ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΠΑΛΑΙΑ

                                                            ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

      

     ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ  ΓΑΜΩΤΟ  ΜΟΥ

     Τον τελευταίο καιρό, όπως ήταν επόμενο, καθώς πλησιάζουμε  προς τις εκλογές, την επικαιρότητα κλέβουν οι δημοσκοπήσεις που ανεβοκατεβάζουν υποψηφίους και κόμματα.

Το πρωί προηγείται με διψήφιο η Ν.Δ ενώ προς το μεσημέρι η ψαλίδα φαίνεται να κλείνει σε μονοψήφιο νούμερο και το απόγευμα όταν σκάει η βόμβα του κ. Κουρουπλή που φωτογραφίζεται με τον Σεβασμιότατο Αιγιαλείας η διαφορά χτυπάει κόκκινο με τα νούμερα να ανεβαίνουν  στα ύψη. Έγκλημα να είχε κάνει ο άνθρωπος δε θα τον στήνανε έτσι στον τοίχο αν και είναι γνωστό ότι στα κόμματα όπως και στις επαναστάσεις και σε κάθε κίνημα, η φαγωμάρα δεν είναι με τους αντιπάλους αλλά μεταξύ τους

    Αγανακτεί ο κ. Τρύφων  υποστηρικτής του κ .Κουρουπλή ως βέρος Αγρινιώτης: Τόσο καιρό που φωτογραφιζότανε αγκαλιά ο Αλέξης με τον  Πάνο (γνωστόν για τις ακροδεξιές του απόψεις) και όλο αγκαλίτσες  και φιλάκια και σε ψηφίζω , με  ψηφίζεις , ψηφιζόμαστε  κι οι δυο, δεν πείραζε κανέναν, τώρα τους πείραξε η φωτογραφία του Κουρουπλή ο οποίος στα κάτω – κάτω όπως εξηγούν  και οι   σωματοφύλακές του πήγε να εξομολογηθεί και να πάρει ευλογία Κυρίου : Δέσποτα ήμαρτον εις τον Ουρανόν και ενώπιον σου, μη κοιτάς που είμαι με τον Σύριζα, μέσα μου κάνω  τον σταυρό μου μέχρι που φιλάω και το χέρι του Αμβρόσιου. Τι άλλην χρείαν μαρτυρίας ζητάς

 Διαμαρτύρεται καθώς ακούσαμε στις ειδήσεις ο Σκουρλέτης: Πας  που πας άνθρωπέ μου είναι ανάγκη να βγάλεις και φωτογραφία να μας ξεφωνίζουν!!!

  Δηλαδή αν καταλάβατε, σου λέει ο κ. Κουρουπλής,  βουλιάζει που βουλιάζει η βάρκα μη χαθούμε αύτανδροι. Άσε να τα έχουμε καλά και με τις επουράνιες δυνάμεις  δεν ξέρεις τι γίνεται. Εδώ ακούγεται ότι και ο Γαβρόγλου κουβεντιάζει με τον Αρχιεπίσκοπο, ενώ εγώ φωτογραφίζομαι με  απλό Δεσπότη. Που είναι το κακό;

   Το πράγμα δε θα είχε σημασία αν οι ίδιοι οι σύντροφοί του  δεν το κάνανε θέμα αποδεικνύοντας με αυτή τη διαμαρτυρία το ρόλο που παίζει η θρησκεία στην ζωή του ανθρώπου και κυρίως στην πολιτική. Και μη κοιτάτε που τάχα καμώνονται τον άθεο και δεν ορκίζονται στο ευαγγέλιο. Μέσα τους τάζουν κεριά σαν το μπόι τους, αν μπούνε στη βουλή.

   Κατόπιν αυτού και επειδή ζούμε στον αστερισμό των δημοσκοπήσεων η  στήλη αποφάσισε να κάνει τη δική της δημοσκόπηση προκειμένου να διαλευκανθεί το ζήτημα .

   ΕΡΩΤΗΣΗ :Τι ρόλο παίζει η θρησκεία στην πολιτική και στη ζωή μας ;

   Οι απαντήσεις των ανδρών ήταν διαμετρικά αντίθετες από των γυναικών. Όλοι συμφώνησαν πως η θρησκεία είναι απαραίτητη με μια διαφορά. Σε δείγμα  50 ανδρών οι 44 απάντησαν ότι θα προτιμούσαν να είναι Μουσουλμάνοι διότι ως γνωστόν ο Μωάμεθ επιτρέπει 3 γυναίκες και 30 παλακίδες.( Σημ : Αυτοί μάλλον βλέπουν τα Τούρκικα σήριαλ)

 Αντίθετα  σε  δείγμα 30 γυναικών,  όλες απάντησαν ότι προτιμούν τον Χριστιανισμό διότι ισχυροποίησε τον θεσμό της οικογένειας, απαγόρευσε τα ξεπορτίσματα του συζύγου, ενώ συγχωρεί με την εξομολόγηση κάποιο τυχαίο (!!!)παραστράτημα της γυναίκας με  έναν φίλο που της πρόσφερε ένα κόσμημα  ή ένα ερωτόλογο, δηλαδή όλα αυτά που ξεχνάει ο σύζυγος από την επομένη του γάμου.

  Εξ άλλου σε δείγμα  50 ανδρών  ετέθη η ερώτηση : Απατάτε τη γυναίκα σας; Οι 39 απάντησαν  απεριόριστες φορές .Οι 6 αρκετές ,οι 3 μερικές φορές και ο παππούς ορκίστηκε: Μετά τα 88 καμία!

   Στην ίδια  ερώτηση σε δείγμα 30 γυναικών και οι 30 απάντησαν ;Ούτε μία φορά. Αλλά όταν τους  ζητήθηκε να ορκιστούν αρνήθηκαν κατηγορηματικά . Μόνο μια ορκίστηκε «στη ζωή του  Βασιλάκη μου» και  τραγική σύμπτωση τον κηδέψαμε  προχτές !!!

   Πάντως στην ερώτηση .ΤΙ ΜΕΣΟΛΑΒΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ στην θρησκεία και την πολιτική , όλοι απάντησαν. Μια φωτογραφία με τον Δεσπότη!!

 Σταύρος Ιντζεγιαννης                                

ΚΑΘ ΟΔΟΝ ΠΑΛΙΑ 14 / 3 / 18

                                                                      ΚΑΘ ΟΔΟΝ

      ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΏΤΑΤΟς 

     π. ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

     Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλίασεν το πνεύμα μου  επί τω Θεώ τω Σωτήρη μου.

     Ιερή μέρα η περασμένη Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως όπου σύσσωμος ο θρησκευόμενος λαός των Πατρών, έσπευσε να προσκυνήσει το Τίμιο Ξύλο, που καθαγίασε  με τον σταυρικό του μαρτύριο ο Κύριος και ευλογεί με την παρουσία του από εβδομάδος την πόλη του πρωτοκλήτου των Αποστόλων Ανδρέου .Μια μέρα που λάμπρυνε ακόμη περισσότερο η χειροτονία  στον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης του τ. Διακόνου και νυν Αρχιμανδρίτου π. Ιεροθέου  Ανδρουτσοπούλου.

    Καθώς έβλεπα αυτό τον λαό να πλημμυρίζει τον μεγάλο Ναό  θυμήθηκα παλαιά έναν γέροντα παπά που τριγυρνούσε στα μαγαζιά  ζητώντας βοήθεια για να κτίσει την εκκλησία του χωριού του στην Αιτωλοακαρνανία.

 -Κι άλλη εκκλησία γέροντα –του είπα;

-Τέκνο μου, μου απάντησε, όσες εκκλησίες κι αν χτίσουμε, πάλι λίγες θα είναι για να χωρέσουν όλο αυτό τον κόσμο, που  δοξάζει τον Κύριο και περιμένει τη βοήθειά του

     Χαίρεται και αγάλλεται η ψυχή του ανθρώπου, βλέποντας  την Πατραϊκή εκκλησία, να πλαισιώνεται από νέους ιερείς,  επιστημονικής και θεολογικής κατάρτισης κληρικούς, που εκτός από το υψηλό  εκκλησιαστικό τους φρόνημα και το πανθομολογούμενο ήθος τους, είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών και να σταθούν φάροι φωτεινοί-οδοδείκτες ακλόνητοι, στην πορεία του χριστεπώνυμου πληρώματος. Μια εποχή που δυστυχώς με πρωτεργάτη και πειρασμικό διδάσκαλο και καθοδηγητή την τηλεόραση και τα λογής μέσα που  ονομάζουμε «Μέσα Κοινωνικής  Δικτύωσης» υποθάλπουν και διαφημίζουν τις λογής αιρέσεις.

   Με συγκινεί η φοβερή στιγμή στης χειροτονίας στον Β! βαθμό, όταν το πλήθος αντιφωνεί από τα βάθη της ψυχής του στην κλήση του Μητροπολίτη: Άξιος – Άξιος !

  Σεμνός, ταπεινός-όπως υπήρξε και ως διάκονος- διαβεβαίωσε με θερμούς ευχαριστήριους λόγους τον Σεβασμιότατο και του συλλειτουργούς του αλλά και τους πνευματικούς του  διδασκάλους για το ιερό πάθος που τον οδήγησε στην Μάνδρα του Κυρίου από τη νεότητα του.

  Λόγια ευγνωμοσύνης προς τον ευεργέτη Θεό και το άπειρο έλεος  Αυτού που τον αξίωσε στο νέο  λειτούργημα του Αρχιμανδρίτη, από το οποίο καλείται πλέον να υπηρετήσει, την εκκλησία, με την διακαεί ελπίδα να αξιωθεί το «Ευ δούλε Αγαθέ επί πολλών ης πιστός επί πολλών σε καταστήσω» την φοβερή ώρα της κρίσεως .

   Καθώς έβλεπα τον νέο Αρχιμανδρίτη να στέκεται εν φόβω Κυρίου και τρέμων μπροστά στα νέες ευθύνες που καλείται να επωμισθεί, σκέφθηκα τη ρήση του Κυρίου δια στόματος Ιερεμία: «Μεγαλυνώ και μεθύσω την ψυχήν των ιερέων»

  Παλαιός φίλος –μακαριστός  από χρόνια-μου είχε εξηγήσει συζητώντας ακριβώς αυτή τη στιγμή της χειροτονίας του.«Ιερός φόβος, φόβος μεγάλος, είχε καταλάβει εκείνη τη στιγμή την ψυχή μου καθώς αναλογιζόμουνα το άπειρο έλεος Αυτού που μου χάριζε το σωτήριο αξίωμα να σταθώ μπροστά στο θυσιαστήριό του , αλλά και πόθος ιερός να φανώ αντάξιος του ελέους του και να τον υπηρετήσω κατά τρόπο που να  δοξάζει  κάθε στιγμή το μεγαλείο του εις του αιώνας»

  Γνωστός  για τους χαμηλό του ύφος, τους σώφρονες λόγους και τον τεκμηριωμένο του λόγο στις ομιλίες του με τη  θεολογική του κατάρτιση και το επικοινωνιακό  χάρισμα, έχοντα την πάνδημο, έξωθεν “αρίστην μαρτυρίαν» όλα αυτά τα χρόνια που υπηρετεί την Δόξαν Κυρίου στη συνοδεία του ηγουμένου της  Μονής Γηροκομείο, πατρός Συμεών, αλλά και στη γραμματεία του Επισκοπείου , ο  νυν Πανοσιολογιώτατος Ιερόθεος αξιώθηκε την ουσία του λόγου που δόνησε τον μεγάλο Ναό με όλο εκείνο το πλήθος που αναφωνούσε Άξιος-Άξιος .

   Εξ άλλου το ότι η χειροτονία του τελέσθηκε στην ημέρα της Σταυροπροσκυνήσεως αποτελεί ένα ακόμη σημείο  ευαρέσκειας και επουρανίου συγκατάβασης στον νέο Αρχιμανδρίτη.  

  Βλέποντάς τον να προσεύχεται την ώρα της χειροτονίας του θυμήθηκα τον ωραίο και τόσο χαρακτηριστικό ψαλμό: «Εισάκουσαν ο Θεός της  δεήσεώς μου πρόσχες τη προσευχή μου. Από τον περάτων της γης προς Σε εκέκραξα εν τω ακηδιάσαι την καρδίαν μου. Εν πέτρα ύψωσάς με, οδηγησάς με. …Ότι εγεννήθης ελπίς μου, πύργος ισχύος από προσώπου εχθρού».

   Η στήλη ενώνει τη φωνή της στη φωνή του πλήθους. Άξιος-Άξιος!  

                                       Σταύρος Ιντζεγιάννης

εΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΠΑΛΑΙΑ

ΒΑΡΑΤΕ ΒΙΟΛΙΤΖΉΔΕς

Αχός βαρύς ακούγεται πολλά ντουφέκι και πέφτουν: Τουφεκάτε  κι όποιον πάρουν τα σκάγια. Στο έσχατο σημείο του ευτελισμού  ο πολιτικός μας βίος. Διαμαρτύρεται ο πολιτικοποιημένος της συντροφιάς «Κύριοι δεν είναι όλοι οι ίδιοι - λέγω» Εσύ καλά κάνεις και… λέγεις, αλλά :Κολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι, η σοφία του λαού -λέγει. Διότι  αυτή ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόμαστε εθνική ομοψυχία, εμείς το «παίζουμε πάνω χέρι κάτω χέρι τίνος είναι το πιο πάνω»!

  -Του Ζάεφ παίδες. Διότι έχει καταφέρει –παρά το εκτόπισμα του κ Κοτζιά- να μας κολλήσει με την πλάτη στο πάτωμα Αν όχι ακριβώς, αλλά… «ακριβώς περίπου» που λέει και ο Αρίστος ο καφετζής.!!!

  Από τη μια μεριά η Αμερική από την άλλη η τέως… «Γκραν Μπριτάνια» επιμένουν «συμβιβαστείτε γιατί δε μας παίρνει η ώρα .Ο Πούτιν κατεβαίνει στα Βαλκάνια  και πρέπει να μπείτε στο ΝΑΤΟ να εξασφαλίσουμε τα σύνορά μας » . Πιέζει ο ένας από εδώ, ο άλλος από εκεί στο τέλος θα μας βγάλουν το λάδι. Κι εμείς ;

  -Εμείς οι τρεις στον καφενέ τσιγάρο πρέφα και καφέ. Πέρα βρέχει. Μη μου χαλάς τα γούστα μου και πάρε μου τα… ούλα!

Διαμαρτύρονται οι δεξιοί , φωνάζουν οι αριστεροί(αν υπάρχουν τέτοιοι διότι στην εποχή μας επαληθεύθηκε ο Νίτσε ή κάποιος άλλος δε θυμάμαι καλά) : Ο θάνατος των ιδεολογιών είχε γράψει σε ανύποπτο χρόνο. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι το μόνο που μας χωρίζει είναι η καρέκλα του Πρωθυπουργού, του Υπουργού.  Και το… πορτοφόλι μας !!!

    Την ίδια ώρα οι Σκοπιανοί τα βρήκαν μεταξύ τους και « δεν αλλάζει το Σύνταγμα» – λέγουν κι αυτοί,

    -Και τώρα;

   -Εδώ σε θέλω κάβουρα! Διότι στη διαπραγμάτευση δεν παίζει ρόλο ποιος που πότε και γιατί τα κονόμησε –ΑΝ τα κονόμησε-λέγω. Τι τους νοιάζει τους σκοπιανούς το «κάποιος κάπου κάποτε τα τσέπωσε –ΑΝ –ξαναλέγω από τη Νοβάρτις.

  Τι να τους πει ο κ Κοτζιάς ;Δυο λεφτά να καθαρίσουμε τα τσανάκια μας και ξαναρχόμαστε να συνεχίσουμε τον διάλογο ;

  Κάπου εκεί είναι που μπαίνει στη μέση  ο κ. Χαρίτων λοχίας του πυροβολικού στον πόλεμο του `40 και μας κάνει στρατηγική ανάλυση επί  χάρτου.

  -Δώστε βάση παίδες.( Τι παίδες δηλαδή, που μέσος όρος ηλικίας είναι τα 84) από Ανατολικά οι Μεμέτηδες με το Αλλάχ μπιρ Αλλάχ από τα βόρεια οι Σκοπιανοί, λίγο πιο μέσα οι Βούλγαροι που ντε και καλά να βγούνε στο Αιγαίο από την Καβάλα (δεν έχουν ακόμη χωνέψει που χάσανε τη Θεσσαλονίκη μέσα από τα χέρια τους για μια ώρα διαφορά στα ρολόγια( !!!), πιο εκεί οι Σέρβοι με την πολυεθνικότητα που τους διακρίνει και δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι. Πιο εκεί Δυτικά οι Κοσοβάροι και οι Αλβανοί .Μάλιστα οι Αλβανοί που διεκδικούν τις περιουσίες των Τσάμηδων λέει και πάλι καλά που δε ζητάνε και το γεφύρι της Άρτας-« Ο Πρωτομάστορας μου έλεγε ο Μένιος  - ένας Αλβανός που ξεχορτάριαζε τον κήπο-ήταν Αλβανός και καταχράστηκε τα χρυσαφικά της Λενιώς της άτυχης Πρωτομαστόρισσας »!!!

     Αν κάποιος νομίζει ότι η πολιτική είναι άσχετη από την ηθική –έχει πει ο Κικέρων- σημαίνει ότι αυτός δεν έχει καταλάβει ούτε τη μία ούτε την άλλη. Διότι και ΑΝ υποθέσουμε ότι όσα καταγγέλλονται είναι σωστά, θα συμφωνήσουμε νομίζω όλοι, ότι δεν ήταν η στιγμή να ανακινηθεί αυτό το ζήτημα και να δώσουμε την εντύπωση στους  διαπραγματευόμενους μαζί μας ότι δεν είμαστε κράτος αλλά σκορποχώρι! Και δεν είναι μόνο  οι ξένοι. Αν γινόταν αυτή τη στιγμή μια  δημοσκόπηση πόσο ή πόσοι εμπιστευόμαστε τους πολιτικούς και την πολιτική τους θα παίρνανε ένα ολοστρόγγυλο-0- μηδενικό!

  Και μη έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί να κατρακυλήσεις στου κακού τη σκάλα - γράφει ο Παλαμάς στον 8^ο    λόγο τον Προφήτη –θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν ω χαρά, τα φτερά  τα πρωτινά σου τα μεγάλα. Να περιμένουμε άραγε ότι ο Προφήτης θα βγει αληθινός ή θα μείνουμε  για όλη μας της ζωή κι εμείς και τα παιδιά μας στο τελευταίο σκαλί για πάντα :

  Σταύρος Ιντζεγιάννης

  

 

EN KATAKLEIDI PALAIA

                                                        ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

   

     ΤΟ ΕΘΝΟΚΟ ΜΑΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟ

     Τελικά καταφέραμε να χωριστούμε κι εδώ. Κι ας συμφωνούμε κατά βάθος όλοι, ότι Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική. Όμως ακόμη κι εδώ βρήκαμε τον τρόπο να διαφωνήσουμε. Διότι, λέει ο Χρηστάρας, άλλο συμπολίτευση άλλο αντιπολίτευση. Ακόμη κι εκείνοι που σαν κυβέρνηση κάποτε λέγανε σύνθετο όνομα, τώρα λένε όχι. Τα σύνθετα είναι εκ του πονηρού. Και είναι πράγματι. Διότι το βόρεια ή το Νόβα  θα ξεχαστεί εκ των πραγμάτων και θα μείνει το Μακεδονία σκέτο με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Και η …μειονότητα και η γλώσσα και τα σχολικά τους βιβλία. Άντε να  αρχίσουμε και τις απειλές. Αργούνε ;Εδώ και οι Αλβανοί που βρωμάγανε τα χνώτα τους και  στέλναμε ρούχα να ντυθούνε και φάρμακα, σήμερα σηκώσανε κεφάλι και θέλουν λέει και την… Πρέβεζα!!!

   Και καλά αυτοί, αλλά εμείς ; Διαφωνούμε  ακόμη και εκεί που συμφωνούμε Τα  έχουμε στο D.N μας.

    Τρικούπης- Δηληγιάννης. Και πιο πριν στην επανάσταση Κωλέτης-Κολοκοτρώνης. Κατά βάθος δεν είχαν να χωρίσουν τίποτε πέρα από την αναθεματισμένη καρέκλα. Γιατί εσύ και όχι εγώ;  Κωνσταντίνος –Βενιζέλος. Μέχρι και χωριστό κράτος ο Εθνάρχης. Στη Θεσσαλονίκη η πρωτεύουσα. Άλλη Ελλάδα η μία ,άλλη η άλλη, μέχρι που φέραμε τον Μεταξά. Δημοκρατία  η Δικτατορία;

  Αριστερά –Δεξιά. Εθνικός  στρατός –κυβέρνηση του βουνού. Το κέντρο; Ανύπαρκτο. Όσες φορές πήγε να κυβερνήσει διχάστηκε εντός του. Παπανδρέου Μητσοτάκης, Τσιριμώκος, Νόβας,  Μαύρος όλοι τους προσωπικότητες του Κέντρου. Όμως…

  Καραμανλής – Παπανδρέου ! Όποιος κυβερνούσε διόριζε δικούς του .Κάτι πήγε να αλλάξει ο πάλαι ποτέ Τρικούπης αλλά τον ρίξανε με το «λεφτά υπάρχουν» του Δηληγιάννη. Σας θυμίζει κάτι; Προς Θεού όχι. Άπαγε της  βλασφημίας. Απλή σύμπτωση

    Κάτι πήγε να κάνει ο Αντρέας, αλλά αυτός δεν ήτανε ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά ήταν… Αντρέας!!

   Ακόμη και στην καθημερινή συνέλευση του… καφενέ η παρέα διχασμένη. Διαφωνεί μονίμως ο Χρηστάρας,

  Στα ανθρώπινα καταγράφεται. Δείτε την καθημερινότητα. Παντού διαφορά. Διαχωρισμός

 Tο πλήθος και η μοναξιά του ατόμου. O πλούτος και η φτώχεια. H υπεραπασχόληση για μερικούς , η ανεργία για τους άλλους. H λιγότερη προσπάθεια… για περισσότερα χρήματα! Πουθενά το μέτρο. Aνύπαρκτη η μέση οδός. Μύθος ο δρόμος της γκαμήλας.  Διαλέξτε. Δεξιά η Αριστερά;  Xορτάτοι κάποιοι. Θεονήστικοι άλλοι.

    Σε οπτική ασφυξία οδηγούν τα σύγχρονα Σούπερ Mάρκετ. 30 ειδών τυριά. 10 ειδών λουκάνικα. 15 ειδών γάλατα. Αναρίθμητα τα κονσερβικά  Nωπά ή κατεψυγμένα, φρέσκα ή ... ληγμένα, τυποποιημένα ή χύδην, ζυμαρικά ή όσπρια. . Ων ουκ έστιν αριθμός τα καλλυντικά. Ποσότητες και ποιότητες , φίρμες ή άγνωστα που σε φέρνουν σε αμηχανία.

Ποιό να πάρω; Ποιό να αφήσω; Λίγο ή πολύ; Mονό ή διπλό; Aκριβό ή φτηνό; Nορμάλ ή ... λάιτ!

   Tην ίδια ώρα έξω, από το κατάστημα, μια γριούλα  επαιτεί: Θεός σ’χωρέσ’ τα πεθαμένα σας, μια βοήθεια ... πανάθεμά σας!!!

  Χτες έξω από την Ευαγγελίστρια, κάποιος ζητιάνευε με το τσιγάρο στα χέρια. Ελεήστε με για τα… τσιγάρα μου!!!

   Για κρίση μιλάνε οι έμποροι. Aλλα οι βιτρίνες είναι ασφυκτικά γεμάτες. Kοιτάς τα παπουτσάδικα και σε πιάνει ίλιγγος. Aπό μπότες ιππασίας, μέχρι γοβάκια χορού. Aρβύλες να ανέβεις στον Παναχαϊκό αλλά και σπορτέξ να κάνεις τροχάδην. Παπούτσια με πλαστικό ή με δέρμα. Με ένα ή με  δύο λουριδάκια που είναι και τα πιο ακριβά. Όσο λιγότερο ύφασμα έχει ένα γυναικείο φόρεμα, τόσο ακριβότερα στοιχίζει. Ίσως γιατί σκεπάζοντας λιγότερα, δείχνει περισσότερα !!!

 Eίναι κι αυτό μια αντίθεση. Aφαιρώ - προβάλλω!

 Mερικές – μοντέλα- γδύνονται για να ... ντυθούν.

    Διαβάζουμε για δεξιώσεις εκατομμυρίων που δίνουν κάποιοι. Στη διπλανή σελίδα κάποια μάνα πούλησε το παιδί της για να πληρώσει τα χρέη της. Άλλος πουλάει το νεφρό του.  

    Πληθωρισμός, πλούτος, χλιδή, από τη μια μεριά. Aνεργία, φτώχια, σπίτια σε πλειστηριασμό, από την άλλη.

  Οι ανεξόφλητες επιταγές ζουν στα  συρτάρια και τις θυρίδες τραπεζών. 102 Δις χρωστάνε τα ελληνικά νοικοκυριά. Ζούμε στην εποχή του συν- πλην. Γιατί να μας κάνει εντύπωση που ακόμη και στο συλλαλητήριο που είναι τόσο σοβαρό εθνικό μας θέμα, διαφωνήσαμε, ενώ κατά βάθος, όλοι-ΜΑ ΟΛΟΙ- συμφωνούμε. Μακεδονία είναι μία και αυτή είναι η Ελληνική!

                          Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΚΑΘ ΟΔΟΝ ΠΑΛΑΙΑ

                                                          ΚΑΘ ΟΔΟΝ     

     Η ΚΥΡΆ  ΝΤΙΝΑ

    

    Η κυρά Ντίνα ανύμπορη, καθηλωμένη στο αναπηρικό της καροτσάκι από χρόνια, με μια συνταξούλα ίσια-ίσια να μη πάει στο πτωχοκομείο, χτύπησε τη μεσοτοιχία ν` ακούσει η κυρά -Φρόσω που την παράστεκε σε δύσκολες στιγμές.

   -Έλα Φρόσω μου να μου κατεβάσεις το εικόνισμα της Παναγιάς. Χαιρετισμοί σήμερα, να την ψάλλω κι εγώ απ` την ανυμπόρια μου.

   Έστησε το `κόνισμα στο κομοδίνο, άναψε το κερί στο κηροπήγιο έβαλε λιβάνι και πήρε τη Σύνοψή της.

  « Νέαν έδειξε  κτίσην, εμφανίσας ο Κτίστης υμίν τοις υπ` αυτού γενομένοις.... Χαίρε της  άνθος της αφθαρσίας…»

    Μόνη ορφανή από τα νιάτα της η Ντίνα η Οικονόμου, πότε δουλειά εδώ πότε εκεί επέζησε - θεοφοβούμενη καθώς ήταν και η δόλια η μάνα της, που έφυγε νωρίς με τη πίκρα στην ψυχή για τα ξεπορτίσματα του προκομμένου της του Κώστα Οικονόμου, του άλλοτε άρχοντα- εφοπλιστή τον λέγανε- με στόλο ψαροκάικα, που έφαγε όλη την περιουσία του στα γλεντοκοπήματα μέχρι που έφυγε κι αυτός από κύρωση ήπατος, αφήνοντας τη μοναχοκόρη του ορφανή και θεόφτωχη.

      Κάθε φτωχός κι η μοίρα του. Ανέβηκε σε μια καρέκλα να κατεβάσει ένα απόγευμα τα εικονίσματα η Ντίνα και πως έγινε έχασε την ισορροπία της  και έπεσε σπάζοντας τον γοφό και τον δεξιό μηρό της. Όχι δηλαδή πως δε γιατρευότανε, αλλά… Αλλά αν δεν έχεις λεφτά...!!!

    Μασάζ λέγανε, αντικατάσταση γοφού και ένα σωρό άλλα που όλα θέλουν λεφτά. Έχεις; Έγιανες. Δεν έχεις,  έμεινες ανάπηρος σε ένα καροτσάκι με ρόδες, ίσια που να κινείσαι μες στο σπίτι να μπορείς να αυτοβολεύεσαι  όσο γίνεται. Να μη καταντήσεις στο πτωχοκομείο.

  Άνοιξε τη Σύνοψη, οι Γ! χαιρετισμοί κι άρχισε να ψάλλει:

   « Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον εξ ου τρέφονται πιστοί. Χαίρε δένδρον ευσκιόφυλλον υφ ου σκέπονται πολλοί.

     Το είχε καϋμό, όταν ήταν νέα και καλλίφωνος μάλιστα, τόσο που  στη χορωδία του κατηχητικού  ήταν να  ψάλλει αυτή το «Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε…» αλλά βλέπεις κι εκεί…! 

  « Γύρισε κλαίγοντας. Ήμαρτον Παρθένα μου, αλλά αν δεν πω  σε Σένα το παράπονό μου σε ποιόν να το πω; Να σε ψάλλω ήθελα. Να σε ψάλω μες από την ψυχή μου. Όχι για να καμαρώνω που θα μ` ακούνε και θα λένε τι ωραία φωνή. Να σε ψάλλω σαν κόρη σου, που έρχεται να σε ευχαριστήσει για όλη σου την καλοσύνη, να με κρατάς ασπίδα μου άτρωτη στους  τόσους πειρασμούς »

   Για λίγο ο νους της ξεστράτισε από τη Σύνοψη. Οι πειρασμοί. Πόσοι και πόσοι. Όλοι ήθελαν να εκμεταλλευτούν τη ορφάνια της. Ακόμη και κάποιοι γείτονες καλοθελητές, δήθεν να τη συνδράμουν στην ορφάνια της, που ήταν δεν ήταν ακόμη  δεκαπέντε ετών όταν πέθανε η μάνα της κι ύστερα από μερικούς  μήνες κι ο πατέρας της από το  πολύ πιοτό που έπινε καταβόθρα στα γλέντια του.

   Όταν έμεινε, ορφανή κι αναγκάστηκε να παρατήσει το σχολείο για να δουλέψει αγρίεψε, άναψε. Είχε  καρδιά. Μετά την κηδεία έβαλε τις φωνές: «Εγώ κι εσύ τώρα μωρή ζωή, ν` αναμετρηθούμε» Κι αναμετρήθηκε. Και δε μπόρεσε.

Όχι που δε μπόρεσε, αλλά ή ζωή είχε απαιτήσεις που ούτε τις είχε φανταστεί. Απαιτήσεις που σε βάζουν στο δίλημμα να ξεπουλήσεις την ψυχή σου ή να σταθείς ασάλευτή στην ηθική και την αξιοπρέπειά σου

  Προτίμησε να σταθεί όρθια. « Ασπίδα μου και πανοπλία μου εσύ Παναγία μου» έλεγε πρωί βράδυ στην προσευχή της. Όρθια, τίμια, σωστή να μη ντρέπεται να κυκλοφορήσει. Όρθια αλλά… νηστική, θεόφτωχη, ανήμπορη να αντιμετωπίσει ούτε την αναπηρία της !

   Καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι ,περήφανη, αξιοπρεπής, χριστιανή, να μη μπορεί ούτε στην εκκλησία να πάει  έμεινε ν` ακούει την Κυριακάτικη λειτουργία στο ραδιοφωνάκη της παρηγοριά της μόνη.

    Όχι μόνη. Όχι. Παρασκευή χαιρετισμών ήταν σα σήμερα καθώς άνοιγε τη Σύνοψή της, ξαφνικά ένα φως υπέρλαμπρο πλημμύρισε το χώρο και σα να βρέθηκε στο Ναό όρθια μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς κι άκουσε τη φωνή :Ψάλε με Ντίνα. Ψάλε με, ήρθα για να σ` ακούσω κόρη μου!

    Η κυρά Ντίνα προσπάθησε να συνεχίσει την ανάγνωση αλλά τα δάκρυα  είχαν μουσκέψει τα γράμματα και μόνο η φωνή- εκείνη η γλυκιά φωνή έμεινε ν` αντηχεί μέσα της :Ψάλλε με κόρη μου για σένα ήρθα, να σ` ακούσω!

Σταύρος Ιντζεγιάννης

  

παλαια ΚΑΘ ΟΔΟΝ 2018

                                                            ΚΑΘ ΟΔΟΝ

    ΧΑΙΡΕ ΠΙΣΤΩΝ ΟΔΗΓΕ…

 

    Χαίρε ότι τα ουράνια  συναγάλλεται τη γη. Χαίρε ότι τα επίγεια συγχωρεύει ουρανοίς

Χαίρε πιστών οδηγέ  σωφροσύνης. Χαίρε πασών γενεών ευφροσύνη

 Β! Χαιρετισμοί στη Θεοτόκο χθες Παρασκευή. Κατάφωτες οι εκκλησίες. Μου έφεραν στον νου τον Καβάφη.

  

   Την εκκλησίαν αγαπώ-τα εξαπτέρυγά της

Τα ασήμια των σκευών , τα κηροπήγιά της

 Τα φώτα τες εικόνες της τον άμβωνά της

    Εκεί σαν μπω ,μες σ` εκκλησία των γραικών

Με των θυμιαμάτων της τες ευωδιές 

με τις λειτουργικές  φωνές και συμφωνίες.

 Με τις μεγαλοπρεπείς  των ιερέων παρουσίες 

και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό

λαμπρότατοι  μες των αμφίων των στολισμό

 ο νους  μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας 

στον ένδοξό μας  βυζαντινισμό

  Γεμάτες ασφυκτικά οι εκκλησίες .Τι είναι εκείνο σκέφτομαι που μαζεύει ακόμη και ανθρώπους που δεν εκκλησιάζονται τακτικά, που δεν πάνε ούτε τις Κυριακές όπως ταιριάζει στον θρησκευόμενο πιστό. Τι είναι αυτό που μας μαζεύει κάθε Παρασκευή Χαιρετισμών και όχι μόνο έτσι σαν μια παρουσία αλλά ναι συμμετοχή, για να ψάλουμε μαζί με το αναλόγιο  «Την ωραιότητα της Παρθενίας σου και το υπέρλαμπρο το της αγνοίας σου…»

   Στο διπλανό στασίδι ένας φίλος, ο Προκόπης, έχει ανοίξει τη Σύνοψη και σιγομουρμουρίζει: με κατάνυξη: Χαίρε βάθος  δυσθεώρητον και αγγέλων οφθαλμοίς .Χαίρε γήθεν πάντας ανυψώσασα χάριτι…!

  Τον κοιτάζω, με κάποια  έκπληξη, γιατί είναι από αυτούς που δεν είναι άθρησκοι ή άθεοι αλλά δεν πατάνε  και στην εκκλησία, αλλά πριν ρωτήσω, καταλαβαίνει την απορία μου Είναι το κάτι άλλο-απαντά στη σκέψη μου. Ίσως γιατί μέσα μας η εικόνα της Παναγίας είναι άρρηκτα δεμένη  με την έννοια της μάνας. Λες και κάποιο χέρι με τραβάει από το χέρι και με σέρνει στην εκκλησία. Λες και μια φωνή μέσα μου με προστάζει πήγαινε στους χαιρετισμούς. Μια φωνή που μου φωνάζει: Έλα… έλα!

   Ναι. Είναι γεγονός αυτός ο δεσμός, που μας δένει με τη Θεοτόκο και  που αποκαλύπτεται καθημερινά. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι μόλις  μας συμβεί κάτι η πρώτη μας έγνοια-η πρώτη μας φωνή για βοήθεια είναι: Παναγία μου… μάνα μου.

 Θυμήθηκα  εκείνον τον ανθυπολοχαγό που είχα δει, παιδάριο τότε στον πόλεμο του `40, που τον είχαν φέρει στο Νοσοκομείο της Άρτας και του είχαν κόψει τα πόδια του (μας είχαν μαζέψει τότε παιδιά 10-12 ετών και μοιράζαμε τσιγάρα και μπισκότα-σοκολάτες στους τραυματίες) και φώναζε : Μανούλα μου… μανούλα μου σφίγγοντας πάνω στο στήθος του και χιλιοφιλώντας την εικόνα της Παναγίας, που μια νοσηλεύτρια του είχε χαρίσει χωρίς να μπορείς να ξεχωρίσεις ποια από τις δύο καλούσε. Τη μάνα του ή την Παναγία που εκείνη τη στιγμή είχαν γίνει ένα πρόσωπο. Η βοήθεια από τον ουρανό!

  Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι αυτή η συμμετοχή όλου αυτού του πλήθους .Μια συμμετοχή, μια προσήλωση που δεν τη συναντάς  ούτε στην Κυριακάτικη λειτουργία.

  Ξέρεις μου εξηγεί ο Προκόπης, είναι κάτι ανεξήγητο. Νομίζω πως αν δεν έρθω στους Χαιρετισμούς κάτι μου λείπει. Κάτι που μόνο εδώ μέσα Παρασκευή το βρίσκω. Όπως τότε που μικρά παιδιά τρέχαμε να κρυφτούμε στην ποδιά της μάνας μας ζητώντας σ` αυτή ότι άλλο δε μπορούσαμε να βρούμε από άλλού.

 Καθώς τον κοιτάζω σκέφτομαι την επιστροφή του ανθρώπου «ως η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων» για να ξεδιψάσει στην αληθινή πηγή της ζωής. Μετά το προανάκρουσμα του Τριωδίου με τις παραβολές  του Ασώτου και  τη διαχρονική αντιπαράθεση του Τελώνου και του Φαρισαίου που ακόμη κυκλοφορούν μέσα μας  και ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε-εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε τάχα που αναπαράγουμε δυο χιλιάδες χρόνια τα Φαρισαϊκά μας γονίδια;-ο άνθρωπος, εγώ, εσείς, εμείς, ο φίλος μου ο Προκόπης που κάθε τόσο σκουπίζει κρυφά όσο μπορεί ένα δάκρυ- η καθημερινότητα μπαίνει σεμνή, ακροπατούσα με σκυμμένο κεφάλι  στον κύκλο των χαιρετισμών προς τη Παρθένο για να ψάλλει μαζί με τον Πρωτοστάτη Άγγελο: Χαίρε του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησης. Μια ανάκληση που γίνεται ένα κάλεσμα ζωής για τον καθένα μας.

   Οι Β! χαιρετισμοί χθες Παρασκευή. Νομίζω πως  κάτι γύρω μας έχει αλλάξει μου ομολογεί ο Προκόπης. Μια τάση περισυλλογής.  Μια διαλεκτική  με τον εσώτερο εαυτό μας. Μια αναδιάταξη της πορείας  προς  ένα απάνεμο λιμάνι, για να ψάλουμε  Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Σταύρος Ιντζεγιάννης

palaia 2018

                                                            ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

      

     ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ  ΓΑΜΩΤΟ  ΜΟΥ

     Τον τελευταίο καιρό, όπως ήταν επόμενο, καθώς πλησιάζουμε  προς τις εκλογές, την επικαιρότητα κλέβουν οι δημοσκοπήσεις που ανεβοκατεβάζουν υποψηφίους και κόμματα.

Το πρωί προηγείται με διψήφιο η Ν.Δ ενώ προς το μεσημέρι η ψαλίδα φαίνεται να κλείνει σε μονοψήφιο νούμερο και το απόγευμα όταν σκάει η βόμβα του κ. Κουρουπλή που φωτογραφίζεται με τον Σεβασμιότατο Αιγιαλείας η διαφορά χτυπάει κόκκινο με τα νούμερα να ανεβαίνουν  στα ύψη. Έγκλημα να είχε κάνει ο άνθρωπος δε θα τον στήνανε έτσι στον τοίχο αν και είναι γνωστό ότι στα κόμματα όπως και στις επαναστάσεις και σε κάθε κίνημα, η φαγωμάρα δεν είναι με τους αντιπάλους αλλά μεταξύ τους

    Αγανακτεί ο κ. Τρύφων  υποστηρικτής του κ .Κουρουπλή ως βέρος Αγρινιώτης: Τόσο καιρό που φωτογραφιζότανε αγκαλιά ο Αλέξης με τον  Πάνο (γνωστόν για τις ακροδεξιές του απόψεις) και όλο αγκαλίτσες  και φιλάκια και σε ψηφίζω , με  ψηφίζεις , ψηφιζόμαστε  κι οι δυο, δεν πείραζε κανέναν, τώρα τους πείραξε η φωτογραφία του Κουρουπλή ο οποίος στα κάτω – κάτω όπως εξηγούν  και οι   σωματοφύλακές του πήγε να εξομολογηθεί και να πάρει ευλογία Κυρίου : Δέσποτα ήμαρτον εις τον Ουρανόν και ενώπιον σου, μη κοιτάς που είμαι με τον Σύριζα, μέσα μου κάνω  τον σταυρό μου μέχρι που φιλάω και το χέρι του Αμβρόσιου. Τι άλλην χρείαν μαρτυρίας ζητάς

 Διαμαρτύρεται καθώς ακούσαμε στις ειδήσεις ο Σκουρλέτης: Πας  που πας άνθρωπέ μου είναι ανάγκη να βγάλεις και φωτογραφία να μας ξεφωνίζουν!!!

  Δηλαδή αν καταλάβατε, σου λέει ο κ. Κουρουπλής,  βουλιάζει που βουλιάζει η βάρκα μη χαθούμε αύτανδροι. Άσε να τα έχουμε καλά και με τις επουράνιες δυνάμεις  δεν ξέρεις τι γίνεται. Εδώ ακούγεται ότι και ο Γαβρόγλου κουβεντιάζει με τον Αρχιεπίσκοπο, ενώ εγώ φωτογραφίζομαι με  απλό Δεσπότη. Που είναι το κακό;

   Το πράγμα δε θα είχε σημασία αν οι ίδιοι οι σύντροφοί του  δεν το κάνανε θέμα αποδεικνύοντας με αυτή τη διαμαρτυρία το ρόλο που παίζει η θρησκεία στην ζωή του ανθρώπου και κυρίως στην πολιτική. Και μη κοιτάτε που τάχα καμώνονται τον άθεο και δεν ορκίζονται στο ευαγγέλιο. Μέσα τους τάζουν κεριά σαν το μπόι τους, αν μπούνε στη βουλή.

   Κατόπιν αυτού και επειδή ζούμε στον αστερισμό των δημοσκοπήσεων η  στήλη αποφάσισε να κάνει τη δική της δημοσκόπηση προκειμένου να διαλευκανθεί το ζήτημα .

   ΕΡΩΤΗΣΗ :Τι ρόλο παίζει η θρησκεία στην πολιτική και στη ζωή μας ;

   Οι απαντήσεις των ανδρών ήταν διαμετρικά αντίθετες από των γυναικών. Όλοι συμφώνησαν πως η θρησκεία είναι απαραίτητη με μια διαφορά. Σε δείγμα  50 ανδρών οι 44 απάντησαν ότι θα προτιμούσαν να είναι Μουσουλμάνοι διότι ως γνωστόν ο Μωάμεθ επιτρέπει 3 γυναίκες και 30 παλακίδες.( Σημ : Αυτοί μάλλον βλέπουν τα Τούρκικα σήριαλ)

 Αντίθετα  σε  δείγμα 30 γυναικών,  όλες απάντησαν ότι προτιμούν τον Χριστιανισμό διότι ισχυροποίησε τον θεσμό της οικογένειας, απαγόρευσε τα ξεπορτίσματα του συζύγου, ενώ συγχωρεί με την εξομολόγηση κάποιο τυχαίο (!!!)παραστράτημα της γυναίκας με  έναν φίλο που της πρόσφερε ένα κόσμημα  ή ένα ερωτόλογο, δηλαδή όλα αυτά που ξεχνάει ο σύζυγος από την επομένη του γάμου.

  Εξ άλλου σε δείγμα  50 ανδρών  ετέθη η ερώτηση : Απατάτε τη γυναίκα σας; Οι 39 απάντησαν  απεριόριστες φορές .Οι 6 αρκετές ,οι 3 μερικές φορές και ο παππούς ορκίστηκε: Μετά τα 88 καμία!

   Στην ίδια  ερώτηση σε δείγμα 30 γυναικών και οι 30 απάντησαν ;Ούτε μία φορά. Αλλά όταν τους  ζητήθηκε να ορκιστούν αρνήθηκαν κατηγορηματικά . Μόνο μια ορκίστηκε «στη ζωή του  Βασιλάκη μου» και  τραγική σύμπτωση τον κηδέψαμε  προχτές !!!

   Πάντως στην ερώτηση .ΤΙ ΜΕΣΟΛΑΒΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ στην θρησκεία και την πολιτική , όλοι απάντησαν. Μια φωτογραφία με τον Δεσπότη!!

 Σταύρος Ιντζεγιαννης