Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

σχολιαζοντας το κοτσέρτο της Πολυφωνικής 22/12/2112








Σχολιάζοντας το Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο της

Πολυφωνικής Χορωδίας το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2112

Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη





ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΉΣ

Στο Συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου το Σάββατο 22/12/2012



Θεσμός πια η Χριστουγεννιάτικη συναυλία της πολυφωνικής, για μια ακόμη φορά, μάζεψε την Πάτρα, στο ασφυκτικά γεμάτο μεγάλο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου μας σε μια ξεχωριστή από κάθε άποψη εκδήλωση. Κοσμικό μαζί και θρησκευτικό γεγονός .

Η πολυφωνική , μια χορωδία που οικοδομήθηκε από το μηδέν χάρη στην αγάπη των Πατρινών για το χορωδιακό τραγούδι και το πάθος ενός ανθρώπου. Του Σταύρου Σολωμού που μάζεψε, ενέπνευσε και δίδαξε στην αρχή μια χούφτα ανθρώπους και που σιγά- σιγά έγιναν οι πολλοί ,οι πάρα πολλοί ,που πλαισίωσαν την αρχική χορωδία και την έκαναν γνωστή όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πολύ πιο πέρα από τα σύνορά της έχοντας κατακτήσει δεκάδες διεθνή βραβεία με τις εμφανίσεις της.

Δεν ξέρω πόσο και αν η επίσημη Πάτρα έχει τιμήσει τον μαέστρο της τον Σταύρο Σολωμό. Τον άνθρωπο που δικαιούται ανεπιφύλακτα τον τίτλο Δημιουργός, αφού από το τίποτε δημιούργησε αυτό που καμαρώνουμε και χειροκροτούμε με τα τόσα τμήματα και τις σχολές που διδάσκουν μουσική, καλλιεργούν φυτώρια πολιτισμού και που η πόλη έχει χρέος να τον τιμήσει εξαιρετικά δείχνοντας έτσι ότι ξέρει να τιμά τους Πατρινούς που ξεχωρίζουν.

Ήδη με την προεδρεία του κ. Γιάννη Κότορου Διευθυντού του Εκκλησιατικού Λυκείου, καθηγητού της Βυζαντινής μουσικής , χοράρχη και πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού της Ευαγγελιστρίας η Πολυφωνική διανύει μια νέα περίοδο μεγάλων επιτυχιών και –χωρίς να παραβλέπει κανείς το μέχρι τώρα επιτελεσθέν από τις κατά καιρούς διοικήσεις έργο - εκδηλώσεων που εντυπωσιάζουν με τη δυναμική τους εντός και εκτός συνόρων έτσι που μπορεί πια η Πολυφωνική χορωδία της Πάτρας να ονομάζεται «Πολυφωνική χορωδία της Ελλάδος»

Ο κ. Γιάννης Κότορος- ο οποίος διευθύνει και την Βυζαντινή χορωδία της- έφερε στην πολυφωνική τις διοικητικές και οργανωτικές του ικανότητες πράγμα βασικό για ένα τόσο πολυπρόσωπο και διαρκώς ευρυνόμενο σχήμα σε σχολές, μουσικά φροντιστήρια, ειδικά τμήματα και διοργανώσεις εκδηλώσεων ανωτάτου επιπέδου που διαρκώς επιβραβεύονται.

Ωστόσο το προχθεσινό (22 Δεκεμβρίου) Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο υπήρξε ομολογουμένως μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή εκδήλωση που μάγεψε το ακροατήριο καθώς η καθοριστική συμμετοχή της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων (ΑΣΟΝ)έδωσε μια ξεχωριστή νότα συμφωνικής μαζί και χορωδιακής απόλαυσης με διευθυντή τον δικό μας άνθρωπο. Τον άνθρωπο της Πατρινής καρδιάς μας. Τον Παύλο Σεργίου γόνο και θρέμμα της Πάτρας, γιο ενός ξεχωριστού πνευματικού ανθρώπου του Κώστα Σεργίου, για χρόνια συνεργάτη του Ημερήσιου Κήρυκα, με 9 ή 10 ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του..

Διευθυντής Συμφωνικής Ορχήστρας και επίκουρος καθηγητής Μουσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών ο κ . Παύλος Σεργίου καταξιωμένος ήδη στα μεγάλα μουσικά κέντρα του εξωτερικού με διακρίσεις και τιμές που τον φέρνουν στην πρώτη γραμμή του συμφωνικού προγράμματος, μας έδωσε με την ΑΣΟΝ –εν πολλοίς δημιούργημά του- τη χαρά να καμαρώσουμε έναν Πατρινό που διαπρέπει και τιμά εντός και εκτός Ελλάδος τη χώρα συνολικά και την γενέθλια πόλη την Πάτρα ειδικότερα.

Το ξεχωριστό του προχθεσινού κοντσέρτου (22/12/2012) ήταν το ιδιαίτερο χρώμα που έδωσε η συμφωνική μουσική και το άριστα δέσιμό της με την Πολυφωνική χορωδία που διηύθηνε ο κ Σταύρος Σολωμός και η κ Ελένη Παπαδοπούλου Αραβαντινού η οποία έχει αναπτύξει μια εξαίρετη μουσική δραστηριότητα διευθύνοντας την παιδική και νεανική χορωδία της Πολυφωνικής η οποία έχει κατακτήσει δεκάδες βραβεία.

Ο Αρχιμουσικός κ Σεργίου που μεγάλωσε στην Πάτρα και έχει σίγουρα ψάλλει όταν ήταν παιδί ( χθες έδειξε ότι παρέμεινε το παιδί που ψάλλει κάλαντα) στις γειτονιές της, σε συνεργασία με την χορωδία ετοίμασαν ένα πρόγραμμα κοντά στον ακουστικό μας εθισμό από Ελληνικά κάλαντα . Κι αυτό ήταν που ξεσήκωσε το κατάμεστο αμφιθέατρο.

Το Χριστουγεννιάτικο κοντσέρτο ήταν μια ακόμη ευκαιρία για να δείξει η Πάτρα την αγάπη της στην Πολυφωνική μας χορωδία.

Αυτή την αγάπη με την οποία την περιβάλλει η πόλη, στα 20 χρόνια που υπάρχει,τον μαέστρο και τους χορωδούς του, Κι αυτή η αγάπη είναι το μεγαλύτερο και το πιο πολύτιμο βραβείο. Κι όχι μόνο γιατί έκανε το όνομα της πόλης στον πολιτιστικό τομέα γνωστό-πασίγνωστο, στους διεθνείς χώρους , αλλά γιατί παρακολουθώντας την πορεία της, διαπιστώνει κανείς ότι εκεί μέσα δεν δημιουργούνται απλά χορωδοί, αλλά διδάσκεται ευαισθησία. Γιατί αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση η αξία του τραγουδιού. Κάνει τον άνθρωπο ευαίσθητο. Κάνει τον άνθρωπο – Άνθρωπο. Κι αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε ως το μεγαλύτερο και πολυτιμότερο βραβείο της Χορωδίας.



Σταύρος Ιντζεγιάννης





















Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Γνωμη 24/12/2012

Εν κατακλείδι


EΝΑ ΑΣΤΕΡΙ –ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ



Ένα αστέρι Ένα παιδί Η χριστουγεννιάτικη ιστορία .

-Που είναι η φάτνη ; Πως θα βρω το αστέρι να μου δείξει το δρόμο για να βρω το Χριστό-ρώτησε το παιδί.

Έξω στην αυλόπορτα Δυο τρίγωνα ,μια φυσαρμόνικα κι ένα άδειο κοσερβοκούτι έχουν σκαρώσει μια αυτοσχέδια χορωδία. Δροσερές παιδικές φωνές που ακόμη και με την παραφωνία τους στέλνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας. Να τα πούμε ;Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη.

Που θα βρω το αστέρι να μου δείξει το δρόμο για τη φάτνη ρώτησε το παιδί.

-Δεν υπάρχουν πια φάτνες αγόρι μου. Οι .άνθρωποι ζουν στα τσιμεντένια κλουβιά των πολυκατοικιών .Γεννούν σε μαιευτήρια. Ζεσταίνονται με καλοριφέρ κι αντί να ψάλλουν μόνοι τους τα κάλαντα, βάζουν το μαγνητόφωνο να τους τα πει.

Εκεί στη μακρινή Ανατολή οι Μάγοι ασχολούνται με το πετρέλαιο .Ταξιδεύουν με υπερηχητικά τζάμπο τζετ και προσκυνούν το χρήμα .Ο χρυσός πια δεν δωρίζεται. Χρησιμοποιείται σα μέσον διαφθοράς, ακολασίας και αλληλοσπαραγμού. Για την απόκτηση του γίνονται εγκλήματα που κι αυτά πάλι εξιλεώνονται με το ίδιο μέσον. Μαμωνάς γαρ

Ακόμη και οι ταπεινοί ποιμένες της Χριστουγεννιάτικης σκηνής έχουν αλλάξει. Οι τωρινοί βοσκοί φορούν κομψά ρούχα .Ζεσταίνονται σε πολυτελή χειμαδιά και αρμέγουν τα ζωντανά τους με μηχανήματα.

-Και ο Ηρώδης;

-Ο Ηρώδης; Ποιος νοιάζεται πια για τα νήπια; Η οικονομική εξαθλίωση, η καταδυνάστευση των ισχυρών πάνω στους αδύνατους η ανισοκατανομή του πλούτου, όλα αυτά ένας σύγχρονος Ηρώδης μας απειλεί κάθε στιγμή .Σε κάθε βήμα , σε κάθε γωνιά , σε κάθε εκδήλωση, ένας Ηρώδης παραμονεύει για να σφετερισθεί την ειρήνη του κόσμου. Ηρώδης ο καθένας μας για τον διπλανό του





Τι απόμεινε από το χριστουγεννιάτικο ιστορία.; Από την γέννηση του Σωτήρα που άλλαξε τη μορφή του κόσμου κι έδωσε την ελπίδα, φωτίζοντας το σκοτάδι Τι απόμεινε από την «Επί του όρους ομιλία» που θέσπισε νέους κανόνες για την αιώνια ζωή. Την επίγεια και την επουράνιο.

« Μακάριοι πραείς-Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην-Μακάριοι οι ελεήμονες-Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν-Μακάριοι ειρηνοποιοί…»

Που βρίσκονται οι ειρηνοποιοί των μεγάλων πολιτικών και κυρίως οικονομικών και αμυντικών συσχετισμών; Και ποιός τους εμπιστεύεται πια ;

Δυο χιλιάδες χρόνια μετά από τη γέννηση του Χριστού το σκηνικό έχει αλλάξει τόσο που αμφιβάλλεις αν ιστορεί το ίδιο πράγμα, αν εκφράζει την ίδια ιδέα, αν μνημονεύει τον ίδιο ερχομό .

Οι άνθρωποι γιορτάζουν την απέριττη γέννηση μέσα σε πολυτελέστατες εκκλησίες όπου οι αντιπρόσωποι του Χριστού τον υμνούν μέσα από μεγάφωνα γεμάτα παράσιτα και θόρυβο. Οι επίτροποι στο παγκάρι μετρούν κάθε τόσο την είσπραξη κι ο νεωκόρος τσακίζεται κάθε δέκα λεπτά να σβήσει τα κεριά για να μην καούν λίγο παραπάνω και χαθεί η είσπραξη .

Στα σπίτια δίνουν Χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν όπου οι κύριοι χαρτοπαίζουν βλαστημώντας κάθε τόσο την τύχη τους .Οι κυρίες καπνίζουν σαν αράπηδες κουτσομπολεύοντας και τα νεαρά βλαστάρια των καλών οικογενειών ερωτεύονται στις σκοτεινές γωνίες του σπιτιού . Πιο ενδιαφέρον έχουν τα ρεβεγιόν σε κάποιο ακριβοπληρωμένο κέντρο όπου οι καλλιτέχνιδες Σούλα, Ρούλα, Κούλα επιδεικνύουν την τεχνική του στριπ τιζ μέσα από τα θυμιατά των τσιγάρων και την υμνωδία της μπουζουκοορχήστρας.. Οι έμποροι ανεβοκατεβάζουν τις τιμές ανάλογα τη ζήτηση και τα τηλεοπτικά κανάλια διαφημίζουν τις δήθεν εκπτώσεις και προσφορές . Στις μεσοαστικές οικογένειες όπου το εναπομείναν δώρο -τελευταίο μια και από 2013 καταργείται κι αυτό οριστικά -προσπαθούν να ισοσκελίσουν έσοδα-έξοδα,οργισμένοι που δεν ισοσκελίζονται.

Τι μπορεί τάχα από όλα αυτά να θυμίζει την άφιξη του Χριστού ; Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θεία γέννηση. Με την ταπεινή φάτνη. Με την Παρθένο ,το θείο βρέφος . τον Ιωσήφ ;

Ένα αστέρι ένα παιδί. Η Χριστουγεννιάτικη ιστορία .

Που μπορώ να βρω τον Χριστό – ρώτησε το παιδί

Ίσως μέσα στην καρδιά σου αγόρι μου. Μόνο εκεί κατοικεί Μα βιάσου τώρα που είσαι παιδί. Γιατί όταν μεγαλώσεις θα ψάχνεις και αλλοίμονο δε θα μπορείς να τον βρεις πουθενά

Καλά και ειρηνικά Χριστούγεννα αναγνώστες μου

Σταύρος Ιντζεγιάννης

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

ΜΙΚΡΟ ΣΧΌΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ




Μικρό σχόλιο από τον Σταύρο Ιντζεγιαννη

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ

ΕΠ ΕΥΚΑΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ



Για μια ακόμη φορά η Χριστουγεννιάτικη συναυλία των καθολικών, στην καθολική εκκλησία ο Άγιος Ανδρέας της οδού Μαιζώνος, μάζεψε τη φιλόμουση Πάτρα από πολύ νωρίς έως το αδιαχώρητο. Αυτή είναι μια απόδειξη ότι ο από χρόνια μόνιμος πια μαέστρος της χορωδίας -η οποία αναγνωρίζεται ως προσωπικό του δημιούργημα και έχει την καθολική αναγνώριση της πόλης- ο αγαπητός σε όλους μας Ν. Σινιγάλιας έχει καταφέρει με τις πολύμοχθες και παρά τις πολλές φορές αντίξοές συνθήκες να εντάξει τη χορωδία του, ως αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής ζωής της πόλης η οποία περιμένει πάντα τη χριστουγεννιάτικη συναυλία, ως μια ιδιαίτερη εκδήλωση των ημερών. Κατάνυξη μαζί και μουσική πανδαισία. Μουσικό μαζί και λειτουργικό γεγονός αν λάβει κανείς υπ` όψη του ότι οι ύμνοι των Χριστουγέννων δεν αποτελούν μια οποιαδήποτε μουσική έκφραση, αλλά συμβάλλουν στη μέθεξη του πιστού, στο γεγονός της γέννησης του Θεανθρώπου.

Ανανεωμένη η χορωδία σε μεγάλο βαθμό – ιδιαίτερα ως προς τους άνδρες-μάγεψε τόσο με τις πειθαρχημένες φωνές και την άψογη εκτέλεση ύμνων μερικοί από τους οποίους βρίσκονται κοντά στον ακουστικό μας εθισμό , τουλάχιστον για όσους παρακολουθούμε την λεγόμενη ευρωπαϊκή εκκλησιαστική μουσική.

Η ιδιαιτερότητα της καθολικής λειτουργίας είναι βέβαια το αρμόνιο ή το εκκλησιαστικό όργανο, αλλά ο μαέστρος της ο ,κ Σινιγάλιας έχει προσθέσει τα τελευταία χρόνια όργανα( συνήθως τρίο) και στη χθεσινή (Τετάρτη 19/12) συναυλία που παρακολουθήσαμε η χορωδία είχε πλαισιωθεί από ένα τρίο και στο τέλος από ένα κουιντέτο άρτια δεμένο με την όλη συναυλία και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Έχοντας στη διάθεσή του ο μαέστρος μερικές από τις ωραιότερες γυναικείες και ανδρικές φωνές σε ένα άρτια δεμένο μουσικό σύνολο κράτησε μαγεμένο το ακροατήριό του με έργα όπως κάθε χρονιά, Βέρντι, Μότσαρτ, Μέντελσον, Λιστ, για να αναφέρω τους πιο γνωστούς μας κλασσικούς -και ακουστικά αγαπητούς μας- δημιουργούς. Ανάμεσα στα άλλα χαρήκαμε ιδιαίτερα την Άγια Νύχτα του Gruber ,το O Come Litle children του Schulz , το Ave Maria των Bach-Gounot ή το Transeamoys Usque Bethleem του Schnabel και το χορωδιακή σύνθεση του μαέστρου Laudate omnes Gentes. Περισσότερα παραδοσιακή φέτος –αν δε με απατά η ,μνήμη- έδωσαν μια ακόμη Χριστουγεννιάτικη νότα στην όλη εκδήλωση.

Εξ άλλου η ορχήστρα έδωσε άλλο χρώμα και δίκαια χειροκροτήθηκε θερμά.

Αληθινά ήταν μια απόλαυση των ημερών και μια ευχή ο νεογέννητος Χριστός να βοηθήσει να βγούμε από το οικονομικό τέλμα όπου βυθιζόμαστε καθημερινά. Εύγε!

Σταύρος Ιντζεγιαννης

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

κριτική θεάτρου

ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ


(Μέχρι τέλους Δεκεμβρίου )



ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ - Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ -



To αγαπημένο από το θεατρόφιλο κοινό, έργο του Άντον Τσέχωφ «Ο θείος Βάνιας» παρουσιάζει σε μια παράσταση απαιτήσεων η «εταιρεία θεάτρου και τέχνης» στο θέατρο «Αγορά». ‘Ο θειος Βάνιας» από τα ωραιότερα του Τσεχωφικού ρεπερτορίου παρουσιάζεται από μια ομάδα εκλεκτών ηθοποιών που πολλές φορές έχουμε χειροκροτήσει

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «ένα βότσαλο στη λίμνη ».Μια πέτρα που σπάζει την ακινησία του νερού, δημιουργεί κύκλους , οι οποίοι ανοίγουν-ανοίγουν ώσπου σιγά- σιγά σβήνοντας, σβήνει μαζί και η μικρή αναταραχή που δημιούργησαν και το νερό ξαναβρίσκει την προηγούμενη ακινησία του.

Ο Τσέχωφ ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής όπως τον ξέρουμε, πειραματίζεται με την καθημερινότητα των μικροαστών . Μέχρι που φτάνει η ανθρώπινη η υποταγή στη μοίρα; Μέχρι που οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν το δόκανο της χαμοζωής τους ,χωρίς να κάνουν τη μικρή τους επανάσταση;

Το πείραμα επιχειρείται αναστατώνοντας τη μιζέρικη ζωή μιας Ρώσικης αγροτικής οικογένειας, που ζει στην ακινησία, και την αδιαφορία που δημιουργεί η συνήθεια, εγκαταλειμμένη μοιρολατρικά στον ευδαιμονισμό ενός μικρόκοσμου που κυριαρχείται από τη ρουτίνα.

Ο θείος Βάνιας, η ανεψιά του Σόνια , κόρη της πεθαμένης αδερφής του, ο γιατρός Αστρώφ, η Ελένη, η νεαρή σε δεύτερο γάμο γυναίκα του καθηγητή Σερεμπριακώφ ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι είναι άνθρωποι με αισθήματα και έχουν δικαιώματα στη ζωή και τον έρωτα Αυτή τη ζωή που την έχουν αρνηθεί-και τους έχει αρνηθεί- με τη δουλική προσκόλλησή τους στην υποτιθέμενη μεγαλοφυΐα του καθηγητή Σερεμπριακώφ πατέρα της Σόνιας.

Τον ρόλο του απρόσκλητου εισβολέα που θα αναταράξει τα νερά παίζει η ξαφνική έλευση του καθηγητή Σερεμπριακώφ ο οποίος έρχεται με την κατά πολύ νεώτερή του γυναίκα του, στο κτήμα του, που διαχειρίζεται σχολαστικά τίμια, ο θείος Βάνιας . Η υπόθεση περιπλέκεται παίζοντας με τα ανθρώπινα αισθήματα. Αφορμή ο έρωτας του γιατρού για τη γυναίκα του καθηγητή. Αλλά και της Σόνιας για τον γιατρό. Και του Θείου Βάνια –σε μια λανθάνουσα κατάσταση- με τη γυναίκα του καθηγητή .Και της γυναίκας του καθηγητή για τον γιατρό. Ένα μπλέξιμο που θα μπορούσε –γιατί όχι;- να είναι μια φάρσα.

Ο καταλύτης έρχεται όταν ο καθηγητής θέλει να πουλήσει το κτήμα και για πρώτη φορά αντιμετωπίζει την έκρηξη του θείου Βάνια ,ο οποίος επιχειρεί τη μικρή του επανάσταση και προσπαθεί να τον σκοτώσει ανεπιτυχώς, υπογραμμίζοντας ότι όσο κι αν διεκδικεί τον τίτλο του εγωιστή και αλλοπρόσαλλου δεν μπορεί να παίζει με τις τύχες και τα αισθήματα των άλλων

Επιτυχημένη η διανομή βρήκε στον Μιχάλη Σμυρλή(θείο Βάνια) και τον Αντώνη Μπαρπετάκη(καθηγητή Σερεμπριακώφ) δύο επιτυχημένους ταλαντούχους δημιουργούς Τσεχωφικού ρόλου που κράτησαν το δράμα στα σωστά μέτρα. Δύσκολος ο ρόλος του θείου Βάνια με τις μεταπτώσεις από τη ρουτίνα στην έξαρση και μετά στην αποδοχή της μίζερης πραγματικότητας .Έμπειρος ο Σμυρλής ντύθηκε επιτυχημένα τον ανθρωπάκο που ξαφνικά αποφασίζει να ορθώσει το ανάστημά του και να αναμετρηθεί με τη μοίρα του τολμώντας τη μικρή του επανάσταση. Θα συμβιβαστεί στο τέλος και θα γυρίσει στον μικρόκοσμό του μαζί με την ανεψιά του Σόνια (Νάνσυ Χριστοπούλου)που στάθηκε ιδιαίτερα πειστική στον ρόλο της άτυχης ερωτευμένης.

Πολύ καλός ο γιατρός (Σπύρος Κανελλάκης) ερωτευμένος χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις , κέρδισε άνετα το χειροκρότημα. Καθώς και η Ελένη (Χαρά Γιαννούλη) που κέρδισε τη συμπάθεια των θεατών ζώντας τις απαιτήσεις του ρόλου της ερωτευμένης που δεν ενδίδει, υποταγμένη κι αυτή στη μοίρα της.

Σε μικρότερους ρόλους αλλά με ιδιαίτερη προσήλωση στις απαιτήσεις της Τσεχωφικής δραματουργίας η μητέρα Βασίλιεβνα ( Αλέκα Ράπτη) η νταντά (Θεανώ Κανελλάκη και ο εργάτης Βασίλης Γαλάνης.

Η σκηνοθετική γραμμή του Κώστα Μαλαμή κράτησε το κλασικό ύφος χωρίς μοντερνισμούς και ακροβασίες νεωτερισμών και μαζί με τους άλλους συντελεστές της παράστασης μουσική Νίκος Δημογιάννης, σκηνικά Θάνος Μπαλαφούτης ,κοστούμια Θεοδώρα Τσούλου, φωτισμοί Στράτος Λυμπεράτος αξιοποίησαν τη μετάφραση της Ioanna Zaykova στήνοντας μια Τσεχωφική παράσταση που δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει από τη σκηνή του Εθνικού θεάτρου, όπως την είχαμε δει τελευταία

Σταυρος Ιντζεγιαννης



Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Κριτική άποψη




Σύντομη αναφορά στο Βιβλίο του Λεωνίδα Μαργαρίτη

«Γαμήλιο ταξίδι στο μέτωπο» από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη



ΓΑΜΗΛΙΟ ΤΑΞΊΔΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ



Μια εποχή, ένας πόλεμος. ένας στρατιώτης. Η Ελλάδα ολόκληρη !

Μέσα σε 170 σελίδες ο πόλεμος του 1940 καταγράφεται όχι όπως τον έγραψαν οι ιστορικοί ή όπως τον ιστόρησαν οι στρατηγοί αλλά όπως τον έζησε ένας απλός μαχητής. του μετώπου. Ο Γεώργιος Μαργαρίτης

Η υική αγάπη του Λεωνίδα Μαργαρίτη, πέρα από το χρέος προς τον γεννήτορα , γίνεται και χρέος προς τη ιστορία της πατρίδας, προσφέροντας μία ακόμη, συγκλονιστική στην απλότητά της μαρτυρία, για τον αγώνα που γέμισε θαυμασμό την ανθρωπότητα, με το νέο του πόνημα «Γαμήλιο Ταξίδι στο Μέτωπο» Εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα Πάτρα 2012

Η ιστορία ξεφεύγει από το να είναι ένα προσωπικό μνημόσυνο του συγγραφέα, για τον πατέρα του Γεώργιο Μαργαρίτη, καθώς συγκέντρωσε και επιμελήθηκε τα γράμματά του από το μέτωπο. Γίνεται ντοκουμέντο της τιτάνιας μάχης, που δόθηκε στα βουνά της Αλβανίας και τον άθλο του 12ου Συντάγματος των Πατρών προς κατάληψη του Υψώματος 613.

Η αφήγηση, σε τρεις ενότητες, διακρίνεται για την αμεσότητα με την οποία δίνεται η περιγραφή της έναρξης του πολέμου, έως το τέλος του. Το τέλος του νικητή που νικήθηκε όχι από τα όπλα και τη δύναμη του εχθρού, αλλά από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν, με τα δύο μέτωπα εκ των οποίων το ένα, ήταν με τη φοβερότερη πολεμική μηχανή της εποχής. Τη Γερμανική βέρμαχτ

Στην πρώτη ενότητα ο Γεώργιος Μαργαρίτης, εγκαταλείπει την μόλις παντρεύτηκε ( το προηγούμενο βράδι) γυναίκα του και ντύνεται το χακί, για να πάρει μέρος στο πόλεμο, όπου τον καλεί το χρέος προς την πατρίδα. Η αφήγηση όπως διασώθηκε μέσα από την διήγηση – μαρτυρία, καταγράφει μέρα τη μέρα την πρόσκληση και την πορεία προς το μέτωπο.

« Ξεκίνησα με τις ευχές της συζύγου μου ,των γονέων μου και των λοιπών συγγενών μου μαζί με άλλους τρεις χωριανούς μου .Επήγαμε στον σταθμό της Γαστούνης. Μπήκαμε στο τρένο και στις τρεις τα μεσάνυχτα φτάσαμε στον πρώτο σταθμό , την Πάτρα. Περνώντας

από τους έρημους δρόμους τριών Ναυάρχων και Μαιζώνος , φτάσαμε στη Γούναρη. Εκεί όπως ανηφορίζαμε, δεξιά βλέπουμε ένα λεωφορείο καμένο κι έναν πολίτη σκοτωμένο από βόμβα»

Η μαρτυρία του Γεωργίου Μαργαρίτη ακολουθεί τη σειρά των γεγονότων, χωρίς να προσπαθεί να εξιδανικεύει τις καταστάσεις ή να κρατά για τον εαυτό του το ρόλο του ήρωα.

Η καταγραφή -σε μεγάλη ηλικία πια του αφηγητή των γεγονότων- με ονόματα, τοπωνύμια, πορείες, μάχες, κακουχίες αλλά και ανθρώπινες στιγμές , με τέτοιες λεπτομέρειες, ύστερα από τόσα χρόνια, δείχνει πόσο σημάδεψε ο πόλεμος τη ζωή εκείνων των μαχητών, ώστε ύστερα από 50 τόσα χρόνια, ξαναγυρίζοντας τη μνήμη του στα όσα έζησε, να μπορεί να τα αναπαριστά με τη γραφίδα του, τόσο ζωντανά σαν να συνέβησαν μόλις λίγα χρόνια πριν.

Είναι περίεργο - μα παρατηρημένο –ότι άνθρωποι που δεν κατέχουν πανεπιστημιακούς τίτλους ή δεν έχουν καταγίνει με τη λογοτεχνία επισταμένα , που ίσως δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία και βιβλία που έχουν διαβάσει ή έχουν γράψει δόκιμοι συγγραφείς, έχουν ωστόσο το χάρισμα με την απλότητα του λόγου τους και κυρίως με τον αυθορμητισμό της γραφής τους, να συναρπάζουν τον αναγνώστη και να τον κάνουν συμμέτοχο της δοκιμασίας τους.. Αρχίζεις διαβάζοντας και σελίδα τη σελίδα, αιχμάλωτος του ενδιαφέροντος, ζώντας θαρρείς με τον αφηγητή τα γεγονότα, φτάνεις στο τέλος.

Ο αφηγητής – συγγραφέας εδώ, θυμάται όλη την πορεία προς το μέτωπο.

Σε μερικές περιπτώσεις η θύμηση καταγράφει ανατριχιαστικά γεγονότα.

«Από το τρίτο τάγμα σκοτώθηκαν δυο στρατιώτες και ένα μουλάρι. Το μουλάρι έπεσε πάνω σε έναν στρατιώτη και παλεύαμε να τους ξεμπλέξουμε από τα έντερά τους».

Συγκινητική η νότα της γριούλας «Ευχαριστώ Θεέ μου που είδα Ελληνικό στρατό»

Μέρα τη μέρα καταγράφεται η πορεία προς το μέτωπο και οι πρώτες αψιμαχίες. « Όταν φτάσουμε σε θέση μάχης η πρώτη μας δουλειά είναι να χτυπήσουμε το φυλάκιο» μας είπε ο ταγματάρχης

Ιστορικά είναι καταγεγραμμένο ότι το 512 σύνταγμα των Πατρών πολέμησε λιονταρίσια και κατέλαβε το ύψωμα 613 που αποτελεί και τη δόξα του συντάγματος.

« Η αρχή της μάχης έγινε τα ξημερώματα. Η πρώτη ομάδα της 3ης διμοιρίας του 9ου λόχου που έκανε την αρχική επίθεση, τραβήχτηκε λίγο δεξιότερα κοντά στη γέφυρα και άρχισε να βάλλει πλάγια στα πολυβολεία .Σάστισαν οι Ιταλοί και άρχισαν να ρίχνουν προς τα πλάγια Βλέπει αυτή την κίνηση ο λοχαγός Παπαντωνίου και λέει :Η 2η ομάδα που έχει μείνει, να σκαλώσει στο ύψωμα κατευθείαν απάνω τους,σιγά, σιγά θα ακολουθήσουν και οι άλλες διμοιρίες…Έτσι άρχισε το πανηγύρι με πυρά εν βαδίσματι και σφυριχτά αέρα…. Και άλλα γιουχαΐσματα. Έβλεπες του Ιταλούς να υποχωρούν λες και πηγαίνανε σε διακοπές.» θυμάται και γράφει ο Γεώργιος Μαργαρίτης

Ο πόλεμος καταγράφεται από τον στρατιώτη του μετώπου σα σενάριο από κινηματογραφική ταινία .Η πορείες τα χιόνια, οι μάχες , οι ηρωισμοί των απλών ανθρώπων που ξαφνικά η μοίρα τους έστειλε να υπερασπίσουν προγονικές εστίες ,βωμούς και ιερά, πιστοί στα αρχαίο κάλεσμα : νυν υπέρ πάντων ο αγών.

Οι εικόνες που δίνει η καταγραφή του αλλοτινού μαχητή, είναι εκπληκτικά φωτεινές καθώς ο φακός της μνήμης έχει εστιάσει σε απίθανες λεπτομέρειες, που συνθέτουν ψηφίδα την ψηφίδα όλη αυτή την εποποίϊα που ονομάστηκε ΟΧΙ.

Εκπληκτικά παραστατικός ο Μαργαρίτης, θυμάται περιστατικά : «Αγκάλιασα έναν κορμό δένδρου μπρούμυτα , ξεκούμπωσα τη χλαίνη μου για να μη βρέχεται άλλο ο κορμός και πέρασα μαζί με τους άλλους τις δύσκολες ώρες της νύχτας» Κι αλλού «Όταν καθόταν το χιόνι, σήκωνα το γόνα και προχωρούσα σαν τη χελώνα. Οπότε με αυτή τη μέθοδο περπατήσαμε καμιά εικοσαριά μέτρα»

Έτσι συνεχίζοντας τη αναφορά μνήμης ο απόμαχος πια πολεμιστής, ξεδιπλώνοντας τις αναμνήσεις του, θυμάται μικρές και μεγάλες στιγμές που το υποσυνείδητο καταχώνιασε περιμένοντας υπομονετικά το κάλεσμα του χρόνου να τις ξαναφέρει στο προσκήνιο σαν μια τελευταία υπόκλιση στην ιστορία ,της οποίας υπήρξε κι αυτός ένας από τους πολλούς ηρωικούς οικοδόμους της

Θυμάται σε μια εκπληκτική εγρήγορση. «Πήραμε νέα διαταγή να κατηφορίσουμε με προτεταμένα τα όπλα και βάζοντας με τα οπλοπολυβόλα και τα τουφέκια εν βαδίσματι ,φτάσαμε απάνω τους με προτεταμένα τα όπλα. Μπουόνο Γκρέκο μας φώναζαν. Τους κάναμε νόημα και έβγαιναν με τα χέρια ψηλά»

Κι αλλού η ανθρωπιά του Έλληνα φαντάρου. «Από περιέργεια κλώτσησα ελαφρά το αντίσκηνο και είδα αποκάτω τον Ιταλό που μου έδειχνε το πόδι του. Μου έλεγε πως είχε τραύμα στο μπούτι. Του έδωσα λίγη κουραμάνα, δεν την ήθελε Πήρα την καραβάνα του και του έβαλα μια χούφτα σταφίδες, του έφτιαξα και ένα τσιγάρο, το άναψα και του το έδωσα» Πως το είχε πει ο Μέναδρος Ως Χαριέν εστ άνθρωπος αν άνθρωπος η.

Η διήγηση, διακόπτεται εδώ για να συνεχιστεί με τα γράμματα που έστελνε από το μέτωπο στη μητέρα του και στη γυναίκα του. Τα γράμματα αυτά 37 συνολικά προς τη μητέρα και τη γυναίκα του και ένα προς την αδελφή, του λογοκριμένα βεβαίως από τη λογοκρισία, όπως ήταν όλα από το μέτωπο προς τα μετόπισθεν, αρχίζουν στερεότυπα με την επίκληση. Αγαπητή μου μητέρα ή αγαπητή μου σύζυγος χαίρε.

Ο προσεκτικός παρατηρητής θα σημειώσει τη διαφορετική γλώσσα, το διαφορετικό ύφος και την τότε ακόμη σχέση που υπήρχε ανάμεσα σε γονείς και παιδιά μισό αιώνα πριν. Από τη μια μεριά το ότι ξεχειλίζουν από αγάπη και τρυφερότητα μαζί για την οικογένεια. Διάχυτος στα γράμματα ο σεβασμός στη μητέρα. Αρχίζει στερεότυπα αγαπητή μητέρα χαίρε. Μόνο σε δυο τρία το ύφος αλλάζει : Αγαπημένη μου μητέρα Με την δόξαν του θεού είμαι καλά.

Ακόμη οι επιστολές στη μητέρα του τελειώνουν, σε φιλώ το παιδί σου εκτός από μία που τελειώνει Σε φιλώ γλυκειά μητέρα και μία..ο υιός σου!

Από την άλλη είναι προσεκτικός όταν απευθύνεται στη σύζυγο όπου η τρυφερότητα περισσότερο μαντεύεται παρά γράφεται. Ίσως ξέρει και το ότι τα γράμματα αυτά, διαβάζονται από όλη την οικογένεια που περιμένει νέα από τον πολεμιστή της πρώτης γραμμής.

Στα πρώτα γράμματα αρχίζει Αγαπητή μου σύζυγος χαίρε. Αργότερα τα γράμματα αρχίζουν Αγαπημένη μου σύζυγος. Με την δόξαν του Θεού είμαι καλά. Πιο τρυφερός όπως είναι φυσικό προς τη σύζυγο σε μια στιγμή ξεχειλίζει από νοσταλγία και αγάπη στη γυναίκα που δεν πρόφτασε καλά – καλά να χαρεί νιόπαντρος Σε φιλώ γλυκά ο σύζυγός σου. Πιο αργότερα η νοσταλγία για τη γυναίκα που άφησε πίσω μιας νύχτας αγαπημένος τον κάνει να υπογράφει : Σε φιλώ γλυκά στα χείλη κι αλλού σε φιλώ γλυκά στα μάτια. Όλες οι επιστολές αρχίζουν μετά τον χαιρετισμό Αγαπητή μου μητέρα- ή αγαπητή μου ή αγαπημένη μου σύζυγος χαίρε, συνεχίζουν «Με την δόξαν του Θεού είμαι καλά»

Αυτή η αναφορά που γεμίζει όλα τα γράμματα του-και όλα τα γράμματα που ερχότανε από τους πολεμιστές του μετώπου δείχνουν τη θρησκευτικότητα που γέμιζε τις καρδιές εκεί στο μέτωπο ψηλά.

Μου θύμισε σε παρένθεση τον Κώστα τον Σούκα πολεμιστή κι αυτόν της πρώτης γραμμής που όταν τον έβαλα στην Κόνιτσα να μου διηγηθεί μια μάχη μου είπε. «Όταν έπεσε η φωτοβολίδα, έκανα τον σταυρό μου και είπα Παναγιά μου έμπα μπροστά και οδήγα μας Εσύ. Ύστερα πήδησα έξω από το χαράκωμα και όρμησα με τους άλλους φωνάζοντας αέρααααα»

Ακόμη ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι μόνο μία απευθύνεται ιδιαίτερα στον πατέρα του (τον όποιον όμως θυμάται με σεβασμό σε κάθε γράμμα του) και όπου μιλά για τις αγροτικές δουλειές του σπιτιού τους και τελειώνει με μια συγκινητική παράκληση «Όταν λάβεις το γράμμα μου να πας στον συμπέθερό σου Ιωάννη Μαυρογέννη να τον φιλήσεις και να πιείτε ένα κατοστάρι στην υγεία μου …» Ακόμη μία, η 38η απευθύνεται στην αδελφή του . Δεν αποκλείεται φυσικά να έχει της έχει γράψει και άλλες που όμως δε φυλάχτηκαν όπως η αγάπη της γυναίκας και της μητέρα τις φύλαξε. Φυλαχτό ακριβό μαζί και παρηγοριά τους από το γιο και τον σύζυγο που πολεμούσε στο μέτωπο .

Ανάμεσα στην πρώτη και σε αυτή την τρίτη ενότητα, υπάρχει η δεύτερη, όπου ο Λεωνίδας Μαργαρίτης παρεμβάλλει τις μαρτυρίες γνωστών Πατρινών όπως του Κώστα Τριανταφύλλου, Βασίλη Τσούκαλη Ανδρέα Σινούρη οι οποίοι πολέμησαν στο ύψωμα 613 και όπου η πέννα του αείμνηστου Προέδρου της Διακιδείου σχολής σημειώνει χαρακτηριστικά για τη μάχη για την κατάληψη του «Καστέλο Γκρέκο»όπου υπήρχαν υπολείμματα αρχαίου ελληνικού ναού.

Ο ταγματάρχης είπε «Παιδιά όπως είπαμε, όχι σφαίρες επάνω στα μάρμαρα . Γι αυτά τα μάρμαρα πολεμάμε !!! Προσπαθείστε να απομακρυνθεί ο εχθρός από τον αρχαίο τόπο»( Σημ ;Παλιός Ελληνικός ναός προφανώς στην ακρόπολη της αρχαίας ελληνικής πόλης Ολπης.. Από αυτό και Καστέλο Γκρέκο )

Υπάρχει ακόμη στη δεύτερη αυτή ενότητα μια μαρτυρία της μάχης αυτής, η οποία δημοσιεύθηκε από τον Πυργιώτη Κάρολο Καντούνη σε συνέχειες στην εφημερίδα «Αυγή» του Πύργου.

Στο επίμετρο ο Λεωνίδας Μαργαρίτης έγκριτος δικηγόρος και πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνων Ν/Δ Ελλάδος αφιερώνει δυο του ποιήματα στον πατέρα του και στη γιορτή του πατέρα καθώς και ένα μικρό διήγημα –ντοκουμέντο αφιερωμένο στον πατέρα του και σε όλα αυτά παιδιά της αγροτικής υπαίθρου τα οποία στερήθηκαν την παρά πέρα μόρφωση παρά την σφοδρή επιθυμία τους και την έφεσή τους στα γράμματα, είτε από λόγους τυπικούς –όπως στην περίπτωση του πατέρα του- είτε αναγκασμένα από τις δύσκολες συνθήκες της αγροτικής οικογενειακής ζωής.

Σίγουρα το νέο πόνημα αφιέρωση στον πατέρα εκ μέρους του γιου και στο ηρωικό 12ο Σύνταγμα των Πατρών αποτελεί μια απαραίτητη κατάθεση για όποια Πατρινή Βιβλιοθήκη και σαν τέτοιο πρέπει να διαβαστεί και να μείνει εις μνήμην και δόξα αιώνια

Σταυρος Ιντζεγιαννης



Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

προδημοσίευση -Εκκλησιολόγος 8/12/12

Καθ οδόν


ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ



Πλούσιος στη λαογραφία μας ο Δεκέμβρης αλλά και στη Ορθόδοξη θρησκευτικότητά όπου αρχίζοντας την προετοιμασία για τη μεγάλη Δεσποτική γιορτή, έκδηλη η αλλαγή στην ατμόσφαιρα κι ας έχουν αλλάξει οι εποχές. Τότε που οι μανάδες μας ξεσηκώνανε το σπίτι πάνω κάτω, φτιάχνανε τα σπιτικά γλυκά –κουραμπιέδες μελομακάρονα, καταϊφι , ραβανί-και μοσχοβόλαγε ακόμη και το τελευταίο φτωχόσπιτο πάστρα και αρχοντιά για να καλωσορίσουν τον νεογέννητο Χριστό .

Ζούμε σε πεζή και άχαρη εποχή όπου ισοπεδώνοντας τα πάντα φροντίζουμε να επιβιώνουμε και όχι να ζούμε. Να ζούμε στην πληρότητα του όρου δοξολογώντας τον Δημιουργό και τη Δημιουργία , την ομορφιά της ζωής με τις παραδόσεις και τις αξίες της. Τα ήθη και τα έθιμά μας.

Μήνας των εορτών ο Δεκέμβρης ,ανοίγει με τα Νικολοβάρβαρα ( Αί Βαρβάρα βαρβαρώνει, Αί Σάββας σαβανώνει και Αί Νικόλας παραχώνει ) για να για να συνεχίσει…Αχ Αννούλα του χιονιά / δεν θα είμαι πια μαζί σου / στου Δεκέμβρη τις εννιά / που έχεις Άννα τη γιορτή σου!

9 Δεκέμβρη της Αγίας Άννης και μετά με τον Άγιο Σπυρίδωνα - τον Άγιο Πίπη που λενε οι Κερκυραίες, Οι οποίες του έχουν μια μοναδική λατρεία.

Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος ( Θανατώθηκε με λιθοβολισμό) γιορτάζεται στις 27 του μήνα ενώ την παραμονή των Χριστουγέννων έχουμε τη γιορτή τη Αγίας Ευγενίας της παρθενομάρτυρος.

Με τα Χριστούγεννα αρχίζει το Δωδεκαήμερο. Δηλαδή οι γιορτές των δώδεκα ημερών που είναι από τις ωραιότερες της Λαογραφίας μας. Τα Χριστούγεννα είναι από η μια τις πέντε Δεσποτικές γιορτές. Δηλαδή τις γιορτές που είναι αφιερωμένες στον Δεσπότη Χριστό. Γέννηση- Βάφτιση-Σταύρωση- Ανάσταση- Ανάληψη. Το Δωδεκαήμερο στη λαογραφία μας βγαίνουν οι καλικάντζαροι - δηλαδή τα μικρά πνεύματα του κακού που είναι καταχωνιασμένα στη γη και πριονίζουν το δέντρο της ζωής για να το ρίξουν. Στις 24 που είναι έτοιμο να κοπεί γεννιέται ο Χριστός και το δέντρο ξαναγίνεται. Οι Kαλλικάντζαροι αγανακτισμένοι φανερώνονται, στη γη μπαίνουν στα σπίτια από την καπνοδόχο και κάνουν τα πάντα άνω- κάτω. Μαγαρίζουν τα φαγητά, ανακατεύουν το αλεύρι με τη ζάχαρη και το αλάτι, μπερδεύουν τα παπούτσια των παιδιών, χαλάνε τα παιγνίδια τους κλέβουν τη μπουγάδα. Αλλά εκεί πάνω μπαίνει ο παπάς να αγιάσει τα σπίτια την παραμονή των Θεοφανίων και οι Καλλικάντζαροι τρομαγμένοι ξανακατεβαίνουν στα έγκατα της γης όπου αρχίζουν πάλι να πριονίζουν έως τα επόμενα Χριστούγεννα το δέντρο της ζωής.

Δεκέμβρης 1901 -12. Ο Μαρκόνι στέλνει το πρώτο τηλεγράφημα επάνω από τον Ατλαντικό. Που να φανταστεί την εξέλιξη της τηλεφωνίας.

Δεκέμβρης του 1903- Στις 17 οι αδελφοί Ράιτ πετούν για πρώτη φορά με διπλάνο - Η πτήση διαρκεί 1 λεπτό και διανύουν 850 πόδια δηλαδή κάπου 380 μέτρα. Πετάει-πετάει ο γάιδαρος ; Και βέβαια πετάει!!!

1911 στις 14 Δεκέμβρη ο Ρόαλντ Αμούδσεν κατακτά τον Νότιο Πόλο.( Τον Βόρειο έχει ήδη κατακτήσει ο ναύαρχος Ρόμπερ Πύρη τι 1909) Τη σελήνη; Αυτή θα την κατακτήσει η Αμερική εξήντα χρόνια μετά!

1922 .Δεκέμβρης 30. Ιδρύεται η Σοβιετική Ένωση που επιβάλλει την αθεϊα, αλλά 80 χρόνια μετά θα ομολογήσει όπως και ο Ιουλιανός ο παραβάτης (26 Ιουνίου 363) και τόσοι άλλοι « Νενικηκάς με Ναζωραίε » αναγνωρίζοντας το μάταιο των προσπαθειών του να επαναφέρει το Δωδεκάθεο της Αρχαίας Ελλάδος.

Το 1929 ο Δρ.Τσαρλς Μπέιτς ανακαλύπτει την Ινσουλίνη σώζοντας έκτοτε εκατομμύρια διαβητικούς.

1948 Δεκέμβρης Διχοτομείται η Παλαιστίνη για να αποκτήσει πατρίδα το Ισραήλ και από τότε ….Ο αγώνας των Παλαιστινίων.

1952.Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου στον Κρίστιαν Γιογκερσεν. Του κάνανε 2000 ορμονούχες ενέσεις και έξη εγχειρήσεις. Διότι η φύση δεν ανέχεται να τη διαστρέφουν .

1963 Ο Σεφέρης παίρνει το Νόμπελ λογοτεχνίας,

1967 Δεκέμβρης 21. Η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς από το Κρίστιαν Μπάρναντ, ενώ το 1982 ο Δρ Ουίλιαμ Ντε Μπρις θα κάνει την πρώτη εμφύτευση τεχνητής καρδιάς.

Δεκέμβρης 2012.Η Ελλάδα ζει με την αγωνία του τι θα μας προκύψει με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο! Ο θεός να βάλλει το χέρι του γιατί όσο το βάζουν οι εταίροι μας πάμε χαμένοι

Αυτά είναι μια συνοπτική σταχυολόγηση από τα πολλά και ενδιαφέροντα των όσων αναφέρονται στο συναξάρι του Δεκέμβρη.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ΓΝΩΜΗ 3/12/2012

Εν κατακλείδι


Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΗΡΩΔΗ



Σε θέατρο του παράλογου εξελίσσεται το νέο φορολογικό σύστημα. Σε οικονομική εξαθλίωση ωθείται η ελληνική οικογένεια .

Ή τρελοί είναι αυτοί που το σκέφτονται ή …άτεκνοι και εκδικούνται αυτούς που έχουν παιδιά .Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι αυτοί που έχουν παιδιά θα πληρώνουν περισσότερο φόρο από αυτούς που δεν έχουν.

Απίστευτα και όμως …ελληνικά

Σε μια εποχή που η Ελλάδα μαστίζεται από υπογεννητικότητα και τόσο η πολιτεία , όσο και η εκκλησία, επιμένουν στην ανάγκη να πλουτισθεί η οικογένεια με παιδιά, αντί να θεσπίζουμε κίνητρα για τεκνοποίηση κυνηγάμε την τεκνογονία, τιμωρώντας τους γονείς που ονειρεύονται μια μωρουδίστικη κούνια και μια παιδικά αγκαλιά.

Περισσότερο φόρο πληρώνει όποιος έχει ένα ή δύο, παιδιά παρά αυτοί που είναι άτεκνοι. Σα να λένε στους παντρεμένους, μη τυχόν και κάνετε παιδιά καταστραφήκατε. Ώρα να μοιράζουν και αντισυλληπτικά μαζί με τη φορολογική δήλωση ή με τα κουφέτα στην εκκλησία.!!!

Μαστίζεται από υπογεννητικότητα η Ελλάδα.

Άντε τώρα να σου ευχηθεί ο παπάς ,δως αυτοίς καρπόν κοιλίας «Άστο να λείπει παπά μου :Τα παιδιά τα ευλογεί ο Θεός αλλά τα μεγαλώνει ο πατέρας….και τα φορολογεί το κράτος»

Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε η εντολή αλλά για τα έξοδα δεν προβλέπει τίποτε. Βλέπετε άλλα Θεός κελεύει και άλλα το σούπερ μάρκετ απαιτεί. Βάλτε τώρα και τα άλλα συμπαρομαρτούντα από ρουχισμό μέχρι φροντιστήρια και κάνε σούμα να δεις νούμερο να σου φύγει το τσελβέλο που λέγαν παλιά στο Τσάντε. Άσε πια να σου τύχει και καμιά αρρώστια, από εκείνες που συνήθως περνάνε τα παιδιά και μας ξενυχτάνε δίπλα στην κούνια τους.

Κάποτε, στα μικροαστικά κέντρα κι ακόμη περισσότερο στα χωριά, μεγαλώναμε στις αλάνες, οι οποίες λειτουργούσαν σαν άτυπα νηπιαγωγεία και όπου παίρναμε τα πρώτα μαθήματα κοινωνικής συμβίωσης και...ξυλοδαρμού. Στο σχολείο μετά, με ένα τετράδιο στην κωλότσεπη κι ένα μολύβι βολευόντανε οι απαιτήσεις της μάθησης.

Πέντε κολυβογράμματα όλα κι όλα « Μη Μίμη μη, έλεγε η Μιμή. Μη Μίμη μη» Σήμερα από την πρώτη δημοτικού μαθαίνουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές και Αγγλικά (ίσως και Γερμανικά αν επιμείνει η Μέρκελ) δεν αποκλείεται δε και Τούρκικα με τη φόρα που έχουμε πάρει με τα Τουρκικά σήριαλ για να διδάσκεται αντί για την επανάσταση του `21 που την περνάμε –φευ - στο ντούκου-η ιστορία του Σουλεϊμάν του αιμοσταγή ( και όχι μεγαλοπρεπεπή που τον διαφημίζουν οι Τούρκοι)

Τα βιβλία, περνούσαν από τον μεγαλύτερο στον μικρότερο, όπως και τα ρούχα. Άλλες εποχές βέβαια , άλλες οι ανάγκες και άλλες οι πρακτικές. Σήμερα κουβαλάνε μια στίβα βιβλία μερικά από τα οποία –ναι- τα δίνει το υπουργείο αλλά όλα τα άλλα απαραίτητα , τσάντες ,υπολογιστές , βοηθήματα τα πληρώνει ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Χώρια που είναι και πανάκριβα.

Βλέπετε το πρόβλημα είναι ποσοτικό και τα ποσά είναι ευθέως ανάλογα. Περισσότερα παιδιά περισσότερα έξοδα. Τώρα και περισσότερος φόρος -λένε οι φωστήρες του Υπουργείου οικονομικών οι οποίοι εζήλωσαν την δόξα του Ηρώδη.

Στο ένα ή δύο το πολύ παιδιά αρκείται η ελληνική οικογένεια, παραβλέποντας τις στατιστικές οι οποίες υπογραμμίζουν, ότι έτσι που πάμε, στο τέλος, η Ελλάδα θα είναι μια κοινωνία σε μαρασμό.

Συμφωνούμε και υπερθεματίζουμε. Όπως και να το κάνεις, τα παιδιά τα φτιάνεις εύκολα αλλά τα μεγαλώνεις δύσκολα Κάποτε λέγαμε ψωμί – παιδία- ελευθερία σήμερα προσθέτουμε και… φορολογία !!!

Μεγαλώνουν τα παιδάκια μου ,μεγαλώνουν τα φαρμάκια μου λέει η λαϊκή σοφία. Τι άλλην χρείαν μαρτυρίας έχουμε ;Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό. Γενικά η Ευρώπη γερνά και προσπαθεί να τονίσει τη διάθεση για παιδιά, θεσπίζοντας κίνητρα, που υποτίθεται ότι βοηθάνε την γεννητικότητα. Στη Ελλάδα αντίστροφα, με δύο παιδιά την έβαψες. Με τρία καταστράφηκες . Άλλωστε είναι και η σύγχρονη τεχνολογία που βοηθάει την υπογεννητικότητα. Η τηλεόραση παρακίνησε αρνητικά το από νωρίς κρεβάτωμα και η δικαιολογία της αγαθής γριούλας που προσπάθησε να αιτιολογήσει το ότι γεννούσε σαν κουνέλα δεν ισχύει.

Τι να κάνουμι γιέμ` οι δόλιοι. Φως δεν έχουμι, εφημερίδις δε διαβάζουμι, κάνει και κρύο , πέφτουμι από νωρίς στου κριβάτ` και…

Τώρα τι γίνεται που δεν ανάβουμι κι καλουριφέρ` θεια Χρήσταινα, μ`λες τι κάνουμι;

Σταύρος Ιντζεγιάννης