Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

σχολιαζοντας το κοτσέρτο της Πολυφωνικής 22/12/2112








Σχολιάζοντας το Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο της

Πολυφωνικής Χορωδίας το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2112

Από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη





ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΉΣ

Στο Συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου το Σάββατο 22/12/2012



Θεσμός πια η Χριστουγεννιάτικη συναυλία της πολυφωνικής, για μια ακόμη φορά, μάζεψε την Πάτρα, στο ασφυκτικά γεμάτο μεγάλο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου μας σε μια ξεχωριστή από κάθε άποψη εκδήλωση. Κοσμικό μαζί και θρησκευτικό γεγονός .

Η πολυφωνική , μια χορωδία που οικοδομήθηκε από το μηδέν χάρη στην αγάπη των Πατρινών για το χορωδιακό τραγούδι και το πάθος ενός ανθρώπου. Του Σταύρου Σολωμού που μάζεψε, ενέπνευσε και δίδαξε στην αρχή μια χούφτα ανθρώπους και που σιγά- σιγά έγιναν οι πολλοί ,οι πάρα πολλοί ,που πλαισίωσαν την αρχική χορωδία και την έκαναν γνωστή όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πολύ πιο πέρα από τα σύνορά της έχοντας κατακτήσει δεκάδες διεθνή βραβεία με τις εμφανίσεις της.

Δεν ξέρω πόσο και αν η επίσημη Πάτρα έχει τιμήσει τον μαέστρο της τον Σταύρο Σολωμό. Τον άνθρωπο που δικαιούται ανεπιφύλακτα τον τίτλο Δημιουργός, αφού από το τίποτε δημιούργησε αυτό που καμαρώνουμε και χειροκροτούμε με τα τόσα τμήματα και τις σχολές που διδάσκουν μουσική, καλλιεργούν φυτώρια πολιτισμού και που η πόλη έχει χρέος να τον τιμήσει εξαιρετικά δείχνοντας έτσι ότι ξέρει να τιμά τους Πατρινούς που ξεχωρίζουν.

Ήδη με την προεδρεία του κ. Γιάννη Κότορου Διευθυντού του Εκκλησιατικού Λυκείου, καθηγητού της Βυζαντινής μουσικής , χοράρχη και πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού της Ευαγγελιστρίας η Πολυφωνική διανύει μια νέα περίοδο μεγάλων επιτυχιών και –χωρίς να παραβλέπει κανείς το μέχρι τώρα επιτελεσθέν από τις κατά καιρούς διοικήσεις έργο - εκδηλώσεων που εντυπωσιάζουν με τη δυναμική τους εντός και εκτός συνόρων έτσι που μπορεί πια η Πολυφωνική χορωδία της Πάτρας να ονομάζεται «Πολυφωνική χορωδία της Ελλάδος»

Ο κ. Γιάννης Κότορος- ο οποίος διευθύνει και την Βυζαντινή χορωδία της- έφερε στην πολυφωνική τις διοικητικές και οργανωτικές του ικανότητες πράγμα βασικό για ένα τόσο πολυπρόσωπο και διαρκώς ευρυνόμενο σχήμα σε σχολές, μουσικά φροντιστήρια, ειδικά τμήματα και διοργανώσεις εκδηλώσεων ανωτάτου επιπέδου που διαρκώς επιβραβεύονται.

Ωστόσο το προχθεσινό (22 Δεκεμβρίου) Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο υπήρξε ομολογουμένως μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή εκδήλωση που μάγεψε το ακροατήριο καθώς η καθοριστική συμμετοχή της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων (ΑΣΟΝ)έδωσε μια ξεχωριστή νότα συμφωνικής μαζί και χορωδιακής απόλαυσης με διευθυντή τον δικό μας άνθρωπο. Τον άνθρωπο της Πατρινής καρδιάς μας. Τον Παύλο Σεργίου γόνο και θρέμμα της Πάτρας, γιο ενός ξεχωριστού πνευματικού ανθρώπου του Κώστα Σεργίου, για χρόνια συνεργάτη του Ημερήσιου Κήρυκα, με 9 ή 10 ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του..

Διευθυντής Συμφωνικής Ορχήστρας και επίκουρος καθηγητής Μουσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών ο κ . Παύλος Σεργίου καταξιωμένος ήδη στα μεγάλα μουσικά κέντρα του εξωτερικού με διακρίσεις και τιμές που τον φέρνουν στην πρώτη γραμμή του συμφωνικού προγράμματος, μας έδωσε με την ΑΣΟΝ –εν πολλοίς δημιούργημά του- τη χαρά να καμαρώσουμε έναν Πατρινό που διαπρέπει και τιμά εντός και εκτός Ελλάδος τη χώρα συνολικά και την γενέθλια πόλη την Πάτρα ειδικότερα.

Το ξεχωριστό του προχθεσινού κοντσέρτου (22/12/2012) ήταν το ιδιαίτερο χρώμα που έδωσε η συμφωνική μουσική και το άριστα δέσιμό της με την Πολυφωνική χορωδία που διηύθηνε ο κ Σταύρος Σολωμός και η κ Ελένη Παπαδοπούλου Αραβαντινού η οποία έχει αναπτύξει μια εξαίρετη μουσική δραστηριότητα διευθύνοντας την παιδική και νεανική χορωδία της Πολυφωνικής η οποία έχει κατακτήσει δεκάδες βραβεία.

Ο Αρχιμουσικός κ Σεργίου που μεγάλωσε στην Πάτρα και έχει σίγουρα ψάλλει όταν ήταν παιδί ( χθες έδειξε ότι παρέμεινε το παιδί που ψάλλει κάλαντα) στις γειτονιές της, σε συνεργασία με την χορωδία ετοίμασαν ένα πρόγραμμα κοντά στον ακουστικό μας εθισμό από Ελληνικά κάλαντα . Κι αυτό ήταν που ξεσήκωσε το κατάμεστο αμφιθέατρο.

Το Χριστουγεννιάτικο κοντσέρτο ήταν μια ακόμη ευκαιρία για να δείξει η Πάτρα την αγάπη της στην Πολυφωνική μας χορωδία.

Αυτή την αγάπη με την οποία την περιβάλλει η πόλη, στα 20 χρόνια που υπάρχει,τον μαέστρο και τους χορωδούς του, Κι αυτή η αγάπη είναι το μεγαλύτερο και το πιο πολύτιμο βραβείο. Κι όχι μόνο γιατί έκανε το όνομα της πόλης στον πολιτιστικό τομέα γνωστό-πασίγνωστο, στους διεθνείς χώρους , αλλά γιατί παρακολουθώντας την πορεία της, διαπιστώνει κανείς ότι εκεί μέσα δεν δημιουργούνται απλά χορωδοί, αλλά διδάσκεται ευαισθησία. Γιατί αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση η αξία του τραγουδιού. Κάνει τον άνθρωπο ευαίσθητο. Κάνει τον άνθρωπο – Άνθρωπο. Κι αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε ως το μεγαλύτερο και πολυτιμότερο βραβείο της Χορωδίας.



Σταύρος Ιντζεγιάννης





















Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Γνωμη 24/12/2012

Εν κατακλείδι


EΝΑ ΑΣΤΕΡΙ –ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ



Ένα αστέρι Ένα παιδί Η χριστουγεννιάτικη ιστορία .

-Που είναι η φάτνη ; Πως θα βρω το αστέρι να μου δείξει το δρόμο για να βρω το Χριστό-ρώτησε το παιδί.

Έξω στην αυλόπορτα Δυο τρίγωνα ,μια φυσαρμόνικα κι ένα άδειο κοσερβοκούτι έχουν σκαρώσει μια αυτοσχέδια χορωδία. Δροσερές παιδικές φωνές που ακόμη και με την παραφωνία τους στέλνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας. Να τα πούμε ;Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη.

Που θα βρω το αστέρι να μου δείξει το δρόμο για τη φάτνη ρώτησε το παιδί.

-Δεν υπάρχουν πια φάτνες αγόρι μου. Οι .άνθρωποι ζουν στα τσιμεντένια κλουβιά των πολυκατοικιών .Γεννούν σε μαιευτήρια. Ζεσταίνονται με καλοριφέρ κι αντί να ψάλλουν μόνοι τους τα κάλαντα, βάζουν το μαγνητόφωνο να τους τα πει.

Εκεί στη μακρινή Ανατολή οι Μάγοι ασχολούνται με το πετρέλαιο .Ταξιδεύουν με υπερηχητικά τζάμπο τζετ και προσκυνούν το χρήμα .Ο χρυσός πια δεν δωρίζεται. Χρησιμοποιείται σα μέσον διαφθοράς, ακολασίας και αλληλοσπαραγμού. Για την απόκτηση του γίνονται εγκλήματα που κι αυτά πάλι εξιλεώνονται με το ίδιο μέσον. Μαμωνάς γαρ

Ακόμη και οι ταπεινοί ποιμένες της Χριστουγεννιάτικης σκηνής έχουν αλλάξει. Οι τωρινοί βοσκοί φορούν κομψά ρούχα .Ζεσταίνονται σε πολυτελή χειμαδιά και αρμέγουν τα ζωντανά τους με μηχανήματα.

-Και ο Ηρώδης;

-Ο Ηρώδης; Ποιος νοιάζεται πια για τα νήπια; Η οικονομική εξαθλίωση, η καταδυνάστευση των ισχυρών πάνω στους αδύνατους η ανισοκατανομή του πλούτου, όλα αυτά ένας σύγχρονος Ηρώδης μας απειλεί κάθε στιγμή .Σε κάθε βήμα , σε κάθε γωνιά , σε κάθε εκδήλωση, ένας Ηρώδης παραμονεύει για να σφετερισθεί την ειρήνη του κόσμου. Ηρώδης ο καθένας μας για τον διπλανό του





Τι απόμεινε από το χριστουγεννιάτικο ιστορία.; Από την γέννηση του Σωτήρα που άλλαξε τη μορφή του κόσμου κι έδωσε την ελπίδα, φωτίζοντας το σκοτάδι Τι απόμεινε από την «Επί του όρους ομιλία» που θέσπισε νέους κανόνες για την αιώνια ζωή. Την επίγεια και την επουράνιο.

« Μακάριοι πραείς-Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην-Μακάριοι οι ελεήμονες-Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν-Μακάριοι ειρηνοποιοί…»

Που βρίσκονται οι ειρηνοποιοί των μεγάλων πολιτικών και κυρίως οικονομικών και αμυντικών συσχετισμών; Και ποιός τους εμπιστεύεται πια ;

Δυο χιλιάδες χρόνια μετά από τη γέννηση του Χριστού το σκηνικό έχει αλλάξει τόσο που αμφιβάλλεις αν ιστορεί το ίδιο πράγμα, αν εκφράζει την ίδια ιδέα, αν μνημονεύει τον ίδιο ερχομό .

Οι άνθρωποι γιορτάζουν την απέριττη γέννηση μέσα σε πολυτελέστατες εκκλησίες όπου οι αντιπρόσωποι του Χριστού τον υμνούν μέσα από μεγάφωνα γεμάτα παράσιτα και θόρυβο. Οι επίτροποι στο παγκάρι μετρούν κάθε τόσο την είσπραξη κι ο νεωκόρος τσακίζεται κάθε δέκα λεπτά να σβήσει τα κεριά για να μην καούν λίγο παραπάνω και χαθεί η είσπραξη .

Στα σπίτια δίνουν Χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν όπου οι κύριοι χαρτοπαίζουν βλαστημώντας κάθε τόσο την τύχη τους .Οι κυρίες καπνίζουν σαν αράπηδες κουτσομπολεύοντας και τα νεαρά βλαστάρια των καλών οικογενειών ερωτεύονται στις σκοτεινές γωνίες του σπιτιού . Πιο ενδιαφέρον έχουν τα ρεβεγιόν σε κάποιο ακριβοπληρωμένο κέντρο όπου οι καλλιτέχνιδες Σούλα, Ρούλα, Κούλα επιδεικνύουν την τεχνική του στριπ τιζ μέσα από τα θυμιατά των τσιγάρων και την υμνωδία της μπουζουκοορχήστρας.. Οι έμποροι ανεβοκατεβάζουν τις τιμές ανάλογα τη ζήτηση και τα τηλεοπτικά κανάλια διαφημίζουν τις δήθεν εκπτώσεις και προσφορές . Στις μεσοαστικές οικογένειες όπου το εναπομείναν δώρο -τελευταίο μια και από 2013 καταργείται κι αυτό οριστικά -προσπαθούν να ισοσκελίσουν έσοδα-έξοδα,οργισμένοι που δεν ισοσκελίζονται.

Τι μπορεί τάχα από όλα αυτά να θυμίζει την άφιξη του Χριστού ; Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη θεία γέννηση. Με την ταπεινή φάτνη. Με την Παρθένο ,το θείο βρέφος . τον Ιωσήφ ;

Ένα αστέρι ένα παιδί. Η Χριστουγεννιάτικη ιστορία .

Που μπορώ να βρω τον Χριστό – ρώτησε το παιδί

Ίσως μέσα στην καρδιά σου αγόρι μου. Μόνο εκεί κατοικεί Μα βιάσου τώρα που είσαι παιδί. Γιατί όταν μεγαλώσεις θα ψάχνεις και αλλοίμονο δε θα μπορείς να τον βρεις πουθενά

Καλά και ειρηνικά Χριστούγεννα αναγνώστες μου

Σταύρος Ιντζεγιάννης

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

ΜΙΚΡΟ ΣΧΌΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ




Μικρό σχόλιο από τον Σταύρο Ιντζεγιαννη

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ

ΕΠ ΕΥΚΑΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ



Για μια ακόμη φορά η Χριστουγεννιάτικη συναυλία των καθολικών, στην καθολική εκκλησία ο Άγιος Ανδρέας της οδού Μαιζώνος, μάζεψε τη φιλόμουση Πάτρα από πολύ νωρίς έως το αδιαχώρητο. Αυτή είναι μια απόδειξη ότι ο από χρόνια μόνιμος πια μαέστρος της χορωδίας -η οποία αναγνωρίζεται ως προσωπικό του δημιούργημα και έχει την καθολική αναγνώριση της πόλης- ο αγαπητός σε όλους μας Ν. Σινιγάλιας έχει καταφέρει με τις πολύμοχθες και παρά τις πολλές φορές αντίξοές συνθήκες να εντάξει τη χορωδία του, ως αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής ζωής της πόλης η οποία περιμένει πάντα τη χριστουγεννιάτικη συναυλία, ως μια ιδιαίτερη εκδήλωση των ημερών. Κατάνυξη μαζί και μουσική πανδαισία. Μουσικό μαζί και λειτουργικό γεγονός αν λάβει κανείς υπ` όψη του ότι οι ύμνοι των Χριστουγέννων δεν αποτελούν μια οποιαδήποτε μουσική έκφραση, αλλά συμβάλλουν στη μέθεξη του πιστού, στο γεγονός της γέννησης του Θεανθρώπου.

Ανανεωμένη η χορωδία σε μεγάλο βαθμό – ιδιαίτερα ως προς τους άνδρες-μάγεψε τόσο με τις πειθαρχημένες φωνές και την άψογη εκτέλεση ύμνων μερικοί από τους οποίους βρίσκονται κοντά στον ακουστικό μας εθισμό , τουλάχιστον για όσους παρακολουθούμε την λεγόμενη ευρωπαϊκή εκκλησιαστική μουσική.

Η ιδιαιτερότητα της καθολικής λειτουργίας είναι βέβαια το αρμόνιο ή το εκκλησιαστικό όργανο, αλλά ο μαέστρος της ο ,κ Σινιγάλιας έχει προσθέσει τα τελευταία χρόνια όργανα( συνήθως τρίο) και στη χθεσινή (Τετάρτη 19/12) συναυλία που παρακολουθήσαμε η χορωδία είχε πλαισιωθεί από ένα τρίο και στο τέλος από ένα κουιντέτο άρτια δεμένο με την όλη συναυλία και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Έχοντας στη διάθεσή του ο μαέστρος μερικές από τις ωραιότερες γυναικείες και ανδρικές φωνές σε ένα άρτια δεμένο μουσικό σύνολο κράτησε μαγεμένο το ακροατήριό του με έργα όπως κάθε χρονιά, Βέρντι, Μότσαρτ, Μέντελσον, Λιστ, για να αναφέρω τους πιο γνωστούς μας κλασσικούς -και ακουστικά αγαπητούς μας- δημιουργούς. Ανάμεσα στα άλλα χαρήκαμε ιδιαίτερα την Άγια Νύχτα του Gruber ,το O Come Litle children του Schulz , το Ave Maria των Bach-Gounot ή το Transeamoys Usque Bethleem του Schnabel και το χορωδιακή σύνθεση του μαέστρου Laudate omnes Gentes. Περισσότερα παραδοσιακή φέτος –αν δε με απατά η ,μνήμη- έδωσαν μια ακόμη Χριστουγεννιάτικη νότα στην όλη εκδήλωση.

Εξ άλλου η ορχήστρα έδωσε άλλο χρώμα και δίκαια χειροκροτήθηκε θερμά.

Αληθινά ήταν μια απόλαυση των ημερών και μια ευχή ο νεογέννητος Χριστός να βοηθήσει να βγούμε από το οικονομικό τέλμα όπου βυθιζόμαστε καθημερινά. Εύγε!

Σταύρος Ιντζεγιαννης

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

κριτική θεάτρου

ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ


(Μέχρι τέλους Δεκεμβρίου )



ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ - Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ -



To αγαπημένο από το θεατρόφιλο κοινό, έργο του Άντον Τσέχωφ «Ο θείος Βάνιας» παρουσιάζει σε μια παράσταση απαιτήσεων η «εταιρεία θεάτρου και τέχνης» στο θέατρο «Αγορά». ‘Ο θειος Βάνιας» από τα ωραιότερα του Τσεχωφικού ρεπερτορίου παρουσιάζεται από μια ομάδα εκλεκτών ηθοποιών που πολλές φορές έχουμε χειροκροτήσει

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «ένα βότσαλο στη λίμνη ».Μια πέτρα που σπάζει την ακινησία του νερού, δημιουργεί κύκλους , οι οποίοι ανοίγουν-ανοίγουν ώσπου σιγά- σιγά σβήνοντας, σβήνει μαζί και η μικρή αναταραχή που δημιούργησαν και το νερό ξαναβρίσκει την προηγούμενη ακινησία του.

Ο Τσέχωφ ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής όπως τον ξέρουμε, πειραματίζεται με την καθημερινότητα των μικροαστών . Μέχρι που φτάνει η ανθρώπινη η υποταγή στη μοίρα; Μέχρι που οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν το δόκανο της χαμοζωής τους ,χωρίς να κάνουν τη μικρή τους επανάσταση;

Το πείραμα επιχειρείται αναστατώνοντας τη μιζέρικη ζωή μιας Ρώσικης αγροτικής οικογένειας, που ζει στην ακινησία, και την αδιαφορία που δημιουργεί η συνήθεια, εγκαταλειμμένη μοιρολατρικά στον ευδαιμονισμό ενός μικρόκοσμου που κυριαρχείται από τη ρουτίνα.

Ο θείος Βάνιας, η ανεψιά του Σόνια , κόρη της πεθαμένης αδερφής του, ο γιατρός Αστρώφ, η Ελένη, η νεαρή σε δεύτερο γάμο γυναίκα του καθηγητή Σερεμπριακώφ ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι είναι άνθρωποι με αισθήματα και έχουν δικαιώματα στη ζωή και τον έρωτα Αυτή τη ζωή που την έχουν αρνηθεί-και τους έχει αρνηθεί- με τη δουλική προσκόλλησή τους στην υποτιθέμενη μεγαλοφυΐα του καθηγητή Σερεμπριακώφ πατέρα της Σόνιας.

Τον ρόλο του απρόσκλητου εισβολέα που θα αναταράξει τα νερά παίζει η ξαφνική έλευση του καθηγητή Σερεμπριακώφ ο οποίος έρχεται με την κατά πολύ νεώτερή του γυναίκα του, στο κτήμα του, που διαχειρίζεται σχολαστικά τίμια, ο θείος Βάνιας . Η υπόθεση περιπλέκεται παίζοντας με τα ανθρώπινα αισθήματα. Αφορμή ο έρωτας του γιατρού για τη γυναίκα του καθηγητή. Αλλά και της Σόνιας για τον γιατρό. Και του Θείου Βάνια –σε μια λανθάνουσα κατάσταση- με τη γυναίκα του καθηγητή .Και της γυναίκας του καθηγητή για τον γιατρό. Ένα μπλέξιμο που θα μπορούσε –γιατί όχι;- να είναι μια φάρσα.

Ο καταλύτης έρχεται όταν ο καθηγητής θέλει να πουλήσει το κτήμα και για πρώτη φορά αντιμετωπίζει την έκρηξη του θείου Βάνια ,ο οποίος επιχειρεί τη μικρή του επανάσταση και προσπαθεί να τον σκοτώσει ανεπιτυχώς, υπογραμμίζοντας ότι όσο κι αν διεκδικεί τον τίτλο του εγωιστή και αλλοπρόσαλλου δεν μπορεί να παίζει με τις τύχες και τα αισθήματα των άλλων

Επιτυχημένη η διανομή βρήκε στον Μιχάλη Σμυρλή(θείο Βάνια) και τον Αντώνη Μπαρπετάκη(καθηγητή Σερεμπριακώφ) δύο επιτυχημένους ταλαντούχους δημιουργούς Τσεχωφικού ρόλου που κράτησαν το δράμα στα σωστά μέτρα. Δύσκολος ο ρόλος του θείου Βάνια με τις μεταπτώσεις από τη ρουτίνα στην έξαρση και μετά στην αποδοχή της μίζερης πραγματικότητας .Έμπειρος ο Σμυρλής ντύθηκε επιτυχημένα τον ανθρωπάκο που ξαφνικά αποφασίζει να ορθώσει το ανάστημά του και να αναμετρηθεί με τη μοίρα του τολμώντας τη μικρή του επανάσταση. Θα συμβιβαστεί στο τέλος και θα γυρίσει στον μικρόκοσμό του μαζί με την ανεψιά του Σόνια (Νάνσυ Χριστοπούλου)που στάθηκε ιδιαίτερα πειστική στον ρόλο της άτυχης ερωτευμένης.

Πολύ καλός ο γιατρός (Σπύρος Κανελλάκης) ερωτευμένος χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις , κέρδισε άνετα το χειροκρότημα. Καθώς και η Ελένη (Χαρά Γιαννούλη) που κέρδισε τη συμπάθεια των θεατών ζώντας τις απαιτήσεις του ρόλου της ερωτευμένης που δεν ενδίδει, υποταγμένη κι αυτή στη μοίρα της.

Σε μικρότερους ρόλους αλλά με ιδιαίτερη προσήλωση στις απαιτήσεις της Τσεχωφικής δραματουργίας η μητέρα Βασίλιεβνα ( Αλέκα Ράπτη) η νταντά (Θεανώ Κανελλάκη και ο εργάτης Βασίλης Γαλάνης.

Η σκηνοθετική γραμμή του Κώστα Μαλαμή κράτησε το κλασικό ύφος χωρίς μοντερνισμούς και ακροβασίες νεωτερισμών και μαζί με τους άλλους συντελεστές της παράστασης μουσική Νίκος Δημογιάννης, σκηνικά Θάνος Μπαλαφούτης ,κοστούμια Θεοδώρα Τσούλου, φωτισμοί Στράτος Λυμπεράτος αξιοποίησαν τη μετάφραση της Ioanna Zaykova στήνοντας μια Τσεχωφική παράσταση που δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει από τη σκηνή του Εθνικού θεάτρου, όπως την είχαμε δει τελευταία

Σταυρος Ιντζεγιαννης



Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Κριτική άποψη




Σύντομη αναφορά στο Βιβλίο του Λεωνίδα Μαργαρίτη

«Γαμήλιο ταξίδι στο μέτωπο» από τον Σταύρο Ιντζεγιάννη



ΓΑΜΗΛΙΟ ΤΑΞΊΔΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ



Μια εποχή, ένας πόλεμος. ένας στρατιώτης. Η Ελλάδα ολόκληρη !

Μέσα σε 170 σελίδες ο πόλεμος του 1940 καταγράφεται όχι όπως τον έγραψαν οι ιστορικοί ή όπως τον ιστόρησαν οι στρατηγοί αλλά όπως τον έζησε ένας απλός μαχητής. του μετώπου. Ο Γεώργιος Μαργαρίτης

Η υική αγάπη του Λεωνίδα Μαργαρίτη, πέρα από το χρέος προς τον γεννήτορα , γίνεται και χρέος προς τη ιστορία της πατρίδας, προσφέροντας μία ακόμη, συγκλονιστική στην απλότητά της μαρτυρία, για τον αγώνα που γέμισε θαυμασμό την ανθρωπότητα, με το νέο του πόνημα «Γαμήλιο Ταξίδι στο Μέτωπο» Εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα Πάτρα 2012

Η ιστορία ξεφεύγει από το να είναι ένα προσωπικό μνημόσυνο του συγγραφέα, για τον πατέρα του Γεώργιο Μαργαρίτη, καθώς συγκέντρωσε και επιμελήθηκε τα γράμματά του από το μέτωπο. Γίνεται ντοκουμέντο της τιτάνιας μάχης, που δόθηκε στα βουνά της Αλβανίας και τον άθλο του 12ου Συντάγματος των Πατρών προς κατάληψη του Υψώματος 613.

Η αφήγηση, σε τρεις ενότητες, διακρίνεται για την αμεσότητα με την οποία δίνεται η περιγραφή της έναρξης του πολέμου, έως το τέλος του. Το τέλος του νικητή που νικήθηκε όχι από τα όπλα και τη δύναμη του εχθρού, αλλά από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν, με τα δύο μέτωπα εκ των οποίων το ένα, ήταν με τη φοβερότερη πολεμική μηχανή της εποχής. Τη Γερμανική βέρμαχτ

Στην πρώτη ενότητα ο Γεώργιος Μαργαρίτης, εγκαταλείπει την μόλις παντρεύτηκε ( το προηγούμενο βράδι) γυναίκα του και ντύνεται το χακί, για να πάρει μέρος στο πόλεμο, όπου τον καλεί το χρέος προς την πατρίδα. Η αφήγηση όπως διασώθηκε μέσα από την διήγηση – μαρτυρία, καταγράφει μέρα τη μέρα την πρόσκληση και την πορεία προς το μέτωπο.

« Ξεκίνησα με τις ευχές της συζύγου μου ,των γονέων μου και των λοιπών συγγενών μου μαζί με άλλους τρεις χωριανούς μου .Επήγαμε στον σταθμό της Γαστούνης. Μπήκαμε στο τρένο και στις τρεις τα μεσάνυχτα φτάσαμε στον πρώτο σταθμό , την Πάτρα. Περνώντας

από τους έρημους δρόμους τριών Ναυάρχων και Μαιζώνος , φτάσαμε στη Γούναρη. Εκεί όπως ανηφορίζαμε, δεξιά βλέπουμε ένα λεωφορείο καμένο κι έναν πολίτη σκοτωμένο από βόμβα»

Η μαρτυρία του Γεωργίου Μαργαρίτη ακολουθεί τη σειρά των γεγονότων, χωρίς να προσπαθεί να εξιδανικεύει τις καταστάσεις ή να κρατά για τον εαυτό του το ρόλο του ήρωα.

Η καταγραφή -σε μεγάλη ηλικία πια του αφηγητή των γεγονότων- με ονόματα, τοπωνύμια, πορείες, μάχες, κακουχίες αλλά και ανθρώπινες στιγμές , με τέτοιες λεπτομέρειες, ύστερα από τόσα χρόνια, δείχνει πόσο σημάδεψε ο πόλεμος τη ζωή εκείνων των μαχητών, ώστε ύστερα από 50 τόσα χρόνια, ξαναγυρίζοντας τη μνήμη του στα όσα έζησε, να μπορεί να τα αναπαριστά με τη γραφίδα του, τόσο ζωντανά σαν να συνέβησαν μόλις λίγα χρόνια πριν.

Είναι περίεργο - μα παρατηρημένο –ότι άνθρωποι που δεν κατέχουν πανεπιστημιακούς τίτλους ή δεν έχουν καταγίνει με τη λογοτεχνία επισταμένα , που ίσως δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία και βιβλία που έχουν διαβάσει ή έχουν γράψει δόκιμοι συγγραφείς, έχουν ωστόσο το χάρισμα με την απλότητα του λόγου τους και κυρίως με τον αυθορμητισμό της γραφής τους, να συναρπάζουν τον αναγνώστη και να τον κάνουν συμμέτοχο της δοκιμασίας τους.. Αρχίζεις διαβάζοντας και σελίδα τη σελίδα, αιχμάλωτος του ενδιαφέροντος, ζώντας θαρρείς με τον αφηγητή τα γεγονότα, φτάνεις στο τέλος.

Ο αφηγητής – συγγραφέας εδώ, θυμάται όλη την πορεία προς το μέτωπο.

Σε μερικές περιπτώσεις η θύμηση καταγράφει ανατριχιαστικά γεγονότα.

«Από το τρίτο τάγμα σκοτώθηκαν δυο στρατιώτες και ένα μουλάρι. Το μουλάρι έπεσε πάνω σε έναν στρατιώτη και παλεύαμε να τους ξεμπλέξουμε από τα έντερά τους».

Συγκινητική η νότα της γριούλας «Ευχαριστώ Θεέ μου που είδα Ελληνικό στρατό»

Μέρα τη μέρα καταγράφεται η πορεία προς το μέτωπο και οι πρώτες αψιμαχίες. « Όταν φτάσουμε σε θέση μάχης η πρώτη μας δουλειά είναι να χτυπήσουμε το φυλάκιο» μας είπε ο ταγματάρχης

Ιστορικά είναι καταγεγραμμένο ότι το 512 σύνταγμα των Πατρών πολέμησε λιονταρίσια και κατέλαβε το ύψωμα 613 που αποτελεί και τη δόξα του συντάγματος.

« Η αρχή της μάχης έγινε τα ξημερώματα. Η πρώτη ομάδα της 3ης διμοιρίας του 9ου λόχου που έκανε την αρχική επίθεση, τραβήχτηκε λίγο δεξιότερα κοντά στη γέφυρα και άρχισε να βάλλει πλάγια στα πολυβολεία .Σάστισαν οι Ιταλοί και άρχισαν να ρίχνουν προς τα πλάγια Βλέπει αυτή την κίνηση ο λοχαγός Παπαντωνίου και λέει :Η 2η ομάδα που έχει μείνει, να σκαλώσει στο ύψωμα κατευθείαν απάνω τους,σιγά, σιγά θα ακολουθήσουν και οι άλλες διμοιρίες…Έτσι άρχισε το πανηγύρι με πυρά εν βαδίσματι και σφυριχτά αέρα…. Και άλλα γιουχαΐσματα. Έβλεπες του Ιταλούς να υποχωρούν λες και πηγαίνανε σε διακοπές.» θυμάται και γράφει ο Γεώργιος Μαργαρίτης

Ο πόλεμος καταγράφεται από τον στρατιώτη του μετώπου σα σενάριο από κινηματογραφική ταινία .Η πορείες τα χιόνια, οι μάχες , οι ηρωισμοί των απλών ανθρώπων που ξαφνικά η μοίρα τους έστειλε να υπερασπίσουν προγονικές εστίες ,βωμούς και ιερά, πιστοί στα αρχαίο κάλεσμα : νυν υπέρ πάντων ο αγών.

Οι εικόνες που δίνει η καταγραφή του αλλοτινού μαχητή, είναι εκπληκτικά φωτεινές καθώς ο φακός της μνήμης έχει εστιάσει σε απίθανες λεπτομέρειες, που συνθέτουν ψηφίδα την ψηφίδα όλη αυτή την εποποίϊα που ονομάστηκε ΟΧΙ.

Εκπληκτικά παραστατικός ο Μαργαρίτης, θυμάται περιστατικά : «Αγκάλιασα έναν κορμό δένδρου μπρούμυτα , ξεκούμπωσα τη χλαίνη μου για να μη βρέχεται άλλο ο κορμός και πέρασα μαζί με τους άλλους τις δύσκολες ώρες της νύχτας» Κι αλλού «Όταν καθόταν το χιόνι, σήκωνα το γόνα και προχωρούσα σαν τη χελώνα. Οπότε με αυτή τη μέθοδο περπατήσαμε καμιά εικοσαριά μέτρα»

Έτσι συνεχίζοντας τη αναφορά μνήμης ο απόμαχος πια πολεμιστής, ξεδιπλώνοντας τις αναμνήσεις του, θυμάται μικρές και μεγάλες στιγμές που το υποσυνείδητο καταχώνιασε περιμένοντας υπομονετικά το κάλεσμα του χρόνου να τις ξαναφέρει στο προσκήνιο σαν μια τελευταία υπόκλιση στην ιστορία ,της οποίας υπήρξε κι αυτός ένας από τους πολλούς ηρωικούς οικοδόμους της

Θυμάται σε μια εκπληκτική εγρήγορση. «Πήραμε νέα διαταγή να κατηφορίσουμε με προτεταμένα τα όπλα και βάζοντας με τα οπλοπολυβόλα και τα τουφέκια εν βαδίσματι ,φτάσαμε απάνω τους με προτεταμένα τα όπλα. Μπουόνο Γκρέκο μας φώναζαν. Τους κάναμε νόημα και έβγαιναν με τα χέρια ψηλά»

Κι αλλού η ανθρωπιά του Έλληνα φαντάρου. «Από περιέργεια κλώτσησα ελαφρά το αντίσκηνο και είδα αποκάτω τον Ιταλό που μου έδειχνε το πόδι του. Μου έλεγε πως είχε τραύμα στο μπούτι. Του έδωσα λίγη κουραμάνα, δεν την ήθελε Πήρα την καραβάνα του και του έβαλα μια χούφτα σταφίδες, του έφτιαξα και ένα τσιγάρο, το άναψα και του το έδωσα» Πως το είχε πει ο Μέναδρος Ως Χαριέν εστ άνθρωπος αν άνθρωπος η.

Η διήγηση, διακόπτεται εδώ για να συνεχιστεί με τα γράμματα που έστελνε από το μέτωπο στη μητέρα του και στη γυναίκα του. Τα γράμματα αυτά 37 συνολικά προς τη μητέρα και τη γυναίκα του και ένα προς την αδελφή, του λογοκριμένα βεβαίως από τη λογοκρισία, όπως ήταν όλα από το μέτωπο προς τα μετόπισθεν, αρχίζουν στερεότυπα με την επίκληση. Αγαπητή μου μητέρα ή αγαπητή μου σύζυγος χαίρε.

Ο προσεκτικός παρατηρητής θα σημειώσει τη διαφορετική γλώσσα, το διαφορετικό ύφος και την τότε ακόμη σχέση που υπήρχε ανάμεσα σε γονείς και παιδιά μισό αιώνα πριν. Από τη μια μεριά το ότι ξεχειλίζουν από αγάπη και τρυφερότητα μαζί για την οικογένεια. Διάχυτος στα γράμματα ο σεβασμός στη μητέρα. Αρχίζει στερεότυπα αγαπητή μητέρα χαίρε. Μόνο σε δυο τρία το ύφος αλλάζει : Αγαπημένη μου μητέρα Με την δόξαν του θεού είμαι καλά.

Ακόμη οι επιστολές στη μητέρα του τελειώνουν, σε φιλώ το παιδί σου εκτός από μία που τελειώνει Σε φιλώ γλυκειά μητέρα και μία..ο υιός σου!

Από την άλλη είναι προσεκτικός όταν απευθύνεται στη σύζυγο όπου η τρυφερότητα περισσότερο μαντεύεται παρά γράφεται. Ίσως ξέρει και το ότι τα γράμματα αυτά, διαβάζονται από όλη την οικογένεια που περιμένει νέα από τον πολεμιστή της πρώτης γραμμής.

Στα πρώτα γράμματα αρχίζει Αγαπητή μου σύζυγος χαίρε. Αργότερα τα γράμματα αρχίζουν Αγαπημένη μου σύζυγος. Με την δόξαν του Θεού είμαι καλά. Πιο τρυφερός όπως είναι φυσικό προς τη σύζυγο σε μια στιγμή ξεχειλίζει από νοσταλγία και αγάπη στη γυναίκα που δεν πρόφτασε καλά – καλά να χαρεί νιόπαντρος Σε φιλώ γλυκά ο σύζυγός σου. Πιο αργότερα η νοσταλγία για τη γυναίκα που άφησε πίσω μιας νύχτας αγαπημένος τον κάνει να υπογράφει : Σε φιλώ γλυκά στα χείλη κι αλλού σε φιλώ γλυκά στα μάτια. Όλες οι επιστολές αρχίζουν μετά τον χαιρετισμό Αγαπητή μου μητέρα- ή αγαπητή μου ή αγαπημένη μου σύζυγος χαίρε, συνεχίζουν «Με την δόξαν του Θεού είμαι καλά»

Αυτή η αναφορά που γεμίζει όλα τα γράμματα του-και όλα τα γράμματα που ερχότανε από τους πολεμιστές του μετώπου δείχνουν τη θρησκευτικότητα που γέμιζε τις καρδιές εκεί στο μέτωπο ψηλά.

Μου θύμισε σε παρένθεση τον Κώστα τον Σούκα πολεμιστή κι αυτόν της πρώτης γραμμής που όταν τον έβαλα στην Κόνιτσα να μου διηγηθεί μια μάχη μου είπε. «Όταν έπεσε η φωτοβολίδα, έκανα τον σταυρό μου και είπα Παναγιά μου έμπα μπροστά και οδήγα μας Εσύ. Ύστερα πήδησα έξω από το χαράκωμα και όρμησα με τους άλλους φωνάζοντας αέρααααα»

Ακόμη ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι μόνο μία απευθύνεται ιδιαίτερα στον πατέρα του (τον όποιον όμως θυμάται με σεβασμό σε κάθε γράμμα του) και όπου μιλά για τις αγροτικές δουλειές του σπιτιού τους και τελειώνει με μια συγκινητική παράκληση «Όταν λάβεις το γράμμα μου να πας στον συμπέθερό σου Ιωάννη Μαυρογέννη να τον φιλήσεις και να πιείτε ένα κατοστάρι στην υγεία μου …» Ακόμη μία, η 38η απευθύνεται στην αδελφή του . Δεν αποκλείεται φυσικά να έχει της έχει γράψει και άλλες που όμως δε φυλάχτηκαν όπως η αγάπη της γυναίκας και της μητέρα τις φύλαξε. Φυλαχτό ακριβό μαζί και παρηγοριά τους από το γιο και τον σύζυγο που πολεμούσε στο μέτωπο .

Ανάμεσα στην πρώτη και σε αυτή την τρίτη ενότητα, υπάρχει η δεύτερη, όπου ο Λεωνίδας Μαργαρίτης παρεμβάλλει τις μαρτυρίες γνωστών Πατρινών όπως του Κώστα Τριανταφύλλου, Βασίλη Τσούκαλη Ανδρέα Σινούρη οι οποίοι πολέμησαν στο ύψωμα 613 και όπου η πέννα του αείμνηστου Προέδρου της Διακιδείου σχολής σημειώνει χαρακτηριστικά για τη μάχη για την κατάληψη του «Καστέλο Γκρέκο»όπου υπήρχαν υπολείμματα αρχαίου ελληνικού ναού.

Ο ταγματάρχης είπε «Παιδιά όπως είπαμε, όχι σφαίρες επάνω στα μάρμαρα . Γι αυτά τα μάρμαρα πολεμάμε !!! Προσπαθείστε να απομακρυνθεί ο εχθρός από τον αρχαίο τόπο»( Σημ ;Παλιός Ελληνικός ναός προφανώς στην ακρόπολη της αρχαίας ελληνικής πόλης Ολπης.. Από αυτό και Καστέλο Γκρέκο )

Υπάρχει ακόμη στη δεύτερη αυτή ενότητα μια μαρτυρία της μάχης αυτής, η οποία δημοσιεύθηκε από τον Πυργιώτη Κάρολο Καντούνη σε συνέχειες στην εφημερίδα «Αυγή» του Πύργου.

Στο επίμετρο ο Λεωνίδας Μαργαρίτης έγκριτος δικηγόρος και πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνων Ν/Δ Ελλάδος αφιερώνει δυο του ποιήματα στον πατέρα του και στη γιορτή του πατέρα καθώς και ένα μικρό διήγημα –ντοκουμέντο αφιερωμένο στον πατέρα του και σε όλα αυτά παιδιά της αγροτικής υπαίθρου τα οποία στερήθηκαν την παρά πέρα μόρφωση παρά την σφοδρή επιθυμία τους και την έφεσή τους στα γράμματα, είτε από λόγους τυπικούς –όπως στην περίπτωση του πατέρα του- είτε αναγκασμένα από τις δύσκολες συνθήκες της αγροτικής οικογενειακής ζωής.

Σίγουρα το νέο πόνημα αφιέρωση στον πατέρα εκ μέρους του γιου και στο ηρωικό 12ο Σύνταγμα των Πατρών αποτελεί μια απαραίτητη κατάθεση για όποια Πατρινή Βιβλιοθήκη και σαν τέτοιο πρέπει να διαβαστεί και να μείνει εις μνήμην και δόξα αιώνια

Σταυρος Ιντζεγιαννης



Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

προδημοσίευση -Εκκλησιολόγος 8/12/12

Καθ οδόν


ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ



Πλούσιος στη λαογραφία μας ο Δεκέμβρης αλλά και στη Ορθόδοξη θρησκευτικότητά όπου αρχίζοντας την προετοιμασία για τη μεγάλη Δεσποτική γιορτή, έκδηλη η αλλαγή στην ατμόσφαιρα κι ας έχουν αλλάξει οι εποχές. Τότε που οι μανάδες μας ξεσηκώνανε το σπίτι πάνω κάτω, φτιάχνανε τα σπιτικά γλυκά –κουραμπιέδες μελομακάρονα, καταϊφι , ραβανί-και μοσχοβόλαγε ακόμη και το τελευταίο φτωχόσπιτο πάστρα και αρχοντιά για να καλωσορίσουν τον νεογέννητο Χριστό .

Ζούμε σε πεζή και άχαρη εποχή όπου ισοπεδώνοντας τα πάντα φροντίζουμε να επιβιώνουμε και όχι να ζούμε. Να ζούμε στην πληρότητα του όρου δοξολογώντας τον Δημιουργό και τη Δημιουργία , την ομορφιά της ζωής με τις παραδόσεις και τις αξίες της. Τα ήθη και τα έθιμά μας.

Μήνας των εορτών ο Δεκέμβρης ,ανοίγει με τα Νικολοβάρβαρα ( Αί Βαρβάρα βαρβαρώνει, Αί Σάββας σαβανώνει και Αί Νικόλας παραχώνει ) για να για να συνεχίσει…Αχ Αννούλα του χιονιά / δεν θα είμαι πια μαζί σου / στου Δεκέμβρη τις εννιά / που έχεις Άννα τη γιορτή σου!

9 Δεκέμβρη της Αγίας Άννης και μετά με τον Άγιο Σπυρίδωνα - τον Άγιο Πίπη που λενε οι Κερκυραίες, Οι οποίες του έχουν μια μοναδική λατρεία.

Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος ( Θανατώθηκε με λιθοβολισμό) γιορτάζεται στις 27 του μήνα ενώ την παραμονή των Χριστουγέννων έχουμε τη γιορτή τη Αγίας Ευγενίας της παρθενομάρτυρος.

Με τα Χριστούγεννα αρχίζει το Δωδεκαήμερο. Δηλαδή οι γιορτές των δώδεκα ημερών που είναι από τις ωραιότερες της Λαογραφίας μας. Τα Χριστούγεννα είναι από η μια τις πέντε Δεσποτικές γιορτές. Δηλαδή τις γιορτές που είναι αφιερωμένες στον Δεσπότη Χριστό. Γέννηση- Βάφτιση-Σταύρωση- Ανάσταση- Ανάληψη. Το Δωδεκαήμερο στη λαογραφία μας βγαίνουν οι καλικάντζαροι - δηλαδή τα μικρά πνεύματα του κακού που είναι καταχωνιασμένα στη γη και πριονίζουν το δέντρο της ζωής για να το ρίξουν. Στις 24 που είναι έτοιμο να κοπεί γεννιέται ο Χριστός και το δέντρο ξαναγίνεται. Οι Kαλλικάντζαροι αγανακτισμένοι φανερώνονται, στη γη μπαίνουν στα σπίτια από την καπνοδόχο και κάνουν τα πάντα άνω- κάτω. Μαγαρίζουν τα φαγητά, ανακατεύουν το αλεύρι με τη ζάχαρη και το αλάτι, μπερδεύουν τα παπούτσια των παιδιών, χαλάνε τα παιγνίδια τους κλέβουν τη μπουγάδα. Αλλά εκεί πάνω μπαίνει ο παπάς να αγιάσει τα σπίτια την παραμονή των Θεοφανίων και οι Καλλικάντζαροι τρομαγμένοι ξανακατεβαίνουν στα έγκατα της γης όπου αρχίζουν πάλι να πριονίζουν έως τα επόμενα Χριστούγεννα το δέντρο της ζωής.

Δεκέμβρης 1901 -12. Ο Μαρκόνι στέλνει το πρώτο τηλεγράφημα επάνω από τον Ατλαντικό. Που να φανταστεί την εξέλιξη της τηλεφωνίας.

Δεκέμβρης του 1903- Στις 17 οι αδελφοί Ράιτ πετούν για πρώτη φορά με διπλάνο - Η πτήση διαρκεί 1 λεπτό και διανύουν 850 πόδια δηλαδή κάπου 380 μέτρα. Πετάει-πετάει ο γάιδαρος ; Και βέβαια πετάει!!!

1911 στις 14 Δεκέμβρη ο Ρόαλντ Αμούδσεν κατακτά τον Νότιο Πόλο.( Τον Βόρειο έχει ήδη κατακτήσει ο ναύαρχος Ρόμπερ Πύρη τι 1909) Τη σελήνη; Αυτή θα την κατακτήσει η Αμερική εξήντα χρόνια μετά!

1922 .Δεκέμβρης 30. Ιδρύεται η Σοβιετική Ένωση που επιβάλλει την αθεϊα, αλλά 80 χρόνια μετά θα ομολογήσει όπως και ο Ιουλιανός ο παραβάτης (26 Ιουνίου 363) και τόσοι άλλοι « Νενικηκάς με Ναζωραίε » αναγνωρίζοντας το μάταιο των προσπαθειών του να επαναφέρει το Δωδεκάθεο της Αρχαίας Ελλάδος.

Το 1929 ο Δρ.Τσαρλς Μπέιτς ανακαλύπτει την Ινσουλίνη σώζοντας έκτοτε εκατομμύρια διαβητικούς.

1948 Δεκέμβρης Διχοτομείται η Παλαιστίνη για να αποκτήσει πατρίδα το Ισραήλ και από τότε ….Ο αγώνας των Παλαιστινίων.

1952.Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου στον Κρίστιαν Γιογκερσεν. Του κάνανε 2000 ορμονούχες ενέσεις και έξη εγχειρήσεις. Διότι η φύση δεν ανέχεται να τη διαστρέφουν .

1963 Ο Σεφέρης παίρνει το Νόμπελ λογοτεχνίας,

1967 Δεκέμβρης 21. Η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς από το Κρίστιαν Μπάρναντ, ενώ το 1982 ο Δρ Ουίλιαμ Ντε Μπρις θα κάνει την πρώτη εμφύτευση τεχνητής καρδιάς.

Δεκέμβρης 2012.Η Ελλάδα ζει με την αγωνία του τι θα μας προκύψει με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο! Ο θεός να βάλλει το χέρι του γιατί όσο το βάζουν οι εταίροι μας πάμε χαμένοι

Αυτά είναι μια συνοπτική σταχυολόγηση από τα πολλά και ενδιαφέροντα των όσων αναφέρονται στο συναξάρι του Δεκέμβρη.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ΓΝΩΜΗ 3/12/2012

Εν κατακλείδι


Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΗΡΩΔΗ



Σε θέατρο του παράλογου εξελίσσεται το νέο φορολογικό σύστημα. Σε οικονομική εξαθλίωση ωθείται η ελληνική οικογένεια .

Ή τρελοί είναι αυτοί που το σκέφτονται ή …άτεκνοι και εκδικούνται αυτούς που έχουν παιδιά .Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι αυτοί που έχουν παιδιά θα πληρώνουν περισσότερο φόρο από αυτούς που δεν έχουν.

Απίστευτα και όμως …ελληνικά

Σε μια εποχή που η Ελλάδα μαστίζεται από υπογεννητικότητα και τόσο η πολιτεία , όσο και η εκκλησία, επιμένουν στην ανάγκη να πλουτισθεί η οικογένεια με παιδιά, αντί να θεσπίζουμε κίνητρα για τεκνοποίηση κυνηγάμε την τεκνογονία, τιμωρώντας τους γονείς που ονειρεύονται μια μωρουδίστικη κούνια και μια παιδικά αγκαλιά.

Περισσότερο φόρο πληρώνει όποιος έχει ένα ή δύο, παιδιά παρά αυτοί που είναι άτεκνοι. Σα να λένε στους παντρεμένους, μη τυχόν και κάνετε παιδιά καταστραφήκατε. Ώρα να μοιράζουν και αντισυλληπτικά μαζί με τη φορολογική δήλωση ή με τα κουφέτα στην εκκλησία.!!!

Μαστίζεται από υπογεννητικότητα η Ελλάδα.

Άντε τώρα να σου ευχηθεί ο παπάς ,δως αυτοίς καρπόν κοιλίας «Άστο να λείπει παπά μου :Τα παιδιά τα ευλογεί ο Θεός αλλά τα μεγαλώνει ο πατέρας….και τα φορολογεί το κράτος»

Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε η εντολή αλλά για τα έξοδα δεν προβλέπει τίποτε. Βλέπετε άλλα Θεός κελεύει και άλλα το σούπερ μάρκετ απαιτεί. Βάλτε τώρα και τα άλλα συμπαρομαρτούντα από ρουχισμό μέχρι φροντιστήρια και κάνε σούμα να δεις νούμερο να σου φύγει το τσελβέλο που λέγαν παλιά στο Τσάντε. Άσε πια να σου τύχει και καμιά αρρώστια, από εκείνες που συνήθως περνάνε τα παιδιά και μας ξενυχτάνε δίπλα στην κούνια τους.

Κάποτε, στα μικροαστικά κέντρα κι ακόμη περισσότερο στα χωριά, μεγαλώναμε στις αλάνες, οι οποίες λειτουργούσαν σαν άτυπα νηπιαγωγεία και όπου παίρναμε τα πρώτα μαθήματα κοινωνικής συμβίωσης και...ξυλοδαρμού. Στο σχολείο μετά, με ένα τετράδιο στην κωλότσεπη κι ένα μολύβι βολευόντανε οι απαιτήσεις της μάθησης.

Πέντε κολυβογράμματα όλα κι όλα « Μη Μίμη μη, έλεγε η Μιμή. Μη Μίμη μη» Σήμερα από την πρώτη δημοτικού μαθαίνουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές και Αγγλικά (ίσως και Γερμανικά αν επιμείνει η Μέρκελ) δεν αποκλείεται δε και Τούρκικα με τη φόρα που έχουμε πάρει με τα Τουρκικά σήριαλ για να διδάσκεται αντί για την επανάσταση του `21 που την περνάμε –φευ - στο ντούκου-η ιστορία του Σουλεϊμάν του αιμοσταγή ( και όχι μεγαλοπρεπεπή που τον διαφημίζουν οι Τούρκοι)

Τα βιβλία, περνούσαν από τον μεγαλύτερο στον μικρότερο, όπως και τα ρούχα. Άλλες εποχές βέβαια , άλλες οι ανάγκες και άλλες οι πρακτικές. Σήμερα κουβαλάνε μια στίβα βιβλία μερικά από τα οποία –ναι- τα δίνει το υπουργείο αλλά όλα τα άλλα απαραίτητα , τσάντες ,υπολογιστές , βοηθήματα τα πληρώνει ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Χώρια που είναι και πανάκριβα.

Βλέπετε το πρόβλημα είναι ποσοτικό και τα ποσά είναι ευθέως ανάλογα. Περισσότερα παιδιά περισσότερα έξοδα. Τώρα και περισσότερος φόρος -λένε οι φωστήρες του Υπουργείου οικονομικών οι οποίοι εζήλωσαν την δόξα του Ηρώδη.

Στο ένα ή δύο το πολύ παιδιά αρκείται η ελληνική οικογένεια, παραβλέποντας τις στατιστικές οι οποίες υπογραμμίζουν, ότι έτσι που πάμε, στο τέλος, η Ελλάδα θα είναι μια κοινωνία σε μαρασμό.

Συμφωνούμε και υπερθεματίζουμε. Όπως και να το κάνεις, τα παιδιά τα φτιάνεις εύκολα αλλά τα μεγαλώνεις δύσκολα Κάποτε λέγαμε ψωμί – παιδία- ελευθερία σήμερα προσθέτουμε και… φορολογία !!!

Μεγαλώνουν τα παιδάκια μου ,μεγαλώνουν τα φαρμάκια μου λέει η λαϊκή σοφία. Τι άλλην χρείαν μαρτυρίας έχουμε ;Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό. Γενικά η Ευρώπη γερνά και προσπαθεί να τονίσει τη διάθεση για παιδιά, θεσπίζοντας κίνητρα, που υποτίθεται ότι βοηθάνε την γεννητικότητα. Στη Ελλάδα αντίστροφα, με δύο παιδιά την έβαψες. Με τρία καταστράφηκες . Άλλωστε είναι και η σύγχρονη τεχνολογία που βοηθάει την υπογεννητικότητα. Η τηλεόραση παρακίνησε αρνητικά το από νωρίς κρεβάτωμα και η δικαιολογία της αγαθής γριούλας που προσπάθησε να αιτιολογήσει το ότι γεννούσε σαν κουνέλα δεν ισχύει.

Τι να κάνουμι γιέμ` οι δόλιοι. Φως δεν έχουμι, εφημερίδις δε διαβάζουμι, κάνει και κρύο , πέφτουμι από νωρίς στου κριβάτ` και…

Τώρα τι γίνεται που δεν ανάβουμι κι καλουριφέρ` θεια Χρήσταινα, μ`λες τι κάνουμι;

Σταύρος Ιντζεγιάννης

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

ΓΝΩΜΗ 26/11/2012




ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

ΓΚΕΟ ΒΑΓΚΕΟ



Θα πάρουμε τη δόση ,γκέο βαγκέο

Σιγά μη σας τη δώσουμε, φράντζι βαέο!

Έμπα ψυχή έβγα ψυχή η ιστορία. Όλο παίρνουμε το δάνειο κι όλο αναβάλλεται για το άλλο τέρμινο. Ανένδοτη η Μέρκελ ανένδοτη και η Λαγκάρντ, στο τέλος θα πάμε στις χαρτορίχτρες . Πήγα σε μάγισσες να βρω τα μαγιοβότανα που κάνουν τις καρδιές ν` αλλάζουν γνώμη!!!

Τι γίνεται εδώ; Μας δουλεύουν ψιλό γαζί; Θα πάρουμε τη δόση ή όχι; Πότε, πως και τι άλλες θυσίες θα μας ζητήσουν. Στα όρια της η κοινωνική αντοχή. Μήπως πρέπει να κατεβάσουμε και τα παντελόνια ;

Όπως και να `χει ,θες συμφωνεί ο ένας, θες διαφωνεί ο άλλος ,κυλάει η πέτρα - κυλάει τα αυγό, το αυγό την πληρώνει Σε συμπληγάδες η Ελλάδα.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες η διαμάχη ανάμεσα στο Δ.Ν.Τ και τη Μέρκελ βρίσκονται στο ότι η Μέρκελ επιμένει να καταργηθούν οι συντάξεις και να τεθεί όριο ζωής τα 67 έτη, μετά τα οποία ο άνθρωπος θα υπόκειται σε ευθανασία. Έχουμε που έχουμε τα κρεματόρια , έχουμε και την τεχνογνωσία, γιατί να μην επωφεληθούμε; Να λύσουμε οριστικά και το πρόβλημα των ασφαλιστικών ταμείων.

Για σκέψου δηλαδή επάνω που μας χρωστάγανε το κατοχικό δάνειο, μας παίρνουν και το βόδι!!!

Από την άλλη μεριά η Λαγκάρντ πιστεύει πως μια και το χρέος δεν είναι βιώσιμο : τι να την κάνεις τη ζωή κι αν είναι κι άλλη τόση, αφού και με το δάνειο κανείς δε θα γλιτώσει. Τζάμπα λεφτά –λέει.

Γυναίκα η μία, γυναίκα η άλλη, τι περιμένεις από θηλυκά, μπλέξαμε στα φουστάνια τους . Δυο γυναίκες κυβερνάνε ολόκληρο τον κόσμο. Καλά λένε ότι…σέρνει ολόκληρο καράβι. Αχ βρε μισοφόρια τι τραβάν για σας τ` αγόρια !!!

Τι γνώμη έχεις γέροντα ρωτάω τον γέρο- Υπερσυντέλικο : «Του καϋμένου του Μποχώρι /του τη σκάσαν στο βαπόρι/ και αντί την πιτσιρίκα/ που `χίλιες λίρες προίκα/ του πασάραν με το ζόρι / μια κουφή γεροντοκόρη » -μου απαντάει ξεκαρδισμένος στα γέλια

Δεν εκταμιεύτηκε στις 12 Νοέμβρη όπως περιμέναμε η δόση. Άγνωστο αν θα παρθεί απόφαση σήμερα ή θα αναβληθεί για τον Δεκέμβρη, διότι πρέπει –λένε - να αποκρατικοποιηθούν μέχρι και τα νεκροταφεία, για να πάψουμε να επικαλούμαστε τους αρχαίους προγόνους.

Κάναμε ότι μας ζητήσατε, διαμαρτύρεται ο Σαμαράς , στους Ευρωπαίους εταίρους μας- και δανειστές μας ,να μη ξεχνάμε- καιρός να αναλάβετε τις ευθύνες σας .

Πινακωτή – πινακωτή από τ` άλλο μου τ` αφτί – απαντάνε.

Μας έχουν στημένους στο περίμενε. Ξημερώνει και βραδιάζει πάντα στον ίδιο το σκοπό. Άναμείνατε στο ακουστικό σας.

Προσπαθώ να θυμηθώ γυρίζοντας το φιλμ ανάποδα, πως καταφέραμε και επιβιώσαμε μετά τη χούντα. Ζήσαμε τριάντα χρόνια, ένα όνειρο και στο τέλος ξυπνήσαμε από ένα εφιάλτη. Φάγαμε, ήπιαμε , γυρίσαμε τον κόσμο, προλάβαμε να κάνουμε τα πατρικά μας καλύβια στο χωριό -βίλες ,πήραμε και ρόλεξ και σκυλάκι στο σαλόνι, Φιλιππινέζα για τα παιδιά, μέχρι και σάουνα και πισίνες φτιάξανε μερικές στο σπίτι τους, άσε πια που δεν έμεινε καφετέρια ή ταβέρνα να μη μας γράψει συνδρομητές. Όλα με δάνεια από τις τράπεζες οι οποίες επιμένανε « με ένα τηλεφώνημα σας δίνουμε όσα θέλετε» Και ξαφνικά το ξυπνητήρι κουδούνησε εγερτήριο. Ξυπνήστε !

Ή κρίση που όλοι λέγαμε -χωρίς να το πολυπιστεύουμε- είναι μια πραγματικότητα. Σιγά –σιγά αναβάλουμε ή απαρνιώμαστε συνήθειες που τα τελευταία χρόνια χαρακτήριζαν τη μεσοαστική ζωή μας. Μικρές απολαύσεις που ομορφαίνανε ή διασκεδάζανε την πλήξη και τη μονοτονία της χαμοζωής μας, άρχισαν πια να γίνονται ανεπίτρεπτες πολυτέλειες. Η σπιτική ζωή ξανάρχεται στο προσκήνιο για να μας φέρει ίσως πιο κοντά, σε μια πιο ανθρώπινη κατάσταση, μπορεί και γύρω από ένα μαγκάλι, μια και το πετρέλαιο έγινε είδος υπερπολυτελείας. Η σπιτική κουζίνα ξαναπαίρνει τη θέση της στη οικογένεια κι αντί για πίτσα και κινέζικο καιρός για ντοματοσαλάτα. Ανάγκα γαρ και Θεοί πείθονται Τα δύσκολα πέρασαν είπε ο κ. Σαμαράς, τώρα έρχονται τα … αναπόφευκτα.

-Γιατρέ μου –είπε η κυρά Σούλα , θα ζήσει ο άνθρωπός μου ;

-Τι να σας πω; Για την ώρα πάντως ψυχορραγεί. Από κει και πέρα ο Θεός. God save Greece!!!



ΣΤΑΥΡΟς ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Εκκλησιολογος 24/11/2012

ΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΊΑ




Νηστεία και προσευχή παραγγέλλει ο εκκλησιαστής για όλο το σαραντάμερο από του Αγίου Φιλίππου 15 Νοέμβρη μέχρι και τα Χριστούγεννα.

Κακομοίρηδες μη σας πιάσω να τρώτε αρτύσιμα γιατί χαθήκατε : μας έβαζε κανόνα η θεία Μαλβίνα από του Αϊ Φιλίππου 15 του Νοέμβρη και αλλοίμονο αν τολμούσαμε να βάλλουμε κομμάτι τυρί στο στόμα ή μια φετούλα, τόση δα, από το σαλάμι που φύλαγε στη κλούβα (δεν υπήρχαν ψυγεία εκείνη την εποχή )για το μεσημεριανό ουζάκι του πατέρα που τον είχε στα ώπα- ώπα .Ήταν που το `νοιωθε ευγνωμοσύνη γιατί τις είχε μαζέψει όλες τις αδερφές της μάνας μου, κατατρεγμένες από τη συμφορά της Μικρασιατικής καταστροφής, μέχρι που αποκαταστάθηκαν και φτιάξανε το δικό τους νοικοκυριό.

Νήστευε αυστηρά και μαζί της νήστευε όλη η οικογένεια. Ποιός τολμούσε να της ξεφύγει. Ήταν δα η οικονόμος του σπιτιού και ο λόγος της σε μας τα παιδιά δε σήκωνε αντίρρηση.

Και γιατί ο πατέρας δε νηστεύει-την πειράζαμε ξέροντας ότι ο πατέρας νήστευε μεν αλλά κάπου, κάπου με την παρέα του στο καφενείο απέναντι από το σπίτι μας έτρωγε λίγο κεφαλοτύρι ή μια φέτα σαλαμάκι, φτωχομεζέ για το ουζάκι τους..

-Αυτός έχει βασανιστεί τόσο στη ζωή του ,που ο Θεός του χαλαλίζει μια τόση δα μικρή αμαρτιούλα. Φιλεύσπλαχνος και μακρόθυμος ο Κύριος, ξέρει να ξεχωρίζει και να συγχωρεί. Δίκαια δικάζει δεν του ξεφεύγει τίποτε, τον δικαιολογούσε.

Ωστόσο τον στρίμωχνε κάπου – κάπου, προσέχοντας όσο μπορούσε να μην τον κακοκαρδίσει. Πρόσεξε Νίκο μου σε βλέπουν τα παιδιά θα κάνουν κι αυτά το ίδιο. Ήταν βλέπετε η παλαιά παιδαγωγική μέθοδος της ελληνικής οικογένειας (πριν μας αλλοτριώσουν οι ξενόφερτες μέθοδοι περί απελευθερώσεως και ειδικών προνομίων των νεαρών βλαστών) που πρόσεχαν τον τρόπο της ζωής τους πιστεύοντας – και σωστά νομίζω- ότι το σπουδαιότερο μάθημα διδάσκεται με το παράδειγμα και όχι μόνο με τα λόγια.

Κάπως έτσι μάθαμε στις νηστείες από τα μικράτα μας, ώσπου μεγαλώνοντας αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε την αξία της νηστεύοντας συνειδητά πια. Βέβαια για να πούμε την πάσαν αλήθεια, με το που χάθηκαν οι ευλογημένοι μας και γίνανε μνημόσυνα , ο πατέρας, η μάνα, οι θείες, οι δάσκαλοι , οι παιδαγωγοί μας, ένα σωρό μνήματα ,σταυροί, όλοι τους, κεριά στους κηροστάτες και προσευχές υπέρ σωτηρίας της ψυχής αυτών και αιωνίου αναπαύσεως ,κάτι άλλαξε
Αλλάξαμε εμείς, αλλάξανε οι καιροί, άλλαξε ίσως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα - μπορεί λίγο από όλα –και δεν είμαστε πια οι ίδιοι. Νηστεύουμε –ναι, αλλά μόνο το φαγητό;
Να νηστεύετε έλεγε η θεία Μαλβίνα, όχι μόνο στο φαγητό αλλά και στις επιθυμίες και στις ορέξεις και στα λόγια. Κάποτε μάλιστα που η μάνα οργίστηκε και τα χοντροείπε με κάποια γειτόνισσα η θεία την ανακάλεσε την τάξη αυστηρά. Σε έχω καλή να μαζέψεις τη γλώσσα σου και όχι μόνο το φαγητό.
Και είναι αλήθεια. Πως νηστεύουμε σήμερα; Τι είδους νηστεία είναι αυτή; Γεμίζουμε το τραπέζι μα ένα σωρό νηστίσιμα με κύριο μέλημα να φάμε , να χορτάσουμε, να απολαύσουμε. Να μη στερηθούμε τίποτα από την καλοπέρασή μας αδιαφορώντας για τον εκκλησιαστή που συνιστά
όχι μόνο τη σωματική άσκηση αλλά και την πνευματική. Τη λιτότητα λόγω και έργω και διανοία. Ίσως μάλιστα αυτό να είναι και το κυριότερο ζητούμενο. Και το δυσκολότερο. Αφού το να μη φας κρέας ή γαλακτοκομικά ή άλλες ζωικές τροφές είναι σχετικά εύκολο ειδικά στη σημερινή εποχή όπου αφ ενός τα Σούπερ Μάρκετ είναι γεμάτα από λογίς νηστίσιμα αφ ετέρου δε η οικονομική στενότητα αναγκάζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να περιορίσει τη φαγοποτική του διάθεση και να αρκεστεί σε εδεσματική λιτότητα. Σε σεμνότητα διαβίωσης.. Δεν αρκεί όμως .
Είναι σημαντικό ότι όλοι οι λαοί συνιστούν τη νηστεία και μάλιστα όλοι σαν άσκηση όχι μόνο θρησκευτικής άσκησης αλλά και κανόνα πνευματικής και σωματικής υγείας. Άραβες, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Βουδιστές, Αιγύπτιοι , Αφρικανοί. Ακόμη και οι αρχαίοι Έλληνες, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, οι Πυθαγόριοι δίδασκαν την λιτότητα, μια μορφή νηστείας δηλαδή.
Τι άλλη καλύτερη μαρτυρία για την αξία της νηστείας θέλουμε.Και μη ξεχνάτε ότι το καλύτερο φαγητό – για όσους είστε λιχούδηδες –δεν είναι αυτό που τρως καθημερινά αλλά αυτό που πειθυμείς μετά από καιρό!!!

Σταύρος Ιντζεγιάννης

Ο Σταύρος Ιντζεγιαννης παρουσιάζει κάθε Δευτέρα γύρω στις 10,30 στο κανάλι «Λύχνος» την εκπομπή ΤΕΡΙΡΕΜ με θρησκευτικά , κοινωνικά και ιστορικά θέματα.















Εν κατακλειδι




ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ



Του καϋμένου του Μποχώρι /του τη σκάσαν στο βαπόρι/ και αντί την πιτσιρίκα/ που `παιρνε και λίρες προίκα/ του πασάραν με το ζόρι / μια κουφή γεροντοκόρη !!!

-------------------------------

Δεν εκταμιεύεται στις 12 Νοέμβρη η δόση. Αναβάλλεται για τον Δεκέμβρη, γιατί πρέπει –λένε- να γίνουν και αποκρατικοποιήσεις πρώτα.

Τι γίνεται εδώ; Μας δουλεύουν ψιλό γαζί; Θα πάρουμε τη δόση ή όχι; Πότε, πως και τι άλλες θυσίες θα μας ζητήσουν. Στα όρια της η κοινωνική αντοχή. Μήπως πρέπει να κατεβάσουμε και τα παντελόνια ;

Χτες είδα τον Τάκη τον Σπ.. στο λεωφορείο της γραμμής :.Και σύ με λεωφορείο;

Χρόνια είχα να δω τον σε λεωφορείο. Με το αμάξι του πάντοτε ,

να το παίζει καμαρωτός σαν τους Κολοκοτρωναίους, που « δε καταδέχονται τη γη να την πατήσουν. Καβάλα παν στην εκκλησιά , καβάλα προσκυνάνε» Και νάτος στο λεωφορείο της γραμμής. Δε συμφέρει πια το αμάξι. Δεν το κουνάω πια ομολογεί.

-Α μπράβο ! Και γιατί δεν το πουλάς. !

- Ποιος το παίρνει. Ασύμφορο το αμάξι πια. Λεωφορείον ο πόθος!

Για σκέψου τι πάθαμε! Έπιασα έναν κλέφτη πατέρα. Τον αφήνω δε μ αφήνει .

Αραγμένα τ` αμάξια. Ούτε να τα πουλήσεις δε μπορείς. Και δεν είναι τα μόνα που θ` αρνηθούμε. Ξέρεις -μου λέει- εκείνο το τραπέζι που λέγαμε να κάνουμε στους συμπεθέρους θα το κάνουμε στο σπίτι, δε συμφέρει πια έξω.

Ένα σωρό κέντρα – ταβέρνες που γέμιζαν από τη χαζοχαρούμενη γλεντζέδικη Πάτρα έξη μέρες τη βδομάδα , ήδη κλείσανε ή κλείνουν . Τα νυχτερινά ξεπορτίσματα αραιώνουν αισθητά καθώς « έλλειψη χρημάτων στάση εμπορίου».Σοφία προγόνων.

Ή κρίση που όλοι λέγαμε ,ίσως και χωρίς να το πολυπιστεύουμε, είναι μια πραγματικότητα. Σιγά –σιγά αναβάλουμε ή απαρνιώμαστε συνήθειες που τα τελευταία χρόνια χαρακτήριζαν τη μεσοαστική ζωή μας. Μικρές απολαύσεις που ομορφαίνανε ή διασκεδάζανε την πλήξη και τη μονοτονία της χαμοζωής μας, άρχισαν πια να μας φαίνονται ανεπίτρεπτες πολυτέλειες. Η σπιτική ζωή ξανάρχεται στο προσκήνιο για να μας φέρει ίσως πιο κοντά σε μια πιο ανθρώπινη κατάσταση. Η θέση μέσα από την άρνηση, που λέει η ψυχολογία

-Λες να ξαναστήσουμε τη σκάφη της γιαγιάς για μπουγάδα ή να ξαναζυμώσουμε στο σπίτι ;

Ήδη στην παρέα που πίναμε το μεσημεριάτικο ουζάκι, τις τελευταίες ημέρες σημειώνονται λιποταξίες. «Είχα πονοκέφαλο ή έχουν έρθει κάποιοι ξένοι από το χωριό » προφάσεις εν αμαρτίες !

Ρούχα που είχαμε να τα φορέσουμε δυο ή τρία και βάλε χρόνια ανασύρονται από το κυριολεκτικά χρονοντούλαπο για να φορεθούν

Θυμήθηκα που παλιά γυρίζαμε τα σακάκια για να τα φορέσουμε σαν καινούργια. Το λέω στα παιδιά μου και τους φαίνονται αστεία. Είναι δυνατόν ; -γελάνε. Ο μικρότερος φόραγε τα ρούχα του μεγαλύτερου και τα παπούτσια είχαν πεταλάκι στη μύτη και πέταλο στο τακούνι χώρα που και στη σόλα βάζανε προκαδούρα. Και φυσικά ούτε ιδέα να σκίσεις βιβλίο ή να πετάξεις τη τσάντα. Αυτή θα την έπαιρνε ο επόμενος

Η Πάτρα γέμισε ήδη από μαγαζιά που επιδιορθώνουν , στενεύουν , ανοίγουν , μπαλώνουν, τα παλιά ρούχα. Τίποτε δεν είναι για πέταμα πια. Κι ακόμη – ακόμη, καθημερινά ανοίγουν γραφεία που αγοράζουν κοσμήματα. Ήρθε κιόλας η ώρα να ξεπουλήσουμε-όπως ακριβώς στην κατοχή – την όποια περιουσία μας στους δανειστές μας. όπως και τότε στους μαυραγορίτες, Μια ιδιότυπη οικονομική κατοχή κι αυτή που ζούμε

Αδιανόητα τα τουριστικά ταξίδια που σήμερα κάνουμε με οργανωμένα γκρουπ. Οι νιόπαντροι της ενδοχώρας ερχότανε για τον μήνα του μέλιτος από τον Πύργο ή την Καλαμάτα σε κάποιο ξενοδοχείο της Πάτρας για δυο βράδια .Λίγο μετά καθώς ανέβαινε το βιοτικό επίπεδο άρχισαν να πηγαίνουν στην Κέρκυρα και οι πλουσιότεροι στην Αθήνα σε ξενοδοχείο στη Κηφισιά ή στη Ρόδο, ώσπου δειλά – δειλά αρχίσαμε τα ταξίδια στο εξωτερικό. Με το διακοποδάνειο από την τράπεζα οι πιο πολλοί. Ευτυχώς προλάβαμε να δούμε το Παρίσι !

Προσπαθώ να θυμηθώ γυρίζοντας το φιλμ ανάποδα πως καταφέραμε και επιβιώσαμε μετά την κατοχή. Ζήσαμε τριάντα χρόνια ένα ωραίο όνειρο και μόλις τώρα άρχισαν οι εφιάλτες.. Το ξυπνητήρι κουδούνισε εγερτήριο. Τα κεφάλια μέσα.

ΣΤΑΥΡΟς ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ




Καθ οδόν

ΩΣ ΚΟΚΚΟΝ ΣΙΝΑΠΕΩΣ



Πλήρης σύγχυση. Με σκυμμένα κεφάλια κυκλοφορούμε καθώς από το πρωί μέχρι το βράδι, μας βομβαρδίζουν με αντιφατικές ειδήσεις και διαφορετικές ερμηνείες . Η φορολογία, το χαράτσι, η ανεργία το δάνειο αν θα μας το δώσουν και πότε; Θα βάλουμε πετρέλαιο ή θα ξεπαγιάσουμε; Πως θα τα βγάλουμε πέρα !!!

Ακούς ειδήσεις το πρωί στη τηλεόραση. Αλλιώς τα διαβάζεις μετά στις εφημερίδες. Σε μπερδεύει και ο « ρήτορας»του καφενέ που καμώνεται τον καλώς πληροφορημένο και τελικά μπλέκεις ακόμη περισσότερο.

Υπεραμύνεται της πολιτικής της η κυβέρνηση. Σωθήκαμε. Αντίθετα η αντιπολίτευση. Ωρύεται. Μας οδηγούν στο γκρεμό.

Ακούς τον έναν , λες καλά τα λέει. Ζήτω η κυβέρνηση. Μ` αυτή είμαστε. Ακούς τον άλλον κουνάς το κεφάλι σου : Έχει δίκιο αυτός. Έτσι είναι. Θα μας καταστρέψουν.

Γενικό συμπέρασμα, δεν ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει.

Σε πλήρη σύγχυση η πολιτική μας ζωή .Η πληροφόρηση που εννιά φορές στις δέκα είναι παραπληροφόρηση. Και δεν είναι μόνο η πολιτική ζωή μας. Και στην οικογενειακή μας το ίδιο συμβαίνει.

Σε φιλικό μας ζευγάρι ,ο αγανακτισμένος φίλος αρνείται πεισματικά να στείλει λεφτά στη νεαρή κόρη, που σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη.

-Προχτές στείλαμε και επί πλέον του καθιερωμένου μάλιστα. Δε γίνεται να στερούμαι ακόμη και έναν καφέ με τους φίλους μου, διότι αυτή πληρώνει 120 ευρώ για το κινητό της και μόνο και χώρια στις καφετέριες η στα φοιτητικά τους γλεντάκια.

Άδικα προσπαθεί η γυναίκα του να τον κατευνάσει. Παιδί είναι, να το αφήσουμε χωρίς λεφτά στον ξένο τόπο; Ξέρεις τι μπορεί να του συμβεί; Ξέρεις σε τι παγίδες μπορεί να πέσει μη έχοντας λεφτά;

- Τι θα κάνατε εσείς με ρωτάει.

Απορία ψάλτου βηξ ! Τι να κάνεις; Ποιο είναι το σωστό; Να στέλνεις κάθε τόσο λεφτά –κι όχι μόνο από το υστέρημά σου, αλλά και από το πλεόνασμα αν έχεις βέβαια - είναι μια άποψη, αλλά το μαθαίνεις σε μια ευμάρεια που διαρκώς θα θέλει και περισσότερα. Δεν είναι καλός σύμβουλος το χρήμα στην τσέπη. Να μη στείλεις πάλι; Ξέρεις σε τι παρέες βρίσκεται και σε τι μπορεί να παρασυρθεί ένας ή μία εικοσάχρονη,όταν οι άλλοι της συντροφιάς έχουν και πως μπορεί να συμπεριφερθεί και από πια πηγή να αντλήσει χρήματα για να μη στερηθεί αυτό ή αυτά που οι άλλοι έχουν. Ζητάμε μυαλό και συνέπεια από εικοσάχρονα παιδιά εκεί που δεν μπορούμε ούτε εμείς να βρούμε άκρη !

Σκυμμένα κεφάλια καθημερινά.

Πρέπει να αγοράσουμε πετρέλαιο είπε ο διαχειριστής. Συμφωνήσαμε όλοι αλλά…

-Εγώ δεν μπορώ να πληρώσω είπε η κυρία του τρίτου ορόφου. Ό άντρας μου είναι άνεργος έξη μήνες τώρα το ίδιο και ο γιος μου από προχτές, έκλεισε η βιοτεχνία που δούλευε. Θέλω να ζεσταθώ αλλά δεν έχω!

Ούτε εγώ δήλωσε ο κύριος που κάθεται στον τέταρτο. Που να τα βρω; Με πεντακόσιες σύνταξη και άλλες τόσες η γυναίκα μου όταν τα παιδιά δε δουλεύουν και μόνο το ενοίκιο να υπολογίσεις, χώρια τα φάρμακα -απαραίτητα για την ηλικία μας -που κι αυτά έγιναν απαγορευτικά μια και η συμμετοχή αυξήθηκε. Με πίστωση στον φαρμακοποιό .Με πίστωση στον μπακάλη. Με πίστωση στον φούρναρη. Πόσο;

Τελικά διαλύσαμε τη συνέλευση ,χωρίς να πάρουμε απόφαση Και ευτυχώς ο καιρός κρατάει ακόμη, αλλά για πόσο;

Πως το έλεγε το τραγούδι; Κάθε λιμάνι και καϋμός. Εδώ κάθε ο καθένας με τον πόνο του

Πριν από χρόνια στον τοίχο της διπλανής πολυκατοικίας ένας αναρχικός μαρκαδόρος είχε γράψει: Ζωή και όχι επιβίωση.

Το σκέφτομαι ξανά και ξανά, καθώς μέσα σ` αυτό το κλίμα ο Έλληνας προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Και μόνο να επιβιώσει. Τίποτε περισσότερο. Κι όλο και πιο πολύ θυμάμαι τη συχωρεμένη τη μάνα, που αιωνίως αισιόδοξη, έχοντας επιζήσει από το χαλασμό της Σμύρνης, μας έλεγε, μη σκύβετε ποτέ το κεφάλι, ψηλά να κοιτάτε τον ουρανό για να παίρνετε δύναμη. Η ζωή είναι γι` αυτούς που πιστεύουν .

Κι αληθινά μόνο αγκυροβόλιο στον καιρό μας η πίστη. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες.

Αν έχετε πίστη ως κόκκον σινάπεως-είπε…

Και τόσο μόνο αρκεί !









Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

εκκλησιολογος 4/11/12




ΚΑΘ ΟΔΟΝ



Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ



Κύριε των δυνάμεων μεθ ημών γενού!

Σταυροκοπιέται η θεία Λέλα :Κύριος ποιμένει με και ουδέν με υστερήσει !!!

Πρωί- πρωί, τι σ` έπιασε καλή μου τι ρωτάω, καθώς στρώνεται με τα 110 κιλά της, βαριά στο σώμα αλλά πεταλούδα στην ψυχή της.

-Πάρε μου την πίεση πρώτα – λέει γιατί θα πάθω εγκεφαλικό. Δεν ακούς ειδήσεις ; Δε φτάνει που μας ταϊζουν γενόσημα , είναι που διπλασιάζεται και η συμμέτοχή .Ούτε στο γιατρό πια δε μπορεί να πας, Δε θα πεθάνουμε από ασιτία, αλλά από στέρηση φαρμάκων.

Δεν έχει άδικο η καλή μου. Συμφωνούμε και υπερθεματίζουμε. Δε ζούμε – κι ούτε ποτέ να φτάσουμε- στο 1942 που οι άνθρωποι πεθαίνανε στους δρόμους από πείνα. Λίγο πολύ μια φέτα ψωμί, ένα πιάτο φαγητό όλοι το βρίσκουν. Η εκκλησία πρώτη και καλύτερη κάνει ότι μπορεί. Με τα συσσίτια της με τα λογίς – λογίς βοηθήματα που παρέχει από το υστέρημα των πιστών της κι αυτή. Ό,τι εποιήσατε ενί τούτων των αδερφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε. Ευλογημένος ο λόγος Του.

Σήμερα σε πρώτη ζήτηση το φάρμακο. Δέχομαι να τα στερηθώ όλα. Να φάω ψωμί 5 ημερών. Να κυκλοφορήσω με μπαλωμένο παντελόνι , με τρύπια παπούτσια όπως το 1940 που βάζαμε χαρτόνι από μέσα γιατί πολλές φορές δεν είχαμε να βάλουμε σόλες. Δέχομαι , να κουρεύομαι μια φορά στους τρεις μήνες ή να τρώω κρέας μια φορά το μήνα ή και αργότερα. Να στερηθώ μια εκδρομή , ευχαρίστως .Άλλωστε ποιος ήξερε Παρίσι ή Πράγα ή Ρώμη πριν αρχίσει η τράπεζα να μας παίρνει στα βαθιά μεσάνυχτα και να μας κάνει πλύση εγκεφάλου. Με ένα τηλεφώνημα σας δίνουμε 3 χιλιάδες ευρώ να πάτε διακοπές . να δείτε τα εφτά θαύματα του κόσμου. Να ανεβείτε στη ρόδα του Πράτερ ή στον Πύργο του Άιφελ.

- Ναι βέβαια, καλά είναι να δεις το κολοσαίο στη Ρώμη ή τον πήλινο στρατό της Κίνας ,ποιος λέει όχι, αλλά γυρίζοντας θα βλέπεις κάθε βράδι στον ύπνο σου την Εθνική Τράπεζα ή την Άλφα Μπανκ να σου



θυμίζει ότι καθυστέρησες τρεις δόσεις και θα σου βγάλουν το σπίτι σε πλειστηριασμό.

Δέχομαι – δευτερολογεί ο Θείος ο Αγαμέμνων, να στερηθώ ακόμη και το αυτοκίνητο , ακόμη και το κινητό τηλέφωνο και το ουζάκι που πίνουμε κάθε Σάββατο με την παρέα-ένα γιατί δε βγαίνουμε για δεύτερο-ή μια μπυρίτσα μια φορά τον μήνα σε μια έξοδο με τους κουμπάρους μας. Αλλά …

Αλλά μη μου στερείς κύριε το φάρμακο. Διότι κάνω χωρίς καλαμαράκια ή μπριζόλες ή με ένα και μοναδικό πουκάμισο, αλλά χωρίς το φάρμακο για την πίεση δεν κάνω. Ούτε χωρίς το ντεφόρ ή το εξελόν για την άνοια που παίρνει η θεία Χριστίνα ή το Χ , το Ψ για την καρδιά ή για το συκώτι ,το εγκεφαλικό ή τα αρθριτικά, τη χοληστερίνη, το ουρικό οξύ. Χωρίς το φαγητό ή τη διασκέδαση κάνεις. Χωρίς το φάρμακό σου δε κάνεις. Και δεν έχεις δικαίωμα όποιος κι αν είσαι να μου το στερήσεις, διότι δεν έχω να το πληρώσω έτσι που με αναγκάζεις. Αυξάνεται η συμμετοχή λένε στο φαρμακείο ή στο γιατρό. Μια κουβέντα είναι αυτή κι αφορά τη θεωρεία της οικονομίας. Αλλά το πως θα τα πληρώσουμε είναι μια πραγματικότητα που την αντιμετωπίζουμε καθημερινά

Στερησέ μου τα πάντα αλλά μη μου στερείς τη υγεία μου.

Βέβαια φταίμε. Είναι γεγονός ότι γύρω στο `80 είχαμε γεμίσει τα σπίτια κολώνιες και φρου- φρου κι αρώματα από τα φαρμακεία όπου γράφαμε φάρμακα και παίρναμε βαφή για τα μαλλιά ή αφρόλουτρα .Κανείς μας δε σκεφτότανε ότι μια μέρα θα μας ζητήσουν τον λογαριασμό. Σήμερα μας κακοφαίνεται, αλλά όπως και να έχει το πράγμα, δε γίνεται να τιμωρείς την αφροσύνη μου χτυπώντας με εκεί που φτωχοί και πλούσιοι το χρειαζόμαστε. Το φάρμακο.

Τιμωρείστε μας-ναι. Αλλά όχι με την υγεία μας στο απόσπασμα!!!

ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗς



Υ.Γ : Ο Σταύρος Ιντζεγιάννης παρουσιαζει κάθε Δευτέρα βράδι μετά τις 10.30΄ στο κανάλι της εκκλησίας «Λύχνος» την εκπομπή ΤΕΡΙΡΕΜ με θρησκευτικά ιστορικά και κοινωνικά θέματα.






























































Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

σχολιάζοντας το Σχήμα ΡΕΦΕΝΕ που παρουσιαζει ΑΡΚΑ


ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΧΉΜΑ ΡΕΦΕΝΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΟΡΑ.



ΑΡΚΑΣ



Η θεατρικοποίηση τμημάτων από τα άλμπουμ του Αρκά, που παρουσιάζει αυτές τις ημέρες με ιδιαίτερη επιτυχία στο θέατρο ΑΓΟΡΑ το σχήμα ΡΕΦΕΝΕ και συγκεκριμένα από τις ¨χαμηλές πτήσεις¨, τη ¨ζωή μετά¨ και τον ¨Καστράτο¨, ξανάφερε τη συζήτηση γύρω από τον δημιουργό της ιδιόρρυθμης αλλά και αξιαγάπητης σειράς των κόμικς .

Τελικά ποιος είναι αυτός ο γνωστός άγνωστος Αρκάς ; Αυτός ο σαρκάζων και αυτοσαρκαζόμενος, αυτός ο καθρέφτης μέσα στον καθρέφτη, που επιχειρεί να δει πίσω από τη φαινομενική όψη των πραγμάτων και μέσα από μια αφαιρετική λεκτική και εικαστική γελοιογραφική απεικόνιση των καταστάσεων ,να αποκωδικοποιήσει τον εσώτερο εαυτό μας. και να απαντήσει σε ερωτήματα σαν εκείνα που ρωτάγαμε στα λευκώματα του παλιού καιρού «Αν δεν είσθε ότι είσθε τι θα θέλατε να είσθε» –που τόσο λιτά αλλά και σαρκαστικά επιτυχημένα ζωντάνεψε ο Κατερίνα Λειβαδά.(Χαμηλές πτήσεις –σπούργος) Ή ακόμη ερωτήματα όπως ;Παράδεισος- Κόλαση-Άγγελος –Διάβολος; Υπάρχουν-πιστεύω , αδιαφορώ ή φοβάμαι; Τι είμαι επι τέλους ; Που θα πάω; Ερωτήματα που πίσω από το χιούμορ του Αρκά κρύβουν την ανθρώπινη αγωνία μας

Γελάμε- ναι. Εντυπωσιαζόμαστε, επαναλαμβάνουμε τις ατάκες του ΑΡΚΑ, αιφνιδιαζόμαστε από τις ανατροπές του αλλά μέσα από τα επάλληλα είδωλα του καθρέφτη, στο υποσυνείδητο λειτουργεί αυτόματα το ερώτημα. Τι από όλα αυτά είμαι εγώ, καθώς σε κάθε έναν από τους τυποποιημένους ήρωες του Αρκά υπάρχει ένα κομμάτι από τον εσώτερο και καλά κρυμμένο εαυτό μας .

Κι αυτό ίσως είναι η επιτυχία της σειράς μαζί και η δυσκολία να στήσεις στη σκηνή και να προσωποποιήσεις αισθήματα, κρατώντας την αφαιρετική γραμμή του Αρκά αλλά και τον αιφνιδιασμό της κατάφασης μέσα από την άρνηση που αποτελεί το ιδιάζον του δημιουργού.

Ο Αρκάς απομυθοποιεί τη σοβαροφάνεια των αισθημάτων και δημιουργεί τη φιλοσοφία των δικών του κόμικς που λειτουργούν ως ένα εξομολογητήριο χωρίς παραβάν.

Ο ανικανοποίητος σεξιτής εαυτός μας βρίσκει μια ιδανική ερμηνεύτρια στη Σίσυ Ζαπάντη. Τη Λουκριτία. Χαδιάρα ναζιάρα και ακόρεστη μπροστά σε ένα πολύμορφα ευνουχισμένο Καστράτο, τον Πάνο Γεωργαντόπουλο . Τον σύγχρονο άνθρωπο της ελληνικής μας πραγματικότητας, ευνουχισμένο οικονομικά- επαγγελματικά- οικογενειακά – αισθηματικά ή ακόμη και πολιτικά.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις και να ονομάσεις όλους τους συντελεστές κι αυτό γιατί ο καθένας τους ερμηνεύει πολλούς ρόλους. Η σκηνοθεσία ( Γιάννης Γεωργακάκης) καταφερε να περάσουν, από τη μία σκηνή στην άλλη, χωρίς να φανεί το χάσμα, δίνοντας συνάμα την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους- ερασιτέχνες στα όρια του επαγγελματία ηθοποιού- την ευκαιρία μιας δόκιμης παρουσίας σε διαφορετικούς ρόλους ταυτόχρονα. ΟΛΟΙ, ΜΑ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, ενσωματώθηκαν, δέθηκαν, πίστεψαν στο ρόλο τους και δημιούργησαν μια παράσταση απολαυστική μαζί και πρωτότυπη όπου χωρίς να αντιγράψουν το σκίτσο, με τη στάση, το ύφος, την κίνηση, έδωσαν και το εικαστικό μέρος, ζωντανεύοντας αγαπημένους ήρωες. Σε λιτή, ολότελα αφαιρετική σκηνοθετική και σκηνογραφική γραμμή έδωσαν τον ΑΡΚΑ όπως τον ξέρουμε .Με τις ατάκες του, τις ανατροπές του και τους λεκτικούς του ακροβατισμούς, ανάμεσα στο ευτράπελο και το σοβαρό .Στο αθώο και το πονηρό , μαζί και το φιλοσοφημένο. Μια σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα όπου η άρνηση, η αντιφατικότητα, ο εγωκεντρισμός, ο καιροσκοπισμός και η παρανομία έχουν γίνει μέρος της ζωής μας.

Θα χάσετε μια μοναδική απόλαυση αν δεν το δείτε.

Σταύρος Ιντζεγιάννης.













ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ 27-10-12

Αφιερωμα στην 28η οκτωβριου 1940


(Από τη συλλογή διηγημάτων ‘’Γράμματα στη Μαίρη’’)



ΕΙΣ ΜΝΗΜΌΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ



Η Γιαννιώ η Σούκα έβρασε το ασπρόσταρο για τα κόλλυβα , τα ανακάτεψε με τα κανελλογαρύφαλα και την τριμμένη φρυγανιά και τα άπλωσε πάνω στο μεγάλο πιάτο το «καλό» της που το φύλαγε για παρόμοιες περιπτώσεις ύστερα τα σκέπασε με ζάχαρι άχνη και αφού σχημάτισε ένα σταυρό έγραψε από κάτω με σταφίδα .ΜΙΧΑΛΗΣ-ΚΩΣΤΑΣ-ΜΗΤΣΟΣ . Τα σκέπασε με μια άσπρη πετσέτα να τα έχει έτοιμα το πρωί που θ` ανέβαινε με τον παπά στο ύψωμα 1η Νοέμβρη για το καθιερωμένο τρισάγιο που έκανε κάθε 1η Νοέμβρη πάνω στη Γκραμπάλα .

Κάπου εκεί ήταν που χτύπησε την πόρτα ο γέροντας « άνοιξε. Γιαννιώ εγώ είμαι»

Ξαφνιάστηκε η γρια-Σούκαινα .Έσκυψε η γριά να του φιλήσειτο χέρι, «Την ευλογία σου δέσποτα. Πως από δω»

Κάθησε ο παπάς , έφαγε το γλυκό καρυδάκι που τον φίλεψε με κρύο νερό και χάιδεψε αμήχανα τα γένια του : Ξέρεις Γιανιώ το πρωί στο ύψωμα θα `χουμε παρέα. Έχουμε ξένους που ήρθαν για τον ίδιο λόγο κι αυτοί.

Σαν τι ξένους -δεν της καλοφάνηκε της γριάς- που πάντα μόνη με τον παπά ανέβαινε την ανηφόρα,. Τό` χε τάμα ,ν` ανεβαίνει στην κορφή της Γκραμπάλας, να κάνει τρισάγιο στα δυο μονάκριβά της αγόρια που σκοτώθηκαν μαζί την ίδια στιγμή την 1η Νοέμβρη του `40 σε μια αντεπίθεση του στρατού μας καθώς τρεις φορές το είχαν πάρει οι Ιταλοί και τρεις φορές το ξαναπήραμε. Ο Μιχάλης ο μεγαλύτερος κι ο Κώστας ο μικρότερος που `τρεξε να βοηθήσει τον μεγαλύτερο που είχε τραυματιστεί θανάσιμα.

-Βάστα μωρέ έφτασα. Αέρα- αέρα!

Γάζωνε το ιταλικό μυδράλιο και τον θέρισε κι αυτόν την ώρα που`σκυβε πάνω στον αδελφό του.

Τους βρήκαν μετά πεσμένους τον έναν πάνω στον άλλον

Λωλάθηκε ο πατέρας τους ο μπαρμπα –Μήτσος σάλεψαν ολότελα τα μυαλά του κι όταν μπήκαν οι Ιταλοί στο χωριό με την οπισθοχώρηση του στρατού μας ύστερα από έξη μήνες, νικηφόρου πολέμου που φτάσανε τον στρατό μας μέχρι το Τεπελένι κι όταν τους συγκέντρωσαν οι Ιταλοί στο προαύλιο της εκκλησίας όρμησε πάνω στον Ιταλό λοχαγό και πριν προλάβει κάποιος να τον σταματήσει τον έσφαξε σαν κοτόπουλο μ` ένα καλοστροχισμένο δίστομο μαχαίρι. Φραπ, μία κι εξω

Όρμισαν βέβαια επάνω του οι καραμπινιέροι και τον κατακρεούργησαν εκεί δα. Άλλος με τη λόγχη, άλλος με τον υποκόπανο. άλλοι με κλωτσιές.

-Πάει κι αυτός έσκουξε η Σούκαινα που τις σάλεψαν κι αυτής τα μυαλά. Εις μνήμην αιώνιον. Οι δυό μας τώρα χάροντα. Όποιος φάει τον άλλον.

Της παραστάθηκε όλο το χωρίο, κάποιοι συγγενείς και ο παπάς με τη θρησκεία ώσπου με τον καιρό σιγά – σιγά αν δεν πέρασε ο πόνος ωστόσο καταλάγιασε κι έγινε ένα ατέλειωτο μοιρολόγι με κόλλυβα και τρισάγια που την παρηγορούσαν μέχρι να πάει κι αυτή να τους συναντήσει καθώς ήλπιζε στον ουρανό.

Από τότε κάθε πρώτη του Νοέμβρη ανέβαινε με τον παπά Γιώργη τη φοβερή Γκραμπάλα κι έκανε τρισάγιο τους τρεις αρσενικούς της ζωής της,

Εις αιώνιον μνήμην του Μιχαήλ του Δημητρίου του Κωνσταντίνου διάβαζε ο παπάς.

Θα λες του Μιχάλη, του Μήτσου, του Κώστα του είπε η Σούκαινα.Έτσι τους λέγανε κι έτσι τους γράφουν τα κόλλυβα.

Και να ξαφνικά που φάνηκαν και οι Ιταλοί να θέλουν κι αυτοί να κλάψουν, ν ακουμπίσουν στο χώμα που έπεσε και το δικό τους παιδί.

Το μονάκριβο τους.

Αγρίεψε η γριά, Μη τολμήσεις και τους φέρεις απάνω γέροντα, θα τους σφάξω σαν τα ζωντανά μου. Μα την αλήθεια σου λέω. Μάρτυς μου ο Θεός

- Καλά – καλά θα `ρθω μόνος μου, πάσχισε να την καθησυχάσει

Ώρα 9 το πρωί, πάνω στην κορφή, την ώρα που η Γιαννιώ είχε στήσει σε ένα αγκωνάρι τα κόλυβα η μικρή συνοδεία στάθηκε σε κάποια απόσταση. Ο παπάς, ο πρόεδρος του χωριού, ένας Έλληνας ιταλομαθής και μαζί τους ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Ιταλών. Ο στρατηγός και η κόμισα Αλμπέρτο ντε Φέρμι.

Φρύαξε η γριά. Πίσω θεοκερατάδες μου σκοτώσατε τα παιδιά. Πίσω μωρέ. Αέρα.

Άρπαξε δυο κοφτερά λιθάρια κι ετοιμάστηκε να χυμήξει.

-Μη για τ`όνομα του θεού -έκανε το σταυρό του ο παπάς,

Η μαυροφορεμένη ψιλόλιγνη κυρία δίστασε για λίγο και μετά βγήκε μπροστά. Προχώρησε αργά- αργά μέχρι τη Γιαννιώ που οπισθοχωρούσε πάντα με τα λιθάρια στα χέρια.

Στάθηκε μπρος της κι ολομεμιάς πήρε τα χέρια της που κρατάγανε τα λιθάρια και της τα φίλησε. Τά` χασε η Γιαννιώ. Έμεινε για λίγο άλαλη κι κι ύστερα με τα χέρια που κράταγαν ακόμη τις πέτρες αγκάλιασε την ξένη κι άρχισαν να κλαίνε αντάμα..

Έπαιρνε να μεσημεριάσει όταν κατέβηκαν στο χωριό. Ο παπά Γιώργης προθυμοποιήθηκε να τους κάνει το τραπέζι αλλά η ξένη αρνήθηκε ευγενικά.. Εγώ θα μείνω το μεσημέρι στο σπίτι της κυρίας Σούκα. Έχουμε πολλά να πουμε.

Μα δεν ξέρετε Ελληνικά -Δε χρειάζεται είπε χαμογελώντας θλιμμένα μέσα από τα δακρυά της η Ιταλίδα, Οι μανάδες έχουν τη δική τους γλώσσα. Και συνενοούνται.

Κούνησε η Γιαννιώ το κεφάλι και πήρε την ξένη από το χέρι

-Έλα είπε θα σου δείξω τις φωτογραφίες των παιδιών μου και συ του δικού σου . Τι άλλο χρειάζεται να πούμε; Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και φίλεψε την ξένη γλυκό καρυδάκι με κρύο νερό. Εις μνημόσυνον αιώνιον όπως έλεγε ο παπά Γιώργης.

Σταυρος Ιντζεγιαννης





























































































































































ΓΝΩΜΗ 22/10/2012

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ


ΤΗΣ…ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ



Χαράς ευαγγέλια. Τα μέτρα κλειδώσανε. Δηλαδή όχι ακριβώς, αλλά κλειδώνουν, θα… κλειδώσουν .Μπορεί αύριο, μεθαύριο, σε μια εβδομάδα, σε ένα δεκαπενθήμερο ή σε τρία τέρμινα !

Η τρόικα πήρε με τα μνημόνια, τώρα ζητάει και πανωπροίκι. Όπως λέγεται κόβονται οι μισθοί, τα επιδόματα, τα γονικά, τα προγονικά, οι μητρότητες ,το διπλό κρεβάτι ( άντε, άντε, τι το κάναμε ,να γεννάτε κάθε χρόνο και να πληρώνουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι τα...(διαγράφεται μία λέξη ως άσεμνη), τα δώρα, οι άδειες, το «να πάω προς νερού μου κύριε προϊστάμενε» , οι τριετίες, οι πολυετίες, οι αποζημιώσεις, οι έξοδοι, είσοδοι, ο αέρας. το βήξιμο, το γκούχου-γκούχου, το αέρισμα (ούτως ειπείν επί το κομψότερον ) το «ναι μεν αλλά», το ρέψιμο, η ευκοιλιότητα (ξοδεύεται πολύ χαρτί υγείας πώς να σας φτάσουν τα λεφτά που παίρνετε- λένε ), το νίψιμο κάθε μέρα (Άκου εκεί σπατάλη!!!), το ξέπλυμα (εκτός αν πρόκειται για μαύρο χρήμα) καθώς και το «δως ημίν σήμερον» της προσευχής. Διότι λένε τι προσεύχεσθε «δως» αφού αυτό ακριβώς προσπαθούμε να κόψουμε. Να προσεύχεσθε «Πάρε»

-Μήπως θέλετε να κόψουμε και το λαιμό μας;

-Μακάρι. Διότι έτσι θα λυνόντανε το πρόβλημα με την υγεία, τα νοσοκομεία, τα φάρμακα και τα ασφαλιστικά ταμεία. Τι τους χρειάζεστε τους αρρώστους; Οι Σπαρτιάτες που τους πετάγανε στον Καιάδα- λέει ο Τόμσεν.

-Πες μου μια φράση από την Καινή Διαθήκη Τακούλη-ρωτάει η δασκάλα.

-Και απελθών ο Ιούδας απήγξατο.

-Μπράβο παιδί μου. Πες μου και σύ Μπόμπο άλλη μία

-Πορεύου και συ και ποίει ομοίως.

Κουνάει το κεφάλι της η θεία Χρυσάφω. Ήρθε ο καιρός να σφίξουμε το ζωνάρι μας. Να ξαναθυμηθούμε την ψωροκώσταινα. Τότε που δεν ξέραμε τα ροκφόρ και τα έμενταλ και τα γκούντα και τα λογίς –λογίς τυριά και τα ζαμπόν, τα μπρίκ ,τις μαγιονέζες και τα καβούρια Ρώσικα ή φτερό καρχαρία.

Τρώγαμε μόνο φέτα και κεφαλοτύρι για τρίψιμο. Οι πλούσιοι και κασέρι, τίποτε άλλο. Ψωμί ελιές, χαλβάς, κρεμύδι και ντομάτα σπυραλατιστή ή σαρδέλες παστές..

Το λάδι στη σαλάτα με το δάχτυλο, ίσα που να στάξει, καθόσον «Αρσινόη είπαμε οικονομία. Δεν είμαστε ο Ωνάσης για να το τρώμε με το κουτάλι»

-Χριστιανέ μου πως κάνεις έτσι. Με τι θα τηγανίσω τον γάβρο, με νερό;

Εμείς τα παιδιά, περιμέναμε Πάσχα ή Χριστούγεννα να μας πάρουν καινούργια παπούτσια, τα οποία θα φοράγαμε αποκλειστικά στην εκκλησία ή σε οικογενειακή επίσκεψη στο σόι. Χώρια που στα παπούτσια, μας βάζανε στη μύτη ένα πεταλάκι, επειδή κλωτσάγαμε τη μπάλα ή τα τενεκεδόκουτα στο δρόμο.

Κρέας κάθε δεκαπέντε οι πλούσιοι. Οι φτωχοί μία φορά το μήνα και αραιότερα. Καιρός να ξαναφάμε μπακάλο , φασολάδα, φακές, ρεβύθια χυλωμένα ή τραχανά και χοντρομπίγουλη με σκουράντζο καψαλισμένο με εφημερίδα ,να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει. Το πρωί μας ταϊζανε κουρκούτι που ήταν και δυναμωτικό και φάρμακο για το στομάχι, Αντί για τόστ που δίνουν τώρα στα παιδιά, μας δίνανε μια φέτα ψωμί με λάδι και ζάχαρι.

Ντρέπομαι είπε μια κυρία της συντροφιάς, να πω ότι έχουμε μια αποθήκη παπούτσια των παιδιών, τα οποία δεν έχουν φορεθεί παρά μόνο πέντε ή έξη φορές και τα εγκαταλείψανε, ολοκαίνουργα.

- Ε, να μη λέμε μόνο για τα παιδιά. Το ίδιο κάνεις κι εσύ αγάπη μου, την κάρφωσε ο κυρ`Αποστόλης.

Έχετε δίκιο είπε ο συνταξιούχος καθηγητής. Κάποτε είχα δύο παντελόνια και θεωρούσα τον εαυτό μου πλούσιο, γιατί εκτός από το καθημερινό είχα και ένα Κυριακάτικο. Σήμερα έχω δέκα και λέω δεν έχω τι να φορέσω. Το ίδιο και με τα πουκάμισα. Ακόμη χειροτέρα με τις κάλτσες, που η μάνα τις μαντάριζε, βάζοντας μέσα ένα ξύλινο αυγό. Σήμερα με την παραμικρή τρύπα τις πετάμε.

Αυτό είναι ακριβώς το θέμα μας είπε ο συνήθως λιγόλογος πρεσβύτης της παρέας. Να απλώνετε τα πόδια σας όσο φτάνει το πάπλωμά σας -λέγανε οι πατεράδες μας. Εμείς ξεπεράσαμε ή πιο σωστά αδιαφορήσαμε για το μέτρο. Μαγευτήκαμε από τις σειρήνες μιας δήθεν καλοπέρασης με δανεικά, που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Και όσο μαγευτικό ήταν το απατηλό ταξίδι στους κόσμους μιας οικονομικής χίμαιρας τόσο οδυνηρή είναι η επιστροφή. Αναγκαστική προσγείωση.

-Κι αν δεν ανοίξει το αλεξίπτωτο;

Σταυρος Ιντζεγιαννης



































































Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΌΓΟΣ 13/10/12


ΚΑΘ ΟΔΟΝ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ… ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ



Άναψε ο γιαλός και κάηκαν τα ψάρια – λέει ο λαός. Η συζήτηση πήρε ψηλούς τόνους και γύρω από τη φιλολογούσα συντροφιά της καφετέριας μαζεύτηκε κόσμος .

Θέμα τα επεισόδια στο θέατρο «χυτήριο» στην Αθήνα, όπου μια θεατρική ομάδα ανέβαζε ένα έργο που διακωμωδούσε στις προεκτάσεις του τη ζωή και το έργο του Χριστού.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Επενέβη η «Χρυσή Αυγή», προκλήθηκαν επεισόδια και το θέμα που συζητήθηκε στην ολομέλεια της καφετέριας ήταν η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Όχι τα επεισόδια, για τα οποία είμαστε αντίθετοι, χώρια από το ότι φέρανε και το αντίθετο αποτέλεσμα. Ερέθισαν την περιέργεια και διαφήμισαν ανέξοδα την παράσταση.

Καταργείται η ελευθερία του λόγου, υποστήριξε η μία πλευρά. Άλλο ελευθερία , άλλο ασυδοσία απάντησε η άλλη.

Διότι άλλο είμαι ελεύθερος να λέω ότι θέλω και άλλο είμαι ελεύθερος μέχρι εκεί που δεν προσβάλω τον άλλον ή που δεν προσβάλω τα ιερά και τα όσια του απέναντί μου.

-Υπάρχουν όρια που δεν μπορεί να τα υπερβαίνει κανείς; ή ο συγγραφέας είναι ελεύθερος να χλευάζει , με το πρόσχημα της ελευθερίας του λόγου και της σκέψης ;

Φυσικά ευθύς εξ αρχής έγινε η διευκρίνιση, ότι κανείς μας δε συμφωνεί με ακραίες ενέργειες. ,είτε αυτές προέρχονται από τα δεξιά είτε ανήκουν στα αριστερά. Και πιο πολύ είπε ο απόστρατός στρατηγός είμαστε κατά της βίας απ` όπου κι αν προέρχεται και για όποιο λόγο. Απαραίτητη η διευκρίνιση.

Η ελευθερία του λόγου λοιπόν το θέμα. Υπάρχει ή όχι; Και ποια είναι ; από αρχίζει και ως που φτάνει. Υπάρχουν όρια ή είναι απολύτως ελεύθερος να λέει κανείς ότι του κατέβει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν;

Συλογάται καλύτερα , όποιος ελεύθερα συλογάται. Ρήγας Φεραίος.

-Ναι- είπε ο Θωμάς το μειράκιον της παρέας. Συλογάται, αλλά και είναι ελεύθερος να εκφράζεται ; Δηλαδή μπορεί εγώ εν ονόματι της ελευθερίας του λόγου να σας βρίσω τη μάνα και τον πατέρα;

Τη μάνα μου όχι είπε γελώντας ο Νώντας. Για τον πατέρα μου τι να σου πω, άντρας είναι ας καθαρίσει για πάρτη του. Αλλά η μάνα μου όλα κι όλα.

Γελάσαμε βέβαια, αλλά η κουβέντα μπήκε σε άλλη διάσταση. Δε βρίζεις ατιμωρητί τη μάνα ή την οικογένεια γατί τη θεωρείς ιερή. Και τον Χριστό, τη Θεοτόκο, τη θρησκεία του άλλου; Δεν τη θεωρείς

Ιερή; Μπορείς ανενόχλητα να τη βρίζεις ή να τη διακωμωδείς ;

Τι θα έλεγε ο συγγραφέας του έργου αν κάποιος από την πλατεία εν ονόματι της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης του έβριζε τη γυναίκα του ;

Δεν θα οργίζετο; Ενδεχομένως και να χειροδικούσε ή να τον παρέπεμπε στη δικαιοσύνη επί εξυβρίσει;

Και γιατί εφ όσον δε δέχομαι να μου βρίσουν τη μάνα θα πρέπει να μείνω αδιάφορος όταν μου βρίζουν τη θρησκεία που όλοι μας ασχέτως σε τι πιστεύουμε θεωρούμε το ιερότερο και μη διαφιλονικούμενο ;

Να το ξαναπούμε όλα αυτά δεν έχουν σχέση με τις ενέργειες και τη συμπλοκή έξω από το θέατρο. Απλώς αυτά ήταν η αφορμή, για να καθορίσουμε τι ακριβώς θεωρούμε ελευθερία του λόγου και ποια είναι αν υπάρχουν ή όχι τα όριά της.

Κάπου διάβαζα μια σκέψη του Λακορνταίρ.(Ανρί Λακορνταίρ ; Γάλλος ιερωμένος, δημοσιογράφος, πολιτικός και ακτιβιστής) Η ελευθερία είναι το δικαίωμα να κάνεις ότι δεν βλάπτει τον άλλον -και κατά προέκταση συμπληρώνω εγώ- ότι δεν προσβάλει τα ιερά και τα όσια του άλλου.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια ανοχή σε ότι αφορά τη διακωμώδηση ή και την ύβρη ακόμη των ιερών προσώπων και συμβόλων. Βρίζουμε ανενόχλητα-ή χλευάζουμε ότι ιερό και όσιο με πρόσχημα την ελευθερία του λόγου και βλέπουμε σε εφημερίδες-περιοδικά- θέατρο-κινηματογράφο – ραδιόφωνο ή σε ομιλίες να διασύρονται τα ιερά σύμβολα όπως ο σταυρός ( η θρησκεία) ή η σημαία( η πατρίδα)

Όσο αντίθετοι είμαστε με κάθε βιαιότητα, αλλά τόσο το ίδιο μας βρίσκει αντιθέτους και η ασυδοσία του λόγου. «Το να σκέφτεται κανείς ελεύθερα είναι ωραίο. Το να σκέφτεται σωστά είναι ωραιότερο»(Επιγραφή στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα-Σουηδία).

- Τελικά που καταλήξατε ρωτάει η κόρη μου

- Ψηφίσαμε ομόφωνα ,ναι στην ελευθερία του λόγου αλλά όχι και στην ασυδοσία του. Ναι στον λόγο όχι στον…παράλογο!!!

Σταύρος Ιντζεγιαννης

Υ.γ : Ο Σταύρος Ιντζεγιάννης παρουσιάζει κάθε Δευτέρα περίπου στις 11 παρά τέταρτο το βράδι στο κανάλι ΛΫΧΝΟΣ την εκπομπή ΤΕΡΙΡΕΜ.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

γνωμη 1-10-2012




                                                  ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΦΥΛΟ

  Όντας ο θεός έφτιαξε το Ληξούρι
    και τς άλλους τόπους –
    είπε ας κάτσω να ξεκουραστώ
    κι έφτιαξε και τς ανθρώπους
                       Λασκαράτος

   Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Εν αρχή ην ο Θεός, ο οποίος  ζούσε στον ουρανό, έχοντας τον θρόνο του στα γαλάζια σύγνεφα, περιστοιχιζόμενος  από τις στρατιές των αγγέλων και τις λεγεώνες των Σεραφείμ και των Χερουβίμ, σε μια πλάση με αρμονία και τάξη.
   Επειδή όμως έπληττε στην πλήρη και αδιαφιλονίκητη μονοκρατία του, σκέφτηκε ότι κάτι έπρεπε να κάνει για να σπάσει τη μονοτονία .
  Έτσι έφτιαξε τη μέρα και τη νύχτα. Αλλά τα πράγματα και πάλι δεν άλλαξαν. Η νύχτα διαδέχονταν τη ημέρα και η μέρα τη νύχτα σε μια αδιατάραχτη αρμονία και επειδή η ανία – ανία σκέφτηκε να φτιάξει τον άνθρωπο και τα ζώα.
  Αλλά και πάλι η κατάσταση δεν πήρε άλλη τροπή. Ο Αδάμ  ζούσε αρμονικά  με τα ζώα καθόσον ζώον  κι αυτός από τότε μέχρι σήμερα-και δεν δέχομαι επ αυτού καμία αντίρρηση-κι ούτε σκύλος κι ούτε καυγάς .
  Πλήττοντας θανάσιμα ο Πάναγαθος , αφού έξυσε επανειλημένα το πάνσοφο κεφάλι του σκέφτηκε να φτιάξει τη γυναίκα μ` όλο που ήξερε σαν Θεός που ήτανε τι μεγάλο ρίσκο έπαιρνε.
  Νάτη λοιπόν και η Εύα στη Δημιουργία. Αλλά και πάλι τι θαρρείς. Μέλι γάλα ο Αδάμ μα τη Εύα. Γκρινιάζανε βέβαια το πρωί ποιος θα αρμέξει την κατσίκα  ή ποιος θα φτιάξει το στιφάδο αλλά το βράδι που πλάγιαζαν δίπλα- δίπλα  και αγκαλιαζόντανε για να ζεσταθούν που έκανε κρύο, ήταν και θεόγδυτοι βλέπεις (δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη οι πιτζάμες ) τη βρίσκανε !!!
  Αυτή τη φορά ο Πάνσοφος  θεός Πήρε άλλα μέτρα
   Προίκισε τον Αδάμ με τις εφτά θεϊκές αρετές.: Υπομονή, υπακοή καλοσύνη, τιμιότητα, σεμνότητα, εγκράτεια  και…βαρύ χέρι!
   Εν συνεχεία προίκισε τη Εύα με τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα  Ήτοι :Απληστία, αλαζονεία, θρασύτητα, λαγνεία, ακολασία,  λαιμαργία και…μεγάλη γλώσσα!
   Αυτή τη φορά είναι γεγονός ότι το πείραμα πέτυχε. Ο παράδεισος γέμισε φωνές και φασαρία. Διότι ο Αδάμ  ως έχων βαρύ χέρι  της έριχνε κάθε τόσο της Εύας ένα βρωμόξυλο, αλλά κι εκείνη δεν πήγαινε πίσω, διότι έτσι και άνοιγε τη γλώσσα  της, τον έλουζε πατόκορφα,  χώρια που τον απατούσε και με τον όφι- λαγνεία  και ακολασία ε;-Τώρα αν ήταν βόας ή πύθων ή κροταλίας δεν το λέει η …αποκάλυψη κι ούτε και έχει σημασία. Νομίζω!
  Στην αρχή φαίνεται ότι το διασκέδαζε και ο Θεός ,είχε χαβαλέ η υπόθεση. Όταν έβλεπε ότι το παρακάνανε έριχνε έναν κατακλυσμό και τα πράγματα μπαίνανε σε σειρά, γιατί οι άνθρωποι βλέπανε ότι πάνω από αυτούς υπήρχε ένα μάτι που έβλεπε τα πάντα και μια κυρίαρχη δύναμη  που δε σήκωνε αστεία. Κάποτε όμως το παρατραβήξανε  φαίνεται το σχοινί άσε που άρχισαν να διαμαρτύρονται και τα άλλα ζώα
 Σού λέει ζώα είμαστε κι εμείς αλλά τέτοια χαϊβάνια σαν τους ανθρώπους δεν έχουν ξαναϋπάρξει στη Δημιουργία, τι τους θέλουμε εδώ μέσα,
  Έτσι αναγκάστηκε ο καλός Θεός να τους διώξει από τον Παράδεισο και βρήκε βέβαια την  ησυχία του αυτός, αλλά έγινε μαλλιά κουβάρια ο κόσμος εδώ κάτω. Αρσενικοί και θηλυκοί αρπάχτηκαν και αρπάζονται συνεχώς για το πάνω χέρι – κάτω χέρι τίνος είναι το πιο πάνω κι έτσι έγινε και ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα.
   Δυο φύλα που μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν. Ενώ έχουν φτιαχτεί για να συμπληρώνουν ο  ένας τον άλλον εντούτοις διαρκώς βρίσκονται σε αμάχη προσπαθώντας να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δύναμη και να εξουσιάσουν το ένα το άλλο. Και σαν να μην έφτανε αυτό άρχισαν να χαλάνε τη σειρά και να πηγαίνουν οι άντρες με τους άντρες ,οι γυναίκες με τις γυναίκες και άστα να πάνε κατά διαβόλου. Και εκεί πάνω ήταν που ο Παναγαθος και Πάνσοφος Θεός σου ΄λέει  αφού το θέλετε έτσι ας φτιάξω μια  αντρογύναικα που δε θα είναι ούτε άντρας αλλά ούτε και με γυναίκα θα μοιάζει και έφτιαξε την Λαγκάρντ και τη Μέρκελ  που μας κουνάνε  το δάχτυλο σαν να λένε εδώ σας έχουμε  











Γνωμη 8-10-2012


                                                        ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ    
  ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ ΒΟΗΘΕΙΑ

   -Γιατρέ μου  ευχαριστώ. Το φάρμακο που δώσατε  στην πεθερά μου απεδείχθη μοναδικό .
   -Α, ναι; Και πως  είναι η ασθενής μας ;
   -Την κηδέψαμε προχθές!!!
 ---------------------------
  Απεργούν τα φαρμακεία. Απεργούν οι γιατροί. Τα μόνα που δεν απεργούν είναι η κρίση και οι αρρώστιες.
  Στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας οι ασφαλισμένοι που γίνονται μπαλάκι μεταξύ υπουργείου και  φαρμακείων. Αυξάνεται και η συμμέτοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακά τους . Ευτυχώς που τα έξοδα της κηδείας παραμένουν σταθερά
   Απολιτική η στήλη, αρκείτε να ρωτάει το φαρμακοποιό, πότε ανοίγει και πότε απεργεί. Άλλωστε είτε η πέτρα ,είτε το αυγό κυλήσει, ο ασφαλισμένος θα πληρώσει που είναι και ο μόνος  ο οποίος δε φταίει,. Ίσως και ο μόνος που δεν πήρε μέρος στο μεγάλο φαγοπότι!!!
   Ευτυχώς δεν απεργούν η γειτόνισσα, ο μανάβης και η συμπεθέρα που εκδίδουν αβέρτα συνταγές οι οποίες αρχίζουν  με βότανα και τελειώνουν με έμπλαστρα και ξεματιάσματα .
 -Κυρά Λίτσα πως πάει ο παππούς;
  -Πάει… στον αγύριστο. Τά ΄φησε όλα στη Βουλγάρα που τον περιποιείτο.
   25 εκατομ συνταγές  χορηγούν ετησίως οι 12.5 χιλιάδες γιατροί του ΙΚΑ για τα 11,5 χιλιάδες φαρμακεία .Ο  έστιν ο κάθε δικαιούχος περίθαλψης  παίρνει με το τσουβάλι  φάρμακα , ενέσεις , χάπια κλύσματα υπόθετα τσιρότα και στο τέλος  γλιτώνει από την αρρώστια και πάει από γαστρορραγία ή καταντάει να έχει εξάρτηση από τα χάπια. Ενίοτε και από το γιατρό
  -Άστα Χριστίνα μου πάω σε έναν ψυχίατρο κούκλο. Να φανταστείς ότι κλείνω τα μάτια και με γδύνει ως τα μέσα- μέσα μου .
  Καταντήσαμε  να έχουμε στα σπίτια μας ένα ντουλάπι φάρμακα , χώρια από αυτά που πετάμε είτε γιατί έληξε η ημερομηνία είτε γιατί έληξε…ο ασθενής .Συλλυπητήρια!!!
   Είναι γνωστό άλλωστε ότι η φήμη των γιατρών κυκλοφορεί στα σαλόνια, τα έργα τους στα νεκροταφεία. Γαίαν έχεις ελαφράν, μακαρίτη μου!!!
      Παλαιά είχαμε ασπιρίνη, οινόπνευμα και  θερμόμετρο. Σήμερα έχουμε πιεσόμετρο και μηχανάκι να μετράμε κάθε πρωί την πίεση και  το σάκχαρο.  Ωστόσο ο καλύτερος γιατρός της οικογένειας ήταν η γιαγιά που με τη πείρα της αλλά και με την αγάπη της-εκείνα τα άγια τα χέρια της που όταν σε χάιδευαν σε θεράπευαν αμέσως-γιάτρευαν έναν σωρό αρρώστιες για τις οποίες τρέχουμε με το παραμικρό : γιατρέ μου ο μπούλης βήχει.
  -Φενεργκάν
  Η γιαγιά μας ξάπλωνε μπρούμητα, τύλιγε σε ένα πιρούνι βαμβάκι, το βούταγε στο οινόπνευμα και με το κερί από το καντήλι της Παναγιάς μας έριχνε βεντούζες. Μετά μας έκανε μια γερή εντριβή και το πρωί : «Σήκω γρήγορα τεμπέλη μου να πας σχολείο»
  Όταν το είπα του γιατρού, στο σπίτι που τρώγαμε, έβαλε τα γέλια, αλλά πίσω από την πλάτη του, η πεθερά του, έκανε μια γκριμάτσα σαν να έλεγε «κακομοίρη μου γελάς, αλλά τα παιδιά σου με τέτοια σου τα μεγάλωσα εγώ»!!!
  Από την εποχή των αντιβιοτικών που έσωσαν κόσμο και κοσμάκη –το σωστό να λέγεται-θεραπεύουμε το συνάχι ή τον πονόλαιμο αλλά καταστρέφουμε το στομάχι μας που το γεμίζουμε ανεξέλεγκτα από ένα σωρό χάπια.
  -Γιατρέ μου κάθε βράδι βλέπω στον ύπνο μου ποντίκια που παίζουν ποδόσφαιρο.
 -Δεν είναι τίποτε σπουδαίο. Θα σας γράψω μερικά χάπια να τα πάρετε το βράδι και δεν θα τα ξαναδείτε.
  -Γιατρέ μου, γίνεται να τα πάρω από αύριο το βράδι, γιατί σήμερα παίζουν τελικό;
   Προπολεμικά- όταν οι γιατροί δεν ξέρανε τι έχεις , λέγανε μαλάρια και ξεμπερδεύανε. Η ελονοσία θέριζε.
  Μας ήταν άγνωστος –στη σημερινή του έκταση- ο καρκίνος, τα εγκεφαλικά, οι καρδιοπάθειeς ( Αν πέθαινες ξαφνικά ,λέγανε του ήρθε κόλπος) κι ακόμη το στρες ή το AIDS και τα τροχαία που σήμερα ξεκληρίζουν ολόκληρα  χωριά κάθε χρόνο.
 Την εποχή εκείνη θέριζε ο τύφος και οι επιδημίες. Η φυματίωση ήταν το σήμα κατατεθέν του ρομαντισμού.
  Σήμερα όταν δεν ξέρουνε τι έχεις σου λένε αλεργία και ο ένας γιατρός σε στέλνει στον άλλον από συναδερφική αλληλεγγύη. Υπέρηχοι, αξονικές, κωλονοσκόπιση (ωχ) συνταγές επί συνταγών και…λεφτά να έχεις να πληρώνεις, εκτός αν πάσχεις από αμνησία
 -Γιατρέ μου πάσχω από φοβερή αμνησία. Ξεχνώ αμέσως .Τι με συμβουλεύετε;
  -Να με πληρώσετε προκαταβολικά !!!
 
                      Σταύρος Ιντζεγιάννης