίνα πληρωθεί η γραφή λέγουσα: Χειμώνας πως το σκέφτομαι να πέσω στο κρεβάτι / Απλώνομαι / διπλώνομαι και διπλοκουκουλώνομαι / μα που να κλείσω μάτι!!!

   Δεκέμβρης. Ο κατ` εξοχήν μήνας  του χειμώνα που ανοίγει με τα Νικολοβάρβαρα που σημαδεύουν έλεγε η γιαγιά τι μέρα θα κάνει τους επόμενους μήνες. Αρχίζει με την Αγία Βαρβάρα συνεχίζει με τον Αϊ-Νικόλα μετά με την Αγία Άννα, τραβάει για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Τον Αϊ –Πίπη που λένε οι Κερκυραίες.     

  Παλαιά πριν αρχίσουν οι… μεταρρυθμίσεις -μάλλον οι απορρυθμίσεις -ο Δεκέμβρης ήταν γεμάτος από σπιτικές γιορτές. Τότε που οι μανάδες μας  φτιάχνανε γλυκά:  Κουραμπιέδες, μελομακάρονα, καταϊφι, ραβανί και δίπλες.

  Ζούμε σε πεζή και άχαρη εποχή, όπου ισοπεδώνοντας τα πάντα φροντίζουμε  απλώς να επιβιώνουμε, έχοντας χάσει προ πολλού εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες, που ομορφαίνανε την καθημερινότητά μας. Εκείνες τις ωραίες γιορτινές επισκέψεις για τα χρόνια πολλά. Το σαλόνι, το σερβίρισμα  με το δίσκο  (οβάλ με καγκελάκι ένα γύρω) με το γλυκό κουταλιού το λικέρ κερασό σπιτικό ή κουαντρό ή μέντα !

 - Χρόνια πολλά , να χαίρεστε τον Νικολάκη σας και καλή πρόοδο!

  -Ευχαριστώ παρομοίως και σεις  τον Χρηστάκη σας να τον δείτε όπως επιθυμείτε!

   Ακόμη και ο έρωτας είχε μια άλλη ρομαντική διάσταση .Κοντά στο τζάκι /  αγκαλιά στην πολυθρόνα /  θα `χουμε άνοιξη στις νύχτες του χειμώνα !

   Με τα Χριστούγεννα αρχίζει το Δωδεκαήμερο. Δηλαδή οι γιορτές των δώδεκα ημερών που είναι και οι ωραιότερες της Λαογραφίας μας.   Το Δωδεκαήμερο στη λαογραφία μας βγαίνουν οι καλικάντζαροι,  τα μικρά πνεύματα του κακού που είναι καταχωνιασμένα στη γη και πριονίζουν το δέντρο της ζωής .. Στις 24 που είναι πια έτοιμο να κοπεί γεννιέται ο Χριστός και το δέντρο αναγεννιέται. Οι καλικάντζαροι αγανακτισμένοι φανερώνονται, στη γη  μπαίνουν στα σπίτια από την καπνοδόχο και κάνουν τα πάντα άνω- κάτω. Μαγαρίζουν τα φαγητά, ανακατεύουν το αλεύρι με τη ζάχαρι και το αλάτι, μπερδεύουν τα παπούτσια των παιδιών, χαλάνε τα παιγνίδια τους.  Την παραμονή των Θεοφανείων μπαίνει ο παπάς να αγιάσει τα σπίτια και οι καλικάντζαροι τρομαγμένοι ξανακατεβαίνουν στα έγκατα της γης όπου αρχίζουν πάλι να πριονίζουν έως τα επόμενα Χριστούγεννα το δέντρο της ζωής.

  Τα τελευταία χρόνια οι καλλικάντζαροι μεταρρυθμίστηκαν κι αυτοί . Το πνεύμα του οικονομικού μαρασμού πριόνισε τον οικογενειακό  προϋπολογισμό και μας έριξε  μια κι έξω .Και σαν να μη φτάνει αυτό χάσαμε και το 660  εκατομμύρια που θα παίρναμε από τη Σαουδική Αραβία, διότι θα έπαιρνε μερικά από αυτά και κάποιος μεσάζων Χ ( χαρά στο πράγμα) αν υπήρξε τέτοιος-λες και θα ήταν η πρώτη φορά ! Ο Άκης ξαναμπήκε μέσα να κάνει Χριστούγεννα ( Δεν είχε άλλωστε και που να πάει, αφού η κυρία Βίκυ ζήτησε διαζύγιο )

     Δεκέμβρης 1091 ο Μαρκόνι  στέλνει το πρώτο τηλεγράφημα επάνω από τον Ατλαντικό. Που να φανταστεί την εξέλιξη με τα κινητά. Στο λεωφορείο η σκηνή: Που να σου τα λέω Κικίτσα μου, χτες κοιμήθηκα με τον Γιώργο, αλλά τσιγκούνης μάτια μου. Να σκεφτείς ότι την έβγαλε με ένα εικοσάρικο!!!

Δεκέμβρης  1903 στις 17 Οι αδελφοί Ράϊτ  πετούν για πρώτη φορά με διπλάνο .Η πτήση διαρκεί 1 λεπτό και διανύουν κάπου 380 μέτρα. Πετάει ο γάιδαρος; Πέταξε!

    1922 .Δεκέμβρης 30 . Ιδρύεται η Σοβιετική Ένωση που

επιβάλλει την αθεϊα, αλλά 80 χρόνια μετά τα Σοβιέτ θα αναγκαστούν να  παραδεχτούν ότι επάνω από τον άνθρωπο υπάρχει ο Δημιουργός του και τίποτε δεν έγινε στην τύχη. Διαλύθηκαν!

 Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Άγνωστο πόσο θα κρατήσει, γιατί κανείς δεν ξέρει -ούτε οι ίδιοι!-τι Θεό λατρεύουν !!!

Σταύρος Ιντζεγιαννης