OΙ ΑΓΙΟΙ ΒΑΡΝΆΒΑς ΚΑΙ ΣΟΦΡΏΝΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΝΗΣ

Παρουσίαση –σχόλια


Σταυρος Ιντζεγιαννης



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΡΤΙΝΗ



ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ

Οι κτήτορες της Ι.Μονής Σουμελά



Μια νέα έκδοση πρόσθεσε στην προσωπική του βιβλιοθήκη ,ο θεολόγος Dr του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών του Γρηγοριανού Πανεπιστημίου Ρώμης και τ. Σχολικός Σύμβουλος κ Παναγιώτης Μαρτίνης, Άρχων Ιερομνήμων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας.

Πρόκειται για την υπό τον τίτλον «ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ» μελέτη και παράφραση, του «χαρτώου κώδικα υπ` αριθμ 268 της Ι.Μ. Διονυσίου του Αγίου Όρους» που αναφέρεται στην

Οδοιπορία από Αθηνών εις Πόντον των οσίων Βαρνάβα και Σωφρονίου ιδρυτών και κτητόρων της ιστορικής μονής της Παναγίας Σουμελά . Εκδόσεις Ταώς –Πάτρα Μάιος 2012 σελ 350 πλουτισμένη με έγχρωμες φωτογραφίες.

Στην ουσία πρόκειται για δύο βιβλία σε ένα, καθώς ο αναγνώστης, παρακολουθεί τόσο στο αρχικό κείμενο το συγγραφέν υπό του Ακακίου του Σαβαϊτη και διασωθέν εν αντιγραφή υπό του μοναχού Συμεών εν έτη 1446 με τη γλώσσα και τη γραφή του, όσο και στην παράφραση και απόδωσή του σε ωραία πολυτονική γλώσσα με κάποιες παρεμβάσεις στη δομή για ευχερέστερη ανάγνωση του, υπό του θεολόγου κ Παν Μαρτίνη.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί την κοπιώδη –θα έλεγε κανείς μυθιστορηματική –περιπλάνηση των Αγίων Βαρνάβα και Σωφρονίου οι οποίοι ορμώμενοι από τον θρησκευτικό τους ζήλο και με την παραίνεση και ευλογία της Θεομήτορος, ξεκινώντας από την Αθήνα ( 4ος αιώνας) με μία περιπετειώδη οδοιπορία από πόλη σε πόλη και από μοναστήρι σε μοναστήρι φθάνουν στο όρος Μελά του Πόντου όπου και έκτισαν στη θέση Σουμελά ( στου Μελά –κατά την Ποντιακή διάλεκτο, σου Μελά- Σουμελά) το ομώνυμο και περιλάλητο στα πέρατα της Ορθοδοξίας μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Εκεί όπου μετά την ερήμωση του από τον βίαιο ξεριζωμό του ελληνισμού του Πόντου ( 1919 έως και 1922,αλλά και πιο πριν και μετά) επαναλειτούργησε ο Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος κατά την εορτή της Θεοτόκου 15Αυγούστου το 2010 και 2011.Ας ελπίσουμε δε και φέτος τη αδεία βεβαίως των Τουρκικών αρχών.

Το ιδιαίτερο της μελέτης και παράφρασης του κ Μαρτίνη σχετικά με τους κτήτορες της Μονής, Βαρνάβαν και Σωφρόνιον έγκειται εις το ότι παραθέτει σε 140 σελίδες το πρωτότυπο και ακολούθως σε άλλες 147 σελίδες τη δική του απόδωση, χωρίς να παραλείπει σε πολλά χωρία να παραθέτει και το αρχικό κείμενο ώστε ο αναγνώστης να μετέχει παράλληλα και στην αρχική γραφή.

Ο κ. Μαρτίνης γνώστης σε βάθος της εκκλησιαστικής γλώσσας (γραφή και ερμηνεία) μπόρεσε χάρη στη θεολογική του κατάρτιση, το συγγραφικό του αισθητήριο και τον θρησκευόμενο συνειδησιακό του χώρο να αποδώσει σε μια άκρως επιτυχημένη παράφραση ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πολυεπίπεδο ανάγνωσμα για ένα επίσης πολυεπίπεδο πνευματικά κοινό, ώστε να απαντά και να θέλγει διαφορετικούς και με διαφορετικά ενδιαφέροντα και καλλιέργεια αναγνώστες. Εξ άλλου το γεγονός ότι η παράφραση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο πλέον και με δομή χωρισμένη σε κεφάλαια –ενότητες προσδίδει μια διαφορετική πεζογραφική , διηγηματογραφική

μορφή στο αγιολογικό κείμενο.

Πράγματι, ο πιστός θα παρακολουθήσει μια θρησκευτική οδοιπορία, όπου με οδηγό και ενισχυτή της προσπάθειας τη Θεομήτορα, ξεπερνώντας με απίστευτες δυσκολίες ,τις όποιες αντιξοότητες, δύο μοναχοί – μετέπειτα ανακηρυχθέντες Άγιοι-ρακένδυτοι, νηστικοί, βαδίζοντας σε άγνωστους δρόμους, με μόνο συνοδοιπόρο την προσευχή τους, ξεπερνώντας ακόμη και τις κάποιες στιγμιαίες ολιγοπιστιές τους, πραγματώνουν κατ`εμέ, τον λόγο του Κυρίου. «Εάν έχητε πίστην ως κόκκον σινάπεως ερείτε τω όρη τούτω μετάβηθι εντεύθεν εκεί και μεταβήσεται και ουδέν αδυνατίσει υμίν» Ματθαίος κεφ.17,20

Οι απίστευτες περιπέτειες των δύο μοναχών εκπέμπουν για τον πιστό το μήνυμα –και ενδυναμώνουν την πίστη του- ότι με τη χάρη του Κυρίου και τη μεσιτεία της Παναγίας Μητέρας του μπορούν να κατορθώσουν τα ακατόρθωτα κι αυτό ίσως είναι το βαθύτερο μήνυμα που δίνει η περιπλάνησή τους, πέρα από τα βιογραφικά τους στοιχεία και το ιστορικό της ίδρυσης της Μονής Σουμελά, που κι αυτό είναι άγνωστο σε πολλούς. Ο εν περιπλανήσει βίος τους μέχρι την ίδρυση της Μονής στο όρος Μελά του Πόντου και η θαυματουργός μετάβαση της ιεράς εικόνας της Παναγίας εκεί (μία από τι τρεις αγιογραφίες της Παναγίας υπό του …Λουκά ιερωτάτου ) πόρω απέχουν από το να είναι ένα απλό συναξάρι , όπως θα νόμιζε κανείς των δύο Αγίων και γίνονται ιστορική κατάθεση για μοναστήρια, ιεράρχες, τοπωνύμια, ακόμη και γλώσσα.

Ακόμη-ακόμη, ο προσεκτικός αναγνώστης που ψάχνει να βρει (πέρα από τα μηνύματα) τη δύναμη της έκφρασης ,τη συγγραφική τεχνική, την ικανότητα να παραφράσεις ένα κείμενο με τόσο σεβασμό στην αρχική γραφή, ώστε να μη χάσει ούτε την ουσία του αλλά ούτε και τη γοητεία του αρχικού κειμένου, θα επιβραβεύσει τον συγγραφέα ο οποίος πλέον των άλλων κράτησε και παραθέτει αυτούσια ορισμένα χωρία, ώστε να συντηρεί πέρα από την εκφραστική ποικιλία και αδιάσπαστη την ενότητα του αρχικού κειμένου με τη παράφρασή του.

Αλλά και ο απλός αναγνώστης, αυτός που αρέσκεται να διαβάζει ένα περιπετειώδες ανάγνωσμα, αναζητώντας απλά και μόνο την πλοκή, θα βρει μιαν «εν οδοιπορία αναζήτηση» με απίστευτες δυσκολίες και θα αρχίσει ξεφυλλίζοντας από τη πρώτη σελίδα για να φτάσει απνευστί- καθώς λέμε - στην τελευταία.

Εξ άλλου το αρχικό κείμενο του Ακακίου- που σωστά δέσωσε η απόδωσή του – είναι γεμάτο από παραπομπές σε χωρία της Παλαιάς αλλά και της Καινής Διαθήκης οι οποίες διανθίζουν , ισχυροποιούν, τεκμηριώνουν κατά έναν τρόπο τα γεγονότα και τις βαθύτερες σκέψεις των οδοιπόρων αλλά και –κατά την προσωπική μου άποψη-ερμηνεύουν για ένα σκεπτόμενο την σχέση της Παλαιάς με την Καινή Διαθήκη όπου «ουκ ήρθα καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας αλλά πληρώσαι αυτόν» Παραπομπές οι οποίες γοητεύουν, θέλγουν, τόσο νοηματικά όσο και γλωσσικά με την απαράμιλλη σε πλούτο και αισθητική του ήχου τους ,γλώσσα της Αγίας Γραφής.

Φυσικά το αρχικό αγιολογικό κείμενο - με τη γραφή και τη γλώσσα του-μπορεί να μην τόσο ακραία δυσνόητο για ένα αναγνώστη που έχει περατώσει έστω τη στοιχειώδη εκπαίδευση είναι όμως οπωσδήποτε δυσανάγνωστο και χωρίς την απόδωσή του εν παραφράσει θα έμενε αγνοημένο από τους μη ειδικούς. Αυτού ακριβώς βρίσκεται η κεφαλαιώδης προσφορά του συγγραφέα ο οποίος μάλιστα προτάσσοντας ένα κατατοπιστικό εισαγωγικό σημείωμα προϊδεάζει τον αναγνώστη του για το κείμενο που θα διαβάσει.

Κι ακριβώς εδώ δημιουργείται μοιραία ο προβληματισμός: Άραγε πόσα τέτοια ανεκτίμητα έγγραφα υπάρχουν σε μοναστήρια , άλλα φυλαγμένα με ευλάβεια κι άλλα παραπεταμένα με αδιαφορία στο έλεος του ανεικτήρμωνα χρόνου ενώ θα μπορούσαν να συμβάλλουν τόσο στην ιστορική έρευνα όσο και στην ενδυνάμωση της πίστης μας, το σπουδαιότερο από όλα.

Ο συγγραφέας δεν παραλείπει να ευχαριστήσει –λειτουργώντας συνάμμα και πληροφοριακά-τους μοναχούς της Παναγίας της Χρυσοποδαριτίσσης οι οποίοι είχαν την επιμέλεια και τον μοναχό Συμεών ο οποίος αντέγραψε το αρχικό κείμενο, τον φιλόλογο τ. λυκειάρχη κ. Ηλία Σκόνδρα ο οποίος επεξεργάσθηκε το αρχικό κείμενο και έκανε τις όποιες διορθώσεις (κατά την ταπεινή μου γνώμη θεωρώ μάλλον λανθασμένη την παρέμβαση –και όχι από δική του πρωτοβουλία καθώς μαθαίνω-όσο κι αν είναι επιτυχημένη -και είναι πράγματι-σε ένα τόσο σημαντικό κείμενο, έστω με τα συντακτικά, ορθογραφικά, η χρονολογικά λάθη του, που όμως χαρακτηρίζουν σε τελευταία ανάλυση το πνευματικό επίπεδο του Ακακίου, την εποχή του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγραψε και το οποίο μάλιστα παρατίθεται εν πλαισίω, ο έστιν ακριβές )

Αντίθετα το γλωσσάρι που παραθέτει η συμμετοχή της Κυρίας Αικατερίνης. Μαρτίνη- Οικονόμου, απολύτως αναγκαίο, ερμηνεύει κάποιες ιδιωματικές άγνωστες λέξεις.

Φυσικά αυτά δεν μειώνουν έστω κατά το ελάχιστο, την αξία της εργασίας του κ. Παν Μαρτίνη και τον επιβραβεύουν για την προσφορά του, με την ευχή να κοσμήσει τις βιβλιοθήκες όχι μόνο των Ποντίων ή των εκκλησιαστικών κύκλων, αλλά γενικότερα του Ελλήνων αναγνωστών .

Σταυρος Ιντζεγιάννης

ΣΚΛΗΡΟΙ ΔΡΟΜΟΙ- ΚΩΤΣΑΔΑΜ

Σύντομη παρουσίαση- Σχόλια



ΣΚΛΗΡΟΙ ΔΡΌΜΟΙ-

Ποίηση Γιάννη Κωτσαδάμ –Εκδόσεις Ιωλκός. Αθήνα 2011.



Σκληροί δρόμοι-τρυφεροί στίχοι.

Μέσα στην αντίφαση του πόνου, της απελπισίας , της πίκρας, μερικές φορές με στυφούς στοχασμούς( Ο θεός σ` εγκατέλειψε /χωρίς τον επιούσιον/αδελφέ του ελέους) αλλά και της ελπίδας και μιας υφέρπουσας αλλά εννοούμενης από την όλη ποιητική του έκφραση προσδοκίας , ο άνθρωπος που αντιστέκεται στη καταφορά με την αγάπη για τη δημιουργία. Μια ομορφιά, ένα λουλούδι, ένας έρωτας εξιδανικευμένος ,το φεγγαρόφωτο, εκείνη η τρυφερότητα που τον κάνει να γράφει (ρώτησα την αγράμπελη να μάθω τ` όνομά σου κι ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό της …) κι ακόμη ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την ποίηση του Κωτσαδάμ δεν είναι παρά η αντίσταση του ποιητή κι ας εκφράζεται με κάποιον πεσιμισμό, οδοιπορώντας σε «Σκληρούς δρόμους»κατά τη δική του τιτλοφόρηση.

Έκδηλη η ανησυχία του ανθρώπου που ζει, που κατατρύχεται, από την αγωνία της ύπαρξης όπως έρχεται από το παρελθόν στο μέλλον.

«Ποντοπορούμε αμίλητοι…. Αργοναύτες με σπασμένα κουπιά» κι αλλού πιο χαρακτηριστικά σε μιαν αποστροφή τραγικής υπογράμμισης

« Ήρεμα ζούσαμε αιώνες

με νόμους και ήθη αναλλοίωτα

κι ήρθαν θνητοί με λάβαρα αλαζονείας.

Τ` άπληστα χέρια τους

θωπεύουν τ` αθώο κορμί μας .

Στ` όνομά μας ορκίζονται

και σκοτώνουν την αρμονία»

και πιο κάτω

« βουβός διαβαίνει ο άνθρωπος

εν γη ερήμω και αβάτω

με τον χιτώνα της απληστίας…

τετέλεσται;»

Κάπου εκατό ποιητικές καταθέσεις όπου ο αναγνώστης συμμετέχει με τη δύναμη του στίχου (ποίησή μου, ευτυχώς που με στυλώνεις….στρατιές σε προσκυνάνε κι αντέχουν) όπου μερικά θυμίζουν μαντινάδα: Χείλι μου μοσκομύριστο/ της ομορφιάς γιορτάνι/ περπάτα σαν τον αϊτό/ μάτι μη σε βασκάνει

Έντονος ο μεταφορικός λόγος, μερικές φορές στα όρια του υπερρεαλισμού, με πολλαπλές, αλλεπάλληλες μεταφορές

απότοκες της ,φιλολογικής του ιδιότητας και της επιστημονικής του ενασχόλησης με τον έντεχνο λόγο , πεζό ή ποιητικό, πάντα σε μια διαρκή αναζήτηση του ανθρώπου Του ανθρώπου που βρίσκεται σε ένα ασταμάτητο ,εναγώνιο ψάξιμο, για μια οδό διαφυγής, καθώς τον κυκλώνει η θλιβερή διαπίστωση της σύγχρονης πολιτικής ματαιότητας (εργολάβοι, εργοδηγοί, εργομέτρες-πλήθος. Έργο όμως πουθενά.) Κι ακόμη η προσμονή « Από τη βίγλα οι θνητοί τα όνειρα αγναντεύουν»

Και η ειρωνεία ή τάχα η διαπίστωση στους σκληρούς δρόμους της ποίησης: Μητρός τε και πατρός τιμιώτερον η πατρίς…γι`αυτό πληρώνεις κάτι παραπάνω!!!

Ψάχνοντας συνιστώσες στην όλη ποιητική σύνθεση του Γιάννη Κωτσαδάμ « Σκληροί δρόμοι» διαπιστώνεται μια φιλοσοφική διάθεση με πολιτικές αιχμές -ίσως θέσεις-–κυρίως επιγραμματικά-για τον άνθρωπο όχι εν τόπω ή χρόνω αλλά τον διαχρονικό καθώς γενικεύεται η όλη του βιωτή/. (Οι αλύτρωτοι τα θέλουν τα δεσμά τους /έτσι δικαιολογούν την ύπαρξή τους)

Ακραίος ο λυρισμός, του Γιάννη Κωτσαδάμ είτε παγιδευμένος στην απελπισία ( Χαϊδεύω την πανσέληνο με ματωμένες παλάμες) είτε ερωτικός , έτσι λυρικός ώστε να θυμίζει αλλοτινές εποχές. όταν η ποίησή του ξεφεύγει σε μικρά ολιγόστιχα αλλά ωστόσο μεστά σε έκφραση και ψυχική αγαλλίαση, ποιητικά διαλείμματα που ξαφνιάζουν και ξεστρατίζουν από τους «σκληρούς δρόμους» ξεκουράζοντας τον αναγνώστη σε μονοπάτια ευδαιμονίας με βαθύσκιωτες ανάπαυλες που θυμίζουν εφηβικούς μας έρωτες ή εφηβικές ανησυχίες. Ποιητής αιώνια έφηβος καθώς τον διαβάζεις και αναπολείς !

«Δε θέλω τίποτ` άλλο. Φτάνει που δάκρυσες για μένα»

Κι αλλού που θυμίζει άσμα – ασμάτων. « Πήρα τη σκιά των πουλιών στην αγκαλιά μου κι ήρθα στα ρείθρα του ποταμού των δακρύων σου/Τα χείλη σου έσταζαν κρίθινο άσπρο γάλα.»

Μια δεύτερη συνιστώσα είναι τα ολιγόστιχα ποιητικά του ξεσπάσματα

«Στη λεηλασία των δειλινών οι λύκοι οσμίζονται ψοφίμια» όπου ο βαθύτατα φιλοσοφημένος, ο σκεπτόμενος ποιητής, με έκδηλη την ανησυχία του αναρωτιέται σε ένα γενικότερο ερώτημα που αφορά τη γενιά μας σε συνάρτηση με το χρέος μας απέναντι στο μέλλον του τόπου και της εποχής «Ποιος θα μιλήσει για τα χαμένα χαμόγελα των παιδιών; Ποιος θα μας πει για τα παγωμένα χείλη. Ποιος θα φέξει στη σκοτεινή στράτα;»Κι αυτός ο προβληματισμός τελικά είναι κατά τη γνώμη μου ο ρόλος της ποίησης και του ποιητή.

Σταύρος Ιντζεγιάννης



Πάτρα 7.Αύγουστος 2012.

Βιβλιοπαρουσίαση της Παναγιώτας Π. Λάμπρη:



Σταύρου Ιντζεγιάννη: «ΤaΓΚΟ - Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω»,

σ. 184, εκδ. Ίδιον, Ρίο Πάτρας 2011, (14-6-2012)



Ασάλευτη δεν είναι καμιά ζωή.

Λογής ταξίδια μ’ έχουν τρικυμίσει

μ’ είδαν τόποι, μου ανοίξανε ναοί

και τέχνες με περπάτησαν και η φύση.

Κωστής Παλαμάς



«Δεν ξέρω μα την αλήθεια, αν όλα αυτά τα ’ζησα ή τα φαντάστηκα. Ίσως και τα δύο.

Άλλωστε πιστεύω ότι το όνειρο συμπορεύεται τόσο αξεδιάλυτα με την πραγματικότητα, έτσι που κανείς δεν ξέρει πού σταματά το ένα και πού αρχίσει το άλλο.

…Κι αυτή είναι η ομορφιά της ζωής».

Μ’ αυτό το εισαγωγικό μότο μας καλωσορίζει στο καινούργιο του βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων «ΤaΓΚΟ – Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω» (εκδ. Ίδιον, Ρίο Πατρών, 2011) που είναι αφιερωμένη «Στη ζωή μας» (!), ο Σταύρος Ιντζεγιάννης.

Όλες οι ιστορίες που με ιδιαίτερη μαεστρία αφηγείται κι έχουν ως αρωγό την πλούσια λυρική γλώσσα, την αμεσότητα της πρωτοπρόσωπης αφήγησης καθώς και το ευφυές, συχνά σαρκαστικό, χιούμορ του, μας τυλίγουν με τη μαγευτική αχλή του χρόνου που πέρασε, αλλά που για τους πρωταγωνιστές συνιστά δυναμικό κομμάτι της ζωής τους και γι’ αυτό σημαντικό.

Με οδηγό τη μνήμη του ο συγγραφέας βυθίζεται στο παρελθόν και κάνει πράξη αυτό που έχει πει ο Κολομβιανός συγγραφέας Gabriel Garcia Marquez πως «Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι».

Κι ο Σταύρος Ιντζεγιάννης θυμάται γεγονότα που σημάδεψαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη ζωή του κοινωνικού του περίγυρου και τη δική του και μέσα από τη ζωή των ηρώων μας κάνει κοινωνούς του προσωπικού, του κοινωνικού και εν τέλει του ιστορικού γίγνεσθαι στο οποίο αυτοί συμμετέχουν.

Χρονικά τα διηγήματά του διατρέχουν όλο σχεδόν τον εικοστό αιώνα και το χάραμα του εικοστού πρώτου· το παρελθόν και το παρόν συμπλέκονται αρμονικά υπηρετώντας την αφήγηση και τα σημαινόμενά της. Βασικοί τόποι δράσης είναι η Ήπειρος, γενέτειρα του συγγραφέα, η Πάτρα, τόπος που ζει εδώ και πολλά χρόνια, η Ιωνία, ή όποιος άλλος που τον βοηθά στην πλοκή των μύθων του.

Έτσι, στην «Παναγία την Αϊβαλιώτισσα», με την παράτολμη πράξη της κυρά –Σουλτάνας που σώζει την εικόνα της ομώνυμης Παναγιάς μέσα στο χαλασμό του διωγμού των προγόνων απ’ τις πατρογονικές εστίες, αναμοχλεύει συναισθήματα και σκέψεις που πονούν. Και το διήγημα «Εξάρες», όπου κύριο πρόσωπο είναι ο πατέρας του συγγραφέα, πρόσφυγας ο ίδιος, μέσα από τη σχέση μ’ έναν Τούρκο, αναδεικνύει τη μεγαλοσύνη και την ανθρωπιά που μπορεί να γεννηθεί στην καρδιά ενός ανθρώπου που έζησε ως τα μύχια της ύπαρξής του τις συνέπειες μιας εθνικής τραγωδίας. Αλλά κι ο «Αντώνης ο κοντραμπατζής», έρχεται να προσθέσει με την παρουσία του μια από κείνες τις ζωές που ξεριζώθηκαν από την Ιωνία κι έζησαν κι άφησαν την τελευταία τους πνοή στα Προσφυγικά της Πάτρας.

Στο διήγημα «Ο δρόμος του Θεού», η συνάντηση μ’ ένα φίλο από τα χρόνια του στρατού σ’ ένα μοναστήρι όπου, μετά από ταραχώδη ζωή έκανε πράξη αυτό που συνήθιζε να λέει πως δηλαδή θα «γίνει παπάς – όχι μόνο λειτουργός του Θεού, αλλά και της κοινωνίας», ξεδιπλώνονται ποικίλες πικρόγλυκες μνήμες, αλλά και η πλήρης αλλαγή στη ζωή του πρωταγωνιστή:

«-Πάμε να πιούμε δυο ούζα –πρότεινα.

-Πάνε, αυτά, μου είπε. Έβγαλε σκούπισε τα γυαλιά του. Είχε ένα δάκρυ στα μάτια. Έλα να μ’ ακούσεις στην εκκλησία. Είμαι ιεροκήρυκας.

-Δε φαντάζομαι να ξαναψάλλεις «Η γέννησή Σου Χριστέ».

Βάλαμε τα γέλια. «και όμως -μου είπε- εκείνη η ταβέρνα και η τότε παρέα, όλες αυτές οι αποκοτιές που είναι στιγμές μου μοιάζουν σαν ένα όνειρο, μου βάλανε μυαλό. Αν δεν περνούσα από αυτή τη δοκιμασία που ευτυχώς με τη βοήθεια του Θεού την ξεπέρασα, ίσως σήμερα να μην ήμουν Ιεροκήρυκας. Σώθηκα στην άκρη του γκρεμού γιατί έτσι ήθελε η Θεία βούληση. Με έσωσε για να τον υμνώ.»

-Έχεις δίκιο Προκόπη. Καμιά φορά βλέπεις, ο δρόμος τους θεού περνάει κι από μια ταβέρνα!».

Από την «εποχή που είχαμε ξεκινήσει παιδόπουλα να κονταροχτυπηθούμε με τους ανεμόμυλους της εφηβείας μας κι ο δρόμος πέρναγε αναγκαστικά απ’ το στρατό», όπως σημειώνει ο συγγραφέας, έρχεται και η ιστορία της «Πριγκίπισσας της λίμνης», εποχή που κυριαρχεί το πάθος, η αναζήτηση εμπειριών, οι οποίες συχνά προκύπτουν μετά από λάθη, άλλοτε ανεπανόρθωτα κι άλλοτε όχι.

«Ο νεραύλακας» με τοπικό άξονα τα Γιάννινα, τα Τζουμέρκα και την Πάτρα, προβάλλει εκφάνσεις της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου, οι οποίοι «ξαφνιάζονται» μπροστά σε άγνωστους σ’ αυτούς «νεωτερισμούς», αλλά και μέσω της ερωτικής περιπέτειας του γέρο – Σούκα περιγράφεται μια καινούργια πραγματικότητα της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας.

Στην Ήπειρο μας ταξιδεύει και το διήγημα «Αγάπη μου μπαμπόγρια». Αντί άλλου σχολίου, να ένα μικρό απόσπασμα, ωδή σ’ όλες τις γυναίκες που πορεύτηκαν στη ζωή τους σαν την αγαπημένη μπαμπόγρια του συγγραφέα: «Ώριμη την πρόλαβα.», σημειώνει, «Σαραντάρα. Γεροδεμένη. Χωριάτα από κείνες τις γυναίκες που στάθηκαν σωστές ιέρειες του τόπου ανασταίνοντας παιδιά και εγγόνια, φροντίζοντας τον άντρα και τη στάνη και το χωράφι, κουβαλώντας ζαλίκι τα ξύλα και το παιδί και το φόρτωμα για τα ζωντανά, πλέκοντας ταυτόχρονα στην οδοιπορία τους και τα τσουράπια της φαμίλιας ή γνέθοντας με τη ρόκα το μαλλί, για τις φανέλες των παιδιών και του αντρός τους. Κολώνες ασάλευτες του σπιτιού και της ζωής. Λέω πως αν είχα μια δύναμη εξουσίας στα χέρια μου, θα ’σταινα σε περίοπτη θέση το άγαλμά τους, από λευκό, πάλλευκο μάρμαρο, όπως αγνές κι αμόλευτες ήταν οι καρδιές τους και θα δαφνοστεφάνωνα κάθε χρόνο, για να το βλέπουν όλοι οι νεοέλληνες και να θυμούνται πόσα χρωστάει ο τόπος αυτός, σ’ αυτές τις χωριάτισσες. Τις χωριάτισσες στην καταγωγή αλλά αρχόντισσες στην προσφορά τους.

Το ’λεγε η καρδιά της όταν τη γνώρισα.»!

Φυσικά, με οδηγό την πέννα του ο Σταύρος Ιντζεγιάννης στα περισσότερα διηγήματά του άλλοτε φανερά κι άλλοτε πιο κρυμμένα πραγματεύεται τον έρωτα, την κινητήρια δύναμη της ζωής. Οι πρώτοι χοροί, οι πρώτες ερωτικές συναντήσεις, οι πρώτοι ανεκπλήρωτοι έρωτες κι όλα εκείνα που συνιστούν την πορεία προς την ενηλικίωση σε μια επαρχιακή πόλη στο διήγημα «Εφηβεία», αλλά και στο «Η Λουκία της ογδόης», όπου η άλλοτε φέρελπις και αξιέραστη νεάνιδα οδηγήθηκε στην παραίτηση από τη ζωή, άφησε τα εγκόσμια κι αφιερώθηκε στο Θεό.

Και στο «ΤaΓΚΟ», ο συγγραφέας που η γενέτειρα, η Άρτα, τον ακολουθεί ως άλλη καβαφική πόλη, γυρνώντας σαν τον εγκληματία στον τόπο του εγκλήματος αναζητά το παρελθόν, ουσιαστικά την εφηβεία του εκεί στα στενά σοκάκια κοντά στον Παντοκράτορα. Η συνάντηση με την άλλοτε δεκατετράχρονη ντάμα του, γεννά έντονα συναισθήματα και φέρνει αρώματα από μια άλλη εποχή: «Αρχίσαμε κλαίγοντας και καταλήξαμε να γελάμε. Να γελάμε δυνατά, ώσπου ένιωσα τα δάκρυά της, καθώς είμαστε αγκαλιασμένοι, να κυλάνε στο σβέρκο μου. Δεν ξέρω αν κλαίγαμε ή γελούσαμε. Ίσως και τα δύο… Καθώς ήτανε έτσι σφιχτά δίπλα μου άρχισε κάποια στιγμή να σιγοψιθυρίζει. «Το ταγκό το ωραιότερο του κόσμου, είν’ αυτό που χορέψαμε μαζί». Κι έτσι καθώς την κρατούσα, κάναμε δυο τρία βήματα στο ρυθμό του χορού. «Το ταγκό τ’ ωραιότερο του κόσμου».

Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω.

Το νεαρό ζευγάρι, έκπληκτο στην αρχή, παρασύρθηκε κι αυτό μαζί μας στην ευφορία της στιγμής: «Το ταγκό τ’ ωραιότερο του κόσμου…».

Στα προαναφερθέντα, αλλά και στα υπόλοιπα διηγήματα της συλλογής «ΤaΓΚΟ- Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω», ο συγγραφέας δεν μας μιλά απλά για αγαπημένες περιοχές της ζωής και της μνήμης του, αλλά μας καλεί σ’ ένα γοητευτικό ταξίδι που έχει ως οδηγό τον ιδιαίτερο τρόπο ή μάλλον την ιδιαίτερη ματιά με την οποία θεάται τα πράγματα του κόσμου. Ενός κόσμου που ούτε είναι τέλειος, ούτε άλλωστε κι ο ίδιος θέλει να τον παρουσιάσει ως τέτοιον. Έναν κόσμο όμως που αξίζει να τον ζήσεις!

ριτική για το ΤΑΓΚΟ ΤΟΥ Σ.ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ από τον Λεωνίδα Μαργαρίτη πρόεδρο της εταιρείας λογοτεχνών Ν/Δ Ελλάδοσ

ΣΤΑΥΡΟΥ Ν.ΙΤΖΕΓΙΑΝΝΗ: <<ΤaΓΚΟ Ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω>>. Διηγήματα. Εκδόσεις Ίδιον Πάτρα. Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις: <<΄Ιδιον>> και τυπώθηκε στο τυπογραφείο Printonline το τελευταίο κατά σειρά βιβλίο του συμπολίτη Λογοτέχνη και Δημοσιογράφου Σταύρου Ιντζεγιάννη με τον χαρακτηριστικό τίτλο: <<ΤaΓΚΟ -Ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω>> Eχουν προηγηθεί τα χρονογραφήματά του <<Σε πρώτο πρόσωπο>> (1979) ,<<Αγάπη μου Επικαιρότητα>> (1980) και <<Όχι άλλο Κάρβουνο>> (2002) τα μυθιστορήματα <<Η τεθλασμένη Ευθεία>>(1993), <<Τα Φ.της παραλήγουσας>>, η μελέτη <<Βαρύς γλυκός σε χονδρό φλιτζάνι>> (1998) ,η συλλογή διηγημάτων<<Τρία Διηγήματα του Θεού και του Ανθρώπου>> (2007),οι ποιητικές συλλογές <<Σύνορα>>(2001), <>(2006) , ο <<Έρωτας της διπλανής πολυθρόνας>> και <<Οι σημειώσεις της Ελένης Λ.>> και τέλος τα οδοιπορικά <<Κομποσχοίνι και ΄Άγιο ΄Όρος>>(2003) και <<Τα γονίδια του Οδυσσέα>>(2008). Το τελευταίο πόνημα του Σταύρου Ιντζεγιάννη είναι μια συλλογή δεκατεσσάρων σχετικά μικρών σε έκταση διηγημάτων (Παναγία η Αϊβαλιώτισσα, Ο δρόμος του Θεού, Ο νεραύλακας, Εφηβεία, Ταγκό, Η Πριγκίπισσα της λίμνης, Εξάρες, Αγάπη μου μπαμπόγρια, Κουρείον η ελαφρά χειρ, Κισμέτ, Αντώνης ο κοντραμπατζής, ο καλόγερος, Πρωτομαγιά και Η Λουκία της ογδόης)και έχουν μια πλούσια καταγραφή προσωπικών βιωμάτων και γεγονότων του απώτερου παρελθόντος που συνέβησαν στην περίοδο της εφηβείας του συγγραφέα ,καταγράφηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη του και αποδόθηκαν με λογοτεχνικό τρόπο στο τελευταίο του βιβλίο. Είναι ακόμη περιστατικά με ήρωες συμπολίτες ή και γνώριμους που έζησαν στην επαρχία και κυρίως στη γενέτειρα του την Άρτα. Η φύση των κειμένων, η αυτοτέλεια των μύθων των διηγημάτων σου επιτρέπουν την ανάγνωση επιλεκτικά κάποιων απ' αυτά ακόμη και από το τέλος του βιβλίου προς την αρχή. Έχουν το καθένα, το δικό τους περιστατικό ,το δικό του χρώμα αλλά και εποχή που του δίνουν αισθητή αυτοτέλεια και μας προσφέρουν ξεχωριστή πνευματική απόλαυση. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι τα διάβασα όλα την ίδια μέρα και με τη σειρά που παρατίθενται. Όμως η μελέτη τους υπήρξε ιδιαίτερα ευχάριστη μια και ο Σταύρος Ιντζεγιάννης ξέρει και έχει την ικανότητα να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη αφού κατά κανόνα προς το τέλος κάθε διηγήματος επιφυλάσσει και μια ευχάριστη ή και δυσάρεστη έκπληξη. Ο συγγραφέας επιθυμεί να προϊδεάσει τον αναγνώστη από την πρώτη σελίδα του βιβλίου του για το περιεχόμενό του για το οποίο γράφει τα εξής: <<Δεν ξέρω μα την αλήθεια, αν όλα αυτά τά'ζησα η τα φαντάσθηκα .΄Ίσως και τα δυό. ΄Άλλωστε πιστεύω ότι το όνειρο συμπορεύεται τόσο αξεδιάλυτα με την πραγματικότητα, έτσι που κανείς δεν ξέρει που σταματά το ένα και που αρχίζει το άλλο...Κι αυτή είναι η ομορφιά της ζωής>> Ο Ιντζεγιάννης είναι γνωστός ευρύτερα για το έργο του και κυρίως για τα χρονογραφήματα του τα οποία διακρίνονται για το πηγαίο του χιούμορ και την καυστική ειρωνεία για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας. Αυτό το χιούμορ με λεπτότητα διαχέεται σ' ολόκληρο το τελευταίο του έργο , όπου ασφαλώς επιτρέπεται έτσι ώστε να δίνει και μια ευχάριστη νότα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα των διαδραματιζομένων. Στα διηγήματα του χρησιμοποιεί και το γλωσσικό ιδίωμα των Ηπειρωτών , ειδικότερα των Αρτινών όταν θέλει να αποδώσει πιστά τους διαλόγους των ηρώων του ενώ κάποια λαογραφικά στοιχεία αναδύονται και πλουτίζουν τις πληροφορίες μας γύρω από κάποια έθιμα που τείνουν να εξαφανιστούν. Ο Ιντζεγιάννης με το τελευταίο του έργο επιχειρεί να ξαναζήσει στιγμές που έζησε στα χρόνια της εφηβείας του και που αναπότρεπτα είχαν καταχωνιαστεί στα σκοτεινά συρτάρια της μνήμης. Το κατορθώνει όμως περίτεχνα και μας παρασύρει να παρακολουθήσουνε έστω ένα βήμα εμπρός δύο βήματα πίσω το δικό του εφηβικό ταγκό που είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο που κι εμείς χορέψαμε κάποιο βράδυ στα φοιτητικά μας χρόνια και νιώσαμε την πρώτη συγκίνηση της επαφής των σωμάτων των αντιθέτων φύλων υπό τους ήχους της μουσικής ενός ταγκό. Τα διηγήματα της συλλογής δεν είναι βιώματα μόνο του Ιντζεγιάννη ,παρόμοια περιστατικά είχαμε όλοι μας ζήσει στα κατοχικά χρόνια, στα χρόνια του εμφυλίου αλλά και τα μετεμφυλιακά. Ο Ιντζεγιάννης με το ταλέντο και την μαεστρία που τον διακρίνει έχει την ικανότητα τα κάνει τις δικές του αγιογραφίες και να παίζει με συναισθήματα μνήμες και ήρωες της γενιάς του. Μπορεί τα γεγονότα και οι ήρωες να απέχουν από τις μέρες μας αλλά η μνήμη έχει το δικό της τρόπο να αναπλάθει εικόνες και καταστάσεις. Ήταν πολύ συγκινητική η στιγμή που περιγράφει στο διήγημα με τίτλο Εφηβεία όταν ο ιερέας ζήτησε από το συγγραφέα να του γνωστοποιήσει το όνομα της αποβιωσάσης υπέρ της οποίας τελούσε το ιερόν μνημόσυνο. Που να καταλάβει ο ιερέας πως το όνομα Εφηβεία που ακούσθηκε σαν απάντηση του συγγραφέα δεν ήταν παρά μια πολύ ενδιαφέρουσα περίοδο της ζωής μας που δυστυχώς έφυγε ανεπιστρεπτί για πάντα. Δεν μπορούμε παρά να διατυπώσουμε και δημόσια τις ευχαριστίες μας στο φίλο συγγραφέα για το επιτυχημένο έργο του και για τις συγκινήσεις τις οποίες μας προσέφερε στην ανάγνωση του.

Γνωμη 11-6-2012

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ Οι ιδεολογίες πέθαναν –ζήτω η οικονομία ! -Δεξιός – αριστερός; -Τι με ενδιαφέρει – λέει. Αυτό που με νοιάζει είναι να μη μου κόψουν τη σύνταξη και να μην απολυθεί η Χρυσάνθη από τη δουλειά της .Από εκεί και πέρα θες ο Μαρξ ή ο Κέυνς, θες η Μέρκελ ή ο Πούτιν δε δίνω δεκάρα. Να με γλιτώσουν από το χαράτσι που δε βγαίνω να πληρώσω για το κεραμίδι που ίδρωσα να το φτιάξω κι ακόμη το πληρώνω στην Τράπεζα ή το ρημάδι το φιατάκι που το έχω 20 χρόνια και το σπρώχνω στην ανηφόρα γιατί δεν τραβάει. Αυτό είναι που με κόβει και τα φάρμακα που τα πληρώνω γιατί το κράτος χρωστάει στους φαρμακοποιούς τα λεφτά που εγώ τα έχω δώσει θες για την ασφάλεια στο ΙΚΑ θες για τους φόρους στην εφορία , θες για το Φ. Π. Α στον μπακάλη. Να βρίσκω κρεβάτι και γιατρό στο νοσοκομείο κι όχι να τρέχω στα ιδιωτικά ιατρεία. Τι ιδεολογίες και κουραφέξαλα μου λες. Εκλογές την Κυριακή κι όμως τίποτε δε θυμίζει Ελληνική εκλογική παράδοση. Άκρα του Τάφου σιωπή. Στην τελική ευθεία η εκλογική αναμέτρηση, θυμίζει το γνωστό «της καταιγίδας προηγείται σιωπή». Μάταια η μικρή οθόνη προσπαθεί να θερμάνει το κλίμα και να φανατίσει οπαδούς και παρατρεχάμενους .Η εποχή του Αντρέα που ξεσήκωνε τον κόσμο με τις σημαίες και τις ντουντούκες και τις κλαδικές να αλωνίζουν πλατείες και καλντερίμια και στενοσόκακα με αφίσες και κλαμπατσίμπαλα τελείωσε ανεπιστρεπτί. Να κατεβαίνουν οι οπαδοί με ροκάνες από τη Βαλμαντούρα ή Κορακοχώρια τραγουδώντας τον ύμνο του πασόκ και τα μεγάφωνα να ξεφωνίζουν την «Κάρμινα μπουράνα » τέρμα οριστικά. Η τελευταία αναλαμπή ψευδαίσθησης με «τα λεφτά υπάρχουν» έσβησε άδοξα Ο τελευταίος των Ελλήνων… «Μοϊκανών» εξωπεταχθείς αδόξως, -ούτε τρία χρόνια –από τους άλλοτε σφουγγοκωλάριους του κόμματος, παρέδωσε τα σκήπτρα στον εν δυνάμει διάδοχό του που μάλλον σαν σταυρό θεωρεί τη προεδρία παρά βαρύτιμη κληρονομιά. Από το 40% να βρεθείς στα 14 δεν καταπίνεται με τίποτε. Πικρή η αλήθεια. Ο κόσμος βαρέθηκε. Δεν είναι μόνο ότι έχει τρομάξει. Είναι και το ότι μένει ζαλισμένος κι ανίκανος ν` αντιδράσει. Άβουλος και μοιραίος αντάμα για να θυμηθούμε τον Βάρναλη , προσμένει ένα θαύμα. Αρνείται ο πρωινός καφές. να οργιστεί, να διαπληκτισθεί, να χτυπήσει τη γροθιά στο τραπέζι. Η συζήτηση ήρεμη ψάχνει ν` αρπαχτεί από κάτι. Έστω από μια οικονομολογική ανάλυση κομπογιαννίτη οικονομολόγου αρκεί να του δίνει ελπίδες κι ας ξέρει ότι είναι ψεύτικες Κάτι μας ταρακούνησε το χαστούκι που έφαγε η κ Λιάνη ( μεταξύ μας άρπαξε και κάτι… ψιλές ο Παπαδάκης) αλλά ξεθύμανε γρήγορα καθώς δε βρέθηκε υποστηρικτής έστω για πλάκα –έτσι για το πνεύμα του διαλόγου βρε αδερφέ-ώστε να ζεστάνει το κλίμα. Οδεύουμε στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση βαρυστημένα. Κι ας υποστηρίζουν όλοι ότι είναι οι κρισιμότερες εκλογές από τη μεταπολίτευση. Βέβαια είναι και η ύπαρξη της λίστας που αποδυναμώνει το ενδιαφέρον των υποψηφίων. Διότι να βρίσκεσαι στις δυό ή τρεις πρώτες θέσεις της λίστας το καταλαβαίνω να αγωνιστείς .Να σκιστείς να βγει το κόμμα και μαζί να …σωθείς και συ. Αλλά να βρίσκεσαι στην 7η ή 8η θέση μπορεί και πιο κάτω δε νομίζω ότι θα τρέξεις να εκλεγούν οι εκλεκτοί του αρχηγού. Άσε που μπορεί να λειτουργήσει το σύνδρομο τα του Λουδοβίκου 14ου . Μετά από μένα ο κατακλυσμός. Σού λέει έτσι κι αλλιώς εγώ δε βγαίνω γιατί να βγεις κι εσύ. Καλλίτερα να πέσουμε όλοι. Από πίτα που δεν τρως άστη καινα καίγεται. Οι ιδεολογίες πέθαναν οριστικά. Τα κόμματα ξέφτισαν.οι συζητήσεις στον καφενέ επικεντρώνονται όχι στο ποιος θα βγει αλλά στο ποιος θα εξασφαλίσει τη σύνταξη ή το πολυτεκνικό επίδομα ή τη θέση -έστω του …πτυχιούχου οδοκαθαριστή στον Δήμο. Μέσα στη Ευρώπη – έξω από αυτή αρκεί να μη χάσουμε τον μισθό. Οι άλλοτε λαύροι υποψήφιοι που σφαζόντανε για χάρη του αρχηγού απολαμβάνουν από την πολυθρόνα του σπιτιού τους τα τεκταινόμενα πίνοντας τον καφέ τους ή παίζοντας το κομπολόι τους . Πως και γιατί να μαλώσεις με τον πεθερό ή τον κουνιάδο σου για τον Τσίπρα ή τον Βενιζέλο ή τον Σαμαρά Μη χειρότερα Σταυρος Ιντζεγιαννης

11-6-2012 εφημεριδα Γνώμη

Καθ οδον Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Η ώρα επλησιάσε. Εκλογές ande portas.Δυο Μέρες μείνανε κι ίσως ούτε τόσες δεδομένου ότι πολλοί δεν θα κλείσουν μάτι τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Ιδού η κάλπη-ιδού και το ψηφοδέλτιο. Σατανική σύμπτωση κάλπη- κάλπικος.. Δεν είμαι σίγουρος αν το κάλπη, προέρχεται από το κάλπικος ή αντίθετα το κάλπικος έχει σχέση με την κάλπη. Όπως και να έχει το κάλπικος = κίβδηλος = ψεύτικος σε τελευταία ανάλυση, όχι σπάνια μπλέκεται και με την εκλογή. Για θυμηθείτε το βία και νοθεία όσοι είστε οι.. παλαιοί των ημερών !!! Πολλά τα κόμματα, πολλοί οι υποψήφιοι, μία η λίστα κι ένα το ψηφοδέλτιο!!! Γεγονός είναι ότι στην αγορά επικρατεί… άκρα του τάφου σιωπή, καθώς ούτε ντουντούκες, ούτε συνθήματα , ούτε σημαίες και λάβαρα, ούτε παρατρεχάμενοι του αρχηγού να ορκίζονται στο όνομά του και να ξεσκίζουν τα ιμάτιά τους για το κόμμα ή να στοιχηματίζουν το σπίτι τους (είχε γίνει κι αυτό το 1981, όσοι θυμάστε). Εμβατήρια και συνθήματα και ταρατατζούμ μόνο στην τηλεόραση. Μικρή η οθόνη μεγάλος ο συνωστισμός. Τα κόμματα καταβάλουν σήμερα κι αύριο τις τελευταίες προσπάθειες να πείσουν τους αναποφάσιστους και οι υποψήφιοι, όσοι είναι σε εκλόγιμη θέση δηλαδή, να μη κρυβόμαστε, γιατί οι άλλοι που βρίσκονται στο πάτο της λίστας, μάλλον δε δίνουν δεκάρα (για να μην πω ότι θα το χαιρόντανε να μη βγουν ούτε οι ευνοούμενοι της λίστας ) λένε τα τελευταία παραμύθια, επί του πιεστηρίου. -Τον είδες με τα μάτια σου γιαγιά τον βασιλέα; Οι ψηφοφόροι: Ακούσαντες, σκεφθέντες, υπολογίσαντες…άντε λοιπόν Αγησίλαε, ψήφισε να τελειώνουμε. Μια ψυχή θα βγει που θα βγει. -Ότι θέλει ο Κύριος. - Ο Κύριος σου έδωσε λογική για να σκέφτεσαι. Η ατμόσφαιρα έχει κάτι από αναμονή. Όλοι περιμένουν. Όλοι εύχονται - μερικοί προσεύχονται – και όλοι ελπίζουν. Άντε λοιπόν ψήφισε να ξεμπερδεύουμε. Με κοιτάζει ειρωνικά: Να ξεμπερδεύουμε ή να μπερδευτούμε ακόμη χειρότερα. Οι αρχηγοί είπαν ότι είχαν να πουν, έταξαν ότι είχαν να τάξουν , προγραμμάτισαν τα απρογραμμάτιστα από δεκαετίες και έλυσαν θεωρητικώς ,ασαφώς νεφελοειδώς και αορίστως επί χάρτου όλα τα άλυτα από καταβολής Ελληνικού κράτους προβλήματα. Ακριβώς όπως οι απόστρατοι στρατηγοί του 1900 οι οποίοι σχεδίαζαν και κέρδιζαν στα τραπεζάκια των καφενείων, όλες τις μάχες που είχαν χάσει επί του πεδίου της τιμής. Την ψήφο σου λαέ. Οι φανατικοί είναι σίγουροι. Δαγκωτό επειδή , γιατί, διότι !!! - Το καλό της πατρίδας πρώτιστον μέλημά μας-λέει- ο Αγησίλαος φανατικός κι αυτός, καθόσον συνταξιούχος …αφισοκολλητής!!! - Βρε άσε το καλό της πατρίδας-λέει η κυρία Αντιγόνη και κοίτα το καλό της …οικογένειας. Το παιδί μας είναι άνεργο και εσένα σου πετσοκόψανε τη σύνταξη. Κοίτα μη μας κόψη την πίστωση κι ο μπακάλης ή ο φούρναρης. Άσε που χρωστάμε και στην τράπεζα διότι ήθελες σώνει και καλά να δεις τον πήλινο στρατό της Κίνας με διακοποδάνειο. Τρομάρα μας !!! Όπως και να`χει, η ώρα της αλήθειας απέχει μόλις δυο ημέρες. Από εδώ και πέρα τον λόγο έχει ο ψηφοφόρος. Εκείνοι που είναι ανήσυχοι είναι οι υποψήφιοι που βρίσκονται πάνω στο νήμα μια και η λίστα ευνοεί μόνο τους πρώτους ενώ οι άλλοι καλούνται να κουβαλήσουν… νερό για τον μύλο των άλλων που θα παίρνουν ούτως ή άλλως την βουλευτική αποζημίωση. -Γιατί τη λένε αποζημίωση –νουνέ με ρωτάει το βαφτιστήρι μου, περίεργο όπως όλα τα παιδιά. Ζημιώθηκαν σε τίποτε ; - Όχι αγόρι μου. Είναι τα κατά συνθήκην ψεύδη που γράφει ο Μαξ Νορντάου. Κι ας λένε ότι θεωρείται ξεπερασμένος είναι διαχρονικά επίκαιρος! Προβληματισμένοι είναι όπως σε κάθε εκλογή άλλωστε οι αναποφάσιστοι που δεν εννοούν να βρεθούν με τον ηττημένο. Ψηφίζεις που ψηφίζεις , άσε να πιάσει τόπο – λέει ο φίλος μου. Δεν ξέρεις τι σε βρίσκει. Καλύτερα με τον νικητή παρά με τον χαμέ

Κριτική για το Ταγκο του Σταυρου Ιντζεγιαννη απότον Κώστα Τραχανά

«ΤaΓΚΟ –Ένα βήμα μπροστά , δυο βήματα πίσω-»Σ.Ιντζεγιάννης Εκδόσεις Ίδιον 2012 σελ. 178 Πόσο συχνά διηγείται κανείς την ιστορία της ζωής του ; Πόσο συχνά την προσαρμόζει , την εξωραϊζει και κάνει ύπουλες και πανούργες περικοπές ; Και όσο περισσότερο τραβάει η ζωή σε μάκρος , τόσο λιγοστεύουν εκείνοι από τους γύρω μας που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την εξιστόρησή μας, να μας θυμίσουν ότι η ζωή μας δεν είναι η ζωή μας, αλλά μόνο η ιστορία που είπαμε για αυτήν. Η ιστορία που είπαμε στους άλλους , κυρίως όμως στον εαυτό μας…. Η λησμονημένη και ταπεινωμένη ύλη που μας περιβάλλει φέρνει τη μνήμη , τον αναστοχασμό, τη συνείδηση. Με τη συνείδηση έρχεται και η περηφάνια της επάρκειας: να ξέρεις ποιος είσαι, ποιες φωνές αντηχείς , φωνές κεκοιμημένων, ηρώων, αισθητών, ταπεινών βροτών , να ξέρεις πόσος είσαι , περατός και συνεχόμενος…. Μνήμες καλά φυλαγμένες, μνήμες ακριβές, μνήμες φορτωμένες από τη χαρμολύπη των ημερών που τις γέννησαν και έρχονται στο παρόν. Μνήμες του γενέθλιου χώρου και χρόνου. Μνήμες από τη φθορά του σώματος και της ψυχής κι από την άγρια μοναξιά του κόσμου. Μνήμες από την οδύνη που προκαλεί η απονέκρωση της απτής πραγματικότητας. Μια καταβύθιση στα σκοτεινά και δυσερμήνευτα του Θανάτου. Μνήμες από την άλλη υπόσταση των νεκρών, όταν πλέον γίνονται αέρας, φύσημα, ίσκιος. Από την άλλη ζωή τους, αυτή που ζουν εντός μας. Μνήμες από τη δυνατότητά μας να ξενοδοχούμε τους πεθαμένους μας μέσω της μνήμης. Ο Σταύρος Ιντζεγιάννης με το νέο του βιβλίο , θα αναζητήσει το παρόν και το μέλλον του στο παρελθόν. Υπάρχει ένας πένθιμος ήχος αυλών στη πατρογονική γη, όπου ο συγγραφέας, βρίσκει καταφύγιο στις ρομαντικές του στιγμές , με νοσταλγία , μοναχικότητα και απελπισία. Για τον Σταύρο Ιντζεγιάννη ο αρχικός του χώρος , ο γενέθλιος τόπος του, η Άρτα , είναι ταυτόχρονα μία φυσική και μία ψυχική τοποθεσία , είναι η δική του βουκολική και ευδαίμων Αρκαδία . Et in Arkadia Ego ,έλεγαν οι ρομαντικοί ποιητές στην Ευρώπη. Από την Αρκαδία έρχομαι, εκεί πηγαίνω , εκεί γεννήθηκα, εκεί θα πεθάνω , εκεί θα ξαναγεννηθώ. Ο γενέθλιος τόπος διατηρεί αναλλοίωτη τη γοητεία που ενσωματώνεται στον άνθρωπο με την γέννησή του. Αυτήν που αίρει στους ώμους του αγγόγυστα , όπου βρεθεί αργότερα, όπως ο Σταύρος Ιντζεγιάννης, που ζει πάρα πολλά χρόνια στην Πάτρα .Και όταν ο μισεμός γίνει αφόρητα φορτικός , επιστρέφει σε εκείνον τον τόπο . Θυμάται ο συγγραφέας επίσης παλιές ιστορίες από την δεύτερη πατρίδα του την Πάτρα και συναρπαστικές ιστορίες από τους φίλους του στον στρατό . Έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπος με το καταχωνιασμένο επί δεκαετίες παρελθόν του. Το παρελθόν επιστρέφει , τις βραδινές ώρες ,σα φαντάσματα και του ζητά το λόγο και εξηγήσεις από το παρόν…. Η επιστροφή αυτή έχει τον χαρακτήρα απολογισμού ζωής (τι κερδήθηκε και τι χάθηκε) , είναι δηλαδή ένα είδος αυτογνωσίας, μια προσπάθεια να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του, με την μνήμη και όλα όσα απώθησε για χρόνια στις σκοτεινές κόγχες της. Στα 14 Διηγήματα-Νουβέλες , ανάμεσα στο σήμερα και το χθες, θα απολαύσουμε : τις μανάδες που κουβεντιάζουν με την Παναγία την Αϊβαλιώτισσα, τον ιερέα Προκόπη που πιστεύει ότι ο δρόμος του Θεού περνάει κι από μια ταβέρνα, μια βλάχα σωστή Καρυάτιδα , που έκανε μπάνιο στα δεκαέξι της με το μισοφόρι, στον νεραύλακα των Τζουμέρκων, μια άλλη βλάχα , η Χρίσταινα ,που ξεγέλασε τους αξιωματικούς του στρατού στις εκλογές του 1952 ,τις αναμνήσεις για τους εφηβικούς έρωτες στην Άρτα, την δεκαεξάχρονη Φανή ,την ντάμα του πρώτου επίσημου χορού στα νεανικά πάρτυ της δεκατίας του ΄40, τους κρυφούς έρωτες του Επαμεινώντα Παπίνου και η Γιαννιώτική μπουάτ «Η πριγκίπισσα της λίμνης», την ανθρωπιά του Νίκου Ιντζεγιάν, την ολική αμνησία του Βασίλη Ευθυμίου, τα ναρκοπέδιο της Κόνιτσας και ο θάνατος των δύο παλικαριών, τον Τούρκο Σελίμ που δεν είχε μπέσα, την Πρωτομαγιά του Βασίλη Λέλεκα και την όμορφη Λουκία που έγινε Αδελφή Φιλοθέη…. Πρόκειται για τολμηρό , συγκινητικό και ιδιόμορφο , στη σύλληψη και γραφή του έργο και για αυτό γεμάτο προκλήσεις και ξαφνιάσματα. Ένας λόγος ανοικονόμητος, χυμώδης που άλλοτε ρέει πυρετικός και αυτός , σαν μέταλλο λειωμένο, και άλλοτε πάλι σαν ένας ορμητικός χείμαρρος που παρασέρνει στη ροή του τον ίδιο τον συγγραφέα και εν συνεχεία , τον αναγνώστη του. Μια περιήγηση σε χώρους ιδιωτικούς , κλειστούς και ταυτόχρονα, ανοιχτούς σαν ορίζοντες. Τα κείμενά του αποδίδουν θαυμάσια , μέσω της υπαινικτικής διάθεσης και της πυκνής σε περιεχόμενο ελλειπτικότητά τους, ένα ολόκληρο νοητικό Σύμπαν. Ή καλύτερα , πολλά παράλληλα και ομόκεντρα Σύμπαντα .Όπως εκείνα «τ΄αστροπερίχειτα περιβόλια με τις πορτοκαλιές », που ξανοίγονται πάνω μας, τις αίθριες νύχτες , σε όλες τις εποχές του χρόνου. Το «ΤaΓΚΟ –Ένα βήμα μπροστά ,δυο βήματα πίσω-» είναι ένα βιβλίο που αφορά τη ζωή , τη μνήμη, τη φθορά , την φιλία, τον έρωτα, τον θάνατο και το πέρασμα του χρόνου. Από μνήμης λοιπόν , αφού, δεν μπορούμε να γδυθούμε το δέρμα της μνήμης μας…. Ο αναγνώστης θα αναγνωρίσει στο βιβλίο αυτό τις δικές του αγαπημένες μνήμες , οι οποίες έμειναν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και συνιστούν μέρος της ύπαρξής του. Ο Σταύρος Ιντζεγιάννης γεννήθηκε στην Άρτα. Σήμερα ζει στην Πάτρα. Άλλα έργα του είναι: «Σε πρώτο πρόσωπο» (Χρονογραφήματα), «Αγάπη μου επικαιρότητα» (Χρονογραφήματα), «Η τεθλασμένη ευθεία» (Χρονικό), «Βαρύς γλυκός σε χοντρό φλυτσάνι» (Μελέτη), «Σύνορα» (Ποίηση), «Όχι άλλο κάρβουνο» (Χρονογραφήματα), «Κομποσχοίνι στο Άγιο Όρος» (Οδοιπορικό), «Τα Φ της παραλήγουσας» (Νουβέλα) και «Καστρότοιχοι» (Ποίηση). Διάσπαρτα στον ημερήσιο και εβδομαδιαίο τύπο εντός και εκτός Πάτρας, περί τα 7.500 χρονογραφήματα και διηγήματα. Συνεργασίες σε περιοδικά και ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς από το 1975 συνεχώς. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

κριτικη για το ΤΑΓΚο από τον Ανδρεα Φλογερά ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ ΤaΓΚΟ (ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω). Εκδόθηκε το δέκατο τέταρτο βιβλίο, του έγκριτου λογοτέχνη και δημοσιογράφου και ποιητή και συνεργάτη μας Σταύρου Ιντζεγιάννη, με τίτλο: ΤaΓΚΟ (ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω). Χαρά στο κουράγιο του, να εκδίδει αυτή, ιδιαίτερα, την εποχή βιβλίο. Μάλιστα ο υπότιτλος του βιβλίου ταιριάζει απόλυτα στην εποχή μας, στην πατρίδα μας στην καθημερινότητά μας : Μήπως κι εμείς δεν πάμε...ένα βήμα εμπρός, δύο πίσω; Και γι αυτό είμαστε στάσιμοι. Ακυρώνουμε με ισοφάριση το ένα βήμα και πάμε μείον με ένα ακόμη. Δεκατέσσερα επεισόδια, που καθένα τους συνιστά ένα σύντομο διήγημα, κάποια ίσως μια νουβέλα, εμποτισμένα με τη νευρώδη, ευχάριστη και τη δροσεράδα του λόγου του Σταύρου, ανατρέπουν την αρνητική διάθεση, να διαβάσουμε ένα βιβλίο και μάλιστα σήμερα σε καιρούς ανύπαρκτων πνευματικών ενδιαφερόντων. Τι είναι αυτό που κάνει το βιβλίο τόσο ενδιαφέρον; Πρώτα – πρώτα τα θέματα. Απλά καθημερινά περιστατικά, τόσο συνηθισμένα που ο αναγνώστης θα ανακαλύψει ότι έχει διασταυρωθεί, έχει συναντηθεί μαζί τους, που δε θα έκρινε κατάλληλα να τα διηγηθεί καν. Κι όμως! Περασμένα από τη ματιά του μάστορα, γραμμένα με μελάνι από την ψυχή του, στιλβωμένα από έναν υποκειμενισμό, που σε πολλά δε διαφέρει από προσωπική εξομολόγηση, εκ βαθέων μάλιστα, παίρνουν τη διάσταση αναγνώσματος και μάλιστα ενδιαφέροντος τόσο που αν δεν τελειώσεις δεν παρατάς το βιβλίο. Κείμενα και ιστορίες που έχουν την αγνότητα της παιδικής ηλικίας και την αγιότητα της εφηβείας, ενεργοποιούν σχετικά όμοιες παραστάσεις σε καθέναν. Κι αυτό είναι που κάνει το βιβλίο δικό του. Επειδή κάπου βρίσκει και τον εαυτό του να συμπάσχει και να μάχεται, ιδίως στα τελευταία αφηγήματα από τον πόλεμο στα βουνά της Ηπείρου, πενήντα χρόνια μετά. Κι αυτό είναι το σπουδαίο. Ριγείς και δακρύζεις με περιστατικά απίθανα και με μια πλοκή τέτοια που δεν περιμένεις. Κι εδώ είναι το ταλέντο, ο συγγραφέας, ο σκηνογράφος. Στο απέραντο πανώ της ζωής προβάλλονται λεπτομέρειες που ήταν, κάποτε, η ουσία και η πεμπτουσία της. Πραγματικό ξάφνιασμα, αίνιγμα ο τίτλος του βιβλίου και δυο πόδια, ένα γυναικείο και ένα αντρικό που διεγείρουν και υπονοούν διαφορετικά πράγματα για καθέναν. Το ταγκό, το τελευταίο, τ΄ωραιότερο του κόσμου, ο παθητικός τόνος της μουσικής του, η βία και η τρυφερότητα σφιχταγκαλιασμένες, η πρώτη αγκαλιά των εφήβων, ο πρόλογος της βιολογικής ολοκλήρωσης ύστερα, ο πόθος και το πάθος για την ίδια αγκαλιά με πρόσχημα το χορό. Κανένα από τα θέματα δεν είναι μελέτη. Ωστόσο όλα περιέχουν καταστάλαγμα φιλοσοφίας, πείρας, έπαρσης και αποκαρδίωσης. Όπως τα φέρνει (και τα παίρνει) η ζωή. Όλα μέσα στα ανθρώπινα. Γιατί το βιβλίο του Σ.Ι. είναι από την αρχή ως το τέλος ανθρώπινο, δηλ. πραγματικό. Εκεί που πάς να δακρύσεις ο συγγραφέας σε προλαβαίνει αλλάζοντας το κλίμα, εκεί που τολμάς να βγάλεις το συμπέρασμα για τη συνέχεια του επεισοδίου, η ευρηματικότητα του Σ.Ι. σε προλαβαίνει και φτιάχνει το αναπάντεχο, την έκπληξη. Τα πρόσωπα (οι ήρωές του) τα εντάσσει στο πατρινό περιβάλλον, γίνεται ο ξεναγός τους. Αναζητάει πρόσωπα με ρόλους στην παλιά κοινωνία, τα μνημονεύει, ανοίγοντας παρένθεση που είναι μια θαυμάσια λαογραφική αναφορά και η ζώσα ανάμνηση των περασμένων καιρών και ανθρώπων, αποκτάει μέσα στις σελίδες τη ζώσα υπόσταση στην αφήγηση, κάνει το βιβλίο ζωντανό στην κυριολεξία. Καθώς σε απορροφούν τα γεγονότα και τα πρόσωπα, είναι σα να βλέπεις την παρουσία τους και να αισθάνεσαι το μονόλογο ή τους διαλόγους τους. Δεν το βαριέσαι. Τρεις έως τέσσαρες και πέντε και περισσότερες σελίδες το κάθε θέμα. Για να πάς στο επόμενο, καθυστερείς, να αναπολήσεις και να θαυμάσεις τη χάρη και τη δωρεά του συγγραφέα. Αν έλεγα ότι κάποια θα μπορούσαν να γυριστούν σ’ ένα ντοκιμαντέρ, η σεμνότητα του Σταύρου Ιντζεγιάννη θα το θεωρούσε αυτό υπερβολικό. Κι όμως έχουν όλα τα στοιχεία που ένας επιδέξιος σκηνοθέτης, θα αξιοποιούσε ένα σχεδόν έτοιμο υλικό, που δίνει και δυνατότητα προέκτασής του. Τα αφηγήματα του «ΤaΓΚΟ» είναι λαογραφικά, ηθογραφικά, ανθρωποκεντρικά όλα, λιτά και πάμπλουτα ταυτόχρονα. Είπαμε. Ο τεχνίτης του λόγου, ο μάστορας, που έχει μακρά θητεία στο χρονογράφημα, το δυσκολότερο είδος να αποτυπώνεται η επικαιρότητα όπως έρχεται, να λέγονται πολλά εν ολίγοις. Και αυτή είναι μια, η κυριότερη, από τις αρετές του βιβλίου. Να διαβάζεις για συγκεκριμένα γεγονότα και να δέχεσαι, ταυτόχρονα, τις προεκτάσεις τους στο παρόν. Κάποτε και στο παρόν του αναγνώστη. Θέματα από την προσφυγιά του ‘ 22,από την πολύχρονη στρατιωτική θητεία, από τα ήθη των τσελιγκάδων, από τις αναμνήσεις της εφηβείας, όπου η αφέλεια, η απειρία και το πάθος φτιάχνουν εκείνο το εκρηκτικό μείγμα στο μυαλό, στην ψυχή και τις αισθήσεις του νέου, με το εκπληκτικό φινάλε όταν σ’ ένα τρισάγιο που προκάλεσε ο συγγραφέας, μόλις την κρίσιμη στιγμή ρωτήθηκε από τον ιερέα (μέρος κι αυτός των εφηβικών παραπτωμάτων) τι όνομα να μνημονέψει, εδώ δα, άστραψε ο Ινζεγιάννης και μας αποσβόλωσε. Μεταφέρω αυτούσια την παράγραφο : «Να κάνουμε ένα τρισάγιο είπα κάποια φορά στον παπά. Που στεκόταν στην είσοδο του ναού. Φόρεσε το πετραχήλι του, έβαλε λιβάνι στο θυμιατό...Μετά πνευμάτων δικαίων...Τι όνομα να πω, ρώτησε; Εφηβεία!» και κλείνει το θέμα. Άγνωστο πόσοι, ποιοι και πότε, ίσως κηδέψαμε την εφηβεία μας και δε θυμηθήκαμε να της κάμουμε ένα τρισάγιο. Της ηλικίας που της συγχωρούνται όσα εν λόγω, έργω και διανοία, ρομαντικότατα...διέπραξε. Γυρίζοντας τις σελίδες και αλλάζοντας θέματα, το επεισόδιο με τον Τούρκο χαμάλη, το Χαλίλ, δείχνει τις αντοχές και τη λεβεντιά κάποιων ανθρώπων, ύστερα το «Κουρείον η ελαφρά χειρ», ακολουθούν δυο τρία έξοχα κομμάτια και κλείνει με τη «Λουκία της Ογδόης», βαθύ ψυχογράφημα της ανειρήνευτης και ανερεύνητης γυναικείας καρδιάς. Ταγκό, λοιπόν. Δύο βήματα πίσω, συνειδητοποιούν κάποιο παρελθόν που, ωστόσο, μας σπρώχνουν μπροστά ! Μπορεί το ταγκό να γεννήθηκε από κακόφημο περιβάλλον. Ξεπέρασε τα όποια κόμπλεξ και τις αναστολές στη σχέση άντρα και γυναίκας στην πίστα. Και καθιερώθηκε. Τα πόδια και το κορμί γίνονται ένα, από μια ηδυπάθεια αξεπέραστη, τι κι αν οι κανόνες του ρυθμού επιβάλλουν ...ένα βήμα εμπρός δύο βήματα πίσω. Αξία, για τους δύο, έχει πόσο αισθάνεται πολύτιμος ο ένας για τον άλλον καθώς αφομοιώνονται στη λαγνεία της επαφής και στη μαγεία των ήχων, στο απαραίτητο ημίφως. Γι αυτό και το πολέμησαν οι πουριτανοί. Τώρα έγινε και τίτλος βιβλίου αυτή η βαθιά ανθρώπινη σχέση, που κυριαρχεί στα διηγήματα και στις νουβέλες που έχουν απλωθεί στις 180 σελίδες του βιβλίου, του Σταύρου Ιντζεγιάννη. Ανδρέας Φλογεράς Info@ ereyna-aigio.gr Τηλ.26910 24.403

η ωρα της καλπης

Καθ οδόν Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ Δυο ημέρες πριν από τις εκλογές, μια αναδρομή στον εκλογικό χάρτη της χώρας, από την απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό, μέχρι σήμερα, οπότε με τα θετικά και τα αρνητικά του έχουμε το ελεύθερο Ελληνικό κράτος και χαιρόμαστε την ελευθερία μας – έστω και στα όρια της παγκοσμιοποίησης, που απειλεί να μας στερήσει εν ονόματι της Πανευρώπης, την ιστορική μας ταυτότητα, με την κυρία Ρεπούση να αμφισβητεί στα σχολικά βιβλία, ακόμη και την Μικρασιατική μας ταυτότητα και την καταστροφή και ποιός ξέρει και τι άλλο θα δούμε ακόμη. Στο διάστημα αυτών των 191 χρόνων της ανεξαρτησίας μας, είχαμε 194 κυβερνήσεις, δηλαδή κατά μέσο όρο, κάτι λιγότερο από διαφορετική κυβέρνηση κάθε χρόνο. Φυσικά αν τα δούμε αναλυτικά, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα διότι 40 από αυτές τις κυβερνήσεις κράτησαν 4-7 μήνες η κάθε μία. Άλλες 8 κυβερνήσεις δεν κράτησαν ούτε τόσο γιατί άλλαξαν τρεις φορές στον ίδιο χρόνο . Κι ακόμη χειρότερα το 1833.το 1863 και το 1915, οπότε είχαμε 4 κυβερνήσεις τον ίδιο χρόνο και επίσης το 1924 οπότε είχαμε 5 κυβερνήσεις τον ίδιο χρόνο και το 1944 οπότε είχαμε 6 κυβερνήσεις τον ίδιο χρόνο, με την παρατήρηση ότι από αυτές οι δύο ήταν κυβερνήσεις του Βουνού (Αλ Σβώλος – Ευριπίδης Μπακιρτζής) Ωστόσο η κορωνίδα της αλλαγής κυβερνήσεως στον ίδιο χρόνο, τον έχει το 1922 οπότε είχαμε αλλαγή 7 κυβερνήσεων μέσα στον ίδιο χρόνο (Δ. Γούναρης- Ν. Στρατός-Πετρ. Πρωτοπαπαδάκης-Ν Τριανταφυλλάκος- Ανασ. Χαραλάμπης- Σωτ. Κροκιδάς-Στυλ Γονατάς) από αυτούς η πρωθυπουργία του Αναστ.Χαραλάμπη κράτησε μόνο μία (1) ημέρα !!! Από όλες αυτές τις κυβερνήσεις οι 3 ήταν το εκτελεστικό όπως τις ονόμαζαν (1822-1823-1824) οι άλλες ήταν διορισμένες από την Όθωνα μεταξύ των οποίων και δύο Βαυαροί Αρμανσμπεργκ 1835 και Ιγνάτιος φον Ρούντχαρτ-1837) Ακόμη να σημειώσουμε ότι στο διάστημα αυτό των 191 χρόνων είχαμε 5 υπηρεσιακές κυβερνήσεις και δυο Αντιβασιλείες ( Όθων 1833 –Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός 1945) και τρεις δικτατορίες Πάγκαλος-Μεταξάς –Χούντα των συνταγματαρχών η οποία υπήρξε και η πλέον μακρόβιος 7 χρόνια Η μακροβιότερη κυβέρνηση είναι του Γ. Θεοτόκη 1905-1909 και του Στέφανου Σκουλούδη 1915-1920,συνεχούς πρωθυπουργίας, δεδομένου ότι όλοι αλλάζανε το πολύ στα 3 ή δύο χρόνια ή τον πρώτο χρόνο συνηθέστερα Τα συχνότερα ονόματα πρωθυπουργών που συναντάμε σε όλη την ιστορία των εκλογών και που άφησαν τη σφραγίδα τους στην ιστορία της Ελλάδας μας είναι Χαρίλαος Τρικούπης 7 φορές πρωθυπουργός :Επαμ. Δεληγιώργης-Αλ. Μαυροκορδάτος-Θεόδ Δηλιγιάννης –Ελευθέριος Βενιζέλος- Γεωργ Παπανδρέου-Κων. Καραμανλής-Ανδρ. Παπανδρέου ! Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η γυναικεία ψήφος. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι στη βουλή στις 20 Μαρτίου του 1928 βουλευτής αγορεύων κατά της γυνακείας ψήφου είπε «… «Ορισμένα τινά θήλεα ζητούν να δοθεί ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το θέμα τούτο διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον άλλως τε γεγονός ότι το θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ορισμένας ημέρας εκάστου μηνός.. Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδεικνύουν ότι ου μόνον ορισμένας ημέρας αλλά δι ολοκλήρου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα, εις πνευματική και συναισθηματικήν ανισορροπίαν τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω. Επειδή εντούτοις αι ημέραι αύται δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία ψήφος επομένως είναι πράγμα επικίνδυνον άρα αποκρουστέον»( Εφημερίδα «Νέα Ημέρα»,20/3/1928) Φυσικα κανείς δεν μπορεί να συνταχθεί με τις απόψεις αυτές, σήμερα που οι γυναίκες απέδειξαν ότι είναι όχι μόνο ισάξιες αλλά και σε πολλές περιπτώσεις και ανώτερες των ανδρών μια και το γυναικείο μυαλό στην διπλωματία είναι ανώτερο. Ωστόσο η ιστορία της γυναικείας ψήφου και οι περιπέτειες που πέρασε έως ότου καθιερωθεί είναι μεγάλες γι αυτό και με την άδεια του αρχισυντάκτη θα συνεχίσουμε και την άλλη εβδομάδα. Σταυρος Ιντζεγιάννης ( Ο Στ. Ιντζεγιάννης παρουσιάζει κάθε Δευτέρα στο κανάλι της εκκλησίας «Λύχνος» στις 10.30΄ μ.μ περίπου την εκπομπή Τεριρέμ ,με θρησκευτικά –ιστορικά και σύγχρονα κοινωνικά θέματα)

ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

« Και αναβαίνων ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα παρέλαβε τους δώδεκα μαθητάς κατ` ιδίαν εν τη οδώ και είπεν αυτοίς; Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα »
Που θα πάτε το Πάσχα –ρώτησε η κυρία που φιλοξενούσε την απογευματινή ανία μας, με ένα φλιτζάνι τσάι και λίγα μπισκότα – είναι νηστίσιμα είπε-ξέροντας ότι όλοι νηστεύαμε.
-Που θα πάτε λοιπόν για Πάσχα φέτος;
Το που είναι μια κουβέντα είπε κάποιος από τη συντροφιά. Το πως είναι το ζήτημα
Τη μια περικοπή μια άλλη χειρότερη διαδέχεται. Το να πας ακόμη και στο πατρικό στο χωριό, κατάντησε ένα έξοδο δυσβάσταχτο. Και μόνο να σκεφτείς μετακίνηση είναι θέμα πολύπλοκων υπολογισμών. Δεν πας άλλωστε με τα χέρια αδειανά κι ας είναι ακόμη και στου αδερφού σου. :Καλημέρα ήρθαμε να φάμε…δωρεάν!
-Πόσο μάλλον να πας στο πεθεροχώρι σου-είπε κλείνοντας με σημασία το μάτι ο κύριος Χαράλαμπος.
- Η γυναίκα του αναψοκοκκίνησε : Αν δεν πεις τις κακίες σου δε γίνεται.
Πέστα Χαράλαμπε αλάλαξε η παρέα εν χορώ.
Άλλο που δεν ήθελε ο φίλος.
Η ιστορία ήταν απλή είπε γελώντας , μια και η ομήγυρη επέμενε να το γλεντήσει..
Πέρυσι -είπε- η ερίτιμος σύζυγός μου επέμενε. «Θα πάμε στη μαμά , στην Άνω Καλεντίνη όπου θα περάσουμε δέκα μέρες χωρίς να ξοδέψουμε δεκάρα, χώρια και η χαρά που θα της δώσουμε ύστερα από τόσα χρόνια που έχουμε να πάμε στο χωριό»
Για να πω την πάσαν αλήθεια –διηγήθηκε γελώντας ο Χαράλαμπος- η πρόταση δε μου άρεσε και τόσο δεδομένου ότι με τα κουνιάδια μου δε συμφωνούμε ούτε στα πολιτικά ούτε στα …κληρονομικά. Αλλιώς μου τα είχαν πει , αλλιώς μου τα δώσανε μετά τα στέφανα. Τέλος πάντων.
Ωστόσο εκείνο το « χωρίς να ξοδέψουμε δεκάρα»ήταν δελεαστικό. Σε μια εποχή που τα πράγματα έχουν σφίξει – και θα σφίξουν μέχρις ασφυξίας καθώς λένε μετά τον Ιούνιο που θα ξανάρθει η τρόικα-το να κάνεις διακοπές χωρίς έξοδα είναι ότι καλύτερο. Άλλωστε. Το να αφήσεις τη χαρά της Ελληνικής Πασχαλιάς –της μοναδικής αυτής ειρηνικής γιορτής που μόνο στην Ελληνική ύπαιθρο νοιώθεις- για να κάνεις ανάσταση σε ένα Αυστριακό ξενοδοχείο είναι έγκλημα.
Η ιστορία λοιπόν - άρχισε δυο εβδομάδες πριν την αναχώρηση μας. Πρέπει κάτι να πάρουμε της μαμάς -είπε η γυναίκα μου. Δεν μπορούμε να πάμε με τα χέρια αδειανά.
Συμφώνησα πάραυτα. Να της πάρουμε ένα προσευχητάριο – πρότεινα γιατί στην ηλικία της το μόνο που της χρειάζεται είναι να προσεύχεται για τη σωτηρία της ψυχής της.
-Θα της πάρουμε ένα φόρεμα. Της το έχω υποσχεθεί από τότε που μας έστειλε την κολοκυθόπιτα.
-Που όμως δεν τη φάγαμε, γιατί μέχρι να έρθει από την Άνω Καλεντίνη είχε χαλάσει.
-Δεν έχει σημασία. Η χειρονομία μετράει. Θα πάρουμε και ένα πουκάμισο του μπαμπά που σου έστειλε 2 κιλά κάστανα το ξέχασες; Θα πάρω και ένα μαγιό στην αδερφή μου.
-Τι να το κάνει το μαγιό στο βουνό-απόρησα. Που θα κάνει
μπάνιο ;Στον…νεραύλακα ;
-Μη γίνεσαι αγενής- απάντησε. Πηγαίνουν στην κρέμαση του νερόμυλου και φοράνε τα μαγιό.
-Έχεις πνεύμα οικονομίας- συμφώνησα, αλλά κάτι άρχισε να με ανησυχεί. Διότι κάτι τα σώβρακα του κουνιάδου, τη μπλούζα της γυναίκας του, το κομπολόι του αγροφύλακα, το κάλυμμα για την Αγία Τράπεζα που το είχε τάξει στον παπα-Τότομο και μια μπλούζα της πρεσβυτέρας πιάναμε νούμερο τετραψήφιο !!!
Η χαριστική βολή όμως ήρθε δυο μέρες πριν ξεκινήσουμε. Ο Σωτηράκης – τηλεφώνησε η κουμπάρα μας – το βαφτιστήρι σου δεν ξέρεις τι χαρές έκανε που έμαθε ότι θα μας έρθετε. Θέλει λέει να του φέρεις ένα ζευγάρι σπορτέξ Αντίτας με αερόσολα. Τα περιμένει πως και πως.
Όταν έκανα λογαριασμό είδα ότι με τα λεφτά αυτά θα είχαμε πάει όχι πέντε ,αλλά δέκα μέρες τον γύρω της Ευρώπης με όλα τα έξοδα πληρωμένα και σε ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων

Στ.Ιντζεγιάννης

Σ.Σ. Έτσι για την ιστορία, τα Αντίτας με αερόσολα έχουν 175 Ευρώ !!!
Άντε και καλό Πάσχα στο…χωριό! Σ.Ι

Εν κατακλειδι
ΤΙ ΓΙΟΡΤΆΖΟΥΜΕ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ
(Έκθεσις του Στ. Ιντζεγιάννη μαθητού της Α οχταταξίου)
Εν Πάτραις τη 26 Μαρτίου 1950


Στις 25 Μαρτίου γιορτάζουμε την εθνική εθνεγερσία του έθνους. Την ημέρα αυτή δηλαδή το 1821 λίγο μετά την παρέλαση ή πριν τη δοξολογία δε θυμάμαι ακριβώς οι Τούρκοι πολιόρκησαν την Πάτρα που την διοικούσε ένας Γερμανός και τους κυνήγησε μέσα στο κάστρο και από εκεί στα Καλάβρυτα όπου ύψωσε τη σημαία με το λάβαρο της Ωραίας Πύλης στο κοντάρι της. Έτσι μαζεύτηκαν στο βουνό όλοι οι καπεταναίοι με τα καράβια τους κι ορκίστηκαν να διώξουν τους Τούρκους στην κόκκινη μηλιά. Μετά από αυτό πήγαν στην Αγία Λαύρα όπου ορκίστηκαν στο ιερό λάβαρο της σημαίας του ευαγγελίου να πεθάνουν όλοι μαζί με το ευαγγέλιο ανά χείρας και το όπλο παραπόδα αφού υπερασπιστούν την τιμή της γυναίκας τους και των παιδιών τους. που κινδύνευαν από τον Ομέρ Βρυώνη ο οποίος ήθελε να καταλάβει την πλατεία Γεωργίου, η οποία λέγετε έτσι διότι εκεί πρέπει να πολέμησε ο βασιλέας Γεώργιος μετά που διώξανε τους Τουρκαλβανούς .
Αυτού υπήρξε και ένας Δεσπότης Γερμανός, ο οποίος όμως ήταν των παλαιών Πατρών δηλαδή ήταν στην Πάτρα της παλιάς εποχής πριν έρθει ο Χριστός στην Πάτρα και δεν παίζει ρόλο γιατί εμείς γιορτάζουμε την Πάτρα μετά Χριστόν. Τώρα τι δουλειά είχε Γερμανός Δεσπότης στην Πάτρα, δεν ξέρω, θα σας γελάσω. Σίγουρα υπάρχει κάποιο λάθος γιατί το βιβλίο τα λέει μπερδεμένα .Λέει για παράδειγμα ότι οι Έλληνες βαράγανε τους Τούρκους.. Αν είναι δυνατόν μια χούφτα άνθρωποι να τα βάλανε με ολόκληρη αυτοκρατορία.
Πάντως οι Πατρινοί ζητήσανε ενισχύσεις και ήρθε ο Μάρκο Μπότσαρης από το Σούλι που βρίσκεται λίγο πιο δίπλα από τον Γλαύκο μαζί με τη ηρωική Δέσπω και τον Κίτσο Τζαβέλα στο Σαραβάλι, μαζί με τον Κολοκοτρώνη και βάλανε μπαρούτι στα θεμέλια της πόλης για να τινάξουν το κάστρο στον αέρα, αλλά πρόλαβαν ο Ιταλοί που ήρθαν από την Ιταλία και βομβάρδισαν την Πάτρα αεροπορικώς, μάλλον με αεροπλάνα φαντάζομαι κι εκεί έγινε ένα μπέρδεμα διότι αμέσως μετά οι Τούρκοι που ήταν έτοιμοι να παραδοθούν το αναβάλανε γιατί αρπάχτηκαν οι δικοί μας μεταξύ τους για το ποιος θα είναι ο πρωτοκαπετάνιος. Κατόπιν αυτού ο Κολοκοτρώνης αποσύρθηκε και ήρθε αντιπροσωπεία από τη Καλαμάτα η οποία επέμενε πως πρέπει πρώτα να παραδοθεί η Καλαμάτα στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και τον Κολοκοτρώνη και μετά να γίνει η έπαρση της σημαίας στα Καλάβρυτα και μετά αργότερα όταν θα ελευθερωνότανε η Ελλάδα, μπορούσαν με την ησυχία τους να γίνει η ορκωμοσία στη πλατεία Αγίου Γεωργίου και να ορκιστούν όπως γίνεται κάθε χρόνο. Γι` αυτό καθυστέρησε η απελευθέρωση της Πάτρας 7 ολόκληρα χρόνια μέχρι το 1828.
Αυτό είναι που γιορτάζουνε το 1821.
Ο μαθητής Στ Ιντζεγιάννης
Από κάτω ο καθηγητής είχε γράψει για τον πατέρα μου Σας έχω πει και άλλοτε πως ο γιος σας δεν τα παίρνει τα γράμματα. Στείλτε τον να μάθει τέχνη. Σιγά που θα του το `δειχνα εγώ
Θα νομίζετε ότι κατόπιν αυτού ήταν που καθυστέρησα να βγάλω το γυμνάσιο. Όχι η αιτία ήταν που με απέβαλαν για άλλο λόγο.
Στην παρέλαση με είχαν βάλλει τελευταίο διότι ήμουν κοντός και δεν ήθελα να πάω. Ψήλωσα αργότερα. Μην είσαι κουτός μου είπε ο πατέρας μου και με συμβούλεψε τι να κάνω.
Παραφύλαξα λοιπόν και την ώρα που κοντεύαμε να περάσουμε μπρος από τους επισήμους καθυστέρησα το βήμα μου και βρέθηκα διμοιρίτης
στην επόμενη τάξη μπροστά από τον κανονικό διμοιρίτη. Κάτι να πήγε να πει ο γυμναστής, αλλά είχαμε φτάσει μπροστά στην εξέδρα με τον δεσπότη και τον Υπουργό και δε γινόταν να με τραβήξει. Σήκωσα το χέρι ψηλά οδηγός προς παρέλασιν – κεφαλή δεξιά και παρήλασα διμοιρίτης μπροστά από τον διμοιρίτη καμαρωτός και με χειροκρότησαν κιόλας.
Αυτό ήταν που καθυστέρησα μερικά χρόνια αλλά πάντως σε πείσμα όλων έβγαλα το οχτατάξιο κι αυτό είναι που μετράει
Στ. Ιντζεγιαννης

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ…ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΙ !

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σαν καλιακούδα .Δεν είναι να ανοίξεις τηλεόραση και παθαίνεις εγκεφαλικό. .Γι αυτό λέω να το ρίξουμε έξω σήμερα να το καλαμπουρίσουμε λίγο, ν` ανοίξει η καρδιά μας.
Οδοντίατρος εβίασε πελάτισσά του
- Πού; Ποιός; Στην Πάτρα;
- Όχι βρε. Αμέσως για κουτσομπολιό. Γίνονται τέτοια εδώ; Μικρή η κοινωνία μας , μια σταλιά τόπος η Πάτρα και μόνο να το σκεφτείς, θα σου κρεμάσουνε κουδούνια. Άγιοι εξ ανάγκης οι δικοί μας. Από το διαδίκτυο η είδηση κάνει θραύση στα πικάντικα του world news.Στο Ουινσκόνσιν των Η.Π.Α η αμαρτία.
Να πω την αλήθεια τον καταλαβαίνω τον γιατρό. Ανθρώπινο γαρ το σκανδαλίζεσθε. Μικρές αδυναμίες της ηλικίας. 60 αυτός.20 αυτή. Γέρος γάτος τρυφερά ποντίκια. Ύπαγε οπίσω μου σατανά.
-Δεν είμαστε από πέτρα κύριε πρόεδρε. Αίμα έχουμε μέσα μας. Βράζει ακόμη και στα 60.Τα `θελε κι αυτή. Αν δεν κουνήσει η σκύλα την ουρά της έλεγε η γιαγιά
Δύσκολο επάγγελμα ο γιατρός. Κι ας λέτε. Διότι μπορεί να έρχεται η …κυρά- Διονυσία και να σιχαίνεσαι να τη δεις-η θειά μου η Αμερσούδα τρία βρακιά φορεί-αλλά έρχονται και κάτι μανούλια που τα βλέπεις και σε πιάνει ταράκουλο. Ένας κορίτσαρος ,σωστός γενίτσαρος που έλεγε το τραγούδι.
-Με πονάει το δοντάκι μου γιατρέ
-Γδυθείτε να σας εξετάσω.
20 χρονών ο πειρασμός-λέει η είδηση- με ένα βαθύ ντεκολτέ κι ένα στήθος αλά Σοφία Λώρεν όταν έπαιζε το «ψωμί έρωτας και φαντασία» με τον Βιτόριο ντε Σίκα Άντε τώρα να μη τρέμει το χέρι σου και να εξετάζεις το δόντι χωρίς να σου γλιστρήσει η λαβίδα στην άβυσσο του στήθους.
-Μου έπεσε το εργαλείο μου, εκεί μέσα, μπορώ να το πάρω;
Είναι βέβαια και η παροιμία που επιμένει με το στόμα άρα μάρα με τα χέρια κουλαμάρα, αλλά έχει και τον αντίλογό της. Όποιος ντρέπεται πολλά στερεύεται. Κι επειδή ο γιατρός δεν ήθελε να στερηθεί τίποτε άπλωσε τη χερούκλα του.
-Μα γιατρέ μου το δόντι μου πονάει
-Σιωπή. Τα πάντα ξεκινάνε από το στήθος. Μην ανησυχείτε θα το τακτοποιήσω αμέσως!
Υπάρχουν άτυχες ειδικότητες, υπάρχουν και τυχερές. Με το καλημέρα ο παθολόγος «γδυθείτε παρακαλώ»Τι να πει ο οδοντίατρος. ή ο οφθαλμίατρος ή ο ωρυλά; Ντυμένη έρχεται, ντυμένη την εξετάζεις, ντυμένη φεύγει. Όλο κι όλο ότι γεννήσει η φαντασία σου, τίποτε παραπάνω!
Στην αντίπερα όχθη αυτές οι… «παρελθούσης χρήσεως» που επιμένουν να γδύνονται ακόμα και στον…μικροβιολόγο.
-Να σηκώσω τη φούστα μου γιατρέ;
-Μη προς Θεού. Το μανίκι σας εννοούσα, για να σας πάρω αίμα !
Ανοίξτε –έλεγα εγώ εννοώντας το στόμα της, τα πόδια της άνοιγε αυτή-διηγείται φίλος οδοντίατρος ο όποιος μου διηγήθηκε περιστατικό να τραβάς τα μαλλιά σου.
Πήγε η γυναίκα να βγάλει το δόντι της αλλά μόλις είδε την οδοντάγρα έβαλε τις φωνές : Γιατρέ μου δεν αντέχω τον πόνο , προτιμώ να κάνω ένα παιδί παρά να βγάλω ένα δόντι. Οπότε ο οδοντίατρος ρώτησε : Για μια στιγμή να καταλάβω. Τι ακριβώς θέλετε από μένα. Να σας βγάλω το δόντι ή να σας κάνω ένα παιδί;
Σε δύσκολή θέση και ο Ασκληπιάδης μας στην Αμερική. Όπου συνέβη το…συμβάν. Κοιτάς τα δόντια , να μη κοιτάξεις και παρακάτω; Αν σε όλα υπάρχει νόμος εις τα μάτια όχι όμως.
-Τι…βλέπω δεσποινίς;
-Τι βλέπετε γιατρέ μου; Έντρομη η κοπελίτσα φαντάστηκε αρρώστιες αγιάτρευτες .Άλλωστε το μυαλό του αρρώστου πάντα στο κακό πάει. Μασέλες από τώρα; Όμως άλλο φαντάστηκε αυτή και αλλού το πήγαινε ο γιατρός. Και για να γίνει σαφέστερος της έδειξε το ενδιαφέρον του για τα… δόντια της εμπράκτως.
Την αγκάλιασε και άρχισε να τη φιλά και να τη θωπεύει – λέει το κατηγορητήριο, όπως το μεταδίδει η είδηση.
Ακούσαντες, σκεφθέντες, ιδόντες και το θύμα με τα σέα και τα μέα της όλα έξω, ένοχος απεφάνθη η έδρα η οποία απετελείτο από κάτι γερομπαμπαλήδες.
Διαμαρτύρεται η στήλη. Αθώος ο γιατρός. Άνθρωποι είμαστε .Τι να σου κάνουμε κύριε εισαγγελεύ αφού ακόμη και η προσευχή το παραδέχεται και το εξορκίζει. Μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν –το λέει ξεκάθαρα. Λες να μη ξέρει το ευαγγέλιο τι λέει;
Σταύρος Ιντζεγιάννης

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΡΙΑ (ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΙΟ)

Των Τριών Ιεραρχών σήμερα. Αυτών των ογκολίθων της ελληνοχριστιανικής σκέψης, των οποίων η επίδραση στην καθολική παιδεία και τη φιλοσοφική σκέψη στα πλαίσια του Χριστιανικού πνεύματος υπήρξε τεράστια. Βασίλειον τον Μέγαν και τον θεολόγον Γρηγόριον συν των κλεινώ Ιωάννη τον τη γλώτταν χρυσορήμονι.
Στη θρησκεία ο αριθμός τρία υπήρξε καθοριστικός. Τους τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου θεότητος. Τρία τα πρόσωπα της θεότητος. Πατήρ Υιός και Άγιον πνεύμα. Τρεις υπήρξαν οι Μάγοι που προσκύνησαν τον Νεογέννητο Χριστό και τρεις ήταν οι μαθηταί που πήρε μαζί του προσευχόμενος ο Χριστός. Εξ άλλου τρις αρνήθηκε τον Κύριο ο Πέτρος , ενώ τρεις είναι οι υπέρτατες αρετές : Πίστης -αγάπη – ελπίδα και τρία αυτά τα οποία πρέπει να υπερασπίζεσαι ως Έλληνας. Πατρίς, θρησκεία οικογένεια
Υπάρχουν βέβαια και της μοίρας μας τα τρία κακά ,ενώ στην κυκλοφορία τρία είναι τα χρώματα: Πράσινο, πορτοκαλί και κόκκινο άσχετα να κανείς δεν το υπολογίζει.
Στην Αριστοτελική σκέψη υπάρχει η αρχή, το μέσον και το τέλος ενώ στην Πλατωνική υπάρχει η τριάδα : Αρχή ,λόγος ουσία !
Στην Ευκλείδιο γεωμετρία τρεις είναι οι διαστάσεις του χώρου: Πλάτος ύψος, μήκος Ωστόσο ο αριθμός τρία θεωρείται ιερός γιατί υπάρχει σε όλες τις θρησκείες. Στην Αίγυπτο έχουμε τις τρεις θεότητες. Όσιρις –Ίσις – Όρος. Στα Ορφικά μυστήρια είχαν την Ύπαρξη, τη ζωή και τη διάνοια. Ενώ οι Ινδουιστές έχουν τις θεότητες Μπραχάμα-Βισνού- Σίβα.
Αλλά και στην καθημερινότητά μας ο αριθμός τρία εμφανίζεται παντού. Π.χ :Τρεις είναι οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να πλουτίσει κανείς. Ή λαχείο ή κληρονομιά ή κομπίνα. Τρεις είναι οι αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση. Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης
Οι Κινέζοι υποστηρίζουν πως τρία είναι τα χειρότερα πράγματα στον κόσμο. Να περιμένεις κάποιον που δεν έρχεται, να κλαις για το γάλα που χύθηκε και να αγαπάς κάποια που δε σ` αγαπά !
Τρία είναι λένε οι βουδιστές τα αναπόφευκτα : Ο θάνατος, ο χρόνος που δεν γυρίζει πίσω και τα λόγια που είπες.
Στο λαϊκό πεντάγραμμο έχουμε τα τρία παιδιά Βολιώτικα και «Νάχαμε τρεις δραχμές στην τσέπη και τρεις ο διπλανός» ή το «δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία» και το «τρεις μέρες χώρισα από σένα τρεις μέρες μένω μοναχός» του Χατζηδάκη ,ενώ παλιότερα υπήρχε το «τρίο κιτάρα» και στη Λατινοαμερική υπήρχαν οι διάσημοι Λος τρες Παραγουάιος . Στο κινηματογράφο είχαμε τους Τρεις Καμπαλέρος και «Το τραίνο θα σφυρίξει τρεις φορές» και ακόμη το τρίο Στούτζες. Στο θέατρο είχαμε τις τρεις αδελφές του Τσέχωφ και τους τρεις σωματοφύλακες του Δουμά που όμως ήταν τέσσερις !!!
Τρία είναι ως γνωστόν τα μόνα που δεν δανείζονται. Τα όπλα, το άλογο και η γυναίκα.
Τρία είναι τα μήκους σημαντικά που συντάσσονται με το συμπάθιο. Τα μήκους σημαντικά, ο αριθμός τρία και η λέξη γάιδαρος. Υπάρχουν βέβαια και άλλα τρία που δεν γράφονται.
Τρεις είναι οι μπαμπούλες της οικονομικής μας ζωής. Το Δ.Ν.Τ το Eurogroup και η Κ Τ.Ε ενώ η ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική μάζεψε εδώ τη σάρα τη μάρα και το κακό συναπάντημα!
Τρεις είναι οι ελεγκτές της οικονομίας από τους οποίους εξαρτάται το δάνειο. Η τρόικα. Ή αλλιώς αν θέλετε της Μοίρας μας τα τρία κακά !
Συνήθως λέμε τρία πουλάκια κάθονται το ένα χαμηλώνει .Πόσοι είσαστε προχθές στην ομιλία ; Τρεις κι ο κούκος
Τρεις είναι οι Νευτωνικοί νόμοι της φύσεως. Ο νόμος της αδράνειας, ο νόμος της μηχανικής και ο νόμος της δράσης –αντίδρασης.
Τρεις είναι οι πλευρές του τριγώνου και τρεις οι κορυφές του, ενώ τριπλό ήταν και το σύνθημα της Γαλλικής επανάστασης. Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα .Σ` εμάς :Ψωμί- παιδεία- ελευθερία.
Στη γραμματική είχαμε τις τρεις κλίσεις και τρία είναι τα γένη :αρσενικό- θηλυκό και ουδέτερο. Τρία είναι τα παραθετικά των επιθέτων, Θετικός, συγκριτικός, υπερθετικός. Τρεις είναι οι κατευθύνσεις στην παιδεία :Θεωρητική, θετική, τεχνολογική. Στα παραμύθια υπάρχουν τα τρία γουρουνάκια ενώ στα παιγνίδια που παίζαμε κάποτε είχαμε το τρεις και το λουρί της μάνας .Πάντως όσοι ανακατεύονται με την πολιτική υποστηρίζουν ότι έχουμε μπλέξει και το μόνο βέβαιο είναι ότι ζούμε καθημερινά της μοίρας μας τα τρία κακά !!

ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

- Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει !
-Εμένα μου λες ;
Με κοιτάζει γελώντας -χαρά στην αισιοδοξία σου. Πάντως για την ώρα άναψε κι ένα αλογόνο ή το αερόθερμο ακόμη γιατί το καλοριφέρ δε ζεσταίνει καθόλου. Οικονομία λέει ο Διαχειριστής ,το πετρέλαιο ακριβαίνει κι άλλο.8-10.30΄το βράδι και πολύ είναι.
Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης κατά τη δημοτική μας γλώσσα στην καθομιλουμένη πια.. Ο δεύτερος μήνας του χρόνου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και Κουτσοφλέβαρος γιατί έχει 28 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα -κάθε 4 χρόνια –οπότε έχει 29 ημέρες.. Στη λαογραφία ο Φλεβάρης παρετυμολογείται από το φλέβες. Δηλαδή από το ότι ο Φλεβάρης είναι κατ` εξοχήν μήνας βροχερός και ανοίγουν –φουσκώνουν οι φλέβες της γης από το νερό της βροχής. Λέγεται ακόμη και κλαδευτής γιατί κλαδεύουν τα αμπέλια .
Η προσθήκη μιας ημέρας επί πλέον κάθε 4 χρόνια ξεκίνησε από το 44 πΧ όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ίππαρχου πατέρα της αστρονομίας ο οποίος είχε προσδιορίσει το ηλιακό έτος σε 362,242 ημέρες .Έτσι ο Σωσιγένης διόρθωσε το ημερολόγιο προσθέτοντας μία ημέρα μετά την έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου. Από αυτό και bis sextus δηλαδή η οποία μετριότανε δύο φορές ( δις εκτος) από αυτό και ο χρόνος που περιέχει αυτή την ημέρα δις-έκτος και άρα …δίσεκτος! Η παρετυμολογία του δίσεκτου ως γρουσούζη ωφείλεται στο Δυς έκτος Δύσεκτος ( Κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι, πέσουν καιροί οργισμένοι-Παλαμάς –οι πατέρες)
Κύριο χαρακτηριστικό του Φλεβάρη το Τριώδιο (από το τρεις ωδές) που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου που διδάσκει την προσευχή και την ταπείνωση ,συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου που διδάσκει την συμφιλίωση με το Θεό –την επιστροφή και τη μετάνοια-.Την Τρίτη Κυριακή είναι η Κυριακή των Απόκρεω η οποία είναι αφιερωμένη στη φοβερή ημέρα της Κρίσεως κατά την οποία θα ξεχωρίσει ο Κύριος τα πρόβατα (Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…) από τα ερίφια. Η τέταρτη και τελευταία Κυριακή του Τριωδείου αναφέρεται ως Τυρινή (επιτρέπονται τα γαλακτερά) και αναφέρεται στην αποβολή των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Την επομένη έχουμε την καθαρή Δευτέρα η οποία συνεχίζεται με την Α Κυριακή των νηστειών.
Στη λαογραφία μας ο Φλεβάρης έχει ένα ωραιότατο παραμύθι. Βγήκε λέει η βοσκοπούλα ( η ποιμενίς για να θυμηθούμε λίγο τον Παπαδιαμάντη) τον Μάρτη είδε τον καιρό χαρά θεού έβγαλε τα πρόβατά της να βοσκήσουν και κορόiδεψε τον Μάρτη « Δε σε φοβάμαι εσένα Μάρτη» Θυμωζε τότε ο Μάρτης και δανείστηκε τρεις μέρες βροχέρες από τις τελευταίες του αδερφού του Φλεβάρη και την έκανε τουλούμι στο νερό κι αυτή και τα ζωντανά της γι αυτό και λείπουν τρεις μέρες από τον φλεβάρη.

ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

- Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει.
-Εμένα μου λες ;
Με κοιτάζει γελώντας -χαρά στην αισιοδοξία σου. Πάντως για την ώρα άναψε κι ένα αλογόνο ή το αερόθερμο ακόμη, γιατί το καλοριφέρ δε ζεσταίνει καθόλου. Οικονομία λέει ο Διαχειριστής ,το πετρέλαιο ακριβαίνει κι άλλο.8-10.30΄το βράδι και πολύ είναι.
Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης κατά τη δημοτική μας γλώσσα- πιο σωστά - στην καθομιλουμένη πια.. Ο δεύτερος μήνας του χρόνου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και Κουτσοφλέβαρος γιατί έχει 28 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα -κάθε 4 χρόνια –οπότε έχει 29 ημέρες.. Στη λαογραφία ο Φλεβάρης παρετυμολογείται από το φλέβες. Δηλαδή από το ότι ο Φλεβάρης είναι κατ` εξοχήν μήνας βροχερός και ανοίγουν –φουσκώνουν οι φλέβες της γης από το νερό της βροχής. Λέγεται ακόμη και κλαδευτής γιατί κλαδεύουν τα αμπέλια .
Η προσθήκη μιας ημέρας επί πλέον κάθε 4 χρόνια ξεκίνησε από το 44 πΧ όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ίππαρχου πατέρα της αστρονομίας ο οποίος είχε προσδιορίσει το ηλιακό έτος σε 362,242 ημέρες .Έτσι ο Σωσιγένης διόρθωσε το ημερολόγιο προσθέτοντας μία ημέρα μετά την έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου. Από αυτό και bis sextus δηλαδή η οποία μετριότανε δύο φορές και ο χρόνος που περιέχει αυτή την ημέρα δις-έκτος και άρα …δίσεκτος! Η παρετυμολογία του δίσεκτου ως γρουσούζη ωφείλεται στο Δυς έκτος Δύσεκτος ( Κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι, πέσουν καιροί οργισμένοι-Παλαμάς –οι πατέρες)
Κύριο χαρακτηριστικό του Φλεβάρη το Τριώδιο (από το τρεις ωδές) που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου που διδάσκει την προσευχή και την ταπείνωση ,συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου που διδάσκει την συμφιλίωση με το Θεό –την επιστροφή και τη μετάνοια-.Την Τρίτη Κυριακή είναι η Κυριακή των Απόκρεω η οποία είναι αφιερωμένη στη φοβερή ημέρα της Κρίσεως κατά την οποία θα ξεχωρίσει ο Κύριος τα πρόβατα (Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…) από τα ερίφια. Η τέταρτη και τελευταία Κυριακή του Τριωδείου αναφέρεται ως Τυρινή (επιτρέπονται τα γαλακτερά) και αναφέρεται στην αποβολή των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Την επομένη έχουμε την καθαρή Δευτέρα η οποία συνεχίζεται με την Α Κυριακή των νηστειών.
Στη λαογραφία μας ο Φλεβάρης έχει ένα ωραιότατο παραμύθι. Βγήκε λέει η βοσκοπούλα ( η ποιμενίς για να θυμηθούμε λίγο τον Παπαδιαμάντη) τον Μάρτη είδε τον καιρό χαρά θεού έβγαλε τα πρόβατά της να βοσκήσουν και κορόiδεψε τον Μάρτη « Δε σε φοβάμαι εσένα μωρέ Μάρτη» Θύμωσε τότε ο Μάρτης και δανείστηκε τρεις μέρες βροχερές από τις τελευταίες του αδερφού του Φλεβάρη και την έκανε τουλούμι στο νερό κι αυτή και τα ζωντανά της γι αυτό και λείπουν τρεις μέρες από τον Φλεβάρη.
Οι σημαντικότερες γιορτές με τις οποίες ανοίγει ο μήνας είναι του αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα ,της Υπαπαντής του Κυρίου την 2α (λένε πως ότι καιρό κάνει αυτή την ημέρα, τον ίδιο θα`χουμε σαράντα μέρες – ωχ!!!) και του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου την 3η του μηνός. Πάντως η πιο περίεργη γιορτή είναι του Αγίου Κασσιανού που γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου δηλαδή κάθε 4 χρόνια.!!!
Ακόμη στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος και στις 19 η Αγία Φιλοθέη ημέρα του μαρτυρικού θανάτου της το 1589.Το σπίτι της βρισκότανε εκεί που σήμερα βρίσκεται το μέγαρο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, το δε διατηρημένο λείψανό της φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας.
Στη λογοτεχνία υπάρχουν, ανάμεσα στα πολλά, δυο τετράστιχα ¨
Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι /κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι /Σάββατο των ψυχών κρυφοδακρύζει /στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει
Και : Η νύχτα Φαρισαίου και τελώνου /Αθώος ξένου αίματος και πόνου /ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια / και τα παλιά διαβάζει συναξάρια.
Καλό μήνα σε όλους. Αδερφοί μου αναγνώστες, αισιοδοξείτε. Μη χάνετε την πίστη σας
Σταύρος Ιντζεγιάννης

















ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

- Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει.
-Εμένα μου λες ;
Με κοιτάζει γελώντας -χαρά στην αισιοδοξία σου. Πάντως για την ώρα άναψε κι ένα αλογόνο ή το αερόθερμο ακόμη, γιατί το καλοριφέρ δε ζεσταίνει καθόλου. Οικονομία λέει ο Διαχειριστής ,το πετρέλαιο ακριβαίνει κι άλλο.8-10.30΄το βράδι και πολύ είναι.
Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης κατά τη δημοτική μας γλώσσα- πιο σωστά - στην καθομιλουμένη πια.. Ο δεύτερος μήνας του χρόνου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και Κουτσοφλέβαρος γιατί έχει 28 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα -κάθε 4 χρόνια –οπότε έχει 29 ημέρες.. Στη λαογραφία ο Φλεβάρης παρετυμολογείται από το φλέβες. Δηλαδή από το ότι ο Φλεβάρης είναι κατ` εξοχήν μήνας βροχερός και ανοίγουν –φουσκώνουν οι φλέβες της γης από το νερό της βροχής. Λέγεται ακόμη και κλαδευτής γιατί κλαδεύουν τα αμπέλια .
Η προσθήκη μιας ημέρας επί πλέον κάθε 4 χρόνια ξεκίνησε από το 44 πΧ όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ίππαρχου πατέρα της αστρονομίας ο οποίος είχε προσδιορίσει το ηλιακό έτος σε 362,242 ημέρες .Έτσι ο Σωσιγένης διόρθωσε το ημερολόγιο προσθέτοντας μία ημέρα μετά την έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου. Από αυτό και bis sextus δηλαδή η οποία μετριότανε δύο φορές και ο χρόνος που περιέχει αυτή την ημέρα δις-έκτος και άρα …δίσεκτος! Η παρετυμολογία του δίσεκτου ως γρουσούζη ωφείλεται στο Δυς έκτος Δύσεκτος ( Κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι, πέσουν καιροί οργισμένοι-Παλαμάς –οι πατέρες)
Κύριο χαρακτηριστικό του Φλεβάρη το Τριώδιο (από το τρεις ωδές) που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου που διδάσκει την προσευχή και την ταπείνωση ,συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου που διδάσκει την συμφιλίωση με το Θεό –την επιστροφή και τη μετάνοια-.Την Τρίτη Κυριακή είναι η Κυριακή των Απόκρεω η οποία είναι αφιερωμένη στη φοβερή ημέρα της Κρίσεως κατά την οποία θα ξεχωρίσει ο Κύριος τα πρόβατα (Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…) από τα ερίφια. Η τέταρτη και τελευταία Κυριακή του Τριωδείου αναφέρεται ως Τυρινή (επιτρέπονται τα γαλακτερά) και αναφέρεται στην αποβολή των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Την επομένη έχουμε την καθαρή Δευτέρα η οποία συνεχίζεται με την Α Κυριακή των νηστειών.
Στη λαογραφία μας ο Φλεβάρης έχει ένα ωραιότατο παραμύθι. Βγήκε λέει η βοσκοπούλα ( η ποιμενίς για να θυμηθούμε λίγο τον Παπαδιαμάντη) τον Μάρτη είδε τον καιρό χαρά θεού έβγαλε τα πρόβατά της να βοσκήσουν και κορόiδεψε τον Μάρτη « Δε σε φοβάμαι εσένα μωρέ Μάρτη» Θύμωσε τότε ο Μάρτης και δανείστηκε τρεις μέρες βροχερές από τις τελευταίες του αδερφού του Φλεβάρη και την έκανε τουλούμι στο νερό κι αυτή και τα ζωντανά της γι αυτό και λείπουν τρεις μέρες από τον Φλεβάρη.
Οι σημαντικότερες γιορτές με τις οποίες ανοίγει ο μήνας είναι του αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα ,της Υπαπαντής του Κυρίου την 2α (λένε πως ότι καιρό κάνει αυτή την ημέρα, τον ίδιο θα`χουμε σαράντα μέρες – ωχ!!!) και του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου την 3η του μηνός. Πάντως η πιο περίεργη γιορτή είναι του Αγίου Κασσιανού που γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου δηλαδή κάθε 4 χρόνια.!!!
Ακόμη στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος και στις 19 η Αγία Φιλοθέη ημέρα του μαρτυρικού θανάτου της το 1589.Το σπίτι της βρισκότανε εκεί που σήμερα βρίσκεται το μέγαρο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, το δε διατηρημένο λείψανό της φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας.
Στη λογοτεχνία υπάρχουν, ανάμεσα στα πολλά, δυο τετράστιχα ¨
Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι /κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι /Σάββατο των ψυχών κρυφοδακρύζει /στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει
Και : Η νύχτα Φαρισαίου και τελώνου /Αθώος ξένου αίματος και πόνου /ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια / και τα παλιά διαβάζει συναξάρια.
Καλό μήνα σε όλους. Αδερφοί μου αναγνώστες, αισιοδοξείτε. Μη χάνετε την πίστη σας
Σταύρος Ιντζεγιάννης





















ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

- Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει.
-Εμένα μου λες ;
Με κοιτάζει γελώντας -χαρά στην αισιοδοξία σου. Πάντως για την ώρα άναψε κι ένα αλογόνο ή το αερόθερμο ακόμη, γιατί το καλοριφέρ δε ζεσταίνει καθόλου. Οικονομία λέει ο Διαχειριστής ,το πετρέλαιο ακριβαίνει κι άλλο.8-10.30΄το βράδι και πολύ είναι.
Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης κατά τη δημοτική μας γλώσσα- πιο σωστά - στην καθομιλουμένη πια.. Ο δεύτερος μήνας του χρόνου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και Κουτσοφλέβαρος γιατί έχει 28 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα -κάθε 4 χρόνια –οπότε έχει 29 ημέρες.. Στη λαογραφία ο Φλεβάρης παρετυμολογείται από το φλέβες. Δηλαδή από το ότι ο Φλεβάρης είναι κατ` εξοχήν μήνας βροχερός και ανοίγουν –φουσκώνουν οι φλέβες της γης από το νερό της βροχής. Λέγεται ακόμη και κλαδευτής γιατί κλαδεύουν τα αμπέλια .
Η προσθήκη μιας ημέρας επί πλέον κάθε 4 χρόνια ξεκίνησε από το 44 πΧ όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ίππαρχου πατέρα της αστρονομίας ο οποίος είχε προσδιορίσει το ηλιακό έτος σε 362,242 ημέρες .Έτσι ο Σωσιγένης διόρθωσε το ημερολόγιο προσθέτοντας μία ημέρα μετά την έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου. Από αυτό και bis sextus δηλαδή η οποία μετριότανε δύο φορές και ο χρόνος που περιέχει αυτή την ημέρα δις-έκτος και άρα …δίσεκτος! Η παρετυμολογία του δίσεκτου ως γρουσούζη ωφείλεται στο Δυς έκτος Δύσεκτος ( Κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι, πέσουν καιροί οργισμένοι-Παλαμάς –οι πατέρες)
Κύριο χαρακτηριστικό του Φλεβάρη το Τριώδιο (από το τρεις ωδές) που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου που διδάσκει την προσευχή και την ταπείνωση ,συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου που διδάσκει την συμφιλίωση με το Θεό –την επιστροφή και τη μετάνοια-.Την Τρίτη Κυριακή είναι η Κυριακή των Απόκρεω η οποία είναι αφιερωμένη στη φοβερή ημέρα της Κρίσεως κατά την οποία θα ξεχωρίσει ο Κύριος τα πρόβατα (Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…) από τα ερίφια. Η τέταρτη και τελευταία Κυριακή του Τριωδείου αναφέρεται ως Τυρινή (επιτρέπονται τα γαλακτερά) και αναφέρεται στην αποβολή των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Την επομένη έχουμε την καθαρή Δευτέρα η οποία συνεχίζεται με την Α Κυριακή των νηστειών.
Στη λαογραφία μας ο Φλεβάρης έχει ένα ωραιότατο παραμύθι. Βγήκε λέει η βοσκοπούλα ( η ποιμενίς για να θυμηθούμε λίγο τον Παπαδιαμάντη) τον Μάρτη είδε τον καιρό χαρά θεού έβγαλε τα πρόβατά της να βοσκήσουν και κορόiδεψε τον Μάρτη « Δε σε φοβάμαι εσένα μωρέ Μάρτη» Θύμωσε τότε ο Μάρτης και δανείστηκε τρεις μέρες βροχερές από τις τελευταίες του αδερφού του Φλεβάρη και την έκανε τουλούμι στο νερό κι αυτή και τα ζωντανά της γι αυτό και λείπουν τρεις μέρες από τον Φλεβάρη.
Οι σημαντικότερες γιορτές με τις οποίες ανοίγει ο μήνας είναι του αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα ,της Υπαπαντής του Κυρίου την 2α (λένε πως ότι καιρό κάνει αυτή την ημέρα, τον ίδιο θα`χουμε σαράντα μέρες – ωχ!!!) και του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου την 3η του μηνός. Πάντως η πιο περίεργη γιορτή είναι του Αγίου Κασσιανού που γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου δηλαδή κάθε 4 χρόνια.!!!
Ακόμη στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος και στις 19 η Αγία Φιλοθέη ημέρα του μαρτυρικού θανάτου της το 1589.Το σπίτι της βρισκότανε εκεί που σήμερα βρίσκεται το μέγαρο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, το δε διατηρημένο λείψανό της φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας.
Στη λογοτεχνία υπάρχουν, ανάμεσα στα πολλά, δυο τετράστιχα ¨
Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι /κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι /Σάββατο των ψυχών κρυφοδακρύζει /στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει
Και : Η νύχτα Φαρισαίου και τελώνου /Αθώος ξένου αίματος και πόνου /ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια / και τα παλιά διαβάζει συναξάρια.
Καλό μήνα σε όλους. Αδερφοί μου αναγνώστες, αισιοδοξείτε. Μη χάνετε την πίστη σας
Σταύρος Ιντζεγιάννης





















ΚΑΘ ΟΔΟΝ
ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

- Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει.
-Εμένα μου λες ;
Με κοιτάζει γελώντας -χαρά στην αισιοδοξία σου. Πάντως για την ώρα άναψε κι ένα αλογόνο ή το αερόθερμο ακόμη, γιατί το καλοριφέρ δε ζεσταίνει καθόλου. Οικονομία λέει ο Διαχειριστής ,το πετρέλαιο ακριβαίνει κι άλλο.8-10.30΄το βράδι και πολύ είναι.
Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης κατά τη δημοτική μας γλώσσα- πιο σωστά - στην καθομιλουμένη πια.. Ο δεύτερος μήνας του χρόνου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και Κουτσοφλέβαρος γιατί έχει 28 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα -κάθε 4 χρόνια –οπότε έχει 29 ημέρες.. Στη λαογραφία ο Φλεβάρης παρετυμολογείται από το φλέβες. Δηλαδή από το ότι ο Φλεβάρης είναι κατ` εξοχήν μήνας βροχερός και ανοίγουν –φουσκώνουν οι φλέβες της γης από το νερό της βροχής. Λέγεται ακόμη και κλαδευτής γιατί κλαδεύουν τα αμπέλια .
Η προσθήκη μιας ημέρας επί πλέον κάθε 4 χρόνια ξεκίνησε από το 44 πΧ όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ίππαρχου πατέρα της αστρονομίας ο οποίος είχε προσδιορίσει το ηλιακό έτος σε 362,242 ημέρες .Έτσι ο Σωσιγένης διόρθωσε το ημερολόγιο προσθέτοντας μία ημέρα μετά την έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου. Από αυτό και bis sextus δηλαδή η οποία μετριότανε δύο φορές και ο χρόνος που περιέχει αυτή την ημέρα δις-έκτος και άρα …δίσεκτος! Η παρετυμολογία του δίσεκτου ως γρουσούζη ωφείλεται στο Δυς έκτος Δύσεκτος ( Κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι, πέσουν καιροί οργισμένοι-Παλαμάς –οι πατέρες)
Κύριο χαρακτηριστικό του Φλεβάρη το Τριώδιο (από το τρεις ωδές) που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου που διδάσκει την προσευχή και την ταπείνωση ,συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου που διδάσκει την συμφιλίωση με το Θεό –την επιστροφή και τη μετάνοια-.Την Τρίτη Κυριακή είναι η Κυριακή των Απόκρεω η οποία είναι αφιερωμένη στη φοβερή ημέρα της Κρίσεως κατά την οποία θα ξεχωρίσει ο Κύριος τα πρόβατα (Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…) από τα ερίφια. Η τέταρτη και τελευταία Κυριακή του Τριωδείου αναφέρεται ως Τυρινή (επιτρέπονται τα γαλακτερά) και αναφέρεται στην αποβολή των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Την επομένη έχουμε την καθαρή Δευτέρα η οποία συνεχίζεται με την Α Κυριακή των νηστειών.
Στη λαογραφία μας ο Φλεβάρης έχει ένα ωραιότατο παραμύθι. Βγήκε λέει η βοσκοπούλα ( η ποιμενίς για να θυμηθούμε λίγο τον Παπαδιαμάντη) τον Μάρτη είδε τον καιρό χαρά θεού έβγαλε τα πρόβατά της να βοσκήσουν και κορόiδεψε τον Μάρτη « Δε σε φοβάμαι εσένα μωρέ Μάρτη» Θύμωσε τότε ο Μάρτης και δανείστηκε τρεις μέρες βροχερές από τις τελευταίες του αδερφού του Φλεβάρη και την έκανε τουλούμι στο νερό κι αυτή και τα ζωντανά της γι αυτό και λείπουν τρεις μέρες από τον Φλεβάρη.
Οι σημαντικότερες γιορτές με τις οποίες ανοίγει ο μήνας είναι του αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα ,της Υπαπαντής του Κυρίου την 2α (λένε πως ότι καιρό κάνει αυτή την ημέρα, τον ίδιο θα`χουμε σαράντα μέρες – ωχ!!!) και του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου την 3η του μηνός. Πάντως η πιο περίεργη γιορτή είναι του Αγίου Κασσιανού που γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου δηλαδή κάθε 4 χρόνια.!!!
Ακόμη στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος και στις 19 η Αγία Φιλοθέη ημέρα του μαρτυρικού θανάτου της το 1589.Το σπίτι της βρισκότανε εκεί που σήμερα βρίσκεται το μέγαρο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, το δε διατηρημένο λείψανό της φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας.
Στη λογοτεχνία υπάρχουν, ανάμεσα στα πολλά, δυο τετράστιχα ¨
Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι /κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι /Σάββατο των ψυχών κρυφοδακρύζει /στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει
Και : Η νύχτα Φαρισαίου και τελώνου /Αθώος ξένου αίματος και πόνου /ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια / και τα παλιά διαβάζει συναξάρια.
Καλό μήνα σε όλους. Αδερφοί μου αναγνώστες, αισιοδοξείτε. Μη χάνετε την πίστη σας
Σταύρος Ιντζεγιάννης



































Εν κατακλείδι
Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ

Τον τελευταίο καιρό –κάπου τριάντα χρόνια για να είμαστε ειλικρινείς- η συχνότερη αναφορά είναι στην κρίση. Βρισκόμαστε στην κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων, λέει η κυβέρνηση .Το ίδιο και ο πρωθυπουργός που ετοιμάζεται να μετάσχει στην κρίσιμη συνεδρίαση του eurogroup το οποίο συνέρχεται για να εξετάσει την κρισιμότητα των αποφάσεων, για το κρίσιμο θέμα του P.S.I το οποίο βρίσκεται στην κρισιμότερη καμπή του.
Mιλάμε για κρίση θεσμών. Για κρίση αξιών. Για κρίση πολιτικής και πολιτικών. Για την κρίση μισθών και συντάξεων. Με την κρίση ξυπνάμε. Με την κρίση κοιμόμαστε. Όπως έλεγε η παλιά διαφήμιση « η πρώτη φροντίς το πρωί και η τελευταία το βράδι» Είχε παντρέψει η νονά η Αιμιλία την κόρη της τη Νένα κομμάτι ζωηρή βέβαια, αλλά με καλή προίκα( η οποία ως γνωστόν εξαγνίζει παν αμάρτημα παρ` αυτής πραχθέν και όχι μόνο λόγω ή διανοία αλλά και έργω. Να μη το κάνω πιο λιανά) και ανήσυχη, όπως όλες οι μανάδες που νομίζουν ότι οι κόρες τους δεν έχουν ιδέα για το πώς το τρίβουν το πιπέρι, πήρε την άλλη μέρα πρωί- πρωί τηλέφωνο να μάθει τα καθέκαστα. Βλέπετε δε ζούμε πια στην εποχή ( όποιος πρόλαβε- πρόλαβε ) όπου ο γαμπρός έβγαινε στο μπαλκόνι και ανέμιζε τα σεντόνια για να δει η γειτονιά τα πειστήρια της παρθενίας.
- Νένα μου για πες μου, καλός ο Μήτσος;
- Ου , ου μάνα που να στα λέω. Κολυνός – κολυνός!
Κολυνός; Που να καταλάβει η αθώα νονά μου. Ρώτησε δεξιά, αριστερά. Μωρή της εξήγησε ο περιπτεράς, θα πει η πρώτη φροντίδα το πρωί και η τελευταία το βράδι. Καλοπερνάει η Νένα σου.
Κάπως έτσι κι εμείς. .Με την κρίση ξυπνάμε , με την κρίση κοιμόμαστε. Αδιανόητο να υπάρξει συζήτηση σοβαρή ή ευτράπελη, άρθρο, οικονομική ανάλυση ή γελοιογραφία που να μην αναφέρεται στην κρίση Η κρίση της ηγεσίας στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πασόκ. Η κρίση της οικονομίας στην κυβέρνηση, η κρίση της οικογένειας. Ακόμη και η σεξουαλική κρίση. Κάποτε τα φορτώνανε στη γυναίκα που τη λέγανε ανίκανη, στείρα , κρυόκωλη και ένα σωρό άλλα. Σήμερα που σηκώθηκαν τα πόδια και βαράνε το κεφάλι και πήραν τα μυαλά των γυναικών αέρα, τα φορτώνουνε όλα στους άντρες. «Εγώ η καψερή κάνω ότι μπορώ, αλλά αυτός…γυρίζει πλευρό και κοιμάται»
Είχε δεν είχε η Σοφία του Κ… πήγε σ` έναν ανδρολόγο , να τον συμβουλευτεί. Της έδωσε εκείνος ένα χάπι να το ρίξει στον καφέ του κρυφά .αλλά – τίποτε. Της έδωσε ισχυρότερο , πάλι τίποτε. Με το τρίτο τσαντίστηκε κι ο γιατρός. Τι διάβολο, θα σκίσω το πτυχίο μου. Φωνάζει τον Μηνά και τον κλείνει σε ένα δωμάτιο με μια νοσηλεύτρια σεξόβομβα. Σε ένα τέταρτο, βγαίνει έξαλλη η κοπέλα. Τι μου λες γιατρέ ότι δε μπορεί , αυτός θα πηδήσει κι εσένα.
-Έλα εδώ, του λέει ο γιατρός του Μηνά, τι παραπονιέται η γυναίκα σου.
«Γιατρέ μου ποιος σου είπε ότι δε μπορώ. Με τη γυναίκα μου δε μπορώ, με τις άλλες τα πάω χαρά. Φέρε μου κι άλλες» !!!
Για κρίση μιλάει ο πρωθυπουργός. Για κρίση μιλάει η αντιπολίτευση. Για κρίση μιλάει η τρόικα. Για κρίση στην Ελληνική οικονομία ωρύεται ο Σόιμπλε, ξεχνώντας ότι αυτοί μας δίνανε τα λεφτά, για να ψωνίσουμε από αυτούς τα σκάρτα υποβρύχια. Για κρίση μιλάνε οι βιομήχανοι που καμώνονται ότι δε θέλουν τα κατώτατα ημερομίσθια ,για κρίση μιλάνε οι εργαζόμενοι που αναγκάζονται να υπογράψουν για μια κούπα ρύζι και για κρίση μιλάνε και οι βουλευτές που όμως τα δικά τους λεφτά βρίσκονται στο απυρόβλητο.
Για την κρίση της παιδείας μιλάνε οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι μαθητές και οι γονείς. Για τη κρίση της εφηβείας μιλάμε αναθεματίζοντας τα οργισμένα νιάτα, δικαιολογώντας βέβαια τα δικά μας παιδιά, αλλά βρίζοντας τα ξένα.
Πάντως η χειρότερη κρίση, ότι και να μου πείτε, είναι η κρίση της ηλικίας κι ας επιμένει ο τραγουδιστής, τι σαράντα – τι πενήντα –τι εξήντα. Κακά τα ψέματα. Κάτι ήξερε ο Ροϊδης που έλεγε. Όταν ήμουν νέος φοβόμουνα μη μου πούνε όχι. Σήμερα στα εξηνταπέντε τρέμω μη μου πούνε …ναι.
Αυτή και αν είναι κρίση!!!
Σταύρος Ιντζεγιαννης

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΚΟΙΝΩΣ ΓΕΝΑΡΗΣ 2012

Aρχημηνιά κι αρχή χρονιά…
-Τσιπ σαν βουάρ .
- Τα ρέστα μου .
Έπαιξε το φορτηγό του στα χαρτιά παραμονή πρωτοχρονιάς και το έχασε. Ευτυχώς που είχε ξεφορτώσει το εμπόρευμα, αλλιώς θα το έχανε κι αυτό. Κι ακόμη ευτύχημα που το σπίτι ήταν διπλά – τριπλά υποθηκευμένο και δεν το δέχτηκαν. Σε ένα χωριό της Εδέσσης το συμβάν, τίποτε το ασυνήθιστο βέβαια, μια και κάθε χρόνο, κάποιος παθιασμένος με τον Ρήγα σπαθί ή τη Ντάμα καρό παίζει και χάνει.
Παλιό το συμβάν, εν Πάτραις μάλιστα πριν χρόνια, κάπου στην Ανθούπολη, όπου παραλίγο να παίξει και τη γυναίκα του. Ευτυχώς αυτός που τον κέρδισε ήταν ο κουνιάδος του κι έτσι γλίτωσε η γυναικούλα!
Ο Ιανουάριος έχει το όνομά του από τον θεό Ιανό των Ρωμαίων ο οποίος ήταν διπρόσωπος. Από τη μία γελαστός από την άλλη
συνοφρυωμένος .Σημαδιακό ότι ο Ιανουάριος χαρακτηρίζεται από κέρδη και ζημίες
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά Ψηλή μου δεντρολιβανιά.
Στριμόκωλος ο καινούργιος χρόνος .Περικοπές, μειώσεις , συντελεστές, αποδείξεις ,τεκμήρια και κατώτεροι του κατώτερου οι μισθοί. Να κλαις τη φτωχολογιά –έλεγε ο πατέρας μου.Οι πλούσιοι θα καβατζάρουν. 6 Δις μετακόμισαν εν μια νυκτί στην αλλοδαπή, με τη φήμη ότι θα φορολογηθούν οι καταθέσεις .
Σε επιτήρηση η Ελλάδα, αλλά παρ` όλ` αυτά, στο καζίνο της Πάτρας, η προσέλευση ήταν 1500 παίκτες παραπάνω, ενώ στα καζίνο της Ελλάδας παίχθηκαν και χάθηκαν 2,5 Δις, χώρια οι ιδιωτικές λέσχες όπου ως γνωστόν μπαίνετε ντυμένοι και φεύγετε γυμνοί.!!!
Το σύνδρομο του παίκτη, είναι ότι όσο χάνει τόσο διπλασιάζει τη μίζα, ελπίζοντας να κερδίσει τα χαμένα.
Το δελτίο ειδήσεων των 8 μας έκοψε τη χολή. Και νέα φορολογικά βάρη αναγγέλλονται κατά ριπάς. Ο Καρατζαφέρης απειλεί να φύγει, ενώ ο Παπανδρέου απειλεί να μείνει!!!
Μόνη χαρά οι γιορτές με τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα της μπουρζουαζίας που λέει η Παπαρήγα
« Χρόνια πολλά να ζήσει η Βασιλικούλα σας και να τη δείτε όπως επιθυμείται, τσιτσίδι στο « τοπ μόντελ»
-Ευχαριστούμε παρομοίως και σεις να δείτε τον Αντωνάκη σας ποδοσφαιριστή στον Ολυμπιακό, να κονομάει τα εκατομμύρια με τη σέσουλα!
- Ευτυχώς μας φέρανε τέσσερες τούρτες και τρία ουίσκυ ένεκα η γιορτή της κόρης, που όμως τις φυλάξαμε στο ψυγείο και τις πήγαμε των Φώτων και του Αϊ –Γιαννιού στον Φώτη, στον θείο Γιάννη και τη θεία Χαρούλα. Τα ουίσκυ τα φυλάξαμε γιατί δε χαλάνε και έχουμε και άλλους εορταζόμενους του Αγίου Αντωνίου και του Αγίου Αθανασίου
Κατά τα άλλα μπήκαμε μέσα, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, τέτοιες μέρες.
Το δώρον της χρονιάς, μας το δώσανε μισό. Μας κράτησαν και 250 από το επικουρικό, πάπαλα ο μισθός του Γενάρη φάγαμε και την προκαταβολή του Φλεβάρη ομοίως.
Τι είναι λοιπόν οι γιορτές για μας τους μεγάλους ; Ένα εμπορικό παζάρι όπου πολλά βάζεις και λίγα παίρνεις . Μια ατμόσφαιρα χαράς που μόλις σβήσουν τα φώτα και πάψει η μουσική το μόνο που μένει είναι να τραβάς τα μαλλιά σου « Που τα ξοδέψαμε ρε γυναίκα τόσα λεφτά»
Τι έμεινε από τη μαγεία των Χριστουγέννων ; Ή τη λάμψη της Πρωτοχρονιάς ;
Ένας χρόνος ακόμη , πρόσθεσε το βάρος του και τις απαιτήσεις του. Χάσαμε 12 μήνες ή 365 ημέρες ή 8.760 ώρες ή 525.600 λεπτά ή ακόμη 31.536.000 δευτερόλεπτα από τη ζωή μας ! Ανοίγεις το ημερολόγιο και σε σαρκάζει εκείνο το "Αίσιον και ευτυχές το νέον έτος που γράφει στην πρώτη σελίδα "
Αίσιον ή…απαίσιον ;
Κι όμως, παρ όλα αυτά φίλοι μου, η ζωή τελειώνει όταν τελειώσει η ελπίδα .Το ωραιότερο δώρο που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του και μάλιστα ανέξοδο, είναι η ελπίδα.! Η ωραιότερη λέξη και η πιο όμορφη απαντοχή.
Μην το βάζετε κάτω .Ακόμα κι αν πια δεν είμαστε παιδιά, ένας χρόνος μπροστά περιμένει να τον ζήσουμε. Κάντε τον σταυρό σας και με τη βοήθεια του Θεού, όλα θα πάνε καλά Το είπε κι ο Πρωθυπουργός άλλωστε. Ψέματα θα πει; .
Στ. Ιντζεγιάννης
Υγ Το ωραιότερο δώρο που μου κάνανε, ήταν ένα βιβλίο με…παραμύθια. Το πιο επίκαιρο που μπορεί να διαβάσει κανείς.!!! Σ.Ι .

50 ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΨΗΦΟΥ
της Χριστιάννας Λούπα (15-3-06)
«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας
γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων
είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς
πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον
και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου
μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον
ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα
εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα
πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως
εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… Επειδή εν τούτοις αι
ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να
ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των
θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε
εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον,
άρα αποκρουστέον.»
Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.

Καθ οδόν

ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ

Φάγαμε, ήπιαμε, χορτάσαμε , σπάσαμε και το ρόδι έτσι για το καλό της χρονιάς να ξορκίσουμε το κακό μάτι και την Τρόικα η οποία κάθε που έρχεται, όλο και κάτι μας κόβει. Τα τελευταία νέα λένε ότι θα απαγορεύσουν τα γιορτάσια διότι λένε εσείς οι Έλληνες όλο γιορτές και πανηγύρια και ώπα – ώπα είστε. Και άντε ένα ουίσκυ στον έναν, μια τούρτα στον άλλον, που να βγείτε πέρα. Ευτυχώς που τα ποτά δε χαλάνε και τα φυλάμε, οπότε τα πηγαίνουμε με τη σειρά μας στο επόμενο γιορτάσι .Προσοχή μόνο να βγάλετε την κάρτα από πάνω μην την πάθετε σαν τη θεία Αυγουστίνα. Το έχω ξαναγράψει αλλά είναι τόσο χαρακτηριστικό που δεν αντέχω και θα το ξαναγράψω.
Πήρε ένα ωραίο κουτί με δυο ποτά μέσα –ένα ουίσκυ και μία τεντούρα- αλλά έβαλε την κάρτα της με τις ευχές, μέσα στο κουτί. Το πήρανε οι άνθρωποι και δίχως να το ανοίξουν, το στείλανε με τη σειρά τους σε άλλον που κι αυτός ανυποψίαστος ότι μέσα είχε κάρτα, το πήγε σε άλλον και από χέρι σε χέρι, στις 15 Ιουνίου που γιόρταζε η θεία (Μνήμη Ιερού Αυγουστίνου Επισκόπου Ιππώνας) της το ξαναφέρανε. Ανοίγει το κουτί -σα γνωστό μου φαίνεται-και βρίσκει την κάρτα της μέσα !!!
Να κόψετε τις γιορτές επιμένει η Τρόικα διότι στοιχίζουν.
Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι η Φτώχια θέλει καλοπέραση και η αρχοντιά καμάρι.
Καμάρι με άδεια τσέπη γίνεται ; Δε γίνεται που λέει και η διαφήμιση.
Το λοιπόν φάγαμε ήπιαμε, τραγουδήσαμε-Άγιος Βασίλης έρχεται και δε μας καταδέχεται- φάγαμε και κανά δυο κουραμπιέδες παραπάνω- και το άλλο πρωί που μέτρησε το ζάχαρο της ήρθε ο ουρανός καπάκι.3,40!
Να μου έλειπε-λέει, αλλά σηκώθηκε το βράδι νυχοπατώντας, μη την πάρουμε χαμπάρι, άνοιξε το κουτί με τις δίπλες και ρήμαξε τις τέσσερις που είχαν απομείνει. Είπα – λέει μιας και από αύριο θα αρχίσω τη δίαιτα ξανά, να είμαι τουλάχιστον φαγωμένη !!!
Αυτά βλέπουν οι ξένοι και προσπαθούν- από ζήλεια, όχι τίποτε άλλο- να μας τα κόψουν. Θυμάμαι τον ξάδερφο που το Λος Άντζελες που δήθεν έκανε δίαιτα, αλλά μόλις τον πήγα στην Ομόνοια και παράγγειλα κοκορέτσι όλο έλεγε πειράζει-πειράζει, χοληστερίνη –χοληστερίνη, αλλά δεν άφησε ψίχουλο για ψίχουλο και ταράτσωσε και δεύτερη μερίδα.
Ξάδερφε πρόσεχε πειράζει –τον πείραξα !
-Μόλις γυρίσουμε θα αρχίσω δίαιτα-είπε και παράγγειλε και μία κοντοσούβλι, χώρια η γυναίκα του η Γαλλίδα που κάθε πρωί ζυγιζότανε μη πάρει κιλό παραπάνω, αλλά έτσι και πέφταμε σε ψησταριά έγλυφε και τα δάχτυλά της. Φυσικά πλήρωνα εγώ-διότι ό Έλληνας έχει το άτιμο το φιλότιμο που το πληρώνει με το παραπάνω!!!
Παρ` όλ` αυτά καλά περάσαμε. Δόξα τω Θεώ .Διότι σήμερα έχει – αύριο δεν έχει καθημερινά οι ειδήσεις σου μαυρίζουν την καρδιά. Από περικοπή σε περικοπή στο τέλος θα την πάθουμε σαν τον Ανατολίτη. Τώρα που έμαθα τον γάιδαρό μου να μην τρώει μου ψόφησε.
Αισιόδοξη η στήλη. Θα τα καταφέρουμε. Ακόμη κι αν οι ξένου απειλούν- θα σας βγάλουμε την πίστη-μόνο την πίστη μας δε χάνουμε εμείς Έστω και χωρίς γιορτάσια θα επιζήσουμε .Άσε που είναι ευτύχημα ότι τα ποτά δε χαλάνε και από τον έναν στον άλλον με ένα μπουκάλι τεντούρα –προτιμάτε τα Πατρινά προϊόντα-θα βγάλουμε καθαρή ολόκληρη χρονιά. Αμ πως !!!
Σταυρος Ιντζεγιάννης